Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Posted: 15 Nov 2017 09:30 AM PST
συνέχεια από το 1ο μέρος
(Ιστορική και απολογητική μελέτη)
Του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού 
Αλλά ας μιλήσουμε και για τον δήθεν «αντιδημοκρατικό» και «εχθρό της δημοκρατίας», Χριστιανισμό, ο οποίος κατά τους νεοπαγανιστές, υποτίθεται ότι κατάργησε τη «λαμπρή δημοκρατία των αρχαίων προγόνων μας και εδραίωσε την απολυταρχία». Ο άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» Του (Γεν.1,26), δηλαδή ελεύθερος και αυτεξούσιος. Η αμαρτία όμως, η οποία εισήλθε στον κόσμο ως αφύσικη κατάσταση, υποδούλωσε τον άνθρωπο, τόσο στα πάθη του, όσο και σε άλλους ανθρώπους τυράννους. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους είναι ένα ατέλειωτο δράμα τυραννίας των ανθρώπων! 
Ο Θείος Ιδρυτής του Χριστιανισμού, ο ένσαρκος Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, ήρθε στον κόσμο για να απαλλάξει την ανθρωπότητα από την αμαρτία και το εδραιωμένο κακό, το οποίο ευθύνεται για τη διαχρονική ανθρώπινη κακοδαιμονία. Ήρθε να αλλάξει τις δομές του κόσμου και να κάνει την ανθρώπινη κοινωνία να είναι ο αντικατοπτρισμός της τέλειας αγαπητικής κοινωνίας του Τριαδικού Θεού. Η ουσία του Θεού είναι η αγάπη, αφού ο « Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α΄Ιωάν.4,16). Αυτή σηματοδοτεί τον υπαρκτικό τρόπο του είναι του Θεού. Η υπερτέλεια κοινωνία και άρα η δημοκρατία είναι ο τρόπος υπάρξεως του Τριαδικού Θεού και το πρότυπο υπάρξεως της ανθρώπινης κοινωνίας.
Ολόκληρη η διδασκαλία του Χριστού και η προσωπική Του ζωή, υπήρξε ζωντανό παράδειγμα τέλειας και ανιδιοτελούς αγάπης. Απόλυτος σεβασμός των ανθρωπίνων προσώπων, χωρίς καμιά εξαίρεση. Τόνισε με έμφαση πως «εάν ουν ο υιός υμάς ελευθερώση, ελεύθεροι έσεσθε» (Ιωάν.8,35). Παράδειγμα η σχέση Του με τους μαθητές Του. Σε καμιά περίπτωση δεν τους θεώρησε ως οπαδούς Του, αλλά ως συνεργάτες του έργου της σωτηρίας του κόσμου.  Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του προς αυτούς: «αύτη εστιν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους. Καθώς ηγάπησα υμάς. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού. Υμείς φίλοι μου εστε, εάν ποιείτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. Ουκέτι λέγω  υμάς δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί ο κύριος» (Ιωάν.13,13-15).
Δίδαξε τον διακονικό χαρακτήρα των διανθρωπίνων σχέσεων και φυσικά της εξουσίας:  «οίδατε ότι οι δοκούντες άρχειν των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι αυτών κατεξουσιάζουσιν αυτών· ουχ ούτω δε έσται εν υμίν, αλλ᾿ ος εὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος,  και ος εὰν θέλῃ υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος· και γαρ ο υιός τού ανθρώπου ουκ ηλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχὴν αυτού λύτρον αντὶ πολλών» (Μαρκ 10,42-45). Για να δείξει έμπρακτα την υποχρέωση της αλληλοδιακονίας, έπλυνε τα πόδιατων μαθητών Του πριν τον Μυστικό Δείπνο, τονίζοντάς τους πως: «ει εγώ ένιψα υμών τας πόδας, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, και υμείς οφείλετε νίπτειν τους πόδας, υπόδειγμα γαρ δέδωκα υμίν, ίνα καθώς εγώ εποίησα υμίν, και υμείς  ποιήτε… μακάριοι εστέ εάν ποιήτε αυτά» (Ιωάν.13,15-17).
Ο απόστολος Παύλος κήρυξε την ελευθερία της εν Χριστώ απολυτρώσεως από την δουλεία της αμαρτίας και την απόλυτη ισότητα όλων των ανθρώπων, ώστε «όσοι εις Χριστόν εβαπτήσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε, ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3,28). Οι πιστοί του Χριστού αποτελούν πλέον ένα σώμα, το σώμα του Χριστού, (Εφεσ.5,23),  σε πραγματική οργανική και οντολογική ενότητα μεταξύ τους, διότι έχουν κληθεί «εν ενί σώματι» (Κολ.3,15).  Κανένας άνθρωπος, καμιάς φυλής, ή κοινωνικής κατηγορίας, δε μένει έξω από αυτή την ενότητα αφού «ηθέλησεν ο Θεός γνωρίσαι τις ο πλούτος της δόξης του μυστηρίου τούτου εν τοις έθνεσιν… παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού» (Κολ.1,27-28). Αν ο κάθε άνθρωπος γίνεται τέλειος εν Χριστώ, τότε και η κοινωνία, που θα απαρτίζεται από τέτοια πρόσωπα θα είναι τέλεια.
Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος στην Καθολική Επιστολή του καθορίζει με σαφήνεια τις διανθρώπινες σχέσεις αδελφοσύνης, αλληλοσεβασμού και αγάπης που θα πρέπει να διέπουν τη νέα κοινωνία των πιστών του Χριστού. Αυτή είναι: «πρώτον αγνή εστιν, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, μεστή ελέους και καρπών αγαθών, αδιάκριτος και ανυπόκριτος. Καρπός δε της δικαιοσύνης, εν ειρήνη σπείρεται τοις ποιούσιν ειρήνην» (Ιακ.3,17). Δεν υπάρχει ίχνος καταδυνάστευσης σε αυτή την κοινωνία! Ο απόστολος Πέτρος ονομάζει τη νέα αυτή υπερεθνική κοινωνία «έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν» (Α΄Πέτρ.2,9), που σημαίνει, ξεχωριστή από τις πτωτικές κοινωνίες του παλιού κόσμου.
Τη νέα κοινωνία της χάριτος τη βλέπουμε στην πρώτη Εκκλησία. Οι πάντες έχουν την ίδια αξία, τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα. Κανένας δεν ανέρχεται σε αξίωμα, που εδώ ονομάζεται διακονία του λαού του Θεού, χωρίς τη θέληση της κοινότητος.
Οι πάντες είχαν αυτό το δικαίωμα, με κριτήριο τη διάθεσή τους να διακονήσουν τους συνανθρώπους τους. Τα μέλη της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων «πάντες ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει συν γυναιξί και Μαρία τη μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού» (Πραξ.1,14), χωρίς καμιά διάκριση. Ο απόστολος Ματθίας αναδεικνύεται και ψηφίζεται από την Εκκλησία για να πάρει τη θέση του Ιούδα, «συγκατεψηφίσθη» από το λαό «των συνελθόντων» για την εκλογή του και συγκαταλέχτηκε «μετά των ένδεκα αποστόλων» (Παρξ.1,21,26). Το ίδιο έγινε και με την εκλογή των επτά διακόνων, των διακονούντων τραπέζαις, δηλαδή των πολιτικών και κοινωνικών υπευθύνων της χριστιανικής κοινότητος. «Επισκέψασθαι (εκλέξατε) ουν αδελφοί, άνδρας εξ υμών, μαρτυρουμένους επτά, πλήρης Πνεύματος Αγίου  και σοφίας, ους καταστήσωμεν επί της χρείας ταύτης… και ήρεσεν ο λόγος ενώπιον παντός πλήθους και εξελέξαντο… ους έστησαν ενώπιον των αποστόλων και προσευξάμενοι επέθηκαν αυτοίς τας χείρας» (Παρξ.6,3-7). Ελεύθερη λοιπόν, καθολική εκλογή των αρίστων από όλους!
Η πρώτη χριστιανική κοινότητα της Ιερουσαλήμ, και όλες κατόπιν οι χριστιανικές κοινότητες εφάρμοσαν την ιδανικότερη κοινωνία όλων των εποχών, τουλάχιστον για τριακόσια χρόνια. «Του πλήθους των πιστευσάντων (χωρίς καμιά διάκριση) ήν η καρδία και η ψυχή μία, και ουδέ εις τι των υπαρχόντων αυτώ έλεγεν ίδιον είναι, αλλ’ ήν αυτοίς άπαντα κοινά… χάρις τε μεγάλη ήν επί πάντας αυτούς. Ουδέ γαρ ενδεής τις υπήρχεν εν αυτοίς…» (Πραξ.4,32-36). Η πρώτη, μοναδική και γνήσια κοινοκτημοσύνη στην ιστορία του κόσμου! 
Η δημοκρατική υφή της Εκκλησίας φαίνεται καθαρά στην καθημερινή της πράξη. Κορυφαίος θεσμός ήταν οι «αγάπες», δηλαδή τα καθημερινά κοινά τραπέζια, όπου κάθονταν όλοι χωρίς διάκριση και έτρωγαν από το ίδιο φαγητό. Δίπλα στον πλούσιο καθόταν ισότιμα ο φτωχός, δίπλα τον ελεύθερο ο δούλος, δίπλα στον μορφωμένο ο αγράμματος, δίπλα στον σπουδαίο και διάσημο ο άσημος, δίπλα στους άνδρες οι γυναίκες και τα παιδιά, δίπλα στους γέρους οι νέοι, δίπλα στους υγιείς οι ασθενείς και οι ανάπηροι, δίπλα στους ομόφυλους οι αλλόφυλοι. Τους ένωνε η κοινή πίστη στο Χριστό και προπάντων η κοινωνία από το ίδιο Ποτήριο του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου, το οποίο τους ενσωμάτωνε σε ένα σώμα.
Οι απόστολοι στις κατά τόπους Εκκλησίες που ίδρυαν, καθιστούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρου με την έγκριση του τοπικού πληρώματος. Άλλωστε δεν είναι τυχαίοι οι όροι «επίσκοπος» και «πρεσβύτερος», ήταν όροι πολιτικοί της αρχαίας (ατελούς) αθηναϊκής «δημοκρατίας». Στην Εκκλησία οι όροι αυτοί βρήκαν την πραγματική τους σημασία και λειτουργία. Οι απόστολοι δεν επενέβαιναν στη διοίκηση των τοπικών Εκκλησιών, παρά μόνο συμβουλευτικά, όταν προέκυπταν σοβαρά προβλήματα ή ανάκυπταν φαινόμενα παρέκκλισης από την ορθή πίστη.
Η δημοκρατία της Εκκλησίας φαίνεται καθαρά στο συνοδικό της σύστημα, το οποίο υπήρξε πρωτοπόρο για την κατοπινή εδραίωση της δημοκρατίας στην ανθρωπότητα. Η λεγομένη Αποστολική Σύνοδος της Ιερουσαλήμ, που έγινε το 48 μ. Χ., αποτελεί το πρώτο παράδειγμα εφαρμογής της πρώτης αληθινής δημοκρατίας. «Συνήχθησαν δε οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι ιδείν περί του λόγου τούτου. Πολλής δε συζητήσεως γενομένης… εσίγησε δε παν το πλήθος και ήκουον …. Τότε έδοξε τοις αποστόλοις και τοις πρεσβυτέροις συν όλη τη εκκλησία…» (Πραξ.15,6-22). Καθολική ισότιμη συμμετοχή, συζήτηση, ακοή, κοινή απόφαση, ιδού οι αρχές της δημοκρατίας!
Η Αποστολική Σύνοδος αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας. Στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο καθιερώθηκε επίσημα με τον 6ο κανόνα της πως: «Κρατείτω η ψήφος των πλειόνων». Επάνω σε αυτή την αρχή στηρίχτηκε κατόπιν το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας ως τα σήμερα.  Οι αποφάσεις παίρνονταν και  παίρνονται με ψήφο την «ψήφο των πλειόνων». 
Τα θεία δόγματα και οι διοικητικοί θεσμοί της Εκκλησίας είναι αποτέλεσμα απόλυτων δημοκρατικών διαδικασιών. Οι συγκροτούντες τις Συνόδους ήταν επίσκοποι από όσο το δυνατόν περισσότερες επισκοπές, οι οποίοι είχαν εκλεγεί δημοκρατικά από τις τοπικές τους Εκκλησίες. Η συμμετοχή τους στη Σύνοδο είχε το χαρακτήρα της εκπροσωπήσεως της τοπικής Εκκλησίας σε αυτή. Κανένας επίσκοπος δεν είχε κανένα de jure προβάδισμα και ρόλο στη Σύνοδο αν η Σύνοδος δεν του έδινε κάτι τέτοιο. Οι ψήφοι των συμμετεχόντων επισκόπων είχαν το ίδιο κύρος και βαρύτητα, ανεξάρτητα από το κύρος της τοπικής Εκκλησίας που εκπροσωπούσαν. Η ψήφος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως είχε το ίδιο κύρος και την ίδια βαρύτητα με την ψήφο ενός επισκόπου άσημης πόλης του Πόντου ή της Ελλάδος.
Είχαν τη συναίσθηση οι Πατέρες των Συνόδων ότι η όποια υποκειμενική γνώμη τους τελικά θα γίνει, με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος, αντικειμενική αλήθεια. Και όντως στην «ψήφο των πλειόνων» βρισκόταν η αλήθεια. Αλλά και πάλι η ψηφισμένη αλήθεια, για να αποτελέσει όντως την αλήθεια της Εκκλησίας, έμπαινε σε μια καινούργια δημοκρατική διαδικασία, άγνωστη σε πολλούς μελετητές της δημοκρατίας. Θέτονταν στην κρίση του ορθοδόξου πληρώματος, του λαού, ο οποίος ήταν ο τελικός αποδέκτης των αποφάσεων της Συνόδου. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος λειτουργούσε πλέον εκκλησιαστικά και αποφαίνονταν για την αλήθεια των συνοδικών αποφάσεων. Σε όσες περιπτώσεις οι συνοδικές αποφάσεις ήταν λανθασμένες και άρα αντίθετες με την αλήθεια της Εκκλησίας, ο λαός τις ακύρωνε στην πράξη, όπως λ.χ. οι αποφάσεις της ληστρικής συνόδου Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), όπου οι ορθόδοξοι επίσκοποι ψήφισαν την ένωση με τους παπικούς, κατόπιν αφόρητων πιέσεων, ο Ορθόδοξος λαός δεν τις αποδέχτηκε και τις απέρριψε!
συνεχίζεται στο 3ο μέρος
πηγή
Posted: 15 Nov 2017 09:04 AM PST
Σε τραγωδία χωρίς τέλος εξελίσσεται η σφοδρή κακοκαιρία που έπληξε τη Μάνδρα Αττικής καθώς οι νεκροί έχουν φθάσει τους 15, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των Αρχών. 

Δύο από τους τελευταίους νεκρούς είναι ένας κυνηγός, που αγνοείτο από το πρωί και ένας οδηγός φορτηγού. Ο κυνηγός βρέθηκε στην περιοχή Αγίας Σωτήρας, σε εξωτερικό χώρο, και ο οδηγός στο 26ο χιλιόμετρο της παλαιάς εθνικής οδού Μάνδρας-Θηβών. 

Ακόμη ένας άνδρας ηλικίας 30-35 ετών, εντοπίστηκε σε εξωτερικό χώρο στο 5ο-6ο χιλιόμετρο της παλιάς εθνικής οδού Μάνδρας-Θηβών. 

Σε επικοινωνία που είχε νωρίτερα το liberal.gr, με το διοικητή του Εθνικού Κέντρου Επιχειρήσεων Υγείας (ΕΚΕΠΥ), Νίκο Παπαευσταθίου, επιβεβαίωσε επίσημα ότι μέχρι τότε ο αριθμός των νεκρών ανέρχεται στους δέκα ενώ υπάρχουν και εννέα τραυματίες που έχουν μεταφερθεί στο Θριάσιο Νοσοκομείο. Από τους νεκρούς οι επτά είναι άντρες και οι τρεις γυναίκες. 

Ο κ. Παπαευσταθίου επεσήμανε ότι η Πυροσβεστική συνεχίζει τις έρευνες για τυχόν αγνοούμενους, ωστόσο ο ίδιος δεν έχει καμία επίσημη ενημέρωση για την πορεία των ερευνών.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο και για μικρό αριθμό αγνοούμενων, ερευνάται όμως αν έχουν πέσει θύματα της κακοκαιρίας ή έχουν καταφύγει κάπου.

Ο κ. Παπαευσταθίου πρόσθεσε ότι από τους τραυματίες, σοβαρά είναι μία γυναίκα που νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), ενώ η κατάσταση της υγείας των υπολοίπων δεν εμπνέει ιδιαίτερη ανησυχία.

Το «Θριάσιο» έχει τεθεί σε ετοιμότητα, μετά από σχετική εντολή του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού. 

Από τους έως τώρα επιβεβαιωμένους νεκρούς, μία γυναίκα βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της, στην οδό Κοροπούλη, όπου εγκλωβίστηκε από τα νερά. Από τους τρεις άνδρες ο ένας ανασύρθηκε από οικεία επί της οδού Αγαμέμονος και ο δεύτερος, 60 με 65 ετών, από την οικεία του, στη Λεωνίδα Στάμου και ο τρίτος πνίγηκε σε προαύλιο χώρο επιχείρησης, όλοι στη Μάνδρα Αττικής. 

Δύο ακόμα σοροί ανασύρθηκαν στην περιοχή της Ελευσίνας και στον Ασπρόπυργο, αντίστοιχα. Εκτιμάται ότι πρόκειται για δύο άτομα που είχαν δηλωθεί ως αγνοούμενοι. 

Οι σοροί εντοπίστηκαν από κυβερνήτη λάντζας και ειδοποιήθηκε άμεσα το Λιμενικό Σώμα. Στις θαλάσσιες περιοχές έσπευσαν άμεσα πλωτά του Λιμενικού αλλά και στελέχη της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών, προκειμένου να τις περισυνελέξουν. Παράλληλα, σκάφη του ΛΣ πραγματοποιούν περιπολίες από το πρωί στη θαλάσσια περιοχή κοντά στη Νέα Πέραμο, προκειμένου να επέμβουν εάν χρειαστεί.

Λόγω της ισχυρής βροχόπτωσης πολλοί οδηγοί είχαν παγιδευτεί στα αυτοκίνητά τους στην παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών-Κορίνθου στη Νέα Πέραμο. Συγκεκριμένα, σε «ποτάμι» μετατράπηκε η παλαιά Εθνική Οδός Αθηνών-Κορίνθου στη Νέα Πέραμο, από τις 7 το πρωί, λόγω ισχυρής βροχόπτωσης. 

Στο μεταξύ σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκαν ήδη οι περιοχές Μάνδρας, Νέας Περάμου και Μαγούλας, έπειτα από πρόταση της Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής. Με πρωινή απόφαση του αντιπεριφερειάρχη Δυτικής Αττικής, Γιάννη Βασιλείου, παρέμειναν κλειστά σήμερα τα σχολεία Μάνδρας, Μαγούλας και Νέας Περάμου των δήμων Μάνδρας - Ειδυλλίας, Ελευσίνας, και Μεγάρων.

Οι υπηρεσίες Πολιτικής Προστασίας και οι Τεχνικές Υπηρεσίες της Περιφέρειας Αττικής, όπως ενημέρωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ η επικεφαλής της διεύθυνσης Γιάννα Τσούπρα, διενεργούν ήδη αυτοψίες. Παράλληλα, με σωστικά συνεργεία συνδράμουν στο έργο της Πυροσβεστικής η οποία από νωρίς το πρωί δέχεται εκατοντάδες κλίσεις ενώ σκαπτικά μηχανήματα ενεργούν για τον καθαρισμό των δρόμων από φερτά υλικά. Ιδιαίτερα προβλήματα παρουσιάζουν οι πλημμυρισμένοι δρόμοι στις περιοχές του Δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας και ειδικότερα στην περιοχή Αγία Σωτήρα.

Ηδη μετά την πρώτη εικόνα στα γραφεία της ΠΕ Δυτ. Αττικής πραγματοποιήθηκε έκτακτη σύσκεψη του Συντονιστικού Οργάνου Πολιτικής Προστασίας για την εκτίμηση και τον προγραμματισμό των δράσεων. 

Από τις 10 το πρωί, συνεργεία διάσωσης με τη χρήση και θαλάσσιων μέσων ενεργούσαν, υπό την εποπτεία του διοικητή Αττικής της Π.Υ Κων. Γιόβα, για την ανεύρεση «αγνοούμενης» σύμφωνα με αρχικές πληροφορίες γυναίκας από τη Μάνδρα. 

Νωρίτερα απεγκλώβισαν εργαζόμενους από το εργοστάσιο της Johnson και Johnson στη Μάνδρα όταν ο τοίχος του εργοστασίου στην αποθήκη υποχώρησε από τα ορμητικά νερά, ενώ το νερό έξω από τη Σχολή Πυροβολικού έχει φτάσει το 1,5 μέτρο». 

«Σαν κοίτη ποταμού» την περιέγραψαν διερχόμενοι οδηγοί ενώ ο εκτελεστκός γραμματέας του δήμου Μάνδρας Ειδηλλίας, Στάθης Ραγκούσης, κάνει λόγο για «βιβλική καταστροφή», καθώς η στάθμη του νερού «παραμένει σταθερή στα 3 μέτρα ύψος, δύο ώρες μετά την καταιγίδα. 
Από την ορμητικότητα των χειμάρρων του όρους Πατέρα, που έπληξε η «συσπειρωμένη μανία των καταιγίδων» στο σημείο, όπως περιέγραψε την εικόνα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διευθυντής της ΕΜΥ Αντώνης Λάλος, ποτάμια, τόνοι νερού και λάσπης κύλισαν στις παρυφές, παρασύροντας και γκρεμίζοντας μάντρες, ενώ πλημμύρισαν καλλιέργειες σπίτια και καταστήματα. Κατάσταση στη οποία συνέβαλε στα μέγιστα η μεγάλη καταστροφή που συντελέστηκε το καλοκαίρι από την πυρκαγιά στη συγκεκριμένη περιοχή των Δερβενοχωρίων.

Ολόκληρη η περιοχή έχει καλυφθεί από φερτά υλικά που έχουν κατέβει από το βουνό, κάτι που δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα. 

Κυκλοφοριακά προβλήματα παρουσιάζονται και στη Μάνδρα Αττικής, όπου ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο και για κατάρρευση τοίχου ενώ ανάλογα προβλήματα παρατηρούνται και στη Νέα Εθνική Οδό.

Στην παλιά εθνική, η κυκλοφορία των οχημάτων είχε διακοπεί στο 39o χιλιόμετρο, από Νέα Πέραμο προς Μέγαρα, ενώ στην νέα εθνική η κυκλοφορία στο ρεύμα προς Κόρινθο, στο 32o χιλιόμετρο, διεξαγόταν μόνο από τη δεξιά και τη μεσαία λωρίδα. Από το 33 χιλιόμετρο μέχρι το 34 διεξάγεται μόνο από την αριστερή λωρίδα. 

Στον οικισμό Νεράκι, ορμητικοί χείμαρροι έχουν πλημμυρίσει τους δρόμους και πέφτουν στη θάλασσα.

Επί ποδός βρίσκεται η Πυροσβεστική που έχει δεχθεί, έως τώρα, περισσότερες από 340 κλήσεις για παροχή βοήθειας και αντλήσεις υδάτων, στις περιοχές της Μάνδρας, της Νέας Περάμου και των Μεγάρων, που έχουν πληγεί από τις πλημμύρες, έχει δεχθεί έως τώρα η Πυροσβεστική. 

Παράλληλα, σύμφωνα με την Πυροσβεστική, αυτή την ώρα επιχειρούν συνολικά στις συγκεκριμένες περιοχές 125 πυροσβέστες με 40 οχήματα. 

Πριν από λίγο, απεγκλωβίστηκαν επιβάτες λεωφορείου που είχε ακινητοποιηθεί, λόγω της συσσώρευσης υδάτων, στην εθνική οδό Αθηνών - Κορίνθου, στο ύψος της Μάνδρας. 

Κλειστή από τις βροχοπτώσεις και η παλαιά εθνική οδός Ελευσίνας- Θήβας 

Την διακοπή κυκλοφορίας και στην παλαιά εθνική οδό Ελευσίνας- Θήβας έχει προκαλέσει η καταρρακτώδης βροχή. 
Σύμφωνα με την Αστυνομία, λόγω συσσώρευσης υδάτων διακόπηκε η κυκλοφορία στο 2ο χιλιόμετρο, στην περιοχή Αγία Σωτήρα. 

liberal
Posted: 15 Nov 2017 08:30 AM PST
(Ιστορική και απολογητική μελέτη)
Του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού 

Οι άνθρωποι του σκότους και της ανομίας μεταχειρίζονται και χαλκεύουν οποιαδήποτε συκοφαντία, προκριμένου να πλήξουν την Εκκλησία του Χριστού. Είναι άλλωστε παλιά η «συνταγή» αυτή.  Στην αρχαία Εκκλησία πρώτοι οι Ιουδαίοι σκάρωναν και διέδιδαν τερατώδεις συκοφαντικές φήμες για το πρόσωπο του Χριστού και για τους Χριστιανούς.

Στη συνέχεια οι ειδωλολάτρες, με προεξάρχοντα τα σκοτεινά ειδωλολατρικά ιερατεία, διέδιδαν επίσης απίστευτα τερατώδεις συκοφαντικές φήμες στους δεισιδαίμονες όχλους, ώστε να εγείρουν φανατισμό και να επιτίθενται κατά των Χριστιανών. 

Γραπτές μαρτυρίες των πρωτοχριστιανικών χρόνων μας πληροφορούν πως οι αδίστακτοι ιερείς των ειδώλων, οι οποίοι έβλεπαν πανικόβλητοι να μεταστρέφονται  στη νέα πίστη με ενθουσιασμό μεγάλα πλήθη ειδωλολατρών, και να ερημώνουν τα «ιερά» τους, σκάρωναν και διέδιδαν φρικτές συκοφαντίες κατά των Χριστιανών. Βλέποντας λ.χ.  την πρωτόγνωρη για τον αρχαίο κόσμο αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ των Χριστιανών, την ερμήνευσαν ως δήθεν παρά φύσιν σχέση. Την άδολη και ανιδιοτελή χριστιανική αγάπη, άγνωστη έννοια γι’ αυτούς, την συσχέτισαν με τα δικά τους σεξουαλικά θρησκευτικά όργια, κατηγορώντας τους Χριστιανούς για «οιδιπόδειες μείξεις»! Την Θεία Ευχαριστία τη συσχέτισαν με το σύνηθες φαινόμενο των ειδωλολατρικών ανθρωποθυσιών και ειδικά των φρικτών ανθρωποθυσιών βρεφών και κανιβαλισμού στο Λύκιο όρος της Αρκαδίας, αλλά και με τις παραδόσεις θυσιών βρεφών στους «θεούς», ψήσιμο και φάγωμα αυτών, όπως του Πέλοπα, του Ατρέα και του Θυέστη, οι οποίοι έσφαξαν σε τελετουργία τα παιδιά τους και τα έδωκαν να τα φάνε οι «θεοί» τους. Άκουγαν ότι οι Χριστιανοί κοινωνούσαν Σώμα και Αίμα Χριστού, και νομίζοντας ότι τρώνε στην κυριολεξία το σώμα κάποιου θυσιασμένου ανθρώπου, διέδιδαν τη φήμη ότι οι Χριστιανοί συμμετέχουν σε «θυέστεια δείπνα»!

Φυσικά οι συκοφαντίες αυτές, μαζί με μύριες άλλες, γινόταν συχνά αιτίες για να εγείρονται  οι φοβεροί διωγμοί εναντίων των Χριστιανών, που για τα πρώτα τριακόσια χρόνια έδωσαν περισσότερους από έντεκα εκατομμύρια μάρτυρες στην Εκκλησία του Χριστού. 

Στο σύντομο αυτό πόνημά μας θα ασχοληθούμε με μια άλλη συνηθισμένη βαριά και ανυπόστατη συκοφαντία των συγχρόνων εχθρών της Εκκλησίας, των νεοπαγανιστών, οι οποίοι θέλουν να προβάλλουν το προχριστιανικό ελληνικό παρελθόν ως την «πλέον λαμπρή περίοδο της ιστορίας», παραβλέποντας και  παραμερίζοντας τα σαθρά στοιχεία του, τα οποία βοούν τον εφιάλτη που βίωνε η συντριπτική πλειοψηφία  των αρχαίων προγόνων μας. Θα ανασκευάσουμε την συκοφαντία που προσάπτουν στον Χριστιανισμό, ότι δήθεν αντίκειται στη δημοκρατία, και ότι δήθεν κατέλυσε την προχριστιανική δημοκρατία και επέβαλε την απολυταρχία!

Ας δούμε όμως συνοπτικά την «δημοκρατία» της προχριστιανικής αρχαιότητας, και κατά πόσον την «κατέλυσε» ο «απολυταρχικός» Χριστιανισμός. Διατείνονται οι νεοπαγανιστές πως η δημοκρατία είναι εφεύρημα αποκλειστικά των αρχαίων προγόνων μας. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η «δημοκρατία» (θα εξηγήσουμε γιατί τη βάζουμε σε εισαγωγικά), είναι απλά η πρώτη καταγραμμένη «δημοκρατία». Αν η «δημοκρατία» στην αρχαία Ελλάδα εμφανίστηκε τον 6ο π. Χ. αιώνα, στους Ισραηλίτες εμφανίστηκε οκτακόσια χρόνια νωρίτερα, με τους Κριτές, όπου διοικούσαν τις δώδεκα φυλές με απόλυτη αντιπροσώπευση από αυτές. 

Στους Ρωμαίους εμφανίστηκε την ίδια περίπου εποχή το 490 π. Χ., όταν άλλαξαν το πολίτευμά τους σε δημοκρατικό. Αλλά, μελετώντας οι ανθρωπολόγοι, τα τελευταία χρόνια, πρωτόγονες φυλές της Αφρικής και της Πολυνησίας, διαπίστωσαν σε πλείστες από αυτές διοίκηση αντιπροσωπευτική. Αυτό σημαίνει πως οι αρχαίοι μας πρόγονοι (όσο και αν αυτό είναι για κάποιους δυσάρεστο) δεν είναι οι πρώτοι και οι μοναδικοί που εφάρμοσαν το αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβερνήσεως.

Ας γυρίσουμε όμως να δούμε την πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» των αρχαίων προγόνων μας, κάνοντας κατ’ αρχήν την απαραίτητη διευκρίνιση, πως όταν μιλάμε για «δημοκρατία» των προγόνων μας, μιλάμε για τη «δημοκρατία» των Αθηναίων, διότι οι άλλες πόλεις -  κράτη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, διοικούνταν ως τα τέλη της αρχαιότητας απολυταρχικά. Στη Σπάρτη λ.χ. αποφάσιζαν οι «σιδερένιοι» νόμοι που είχαν νομοθετήσει στο απώτερο παρελθόν απολυταρχικοί άρχοντες, όπως ο Λυκούργος (αν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο). Στους Μακεδόνες η έννοια της «δημοκρατίας» ήταν άγνωστη, κυβερνούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας απολυταρχικοί βασιλείς και βεβαίως είναι εκείνοι οι οποίοι θα καταλύσουν τη λεγόμενη αθηναϊκή «δημοκρατία» το 332 π. Χ. και θα επιβάλλουν σε όλον τον Ελληνισμό το μακεδονικό βασιλικό απολυταρχικό σύστημα διοικήσεως. Στα ελληνιστικά βασίλεια, βασίλευαν απολυταρχικοί βασιλείς, χωρίς ίχνος συμμετοχής των λαών. Στη σκοτεινή ρωμαιοκρατία η υπόδουλη Ελλάδα θα υποταχθεί ολοκληρωτικά στους Ρωμαίους δυνάστες, στους απάνθρωπους και διεφθαρμένους αυτοκράτορες, με τα γνωστά εγκλήματά τους κατά των κατακτημένων λαών και φυσικά των Ελλήνων. Ακόμα και ο «εστεμμένος φιλόσοφος» των νεοπαγανιστών, ο παρανοϊκός Ιουλιανός, καθόλου δε διανοήθηκε να εφαρμόσει την ελληνική «δημοκρατία», το αντίθετο επιδίωξε να ενισχύσει την αυτοκρατορική του απολυταρχία στο έπακρο. 

Όπως είναι γνωστό τη «δημοκρατία» στην αρχαία Αθήνα θεμελίωσε η λεγόμενη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη το 507 π. Χ., η οποία όντως κατέλυσε ένα απάνθρωπο απολυταρχικό «αριστοκρατικό» καθεστώς. Σύμφωνα με τις αρχές της αθηναϊκής «δημοκρατίας» έπρεπε στην εκλογή των κυβερνώντων και στις αποφάσεις της πόλεως να παίρνει μέρος και να αποφασίζει ο λαός. Ως εδώ καλά. Αλλά ποιος ήταν αυτός ο λαός που θα «λειτουργούσε» τη «δημοκρατία»; Εδώ διευκρινίζουμε γιατί βάζουμε εισαγωγικά στην αθηναϊκή «δημοκρατία». Λαός στην αρχαία Αθήνα λογίζονταν μόνο οι ελεύθεροι άνδρες! Αυτό σημαίνει πως λιγότερο από το 1/10 του πληθυσμού είχε πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Οι γυναίκες, τα αγόρια έως 30 χρονών, τα κορίτσια διαπαντός, οι δούλοι, οι περίοικοι, φυλακισμένοι, οι εξόριστοι και οι ξένοι δεν είχαν αυτό το δικαίωμα. Με λίγα λόγια το 90% του λαού δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και μόνο το 10% εξουσίαζε το 90%!  Στα χρόνια του Περικλή υπολογίζεται ο πληθυσμός των Αθηνών σε περίπου 380.000. Από αυτούς πολιτικά δικαιώματα είχαν μόνο 30.000 άνδρες! Αργότερα με την μείωση του πληθυσμού, πολιτικά δικαιώματα είχαν λιγότεροι από 1000 άνδρες! Γι’ αυτό βάζουμε σε εισαγωγικά την αθηναϊκή «δημοκρατία».

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η αθηναϊκή «δημοκρατία», από τη γένεσή της είχε μετατραπεί σε φαυλοκρατία του αισχίστου είδους. Δεν είναι τυχαίο πως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι είχαν ταχθεί με σφοδρότητα κατά αυτού του πολιτεύματος. Ο Θουκυδίδης είχε γράψει πως «εγίγνετο λόγῳ μέν δημοκρατία έργῳ δε υπό του πρώτου ανδρός αρ­χή» (Ιστ.Β΄,65,9). Ο Σωκράτης απεχθάνονταν αυτό το πολίτευμα το οποίο ονόμαζε «πολυκέφαλον θηρίον» (Πλάτ.Πολιτεία,588c). Ο δε Αριστοτέλης κατατάσσει τη δημοκρατία τελευταία, στα λανθασμένα και ατελή πολιτεύματα (Ηθικά Νικομάχια 10,1181b23)! Αυτή η «δημοκρατία» είχε γίνει υποχείριο των  σκοτεινών και διεφθαρμένων ιερέων της θρησκείας, η οποία κατ’ εντολήν τους, δίωκε αμείλικτα τους σοφούς και επιστήμονες, οι οποίοι δεν λάτρευαν τους αλλόκοτους «θεούς» της και δεν έσκυβαν το κεφάλι δουλικά σ’ αυτούς! Αυτή σκότωσε το Σωκράτη, εξόρισε τον δίκαιο Αριστείδη και μαζί τους σκότωσε άλλους πεντακόσιους τουλάχιστον επιφανείς προσωπικότητες της αρχαιότητας! 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Εμφανίζονταν κατά καιρούς τύραννοι, οι οποίοι κατέλυαν τη «δημοκρατία», όπως ο Λύσανδρος ο Σπαρτιάτης, ο Δημήτριος ο Φαληρεύς, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής και άλλοι. Φαίνεται καθαρά πως οι Αθηναίοι δεν αντέδρασαν καθόλου, το αντίθετο μάλιστα, δέχτηκαν τους τυράννους αυτούς ως ελευθερωτές και τους αναγόρευσαν και λάτρεψαν ως «θεούς», που σημαίνει πως είχαν τη βεβαιότητα ότι δεν έχασαν και τίποτε σπουδαίο, από την «δημοκρατία» τους, αφού αυτή λειτουργούσε για τους ελάχιστους προνομιούχους!  Αυτή ήταν με λίγα λόγια η πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» των αρχαίων μας προγόνων, την οποία είχαν απεμπολήσει οι ίδιοι, πριν την «καταργήσει ο Χριστιανισμός»! Αλλά και όταν σκλαβώθηκαν στους Ρωμαίους δεν αντέδρασαν καθόλου, υποδηλώνοντας ότι η «δημοκρατία» τους δεν είχε και τόσο μεγάλη αξία, όσο τουλάχιστον της δίνουν οι σύγχρονοι λάγνοι της αρχαίας Ελλάδος!

συνεχίζεται στο 2ο μέρος

πηγή
Posted: 15 Nov 2017 07:30 AM PST
Γράφει ο Πάνος Τσεπενέκας 

Η κουβέντα είχε ανάψει. Ο Αχιλλέας ήταν σε πλήρη εγρήγορση. Η σχέση του με την εκκλησία και τους αγίους ήταν καθαρά εχθρική. Η αθεΐα του είχε βρει ασφαλές καταφύγιο στην επιστήμη, την οποία είχε τοποθετήσει στη θέση του απολύτου. Δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να δεχτεί, ότι η εμπειρία των αγίων είναι τόσο σημαντική, που αποτελεί και απόδειξη της ύπαρξης του Θεού, γι’ αυτό δήλωσε κατηγορηματικά. 

- Λυπάμαι αν σε στεναχωρώ, αλλά δε μου λέει κάτι ιδιαίτερο η εμπειρία των αγίων για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Εγώ ζητάω κάποια ακλόνητη απόδειξη. 
- Η ακλόνητη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού είναι η ενσάρκωση του Ιησού Χριστού, είπε με ηρεμία ο γέρο Μιχαήλ. 

Η νευρικότητα του Αχιλλέα  ήταν ολοφάνερη και από τις εκφράσεις του προσώπου του.
Δεν ήταν δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι διαφωνούσε κάθετα. 
- Υποψιάζομαι ότι διαφωνείς, σχολίασε χωρίς να ανεβάσει καθόλου τον τόνο της φωνής του ο γέρο Μιχαήλ. 

Ήμουν βέβαιος ότι η συζήτηση μεταξύ τους θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αποφάσισα λοιπόν να μη συμμετάσχω καθόλου, αλλά να παρακολουθήσω όσο πιο προσεκτικά μπορούσα. Ο Αχιλλέας πήρε πάλι το λόγο. 

- Και βέβαια διαφωνώ. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν υπήρξε ποτέ το πρόσωπο Ιησούς Χριστός μέσα στην ιστορία. Ο Τζ. Α. Γουέλς, καθηγητής της γερμανικής γλώσσας στο Κολέγιο Μπίρκμπεκ του Λονδίνου ισχυρίζεται ότι δεν υπήρξε ποτέ ο Χριστός. Επίσης, στη Σοβιετική Ένωση, αποτελεί βασικό μέρος της Κομμουνιστικής παιδείας ότι ο Ιησούς επινοήθηκε το δεύτερο αιώνα μ. Χ. Πώς μπορούμε εμείς τώρα να τον επικαλούμαστε σαν ακλόνητη απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού; 

- Φαντάζομαι βέβαια πως θα γνωρίζεις, ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι μελετητές που υποστηρίζουν το αντίθετο, ότι δηλαδή πράγματι υπήρξε το πρόσωπο Ιησούς Χριστός, όπως για παράδειγμα υποστηρίζει ο Ίαν Γουίλσον στο βιβλίο του «Ιησούς, οι μαρτυρίες». 
- Ναι, το γνωρίζω. 
- Εσύ ο ίδιος μπορείς να βεβαιώσεις αν υπήρξε ή όχι αυτό το πρόσωπο, από τη στιγμή που δεν το είδες με τα μάτια σου και απέχουμε ήδη δύο χιλιάδες χρόνια από τότε που θεωρούμε ότι έζησε; 
- Όχι, δεν μπορώ να το βεβαιώσω. 
- Τότε πως λες ότι δεν υπήρξε; Γιατί επιλέγεις αυτήν την εκδοχή; 

Ο Αχιλλέας έμεινε σιωπηλός. Ο γέρο Μιχαήλ έσπασε γρήγορα τη σιωπή λέγοντας. 
- Δε θέλω ν’ απαντήσεις σ’ εμένα. Στον εαυτό σου πρέπει πρώτα να απαντήσεις, γιατί επιλέγεις την εκδοχή ότι ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε ποτέ; 
- Εντάξει, παραδέχομαι ότι το πιο σωστό είναι να πω ότι δε γνωρίζω με σιγουριά αν υπήρξε ή όχι το πρόσωπο Ιησούς Χριστός μέσα στην ιστορία, είπε με ειλικρίνεια ο Αχιλλέας. 
- Έχεις δηλαδή αμφιβολία. 
- Ναι, έχω πράγματι αμφιβολία. Αυτό είναι η αλήθεια. 
- Για το Μέγα Αλέξανδρο έχεις αμφιβολία αν υπήρξε ή όχι; Ούτε και αυτόν τον είδες με τα μάτια σου.
- Όχι δεν έχω αμφιβολία για το Μέγα Αλέξανδρο. 
- Για τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, το Θουκυδίδη έχεις αμφιβολία; 
- Όχι. 
- Και έχεις μόνο για το Χριστό;! Το πρόσωπο που οι άνθρωποι θεώρησαν τόσο σημαντικό, ώστε να χωρίσουν την ιστορία του κόσμου σε πριν και μετά τη γέννησή Του; Ο Χριστός, γεννήθηκε στα ιστορικά χρόνια και έχουμε πολλές καταγραφές, πέρα από τα ευαγγέλια, που μιλούν γι’ Αυτόν από ανθρώπους που έζησαν εκείνη την εποχή. Θα σου θυμίσω το Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, τον κυβερνήτη της Βιθυνίας Πλίνιο και οπωσδήποτε τα γραπτά του Εβραίου ιστορικού Ιώσηπου. 
- Ναι, αλλά για τα γραπτά του Ιώσηπου λέγεται ότι υπέστησαν αλλαγές αργότερα, από χριστιανούς αντιγραφείς. 
- Λυπάμαι αν σε στεναχωρώ, αλλά και ο χριστιανός φιλόσοφος Ωριγένης, που έζησε τον τρίτο αιώνα μ. Χ., πριν ο Χριστιανισμός γίνει επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας και όσο ακόμα βρισκόταν σε διωγμό, σχολιάζει στα δικά του κείμενα τις απόψεις του Ιώσηπου.
Πράγμα που σημαίνει ότι ο Ιώσηπος σίγουρα έγραψε για το Χριστό, άσχετα αν πολύ αργότερα χριστιανοί αντιγραφείς πρόσθεσαν ή αφαίρεσαν κάτι σ’ αυτά. Ο Ωριγένης, με τα σχόλια του, επιβεβαιώνει ότι ο Ιώσηπος έγραψε σίγουρα για το Χριστό. Επίσης στο Ταλμούδ, δηλαδή τη συλλογή της εβραϊκής θρησκευτικής λογοτεχνίας, που γράφτηκε μετά την Παλαιά Διαθήκη, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε αναφορές στον Ιησού Χριστό. Δηλαδή, έχουμε γραπτές αναφορές για το Χριστό και από ανεξάρτητες πηγές, πέραν των ευαγγελιστών. Αν αμφισβητείς την ιστορικότητα του Ιησού, πρέπει να αμφισβητήσεις και όλη την ανθρώπινη ιστορία, γιατί τίποτα από αυτήν δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια. 

- Εντάξει. Μπορώ να δεχτώ την ύπαρξη του Χριστού, σαν ιστορικό πρόσωπο, αλλά δε μπορώ να δεχτώ ότι ήταν και υιός του Θεού. 
- Τότε θα πρέπει να μας πεις τι ήταν. 
- Ήταν ένας απλός άνθρωπος. Ένας ξυλουργός. Ένας άσημος, εβραίος  ιεροκήρυκας, που εκτελέστηκε από τις ρωμαϊκές αρχές επί Ποντίου Πιλάτου. Τίποτα περισσότερο.
- Μάλιστα. Και πώς ένας απλός άνθρωπος, ένας ξυλουργός, ένας άσημος, εβραίος ιεροκήρυκας, που εκτελέστηκε από τις ρωμαϊκές αρχές της εποχής, κατάφερε να έχει σήμερα, δύο χιλιάδες χρόνια μετά το θάνατό του, το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού – κάπου δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι – οπαδούς του;

≈ 

- Αν δεν υπήρχε ο Παύλος, δε θα υπήρχε σήμερα ο Χριστιανισμός. Η θρησκεία έπρεπε να ονομαστεί Παυλιανισμός και όχι Χριστιανισμός, είπε μετά από πολύ σκέψη ο Αχιλλέας. 
- Πολύ ωραία. Κατά την άποψή σου λοιπόν, όλα οφείλονται στον απόστολο Παύλο. 
- Ναι. Ο Παύλος, ήταν ένας πολύ μορφωμένος και εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος. Ότι είναι ο Χριστιανισμός σήμερα το οφείλει στον Παύλο. 
- Ήταν ο απόστολος Παύλος πιο ευφυής από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα; 
- Ίσως να ήταν. 
- Και ένας τόσο ευφυής και μορφωμένος άνθρωπος, όπως ήταν ο απόστολος Παύλος, πιστεύει τόσο βαθιά στα λόγια ενός άσημου ιεροκήρυκα, τον οποίο μάλιστα δε γνώρισε ο ίδιος προσωπικά, ώστε να αφιερώσει μέχρι θανάτου τη ζωή του, για να διαδώσει το κήρυγμα του;! Σου μοιάζει αυτό λογικό; Αν ο απόστολος Παύλος ήταν τόσο ευφυής όπως ισχυρίζεσαι και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη διάδοση της διδασκαλίας του Χριστού, τότε δε νομίζεις ότι αυτή η διδασκαλία ήταν κάτι πάρα πολύ σημαντικό; Τι κέρδισε ο απόστολος Παύλος με τη μεταστροφή του στο Χριστό; Ταλαιπωρίες, φυλακίσεις, βασανισμούς και τέλος μαρτυρικό θάνατο. Ένας ευφυής άνθρωπος, δε θα επέλεγε στη ζωή του την άνεση και τις τιμές, που του εξασφάλιζε η μόρφωση και η εβραϊκή καταγωγή του; Πώς εξηγείς τη μεταστροφή, αυτού του φανατικού διώκτη των χριστιανών  σε ακούραστο ιεραπόστολο και θεολόγο; 
- Πράγματι, μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Επίσης, μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω, ότι η μεταστροφή του Παύλου, οφείλεται στο όραμα που είδε στο δρόμο για τη Δαμασκό. Δεν πιστεύω στα οράματα. 
- Μα το όραμα το διηγείται ό ίδιος, ο ευφυής και μορφωμένος απόστολος Παύλος, στις επιστολές του. Και η γνησιότητα των επιστολών του αποστόλου Παύλου δεν αμφισβητείται από κανέναν, ούτε από τον Τζ. Α. Γουέλς που επικαλέστηκες προηγουμένως. Ένας πολύ μορφωμένος και ευφυής άνθρωπος διηγείται με απόλυτη πειστικότητα μια μεταφυσική εμπειρία του, την οποία υποστηρίζει μέχρι θανάτου. Γιατί δεν αναρωτιέσαι καν μήπως πράγματι ήταν αληθινή αυτή η εμπειρία; 
- Δε ξέρω. Μπορεί και να τρελάθηκε. 

- Διαβάζοντας τις επιστολές του, διαπιστώνουμε ότι κάθε άλλο παρά τρελός τις έγραψε. Αντίθετα, αυτές οι επιστολές αποτελούν ένα από  τα σημαντικότερα γραπτά μνημεία της ανθρωπότητας. Σου θυμίζω την Α ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ επιστολή που αναφέρεται στην αγάπη «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον…Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει….», ο γέρο Μιχαήλ απήγγειλε τους στίχους εκστασιασμένος. Σου μοιάζουν αυτά λόγια πως τα έγραψε ένας τρελός;! Μήπως τα έγραψε ένα από το πιο φωτισμένα πνεύματα που γέννησε η ανθρωπότητα; 

≈ 

Ο Αχιλλέας συνέχισε τη συζήτηση λέγοντας.
-       Για μένα πάντως, εξακολουθεί να είναι μυστήριο η μεταστροφή και η δράση του Παύλου. Επίσης, δε μπορώ να δεχτώ ότι αυτή η μεταστροφή αποδεικνύει αυτόματα και το γεγονός ότι ο Ιησούς ήταν κάτι περισσότερο από ένας, έστω καλός και αγαθός, άνθρωπος.
Η δε ιστορία της ανάστασης μού μοιάζει σαν παραμύθι για μικρά παιδιά. Το πιθανότερο είναι οι μαθητές να πήραν το σώμα από τον τάφο, να το έκρυψαν και μετά να παρουσίασαν το γεγονός ως ανάσταση. Οι μαθητές του Χριστού είπαν σίγουρα ένα ψέμα. Η ανάσταση απλά δεν έγινε ποτέ.

- Ο απόστολος Παύλος ήταν μορφωμένος και ευφυής, όπως παραδέχτηκες προηγουμένως. Όμως, για τους υπολοίπους αποστόλους δε μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο. Ήταν αμόρφωτοι ψαράδες και μάλιστα πολύ φοβισμένοι και διασκορπισμένοι μετά τη σταύρωση του Ιησού.
- Πράγματι.
- Και αυτοί οι αμόρφωτοι και φοβισμένοι ψαράδες, επινόησαν αυτό το κραυγαλέο ψέμα;!
- Ναι, γιατί όχι;
- Και μετά, αυτοί οι αμόρφωτοι και φοβισμένοι ψαράδες, βρίσκουν τη ψυχική δύναμη να διδάξουν σ’ ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο αυτό το κραυγαλέο ψέμα, που επινόησαν οι ίδιοι, αψηφώντας φυλακίσεις, βασανιστήρια, κακουχίες και τελικά τον ίδιο το θάνατο;

Ποιος θα επέλεγε να τον κάψουν ζωντανό σ’ ένα καμίνι, για ένα σίγουρο ψέμα, όπως τον απόστολο Ματθαίο; Ποιος θα επέλεγε να τον κρεμάσουν ανάποδα, για ένα σίγουρο ψέμα, όπως τον απόστολο Φίλιππο; Ποιος θα επέλεγε να τον σταυρώσουν, για ένα σίγουρο ψέμα, όπως τους αποστόλους Πέτρο, Μιχαήλ και Βαρθολομαίο; Ποιος θα επέλεγε να τον σκοτώσουν βάζοντάς τον στο σημάδι με τα τόξα, για ένα σίγουρο ψέμα, όπως τους αποστόλους Θωμά και Ιούδα το Θαδδαίο; Όλοι οι απόστολοι πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο και μόνο ο ευαγγελιστής Ιωάννης πέθανε από φυσικό θάνατο. Κανένας τους όμως δεν αρνήθηκε το Χριστό μπροστά στην οποιαδήποτε δυσκολία, ακόμη και στο θάνατο.

Ο Αχιλλέας έμεινε σιωπηλός.
- Πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις έναν μελετητή η μια επιτροπή, που μετά από δύο χιλιάδες χρόνια καταλήγει ότι δεν υπήρξε Χριστός ή ότι ο Χριστός ήταν ένας απλός άνθρωπος και να μην πιστεύεις εκείνους που έζησαν δίπλα του όλα τα γεγονότα και δέχθηκαν να πεθάνουν με μαρτυρικό θάνατο, για να μην προδώσουν την αλήθεια που τους φανέρωσε; Αυτά λοιπόν τα πρόσωπα, μας δήλωσαν κατηγορηματικά ότι ο Χριστός όχι μόνο υπήρξε, αλλά και ότι αναστήθηκε εκ του τάφου, σφραγίζοντας με το αίμα Του τη θεϊκή διδασκαλία που έφερε στον κόσμο, για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Ο γέρο Μιχαήλ αξιοποιώντας τη σιγή ιχθύος του Αχιλλέα  συνέχισε.

- Αλλά εκτός από τη μαρτυρία των αποστόλων έχουμε και την παράδοση της μιας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, που ίδρυσε ο ίδιος ο Χριστός και συνεχίζεται χωρίς διακοπή να υπάρχει και να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Η Εκκλησία αυτή, δίνει αδιάκοπα μέσα στους αιώνες τη  μαρτυρία της ύπαρξης του Χριστού και όχι μόνο αυτό, αλλά το κυριότερο μας δίνει τη δυνατότητα να βιώσουμε εμείς οι ίδιοι εδώ και τώρα την παρουσία Του στη ζωή μας και την αλήθεια του Θείου Λόγου Του. Ο Χριστός, αποτελεί το απόλυτο πρότυπο για τη ζωή μας και η διδασκαλία Του είναι το απαραίτητο φως για να μπορέσουμε να δούμε. Διαφορετικά ψηλαφίζουμε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ή απλώς βλέπουμε τις σκιές στους τοίχους της σπηλιάς, που είμαστε φυλακισμένοι, για να μη ξεχνάμε και το μεγάλο Πλάτωνα. 

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Το άγγιγμα του Αρχαγγέλου», εκδ. Αρμός (2015)
πηγή: Aντίφωνο

(Ευχαριστούμε θερμά τον καθηγητή Πανεπιστημίου και αγαπητό φίλο κ. Δημήτριο Χατζηνικολάου για την αποστολή)
Posted: 15 Nov 2017 06:30 AM PST
Το φόρεμά της είναι σκούρο με ελάχιστο ντεκολτέ, τα χέρια της φαγωμένα από τα οξέα, είναι γυμνά. Δεν τα στολίζει ούτε μια βέρα. Ολόγυρά της στραφτοκοπούν στα πλατιά ντεκολτέ τα ωραιότερα διαμάντια της αυτοκρατορίας. Τα περιεργάζεται με αληθινή ευχαρίστηση τα βαρύτιμα κοσμήματα και παρατηρεί με έκπληξη ότι και ο άντρας της που είναι συνήθως τόσο αφηρημένος, έχει κι αυτός τα μάτια καρφωμένα στα κολιέ και στα αδαμαντοκόλλητα περιδέραια. 

- Δεν φανταζόμουν πως υπάρχουν τέτοια κοσμήματα του λέει το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι. 

Εκείνος βάζει τα γέλια. «Σκέψου» συνέχισε εκείνη, «ότι σε όλο το δείπνο, μια και δεν είχα τι να κάνω, βρήκα ένα παιχνίδι. Υπολόγιζα πόσα εργαστήρια θα μπορούσαν να φτιαχτούν με τα πετράδια που φορούσε στο λαιμό της καθεμιά από τις προσκεκλημένες.

Όταν ήρθε η ώρα για τις ομιλίες είχα φτάσει σ’ ένα αστρονομικό νούμερο!» 
«Ξένη, γιατί ήταν αληθινή, σε ένα ψεύτικο κόσμο, με γυμνά χέρια που δάμαζαν τα μέταλλα, και ατίθασες ξανθές μπούκλες να στεφανώνουν ένα μέτωπο που πίσω του ανθούσε η σκέψη, απέναντι στις «κουπ» που γέμιζαν το εντός τους κενό με φλυαρίες… 

Ήταν 7 Νοεμβρίου 1867, όταν στην οδό Νοβολπίκι στην Βαρσοβία, στην οικογένεια του καθηγητή Φυσικής και Μαθηματικών Βλαντισλάβ Σκλοντόβσκι, γεννιόταν η κόρη του Μαρία το στερνοπαίδι του σπιτιού. 

Θα μεγαλώσει μέσα στην αγάπη που όμως την σκεπάζει μια βαριά σκιά. Δεν θυμήθηκε ποτέ να την έχει φιλήσει η μητέρα της. Μόνο ένα τρυφερό χάδι στην καμπύλη του μετώπου της. Γιατί η κυρία Σκλοντόβσκα παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα φυματίωσης όταν γεννήθηκε η Μαρία και παρά τους γιατρούς, επί πέντε χρόνια, το κακό προχωρούσε σταθερά. Η κυρία Σκλοντόβσκα χρησιμοποιούσε το δικό της σερβίτσιο και δεν φιλούσε ποτέ το γιό και τις κόρες της. Τα μικρά λίγα ήξεραν για την φοβερή αρρώστια, αλλά κάτι μάντευαν στην θλίψη που σκίαζε το πρόσωπο του καθηγητη και στη φράση «Θεέ μου κάνε καλά τη μητέρα μας» που είχαν προσθέσει στην βραδυνή προσευχή τους. 

Το πρώτο συναπάντημα με τον θάνατο συνέβη το 1876 όταν πέθανε από τύφο η αδελφή της Ζόσια, ενώ δύο χρόνια μετά, το 1878, πέθανε η μητέρα της. Η Μαρία μαθαίνει απο νωρίς πως η ζωή είναι σκληρή και εφεξής θα την αντιμετωπίσει με άγρια περηφάνεια και χωρίς καρτερία. 

Ένα χρυσό μετάλλιο, λόγω των επιδόσεών της, σφραγίζει τις γυμνασιακές της σπουδές στις 12 Ιουνίου 1883. 

Η μεγάλη της αδελφή Μπρόνια έχει αναλάβει όλες τις δουλειές του σπιτιού, όμως μέσα της σιγοκαίει ένας πόθος, ένα κρυφό όνειρο: Να σπουδάσει Ιατρική στο Παρίσι, γιατί εκείνα τα χρόνια δεν επιτρεπόταν στις κοπέλλες να σπουδάσουν στο Πανεπιστήμιο στην Πολωνία. Έχει μαζέψει ένα μικρό «κομπόδεμα», όμως οι σπουδές και η διαμονή στο εξωτερικό κοστίζουν ακριβά. 

Η Μαρία δεν δίστασε και έπιασε δουλειά ως «εσωτερική δασκάλα» σε κάποια οικογένεια εξασφαλίζοντας τροφή, στέγη και ένα μισθό που θα έστελνε στην αδελφή της. 

Δούλεψε έτσι για 8 χρόνια, όμως το πάθος της μάθησης την καίει και αυτή.
Παρακολούθησε στη Βαρσοβία το Κινητό Πανεπιστήμιο, μια σειρά δηλαδή παράνομων μαθημάτων ανατομίας, φυσικής, ιστορίας και κοινωνιολογίας από εθελοντές δασκάλους.

Ήταν στον αριθμό 66 της οδού Κρακοβίας στο βάθος μιας αυλής με πασχαλιές. 
Θέλει να μελετήσει Φυσική και Χημεία, ενώ παράλληλα δωρίζει τις γνώσεις της, παραδίδοντας μαθήματα στις εργάτριες μιας βιοτεχνίας ρούχων. 

Μια πρόσκληση από την Μπρόνια, το 1891, της επιτρέπει να εγκατασταθεί στο Παρίσι στο σπίτι της αδελφής της, στην λεωφόρο Ζαν Ζωρές, τότε οδός Γερμανίας, για να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή Θετικών Επιστημών της Σορβόνης. 
«Παίρνω τον ήλιο και τον εκσφενδονίζω…» Το δεκεμβριάτικο φως ρίχνει τις χλομές του ακτίνες στο μεγάλο αμφιθέατρο. Τα νεανικά κεφάλια σκυμμένα αντιγράφουν τις εξισώσεις που χαράζει στον πίνακα το χέρι του καθηγητή Πολ Απέλ. 

Στα πρώτα έδρανα ένα κορίτσι χαμογελά εκστατικά. Τη μεγάλη καμπύλη του μετώπου της, στεφανώνουν ατίθασες ξανθές μπούκλες. Πώς είναι δυνατόν να θεωρεί κανείς την επιστήμη «στεγνή»; 

Καθώς ήταν αδύνατον να μελετήσει, λόγω της συνεχούς κίνησης στο ιατρείο της αδελφής της και του συζύγου της, αποφασίζει να μείνει μόνη της, διάβαζε συνεχώς και μόνο οι λιποθυμίες από την κόπωση της υπενθύμιζαν ότι έπρεπε που και που να τρώει. 

Κάνει αιματηρές οικονομίες. Πηγαινοέρχεται με τα πόδια στην Σορβόννη και όταν αρχίζει να νυχτώνει καταφεύγει στην βιβλιοθήκη ΣενΖενεβιέβ όπου καίει το φωταέριο και είναι ζεστά. 

Το 1893 κατέκτησε την πρώτη θέση στις εξετάσεις για το πτυχίο των Φυσικών Επιστημών και το 1894 τη δεύτερη θέση για το πτυχίο των Μαθηματικών. 

Επιστρέφοντας στη Βαρσοβία, της δόθηκε μια υποτροφία 600 ρουβλίων που προοριζόταν για άξιους φοιτητές. Λίγα χρόνια αργότερα, μετρώντας όπως πάντα, δεκάρα – δεκάρα, από την πρώτη της αμοιβή για μια μελέτη, επέστρεψε 600 ρούβλια στον γραμματέα του ιδρύματος, που έμεινε άναυδος από τη χειρονομία της. 

Η ίδια δέχθηκε την υποτροφία ως μια ένδειξη εμπιστοσύνης. Θα το ένιωθε σαν ατιμία αν κρατούσε έστω και και μια στιγμή παραπάνω αυτά τα χρήματα που, με την επιστροφή τους, θα μπορούσαν να είναι στήριγμα για κάποια άλλη φτωχή κοπέλα που θα ήθελε να σπουδάσει. 

Συνάντηση με τον Πιερ 

Το 1894, η Εταιρεία Προώθησης της Εθνικής Βιομηχανίας είχε αναθέσει στη Μαρία μια μελέτη και είχε ανάγκη από ένα εργαστήριο, στην ανεύρεση του οποίου την βοήθησε ο Πολωνός καθηγητής Κοβάλσκι που την έφερε σε επαφή με έναν λαμπρό επιστήμονα, τον Πέτρο Κιουρί, ο οποίος ένιωσε αμέσως έλξη για τη νεαρή συνάδελφό του. 

Παντρεύτηκαν χωρίς νυφικό, βέρες γαμήλια δεξίωση και βέβαια χωρίς θρησκευτικό μυστήριο. Αλλά και χωρίς συμβολαιογράφο αφού δεν είχαν τίποτε άλλο εκτός από δύο αστραφτερά ποδήλατα, που αγόρασαν την προηγουμένη με το δώρο σε ?μετρητά? που τους είχε κάνει ένας εξάδελφός τους και με τα οποία σκόπευαν όλο το καλοκαίρι να αλωνίσουν τις εξοχές! 

Στις 12 Σεπτεμβρίου 1897 απέκτησαν την κόρη τους Ειρήνη, ενώ η Μαρία απέκτησε και την άδεια διδασκαλίας στη Μέση Εκπαίδευση. 

Προετοιμαζόμενη για το διδακτορικό της, ενδιαφέρθηκε για τις εργασίες του Γάλλου φυσικού Ανρί Μπεκερέλ, ο οποίος είχε παρατηρήσει ότι τα άλατα ενός σπάνιου μετάλλου, του ουρανίου, χωρίς προηγούμενη επίδραση του φωτός, εξέπεμπαν, αυτόματα, κάποιες άγνωστου είδους ακτίνες και το αίνιγμα ήταν η προέλευσή τους. 

Η Μαρία βρήκε το θέμα της: Μελέτη των ακτίνων του ουρανίου, το οποίο εγκαταλείπει προσωρινά και μελετά όλα τα γνωστά σώματα. Οι ενώσεις ενός άλλου στοιχείου, του θορίου, εκπέμπουν επίσης αυτόματα ακτίνες όμοιες με εκείνες του ουρανίου. 

Μελετώντας δείγματα ορυκτών αποκλείει βαθμιαία εκείνα που δεν περιέχουν ουράνιο και θόριο, όμως εκείνα που τα περιέχουν εκπέμπουν πολύ πιο ισχυρή ακτινοβολία από όση «κανονικά» θα αναμενόταν αν περιείχαν μόνο ουράνιο. 

Διατυπώνει μια τολμηρή υπόθεση: Τα ορυκτά κρύβουν σίγουρα ένα νέο υλικό που ακτινοβολεί, ένα νέο χημικό στοιχείο! 

Ο Πιέρ εγκαταλείπει τις δικές του έρευνες, ενώνοντας τις προσπάθειές του με τις δικές της το Μάη του 1898. 

Αναζητούν την ιδιαίτερα ενεργή ουσία σε ένα ορυκτό του ουρανίου, τον πισσουρανίτη, διαχωρίζοντας με χημική ανάλυση τα συστατικά του στοιχεία και μετρώντας τη ραδιενέργεια του καθενός. Τελικά, εντοπίζουν τη ραδιενέργεια σε δύο κυρίως χημικά στοιχεία του πισσουρανίτη. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν δύο διαφορετικά καινούργια στοιχεία. Τον Ιούλη του 1898 ήταν σε θέση να ανακοινώσουν την ανακάλυψη και των δύο, πρώτα εκείνου που ονομάστηκε πολώνιο προς τιμή της πατρίδας της Μαρίας και μετά του ραδίου, από το οποίο πήρε το όνομά της η ραδιενέργεια (ενέργεια που εκπέμπεται από το ράδιο). 

Προσπαθώντας να παρασκευάσουν σε καθαρή μορφή τα δύο στοιχεία, οι Κιουρί δούλεψαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια σε μια παράγκα, καθώς το επίσημο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης δεν τους παραχωρούσε εργαστήριο, ούτε τους επιδοτούσε. 

Ο πισσουρανίτης ήταν πανάκριβος. Τον κατεργάζονταν τα μεταλλεία του Γιοάχιμσταλ στη Βοημία. Οι Κιουρί σκέφθηκαν ότι αφού το πολώνιο και το ράδιο βρίσκονται στο ορυκτό, θα βρίσκονται και στα κατάλοιπά του και έτσι ζήτησαν από αυστριακούς συναδέλφους τους να μεσολαβήσουν στα μεταλλεία της Βοημίας. Οι Κιουρί θα πλήρωναν τα κατάλοιπα από τις πενιχρές τους οικονομίες. Στάθηκαν τυχεροί, αφού το εργοστάσιο στη Βοημία αποφάσισε να διαθέσει δωρεάν έναν τόνο κατάλοιπα σε αυτούς τους δύο …παράφρονες που έλεγαν ότι τα χρειάζονται. 

Στα 1902, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες σε συνθήκες απίστευτης στέρησης, φτώχειας και δουλειάς, η Μαρία Κιουρί πέτυχε να παρασκευάσει ένα δέκατο του γραμμαρίου καθαρό ράδιο και ένα εικοστό καθαρό πολώνιο. 

Ο Πιέρ Κιουρί ανακηρύχθηκε καθηγητής στη Σορβόνη το 1904, όμως εργαστήριο δεν του παραχώρησαν ποτέ. Του είχαν προτείνει το 1900 έδρα στη Γενεύη, που αν γινόταν δεκτή θα έλυνε το βιοποριστικό τους πρόβλημα, όμως θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τις έρευνες.

Οι Κιουρί αρνήθηκαν. Η Μαρία διορίστηκε καθηγήτρια Φυσικής στη Σχολή Θηλέων των Σεβρών. Η σπατάλη δυνάμεων για να μπορέσουν να επιβιώσουν ήταν πολύ μεγάλη. Το 1902 η Μαρία συγκλονίζεται από το θάνατο του πατέρα της, ενώ το 1903, χρονιά που γεννιέται η κόρη τους Εύα, ο Πιέρ Κιουρί δίνει διάλεξη στη Γενεύη για το ράδιο. 

Στις 25 Ιουνίου 1903 στην Σορβόννη η Μαρία απαντά στους τρείς ενδεδυμένους με επίσημο ένδυμα κκ Μπουτί, Λιπμάν και Μουασάν και περιμένει την απόφασή αυτών των αυστηρών ανθρώπων που την ανακοινώνει ο κ. Λιπμάν, ο πρώτος της δάσκαλος: «Το Πανεπιστήμιον των Παρισίων σας απονέμει τον τίτλο του διδάκτορος των Φυσικών Επιστημών με τον βαθμόν ‘Άριστα’». 

Στις 10 Δεκέμβρη 1903, η Ακαδημία Επιστημών της Στοκχόλμης ανακοίνωσε ότι το βραβείο Νόμπελ Φυσικής απονέμεται κατά το ήμισυ στον Ανρί Μπεκερέλ και κατά το ήμισυ στο ζεύγος Κιουρί, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στην τελετή. 

Ενδεικτικό του ήθους τους είναι το γεγονός ότι δεν κατοχύρωσαν τις μεθόδους τους για την απομόνωση των στοιχείων, επειδή θεωρούσαν ότι δε συμβάδιζε με το επιστημονικό πνεύμα, καθώς η επιστήμη είναι κοινωνική κατάκτηση και η «κατοχύρωση» (πατέντα) εμποδίζει τη συνέχιση της επιστημονικής έρευνας από τους επόμενους. 

Η σημασία της πράξης αυτής είναι ακόμα μεγαλύτερη, διότι οι Κιουρί ανακάλυψαν πως η ακτινοβολία του ραδίου κατέστρεφε τους καρκινικούς όγκους. 

Στις 19 Απρίλη 1906, η ζωή της Μαρίας Κιουρί άδειασε απότομα, καθώς ο Πιέρ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. 

Στις 13 Μάη αποφασίστηκε η έδρα του Πιέρ Κιουρί να δοθεί στην Μαρία. Γινόταν η πρώτη γυναίκα στη Γαλλία που της δινόταν έδρα πανεπιστημίου, ενώ ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έδωσε διάλεξη στη Σορβόνη. Πριν ξεκινήσει για τη διάλεξη στους φοιτητές, κοίταξε τις σημειώσεις του Πιέρ και ξεκίνησε το μάθημα με την ίδια ακριβώς φράση που εκείνος είχε κλείσει την προηγούμενη παράδοση. 

Το Δεκέμβρη του 1911 η Μαρία Κιουρί τιμήθηκε με το Νόμπελ Χημείας,παρ’ότι λίγους μήνες νωρίτερα, η Ακαδημία Επιστημών της Γαλλίας είχε αρνηθεί να τη δεχτεί ως μέλος της. 

Υπεβλήθη σε εγχείρηση, καθώς τα νεφρά της ήταν σε φρικτή κατάσταση, ενώ στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου «όργωσε» τη Γαλλία, με το πρώτο «ακτινολογικό όχημα» δικής της έμπνευσης, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. 

Υπολογίζεται ότι η ίδια, με τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τα δύο βραβεία Νόμπελ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα. 

Το 1922 εξελέγη μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Πνευματικής Συνεργασίας, της Κοινωνίας των Εθνών ενώ το 1932 εγκαινίασε το Ινστιτούτο Ραδίου στη Βαρσοβία. 

Το 1944, το Πολωνικό Πανεπιστήμιο ονομάστηκε προς τιμήν της: Μαρία Σκλοντόφσκι – Κιουρί. 

Η επιστημονική κοινότητα, σε ένδειξη σεβασμού προς το πρόσωπό της έδωσε το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας (το κιουρί ή Ci) και στο υπερουράνιο τεχνητό χημικό στοιχείο κιούριο (Cm), με ατομικό αριθμό 96. 

Τον τελευταίο καιρό, οι γιατροί ανακάλυπταν αφύσικα συμπτώματα στο αίμα της. Ο καθηγητής Ρεγκό σημείωσε. «Η κυρία Κιουρί μπορεί να καταμετρηθεί ανάμεσα στα μακροπρόθεσμα θύματα των ραδιενεργών σωμάτων, που ανακάλυψαν ο σύζυγός της και η ίδια». 

Στη διάρκεια της αγωνίας έβγαζε μικρά βογκητά πόνου και κάποια παράπονα γεμάτα απορία. Ως το τέλος, η έννοιά της ήταν η δουλειά της «οι παράγραφοι των κεφαλαίων…
Να τις κάνουμε ολες όμοιες… Σκέφτηκα αυτή την ανακοίνωση…». 

Στις 4 Ιουλίου 1934 ενταφιάστηκε δίπλα στον άντρα της στο κοιμητήριο του Σο, παρουσία μόνο των στενών συνεργατών της. Τα αδέλφια της έριξαν στον τάφο της μια χούφτα χώμα πολωνικής γης. Το 1995, τα οστά της μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον, στο μαυσωλείο στο οποίο βρίσκονται θαμμένοι οι «μεγάλοι άνδρες» της Γαλλίας. 

Ενα χρόνο μετά το θάνατό της, ένας πελώριος τόμος προστέθηκε στα επιστημονικά συγγράμματα της βιβλιοθήκης του Ινστιτούτου Ραδίου. Ηταν το μήνυμά της στη νέα γενιά, στους νέους εραστές της επιστήμης, αλλά και στην ανθρωπότητα: Στο γκρίζο εξώφυλλο, το όνομα του συγγραφέα: «Κυρία Πιέρ Κιουρί – Καθηγήτρια στη Σορβόνη – Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, Βραβείο Νόμπελ Χημείας». Από κάτω μονολεκτικός ο φοβερός τίτλος: «Ραδιενέργεια».

πηγή
Posted: 15 Nov 2017 05:30 AM PST
από τον χρήστη Evonymos

Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιογράφο και Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 14/11/2017.
Posted: 15 Nov 2017 04:30 AM PST
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Προς: ΟΣΕ – ΤΡΑΙΝΟΣΕ
Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων
Αθήνα Οκτώβριος 2017
Θέμα: OSE SURVIVOR 

Κυρίες, Κύριοι, 

Στις 20/9/2017 αποφασίσαμε να ξανακάνουμε, εγώ κι η σύζυγός μου, ένα μακρινό ταξίδι με τον ΟΣΕ : Αθήνα – Καστανιές Έβρου (600-601) 
Οι λόγοι πολλοί, με βασικότερο, την σωματική και ψυχική εκγύμναση. 

Το ταξίδι με τον ΟΣΕ, ειδικά ένα μακρινό ταξίδι, παρέχει πλήθος δοκιμασιών. 

Μια κλασική δοκιμασία π.χ. εκτός πολλών άλλων, είναι το μαρτύριο του χαλασμένου θερμοστάτη: 
Ή θα ζεσταίνεσαι ή θα κρυώνεις μέσα στα βαγόνια του ΟΣΕ, ο “κλιματισμός” ή θα δουλεύει στο φουλ η ψύξη, ή στο φουλ η θέρμανση ή θα είναι τελείως κλειστός…
κι αυτές οι καταστάσεις σε τυχαία επαναλαμβανόμενο ασύμμετρο κύκλο. 

Σε αυτό το ταξίδι αποκτήσαμε, εγώ κι η σύζυγός μου, νέες εμπειρίες…
Η διαδρομή μέχρι την Θεσσαλονίκη δεν είχε κάτι νέο να μας προσφέρει, εκτός από τα ήδη γνωστά.
Όπως για παράδειγμα, έχει φροντίσει από πάντα η εταιρεία σας (ή ο οργανισμός, ή ότι άλλο είναι τελικά ο ΟΣΕ που έτσι θα τον αναφέρω στη συνέχεια) να εξασφαλίζει στη κοινότητα της ορθοπεδικής ιατρικής, πλήθος νέων ασθενών. 

Πολλοί νέοι επιβάτες νομίζουν ότι, τα καθίσματα με την σταθερή πλάτη και το μετακινούμενο προς τα εμπρός κάτω μέρος του καθίσματος, στα “κουπέ”, σου δίνουν αυτή τη διαμόρφωση για να μπορέσεις να αναπαυθείς καλύτερα, ακόμα και να πάρεις ένα περιορισμένο έστω “υπνάκο”, ειδικά σε βραδινό δρομολόγιο όπως το εν λόγω.
Μέγα λάθος… 

Ακόμα κι αν αυτός που κάθεται απέναντί σου είναι “δικός σου άνθρωπος”, όταν εκταθούν και τα δύο επάλληλα καθίσματα, το “μπλέξαμε τα μπούτια μας” δεν μπορεί να αποδώσει το ανατομικώς αδύνατο του συμπλέγματος. 

Μετά από μακρινό ταξίδι πάνω σε αυτά τα καθίσματα, η επίσκεψη σε ορθοπεδικό είναι must. 

Μια πρώτη σύσταση, αν μου επιτρέπεται, προς αποφυγή αυτής της παρανόησης από τους νέους επιβάτες, είναι να αναρτήσει εμφανώς η εταιρεία σας οδηγίες για το πως μπορεί να κάθονται οι επιβάτες σε αυτά τα καθίσματα, και που μπορεί να είναι κάπως έτσι:
“Σε στάση λωτού, εντελώς κάθετος ο κορμός, τα χέρια εμπρός αιωρούμενα αναζητώντας το χαμένο τσι, αναδιπλωμένα τα πόδια αλλά και ανασηκωμένα ταυτόχρονα.” 

Ένας έμπειρος γιόγκι, υποθέτω, άνετα μπορεί να φτάσει με αυτή τη στάση στη νιρβάνα του, ειδικά αφού το τραίνο της εταιρείας σας ταξιδεύει πάνω σε φιδίσιες τροχιές.
Εμείς, οι υπόλοιποι απλοί επιβάτες απλά θα αναρωτιόμαστε πως το κάνει, ο γιόγκι, και ποιος σχεδίασε αυτά τα καθίσματα… 
Στα δια ταύτα τώρα: 

Αφού επιτέλους περάσαμε αυτή τη μικρή, και συνηθισμένη πλέον δοκιμασία, φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη πήραμε τα μπαγκάζια μας και κατεβήκαμε για ένα διάλειμμα και για να αλλάξουμε τραίνο -είναι κι αυτό μια μικρή δοκιμασία. 

Από εδώ, θα συνεχίζαμε το ταξίδι μας στη πρώτη θέση. 
Πληρώνουμε κάτι παραπάνω για να έχουμε το “κάτι παραπάνω”. 

Μπήκαμε στο τραίνο και καθίσαμε στις θέσεις μας, είμαστε μόνοι μας στο βαγόνι, και το τραίνο ξεκίνησε για νέες εμπειρίες… 

Σχεδόν αμέσως, πριν καλά – καλά βγούμε από τον σταθμό (εκεί που εδώ και δεκαετίες είναι παρατημένο παλαιό τροχαίο υλικό μεγάλης αξίας, αλλά που δεν έχει βρεθεί ο ημέτερος να γεμίσει μερικές τσέπες) άρχισε να μυρίζουν έντονα τα καυσαέρια της μηχανής μέσα στο βαγόνι μας !
Η φαντασία μου οργίασε…
Πολύ extreme δοκιμασία… 

Ένας ελεγκτής που ήταν εκείνη τη στιγμή στο βαγόνι, απόρησε και αυτός μαζί μας, είπε ότι πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Εδώ πρέπει να ομολογήσω, ότι αισθανθήκαμε και κάποιο δέος… 
Θα είμαστε οι πρώτοι που ζούμε τέτοια εμπειρία από την εταιρεία σας! 

Μετά από λίγο, και αφού το πράμα “χόντρυνε”, εμφανίστηκε ένας άλλος ελεγκτής, τον ρώτησα αν είναι ο προϊστάμενος, δεν μου απάντησε. 
- Εγώ δεν μυρίζω τίποτα, μου λέει.
Κλασική αντίδραση δημόσιου υπαλλήλου που θα πρέπει να ντρέπεται όταν τον ρωτούν, ειδικά προ μνημονίων, για τον μισθό του. 
Εγώ και η γυναίκα μου μόνοι στο βαγόνι, απέναντι στην εξουσία του τραίνου. 
Αφελής η προσπάθεια μου να αναζητήσω το δίκαιο και το λογικό. 
- Μπορείτε να πάτε στο επόμενο βαγόνι, είναι κι αυτό πρώτης θέσης,
μας πρότεινε η εξουσία. 

Πήγαμε, μύριζε σαφώς λιγότερο, αλλά μύριζε. 
Με αυτό το τραίνο θα πηγαίναμε Αλεξανδρούπολη, είτε με βαριά δηλητηρίαση μονοξειδίου είτε με ελαφριά. 

Κάτι οι ενδιάμεσες στάσεις όπου άνοιγαν οι πόρτες, κάτι το τοπίο έξω από το τραίνο, σε συνδυασμό με τις ατελείωτες – και απίθανες – στροφές της διαδρομής μετά από πολλές-πολλές ώρες φτάνουμε στην Αλεξανδρούπολη ζωντανοί, μόνο μια μικρή ανακατωσούρα κι ένα βαρύ κεφάλι!
Μόνο αυτά! 

(Το ότι είμαστε σαν ζόμπι ή κατά το κοινώς λεγόμενο “κομμάτια” είναι αυτονόητο, αυτό είναι και το ζητούμενο από εμάς που επιλέγουμε ένα ταξίδι με την εταιρεία σας συνολικής διάρκειας ~17 ωρών) 

Όπως και να ’χει, θα αλλάζαμε τραίνο για Καστανιές. 

Αλεξανδρούπολη, και μετά το διάλειμμα -και την σχετική άσκηση με τις αποσκευές και τις μετεπιβιβάσεις – ήρθε το τραίνο για τις Καστανιές, επιβιβαστήκαμε και ξεκινήσαμε. 
Κάθε φορά που ανεβαίνω σε αυτό το τραίνο, σκέφτομαι πόσο είναι αδικημένη η εταιρεία σας. 

Σήμερα, κολοσσιαίες εταιρείες διεθνώς, σπαταλούν εκατομμύρια εκατομμυρίων σε έρευνα και ανάπτυξη στον τομέα της εικονικής πραγματικότητας. 

Θα αρκούσε, για αυτές τις εταιρείες, μόνο ένα ταξίδι με το τραίνο Αλεξανδρούπολη-Δίκαια για να μεταφερθούν εικονικά -αλλά τόσο πειστικά- σε τραίνο των Ινδιών στα μεταπολεμικά χρόνια του περασμένου αιώνα! Τόσο απλά!!! 
Όλη η τεχνογνωσία εδώ… εφαρμοσμένη απόλυτα… 

Από την άλλη, αντί κάποιες βιομηχανίες να δαπανούν εκατομμύρια σε σοφιστικέ hi tech αναδευτήρες, θα αρκούσε να προσδέσουν ένα βυτιοφόρο βαγόνι στον εν λόγο συρμό, για να έχουν με ελάχιστο κόστος, πλήρη ανάμειξη και του πιο ανομοιογενούς μίγματος… 
Σε μια μόνο διαδρομή ! 
Σε αυτή τη διαδρομή, Αλεξ/πολη-Δίκαια, οι γραμμές δεν είναι φίδι… 
Είναι κέντημα… 

Σε συνδυασμό μάλιστα και με την συντήρηση που έχουν αυτά τα τραίνα, το αποτέλεσμα της πλήρους ανάδευσης είναι εγγυημένο. 

Το τραίνο ξεκίνησε, κι εμείς είμαστε λίγο σφιγμένοι… 
Κι αν πάλι μύριζε καυσαέρια; 
Ευτυχώς όμως δεν μύριζε καυσαέρια. 
Μύριζαν έντονα οι αναθυμιάσεις της μηχανής!!!
(Τέλειο ε ;…) 

Και σε ότι με αφορά, λόγω ιδιοσυγκρασίας και εμπειριών, δεν με χαλούσε και τόσο η συγκεκριμένη μυρωδιά -μην πω ότι μου άρεσε κιόλας- στη γυναίκα μου όμως… 

Η γυναίκα μου ποτέ δεν είχε εκφράσει κλήση σε μηχανολογικά θέματα, όμως από εκείνη τη στιγμή και μετά, βεβαιώθηκε ότι δεν θα ήθελε ποτέ να γίνει μηχανικός. 
Μάλιστα, άρχισε τις γνωστές γυναικείες γκρίνιες: 
- Θα κάνω εμετό, δεν μπορώ να αναπνεύσω, δεν αντέχω άλλο, να κατέβουμε να πάρουμε λεωφορείο, ταξί, οτοστόπ κλπ κλπ 

Αναγκάστηκα τελικά, να χρησιμοποιήσω το πιο βαρύ μου επιχείρημα: 
Σκέψου της λέω, πόσο περήφανη θα είσαι, με πόσο δέος θα σε βλέπουν όλοι οι άλλοι όταν θα τους λες ότι έκανες το δρομολόγιο Αθήνα – Καστανιές Έβρου με το τραίνο! 
Πόσοι μπορούν να αντέξουν ~17 ολόκληρες ώρες σε αυτή την απόλυτη δοκιμασία; 
Την ισοπέδωσα… 
Μέχρι το τέλος δεν ξαναείπε τίποτα!
Μόνο μερικές αναγούλες… δικαιολογημένο και ανθρώπινο. 

Στο τέλος φτάσαμε στις Καστανιές 
Για μια ακόμα φορά πετύχαμε το σχεδόν ακατόρθωτο!
Οι μέρες πέρασαν, ο σκοπός του ταξιδιού επιτευχθεί, έτοιμοι για νέες περιπέτειες με την εταιρεία σας, τα εισιτήρια έχουν εκδοθεί με επιστροφή (με τέτοιες εμπειρίες στο “πάνε”, θα χάναμε το “έλα” και στις 27/9/2017 ταξιδεύουμε για Αλεξ/λη – Θεσσαλονίκη – Αθήνα) 

Πέρα από το γοητευτικό -εικονικό- ταξίδι εποχής στις Ινδίες και την σχετική ανάδευση τίποτα νέο. Καμία οσμή, τίποτα το ιδιαίτερο. 

Υπομονή, είναι το πρώτο από τα τρία συνολικά τραίνα που θα αλλάξουμε μέχρι να φτάσουμε Αθήνα. 

Είμαστε Αλεξανδρούπολη, και σε λίγο ταξιδεύουμε με το επόμενο τραίνο για Θεσσαλονίκη. 
Το βαγόνι έχει λίγους ακόμα επιβάτες πρώτης θέσης (και 2-3 από άλλες θέσεις). 
Α!… Έχει και τα γνωστά πλέον καυσαέρια… 
(Ξέρω τι σκέφτεστε… Έπαιξα Τζόκερ, αλλά η τύχη μας εξαντλήθηκε μόνο σε αυτή την “σύμπτωση”) 

Αυτό που με χαλάει είναι που δεν ξέρω αν πρόκειται για το ίδιο βαγόνι ή αν πρόκειται για σχέδιο τις εταιρείες σας με καθολική εφαρμογή. 

Μια συνεπιβάτης μας ωρύεται, οι λοιποί συνεπιβάτες μουρμουρίζουν ότι μυρίζει καυσαέρια, ένας ελεγκτής ξαφνιάζεται και πάλι με τη μυρωδιά, και το τραίνο προχωρά… 

Κάποια στιγμή, ένας άλλος ελεγκτής (προϊστάμενος μας λέει ότι του αναφέρθηκε πως όταν το βαγόνι περνά από γαλαρίες βάζει μέσα καπνό. 
- Δεν βλέπω εδώ μέσα καπνούς, λέει… 
Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι αν μαζί με την έντονη μυρωδιά των καυσαερίων υπήρχαν και καπνοί, τότε θα πηδούσαμε από τα παράθυρα, ακόμα κι αν είμαστε μέσα σε γαλαρίες, σε κάποιο σημείο τα ανθρώπινα ανακλαστικά τις επιβίωσης ξεπερνούν τις ασκήσεις αντοχής. 
Το κατάλαβε κι ομολογώ πως αντιμετώπισε το όλο θέμα επαγγελματικά. 
- Θα σας κλείσω τον κλιματισμό, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο… λέει ο ελεγκτής, 

Δεν μπορεί επίσης να κρύψει την ανησυχία του: ο κλιματισμός στα τραίνα της εταιρείας σας είναι το φετίχ των ελεγκτών. 

Η συνεπιβάτης μας συνεχίζει να ωρύεται και ψάχνει με το κινητό της για εφημερεύον νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη ώστε να πάει μόλις φτάσουμε. 
Η γυναίκα μου περιμένει να πέσουν οι μάσκες οξυγόνου, εγώ προσπαθώ μάταια να της εξηγήσω ότι δεν είμαστε σε αεροπλάνο – η δηλητηρίαση μονοξειδίου μάλλον φέρνει παραισθήσεις. 

Αργότερα, ένας “άλλος” με πολιτικά ρούχα εμφανίζεται να “οσφραίνεται” στο βαγόνι.
- Είστε του τραίνου; τον ρωτώ. 
- Είμαι μηχανοδηγός, πρώτη φορά συμβαίνει αυτό, μου απαντά. 
(Άσχετο: πόσους μηχανοδηγούς έχει το τραίνο)
- Το ίδιο πρόβλημα το αντιμετωπίσαμε και όταν ανεβαίναμε πριν από μια εβδομάδα, του απαντώ εγώ. 
Ο εγωισμός μου στα ύψη, εκείνος μηχανοδηγός – εγώ εμπειρίες. 
- Θα σας ανοίξω μερικά παράθυρα να μπαίνει καθαρός αέρας, μας λέει. 
Από αυτό το σημείο περίπου και μετά το ταξίδι μας γίνεται ρουτίνα, χωρίς νέες δοκιμασίες. 
Ακόμα κι έτσι όμως, τα χρήματά που δώσαμε στα εισιτήρια (που δεν είναι και λίγα – πάνε οι εποχές που το τραίνο ήταν το φθηνότερο μέσο) άξιζαν και με το παραπάνω. 

Δεν μπορώ να πω ότι με ανυπομονησία σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι μου με την εταιρεία σας (ύστερα από αυτό που ζήσαμε, μένει η χρήση δηλητηριωδών αερίων από την εταιρεία σας, αλλά αυτό απαγορεύεται διεθνώς…) 

Σας ομολογώ επίσης πως θα εξαρτηθεί κατά τι, κι από τις απαντήσεις που ελπίζω να μου δώσετε στα παρακάτω ερωτήματά μου. 

Τα παρακάτω ερωτήματα είναι μερικά από τα πολλά που εύλογα υπάρχουν και λόγω αφορμής σας τα παραθέτω: 

- Γιατί οι στάσεις στους ενδιάμεσους σταθμούς ανακοινώνονται (στη διαπασών) από τα μεγάφωνα ως “σταθμεύσεις”; 
Δηλαδή στη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και στην Αλεξανδρούπολη το τραίνο κάνει στάση; 

- Πριν από αρκετά χρόνια ο ΟΣΕ κατάφερε (με μεγάλη επιτυχία) να απαξιώσει σχεδόν πλήρως τις εμπορευματικές του μεταφορές με μοναδικό αποτέλεσμα να τις αναλάβουν οι οδικοί μεταφορείς. 
Σήμερα, σχεδιάζετε κάτι ανάλογο με την επιβατική μεταφορά; 
Mήπως αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι ο “απόηχος” μιας τέτοιας προσπάθειας;
΄Η μήπως κάτι άλλο; 

- Μπορεί μεν οι ντόπιοι να το γνωρίζουν, αλλά, στη γραμμή Αλεξ/πολη-Δίκαια, δεν θα έπρεπε να υπάρχει πινακίδα / σήμανση που να απαγορεύει τη επιβίβαση γυναικών σε κατάσταση εγκυμοσύνης; 

- Αν το γνωρίζω σωστά, η εταιρία που κατασκεύασε – έστρωσε τις γραμμές, πληρωνόταν με το τρέχων μέτρο, εξ ου και οι ατελείωτες στροφές σε ισόπεδα πεδινά. 
Δεν ξέρω πόσο θα σας στοίχιζε μια μελέτη (διορθωμένης) επανα-χάραξης σε αυτά (τα πολλά) σημεία. 
Αναρωτιέμαι όμως, τι κέρδη θα είχατε από κάτι τέτοιο; 

- Υπάρχει σκέψη από την εταιρεία σας να λειτουργήσουν κάποια στιγμή στο μέλλον οι θερμοστάτες, κι ο κλιματισμός γενικότερα, με ορθό κι αυτονόητο τρόπο; 
Κι αυτό είναι κάτι που μπορεί προσδιοριστεί χρονικά; σαν πρόβλεψη ίσως; 

- Τα καυσαέρια μέσα στο βαγόνι, δεν είναι εφεύρεση της εταιρείας σας, το είχαν δοκιμάσει κι άλλοι πριν από εσάς με παρόμοια (με τα δικά σας) αποτελέσματα: 
Παρέμεναν αρκετοί ζωντανοί μετά το “δρομολόγιο”. 
Η εταιρεία σας τι σχεδιάζει σχετικά με αυτό, θα το εφαρμόσει σε όλα τα βαγόνια;
Εμείς μετείχαμε σε ένα δειγματοληπτικό μεμονωμένο πείραμα; 
Ποιο ήταν το ποσοστό επιτυχίας αυτής της εφαρμογής; 

- Εμείς, όσοι πελάτες σας επιβιώνουμε των προαναφερόμενων δοκιμασιών, δεν θα πρέπει να μας επιβραβεύετε με κάποιο τρόπο; 
(πχ να μας βγάζετε στα κανάλια, να μας παραχωρείτε ελευθέρας στις μετακινήσεις με τα τραίνα σας, να μετέχουμε προωθητικών ενεργειών σε αφίσες βιντεοκλίπ κλπ κλπ…) 

Τέλος, όλα τα παραπάνω έχουν απόλυτη σχέση με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα και περιγράφονται ακριβώς. 

Περιμένοντας τις απαντήσεις σας, 

Με εκτίμηση, 

Γ Σ 

πηγή
Posted: 15 Nov 2017 03:30 AM PST
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν την ίδια απορία που έχω και εγώ. Γιατί έρχεται στις αρχές Δεκεμβρίου ο Ερντογάν στην Αθήνα; Τί προσδοκά η κυβέρνηση από την παρουσία του Τούρκου Προέδρου; Με άλλα λόγια γιατί να δώσουμε διεθνώς την εντύπωση ότι τον επιβραβεύουμε για τη διαγωγή του εντός και εκτός Τουρκίας;

Θυμίζω τις πράξεις του ιδίου και της κυβερνήσεώς του για να αναρωτηθούμε ποια από αυτές εγκρίνουμε:

Το καθεστώς Ερντογάν συνεχίζει την κατοχή του βορείου Τμήματος της Κύπρου.
Ο Ερντογάν έχει την απαίτηση να παραμείνει στην Κύπρο ο τουρκικός στρατός ως δήθεν εγγυητής της ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων και μετά από την εξεύρεση «λύσης» για το μέλλον της Μεγαλονήσου.

Ο Ερντογάν στέλνει συνεχώς τους υπουργούς του στη Θράκη για να κάνουν δηλώσεις περί «τουρκικής»  μειονότητος.

Συνεχίζονται συστηματικά οι παραβιάσεις και παραβάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από τα τουρκικά αεροπλάνα.

Ο Τούρκος Πρόεδρος αμφισβητεί με δηλώσεις του τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, με την οποία καθορίσθηκαν τα σημερινά σύνορα των δύο χωρών και ρυθμίσθηκαν τα δικαιώματα των Μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης (θρησκευτική μειονότητα) και των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου και Τενέδου.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας έχει επιβληθεί ένα ημι-δικτατορικό καθεστώς με συλλήψεις αντιφρονούντων, οι οποίες συνεχίζονται ακόμη και 16 μήνες μετά το αποτυχόν πραξικόπημα του Ιουλίου 2016.

Το καθεστώς Ερντογάν παρεμβαίνει προκλητικά στη χώρα μας για να ανατρέψει αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης που αφορούν Τούρκους πολιτικούς φυγάδες.

Επί Ερντογάν η Τουρκία είχε μία πολύ αμφιλεγόμενη ανάμιξη στη Συρία άλλοτε συνεργαζόμενη και άλλοτε συγκρουόμενη με τους τζιχαντιστές.

Οι μεγαλύτερες χώρες της Ευρ. Ενώσεως και οι περισσότερες πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου έχουν προτείνει το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της γείτονος χώρας, λόγω του αυταρχικού καθεστώτος της και της καταπατήσεως των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός. Ποια απ’ αυτά θέλουμε να επιβραβεύσουμε;

Αντί να κάνουμε φιλοφρονήσεις προς τον Τούρκο Πρόεδρο, θεωρώ πιο χρήσιμο να καταστρώσουμε μία πανεθνική και υπερκομματική πολιτική για το Αιγαίο και τη Θράκη:

Να διακηρύξουμε ότι η Ελλάς αρχίζει την οροθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της, συζητώντας  πρώτα με την Ιταλία και την Κύπρο.

Να δηλώσουμε ότι είναι ανεπιθύμητοι στο έδαφός μας, όσοι Τούρκοι αξιωματούχοι καλλιεργούν στην ελληνική Θράκη τον τουρκικό εθνικισμό.

Να ελληνοποιήσουμε την εκπαίδευση των Πομάκων που αποτελούν σημαντικό ποσοστό των Μουσουλμάνων της Θράκης σεβόμενοι πάντα τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες.

Να σταματήσουμε κάθε συζήτηση για μείωση της στρατιωτικής θητείας, όταν είναι προφανές ότι και η ισχύουσα θητεία 9 μηνών στον Στρατό Ξηράς δεν επαρκεί για τις αμυντικές μας ανάγκες.

Κύριε Ερντογάν, είμαστε φιλόξενοι, αλλά όχι αφελείς!

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 13.11.2017
πηγή
Posted: 15 Nov 2017 02:34 AM PST
«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος 

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.

Στα blogs και στο διαδίκτυο, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο τίτλο…» 

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή προτροπή: «διαβάστε περισσότερα…» 

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του σύντομου άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας ή παρακολουθώ ΜΜΕ την ίδια ερώτηση: 
«Γιατί με τόσα που…μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»
Γίναμε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξαμε στους καναπέδες! 

Είναι αυτό μια σοβαρή «αιτιολογία» όταν τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς κλείσανε τα κοινόχρηστα καλοριφέρ και για πολλούς δεν υπάρχει πια χρήμα όχι για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα; 
«Μας ψεκάζουν…» λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!... 

Όχι, δυστυχώς, δεν μας…ψεκάζουν!.. Ξεχάστε αυτή την εξήγηση… 
Και τι θα θέλατε να κάνουμε;
Μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές.
Μετά οι «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο, αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»… 
«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει…κρεμαστάρια!..» 

Τα «παράτησε» ο Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη Παπαδήμο (που πρόσφατα έπεσε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας), είχαμε στο ΕΘΝΙΚΟ ΠΙΛΟΤΗΡΙΟ Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και Καρατζαφέρη και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα» και ακούστηκε η φωνή του Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο Καμμένου, υποσχόμενη «να σκίσει τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά! 

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, το χάψαμε!..

Πήγαμε σε δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 και δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην… Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Έκτοτε «η πρώτη φορά… Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονται ΤΕΛΟΣ της τραγωδίας ενώ μάλλον μας σπρώχνουν πιο βαθιά στην απαξίωση... 

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια … πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά… κοψοχέρηδες!
«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας… εξαπάτησε!» 

Είναι δυνατόν οι Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» τώρα να στεκόμαστε με τόση υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και να ψελλίζουμε ψιθυριστά, «Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ να… αγιάσουμε;» 

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και οσφυοκαμψίας που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλους;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, πέρα από τις ανόητες «αιτιολογίες» των «ξένων δακτύλων» και της επιβάρυνσης του εθνικού μας DNA με εναέριους ψεκασμούς, μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Leon Festinger.

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενα από αυτά.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση που μας περιγράφει τώρα ως Έλληνες ενώ εξελίσσεται το οικονομικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας… 

Δεν κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένανε να κάνουμε ενώ διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν εδώ και συνεχίζουν να μας απαξιώνουν… 

Γυρίστε στις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Διανθίζω τον τίτλο μου θυμίζοντάς σας τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε…Ευρώ!..

Δεν θα πάρω όρκο εάν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το έκαναν εσκεμμένα από το καλοκαίρι του 2004 μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή…κατά λάθος, αλλά όταν ψύχραιμα και αντικειμενικά γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ή διαπίστωση είναι απλή: 
Μας «νανούρισαν» πείθοντάς μας ότι γινόμαστε εμίρηδες…

Τον Μάη του 2010 ξυπνήσαμε διαπιστώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»
Η πίκρα δεν εξαντλήθηκε στην βίαιη… αφύπνιση! Αυξάνεται με τη διαπίστωση ότι και σήμερα η ΕΞΟΥΣΙΑ πρωτοτυπεί βρίσκοντας τρόπους να «νανουρίζει ως εμίρηδες» εκείνους τους «κακομοίρηδες» που ακόμη… κοιμούνται!....
Posted: 15 Nov 2017 01:30 AM PST
Του Απόστολου Σαραντίδη*

Στην πρώτη μετά Χριστόν χιλιετία και σε αυτοκρατορικό περιβάλλον ελληνορωμαϊκής ασφάλειας, ο χριστιανικός κόσμος βίωνε ελεύθερα πλην των αιρετικών περιόδων, ενωμένος την χριστιανική εμπειρία.

Ο όρος «χριστιανός» για τη νέα «θρησκεία», που πλέον γνωρίζουμε πολύ καλά ότι καθόλου θρησκεία δεν είναι, ανθρώπινο δημιούργημα δηλαδή,  αλλά η πραγματική εξ αποκαλύψεως Ζωή,  άρχισε να επικρατεί από νωρίς, ήδη από τη δεύτερη εκατονταετία. Ο όρος «Ορθόδοξος» και «Ορθοδοξία» άρχισε να χρησιμοποιείται πολύ μετέπειτα, το ίδιο και η «Ορθοπραξία», όταν ο χριστιανικός κόσμος από ανάγκη ήθελε να αντιδιαστείλει την ορθή πίστη του και εμπειρία από τις δαιμονικές αιρέσεις πού σαν ύαινες και λύκοι κατασπάραζαν το Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας. 

Το γεγονός αυτό συνδέεται άμεσα με τον κατακλυσμό του δυτικού κράτους κατά  αλλεπάλληλα κύματα από τις ορδές βαρβαρικών φύλων  ήδη από τον 5ο αιώνα, τη σταδιακή υποταγή σε αυτούς της λατινικής χριστιανοσύνης, τον ομαδικό εκχριστιανισμό τους δίχως την αποβολή των ατομοκεντρικών τους ενστίκτων  και την αδυναμία της Κωνσταντινουπόλεως να απελευθερώσει τα μέρη αυτά. Η επικράτηση της λατινικής γλώσσας εκεί και η απομάκρυνση από την ελληνική κοινή γλώσσα του Ευαγγελίου μεγάλωνε την απόσταση. Αποτέλεσμα, το πρεσβυγενές πρώτο τη τάξει κανονικό Πατριαρχείο της Ρώμης μετά από αντίσταση τριών σχεδόν αιώνων να καταληφθεί πλήρως από Φράγκους ηγεμόνες και Πάπες, μια αντιποίηση δηλαδή αρχής που από το 1009 και εντεύθεν συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι το σήμερα. 

Ο ελληνισμός και η επιστροφή στην προ Χριστού παράδοση θα γίνει με τρόπο επαναστατικό στη Δύση στη λεγόμενη Αναγέννηση και αργότερα στη Μεταρρύθμιση και στον Διαφωτισμό που ως αντίδραση στη φεουδαρχική αυθαιρεσία αιώνων στους υποταγμένους Λατίνους, προσπαθεί αντί να επιστρέψει στην κανονικότητα και στην ασφάλεια των Αγίων Πατέρων, με τη λογική να αντικαστατήσει τον άκτιστο καθαρτικό καρδιακό φωτισμό με κτιστές ειδωλοποιημένες διαφωτιστικές φωταψίες. Ως αποτέλεσμα, ένας ιστορικός απάνθρωπος υλισμός, δεξιός και αριστερός και εκατόμβες νεκρών σε επαναστάσεις και παγκοσμίους πολέμους στον βωμό ενός ανύπαρκτου Θεού ή ενός τεχνητού ιδεολογήματος.

Τότε, στην απαρχή της δεύτερης χιλιετίας, με την καθοριστική σημασία του Παποκαισαρισμού μέσα από δόλια διαστρεβλωτικές παραποιήσεις του δόγματος, ιστορικές πλαστογραφήσεις και με την συμβολή του καρλομάγνειου ηγεμονισμού μπαίνουμε στον χώρο του σχολαστικισμού, του ορθολογισμού και της ιδεολογίας. Αγκωνάρι της νέας εποχής, ο λησμονημένος εντελώς στην Ανατολή ιερός Αυγουστίνος, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας. 

Ο λόγος της διαστροφής αυτής προφανέστατος: η άμεση ανάγκη υποταγής του καθ’ όλα νόμιμου «βυζαντινού» κέντρου στον φράγκικο ολοκληρωτισμό, μέσω της ουνιτικής σταυροφοριακής εν πολλοίς κατάκτησης, εκμεταλλευόμενος και τα πάθη και τις αδυναμίες μιας καταρρέουσας  Ρωμανίας, το ψυχορράγημα της οποίας κράτησε αρκετούς αιώνες. Για να φθάσουμε στην οθωμανική κατάκτηση η οποία παρά τον στυγνό απάνθρωπο χαρακτήρα της, διέσωσε μέσα από το αίμα των νεομαρτύρων την πίστη των προγόνων, απομάκρυνε τον παπικό κίνδυνο αλλά και στον χώρο της τέχνης, της υμνογραφίας και της γλώσσας η άνθηση ήταν μοναδική.

Με την ίδρυση ελληνικού προτεκτοράτου το 1830 και τη βαυαροκρατία,  αναβίωσε και πάλι η προσπάθεια της ουνιτικής κατάκτησης των ορθοδόξων Βαλκανίων η οποία ολοκληρώνεται σήμερα με άλλο προσωπείο τάχα ευρωπαϊκό, τίποτα όμως στη βάση και στην ουσία δεν έχει αλλάξει, με το σημαντικότερο οντολογικό και πολιτιστικό σκάνδαλο της Ευρωπαϊκής Δύσης να παραμένει η Ορθοδοξία, διότι διαφοροποιεί ριζικά και αποδομεί όλο το πολιτιστικό και ουμανιστικό τους ιδεολόγημα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και πρέπει τάχιστα να προλάβει να αποδομηθεί πρώτο στον ελληνισμό ό,τι συνεκτικό στοιχείο ακόμη υπάρχει: γλώσσα, ιστορία, θρησκευτικά, οικογένεια,  πατρίδα, παράδοση.

Γνωρίζουν άριστα οι σύγχρονοι αποδομητές και τα ξένα κέντρα από τα οποία παίρνουν  τις εντολές, ότι Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι έννοιες ταυτόσημες και τολμούν τώρα, ολοκληρώνοντας  ένα ημιτελές έργο αιώνων. Το πλαίσιο παραμένει το ίδιο. Το ντεκόρ μόνο αλλάζει. Και παίρνουν τη ρεβάνς.

Έτσι, με την πάροδο αιώνων αγώνων, αλλοτρίωσης και διά της ακτίστου Χάριτος αγίων μορφών, οι απανταχού Ρωμιοί των Βαλκανίων και πέρα αυτών λαών στα Βορειοανατολικά, του Ευξείνου Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογειακής Λεκάνης, αυτοπροσδιορίζονται όχι μόνο ως χριστιανοί, αλλά και ως ορθόδοξοι. Διότι ό όρος «χριστιανός» και «εκκλησία» έχει ήδη κλαπεί από αιώνων από τους αιρετικούς, όροι ας πούμε «ιστορικοί» αλλά χωρίς κανένα πνευματικό αντίκρισμα αφού ο παραποιημένος Χριστός τον οποίο πλασάρουν δεν υπάρχει άρα δεν σώζει και είναι είδωλο – καρικατούρα ενός οριστικά απολεσθέντος παρελθόντος. 

Διασώζουν λοιπόν οι πολίτες της πάλαι ποτέ Ρωμανίας, ως κόρην οφθαλμού την πίστη των πατέρων τους μαζί με τη γη των πατέρων τους, την πατρίδα, ως ορθοδοξία την πίστη και ορθοπραξία την καθημερινότητά τους. Βέβαια, η δυτική προπαγάνδα και εξωτερική πολιτική φρόντισε ώστε να σπείρει τη διχόνοια μέσω του ιδεοληπτικού εθνικισμού και να στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου, καθιστώντας τα Βαλκάνια και όχι μόνο, πυριταποθήκη. Τούτο, για να εξυπηρετήσουν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα και για να εμποδίσουν την επανένωση της Ρωμιοσύνης καταφέρνοντάς τα άριστα,  μιάς και το ορθόδοξο ενωτικό παρελθόν από τους περισσότερους λησμονήθηκε.

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να γίνει μία διευκρίνηση διότι συνήθως δεν γίνεται κατανοητό ότι ένας χριστιανός ορθόδοξος δύναται να έχει πολλών διαφορετικών ειδών τρόπους βίου. Άλλη καθημερινότητα έχει ο ιερέας, άλλη ο ψαράς, άλλη ο δάσκαλος, άλλη ο μηχανικός κλπ. Η ορθοδοξία – ορθοπραξία δεν είναι τρόπος ζωής αλλά η ίδια η Ζωή διά της συμμετοχής των εμβαπτισμένων μελών της Εκκλησίας στη Μυστηριακή θεραπευτική ζωή Της και στην επαναφορά του πιστού εις το προπτωτικόν αρχαίον κάλλος, την όντως ζωή εν Κυρίω Ιησού Χριστού, τέλειου Θεού και τέλειου ανθρώπου, «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζόμενον».

Πώς όμως είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή και κατανοητή μια ορθόδοξη πορεία ενός αμαρτωλού, άστοχου δηλαδή κατά κυριολεξίαν μέλους της Εκκλησίας προς τη σωτηρία;

Κατ’ αρχάς πρέπει ο άνθρωπος να βιώσει ότι ο κόσμος στον οποίο βρέθηκε, το δώρο της ζωής και της ύπαρξης που του εδόθη είναι φθαρτός, αλλοτριωμένος και παραποιημένος από την πτώση. 

Δεύτερον να πεισθεί ότι η πτώση είναι ιστορικό καταγεγραμμένο γεγονός. Κάπου, κάπως, κάποτε, κάτι το φοβερόν συνέβη με την ελευθέρα ανθρώπινη βούληση εις την ανθρωπίνη φύση η οποία από τότε άλλαξε και εισήχθη ο θάνατος. 

Τρίτον, ότι μόνος του ο άνθρωπος ήτο αδύνατον να επανέλθει και ενανθρωπίζεται ο Υιός και Λόγος του ενός και μοναδικού Θεού εις την ανθρώπινη Ιστορία προσλαμβάνοντας ακέραια όλη την ανθρώπινη αναμάρτητη φύση. 

Τέταρτον, ότι ο κόσμος που βλέπουμε και δεν βλέπουμε είναι κτίσμα. 

Πέμπτον, ότι μεταξύ κτιστού και ακτίστου ουδεμία αναλογία και ομοιότης υπάρχει και ό,τι έχει αποκαλυφθεί έχει δογματικό χαρακτήρα. 

Έκτον, ότι το άκτιστο επικοινωνεί με το κτιστό όχι διά της ουσίας Του η οποία είναι ακατάλυπτος και θα παραμείνει αλλά διά των ακτίστων ενεργειών Του, τη Θεία Χάρη και ακριβώς αυτή η εμπειρία μεταφέρεται. 

Έβδομον, ότι υπάρχουν κτιστά αόρατα πονηρά πνεύματα που απεργάζονται την απώλεια του ανθρώπου αλλά μετά την εκ νεκρών του Χριστού Ανάσταση είναι ανίσχυρα και το κακό που κάνουν γίνεται μόνο εάν τους δώσει χώρο ο άνθρωπος. Σαν τον λυσσασμένο αλλά δεμένο σκύλο που μόνο αν πάω οικειοθελώς πολύ κοντά του θα με κατασπαράξει.

Όγδοον, ότι ο Παράδεισος και η Κόλαση ως νοητικά σχήματα είναι η ατελεύτητος ζωή με Χριστό και χωρίς Χριστό. 

Ένατον, ότι η ελευθερία του ανθρώπου σε όλα είναι αδιαπραγμάτευτη, άλλως δεν είναι άνθρωπος αλλά δούλος. 

Δέκατον, ότι ο όσο ο Χριστός αγαπά έναν άγιο αγαπά και τον χειρότερο εγκληματία ανεξαρτήτως χρώματος και φυλής και τον καλεί στη σωτηρία. Μέτρο δεν έχει η ουράνια αγάπη. 

Ενδέκατον, ο άνθρωπος σώζει ολόκληρη τη φύση του, σώμα και ψυχή. 

Δωδέκατον, μετά θάνατον είναι αδύνατη κάθε διορθωτική πράξη (μετάνοια) εξαιτίας της απουσίας του σώματος και τέλος, ότι θα υπάρξει Ανάσταση νεκρών και Δευτέρα Παρουσία. 

Με αυτές τις βασικές αλήθειες (υπάρχουν πολύ περισσότερες) εάν τις συνειδητοποιήσει, καλείται και προσκαλείται ό κάθε άνθρωπος από τον Δημιουργό του σε μια πορεία διορθωτική της φύσεώς του μέσα στον κόσμο τούτο και όσο κτυπά η αδύναμη καρδιά του, στο απέραντο θεραπευτήριο που λέγεται Εκκλησία. Με γιατρούς, νοσοκόμους, αρχιάτρους, μέθοδο, σύστημα, φάρμακα, θεραπείες, ασκήσεις, επεμβάσεις, χειρουργεία, αναισθησίες, ό,τι για το φθαρτό σώμα,  κατ’ αναλογία πνευματική και στην ψυχή. Δηλαδή Προφήτες, Αποστόλους, Πατέρες, Αγίους, Οσίους, Μάρτυρες, Επισκόπους, Ιερείς, Διακόνους, Μυστήρια, Γραφές, Νηστεία, Αγρυπνία, Προσευχή, Άσκηση κλπ. Συνεπώς πρόκειται για πορεία αγωνιστική εν εγρηγόρσει, ένα ταξίδι επιστροφής σε κάτι που είχαμε πολύτιμο και το χάσαμε, την ανθρώπινη κατά Χάρη φύση και ζωή προς  το μοναδικό υποστατικό αγιοτριαδικό Πρόσωπο που ανακλά την Χάρη Του επάνω μας, αρκεί να στραφούμε εκουσίως προς το μέρος Του.

Γιατί όμως ορθόδοξα και γιατί τόση επιμονή από τους αγίους στο ορθόδοξο; Ακριβώς διότι είναι πορεία επιστροφής μέσα από στενά και δύσκολα μονοπάτια και ατραπούς γι’ αυτό και οι προηγούμενοι, μας έχουν αφήσει σήματα, ταμπέλες και οδηγίες από τη δική τους εμπειρία (το Συναξάρι και το Γεροντικό είναι γεμάτο) και χώρους ανάπαυσης και στηρίγματα και γέφυρες και υποστυλώματα. Ένα πλήθος βοηθημάτων που μόνο αν δεν θέλεις δεν σώζεσαι. Μα ποιός δεν το θέλει; Η απάντηση είναι, ο Διάβολος, φροντίζοντας να πλανά και να παραπλανά. Αυτός ποτέ δεν θα σου πει ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Ή θα σε πείσει ότι δεν υπάρχει ο ίδιος, οπότε ως γνήσιος καταχθόνιος κατάσκοπος σε περιμένει στη γωνία και σε εξοντώνει ή πολύ απλά σου δείχνει άλλον δρόμο λανθασμένο που λέγεται αίρεση. Γι’ αυτό τόση φασαρία για αιρέσεις και παναιρέσεις. Διότι όλες οδηγούν στην απώλεια. Γι’ αυτό και όλες οι Ορθόδοξες Οικουμενικές Σύνοδοι για αιρέσεις συνεκλήθησαν. Πλην μίας τάχα αγίας και μεγάλης στο Κολυμπάρι η οποία άλλαξε εντελώς τον συνοδικό χάρτη και τις επικύρωσε όλες. Όλους τους αιρετικούς τους αμνήστευσε. Πονεμένη ιστορία!

Και το τιμόνι στην πορεία; Ε, αυτό το κρατάς εσύ σφιχτά άνθρωπε, και τηρώντας με ακρίβεια τον κώδικα πορεύεσαι και ανεβαίνεις και κατεβαίνεις και στρίβεις και ανάβεις φώτα και επιταχύνεις και πατάς φρένο και πέφτεις και σηκώνεσαι και διορθώνεις την πορεία σου ανάλογα με τις περιστάσεις, δηλαδή μετανοείς και ορθοτομείς. Υπάρχει οδηγός που δεν μετανοεί και δεν διορθώνει κατά διαστήματα την πορεία του με το τιμόνι, όσο και αν ο δρόμος δείχνει ευθύς; Ουδένας. Όλα τα κάνεις, όλα σου επιτρέπονται πλην της παραμικρής απόκλισης από τον ορθό δρόμο. Εδώ είναι η Ορθοδοξία! Και η απόκλιση λέγεται αίρεση. Είτε είναι μεγάλη και σε τουμπάρει κατευθείαν είτε μικρή, ανεπαίσθητη που ξεγελά και με μαθηματική ακρίβεια σε βγάζει εκτός δρόμου. Τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά διότι όταν σταματήσει η καρδιά να κτυπά και το τιμόνι δεν θα μπορεί πλέον να κρατηθεί αφού σώμα δεν θα υπάρχει, να βρισκόμαστε εντός του δρόμου του ορθού που κοιτάζει τον Σωτήρα Χριστό και  όχι σε χαντάκι με φίδια και αρουραίους. Και είναι σε όλους γνωστό ότι σε ένα μάθημα οδήγησης και όσο αυτό κρατά, ο δάσκαλος και εκπαιδευτής είναι πάντα δίπλα σου, συνοδηγός και συνοδοιπόρος που με την εμπειρία που έχει, την παραμικρή απόκλιση που κάνεις επεμβαίνει άμεσα και σου τη διορθώνει επειδή γνωρίζει πολύ καλά ότι αν την αφήσει, καραδοκεί ο θάνατος. Απλοϊκό το παραπάνω σχήμα αλλά παραστατικό για τα ανθρώπινα μέτρα.

Με εκκλησιαστικούς όρους, αυτός που έχει όλες του τις αισθήσεις τεταμένες και σκοπεί και επισκοπεί και διορθώνει λέγεται επίσκοπος. Αυτό είναι ορθοδοξία, αυτό λέγεται ορθοπραξία, απλά και κατανοητά. Στη σύγχρονη όμως «μεταπατερική» εποχή της αποδόμησης έχουμε το παράδοξο, οι περισσότεροι να κοιμούνται όρθιοι επάνω στο τιμόνι, ο εκπαιδευτής να λέει δίπλα ότι «όλα βαίνουν καλώς και καλά πάμε» και οι συνεπιβάτες στα πίσω καθίσματα – όσοι καταλαβαίνουν τι γίνεται – να ξελαρυγγιάζονται ότι πάμε στον γκρεμό και οι απ’ έξω να τους λοιδορούν, και να ουρλιάζουν και να τους λένε φανατικούς και ζηλωτές και φονταμενταλιστές και να ζητούν να τους πετάξουν έξω ως επικίνδυνους για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη. Δυστυχώς, τα ζούμε, τα βιώνουμε και ο Θεός να βάλει το χέρι Του, αμήν.

*Ο Α. Σαραντίδης είναι δάσκαλος στην Καβάλα και πολιτικός επιστήμων

πηγή
Posted: 15 Nov 2017 12:30 AM PST
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο η Ελληνική εξωτερική πολιτική. Και όταν η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας, εξαντλείται στην διαχείριση των αυταπατών πως μπορεί δήθεν να αμβλυνθεί με κρασοκατανύξεις, ζεϊμπέκικα και καλοπιάσματα μια συγκροτημένη στρατηγική επιθετικότητα, δομημένη επάνω σε ένα επιλεγμένο πακέτο αιτημάτων, που συνιστά ανατροπή του διακρατικού αλλά και των προβλεπομένων του διεθνούς στάτους… 

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 

Τότε η ψυχρολουσία δεν εξαντλείται μονάχα στη φαιδρότητα των ηγετών (πράγμα το οποίο θα προκαλούσε απλώς γέλιο στους πάντες), αλλά ενσωματώνεται στην ίδια την εξωτερική πολιτική που εμφανίζεται έωλη, καταφανώς αποδυναμωμένη και συμπιεσμένη ασφυκτικά στις συμπληγάδες ενός επικίνδυνου στρατηγήματος, που απειλεί να καταπιεί τη Βαλκανική και σε κάθε περίπτωση ροκανίζει ανεπίτρεπτα το διαχρονικό δίκαιο των Ελληνικών αιτημάτων. Και αυτή η εξέλιξη είναι μια τραγική εξέλιξη που ουδείς δικαιούται να την προσπεράσει. 

Ο κ. Κοτζιάς, στα πλαίσια της προσωπικής του ατζέντας, και επιχειρώντας να διαχειριστεί ένα προσωπικό στοίχημα ενσωματωμένο στους ενδοκυβερνητικούς ανταγωνισμούς με όχημα όμως την Ελληνική διπλωματία, επέλεξε – και επέλεξε εσφαλμένα – έναν επικίνδυνο διμέτωπο τόσο με την Αλβανία όσο και με την Τουρκία, σε μια διαχείριση ναρκοθετημένη προκαταβολικά, πριν απ όλα από την ίδια την έλλειψη εθνικού στρατηγικού στίγματος, απέναντι σε... μια ατζέντα απροκάλυπτα επιθετική, κατάφορα αναθεωρητική, και διόλου προσαρμοσμένη στις νόρμες του διεθνούς δικαίου, και μάλιστα σε μια εποχή που υπονομεύεται συστηματικά το κύρος και το αδιαπραγμάτευτο των θεμελιωδών κανόνων του. 

Ελληνοαλβανικές σχέσεις… 

Ο κ. Κοτζιάς, αυτοπαραμυθιάζεται και παραμυθιάζει ισχυριζόμενος πως έσυρε τον Αλβανό ομόλογό του στο τριήμερο Κρητικό Καμπ Ντέιβιντ, στην ουσία όμως, διεκδικώντας (από ποιόν άραγε) το δικαίωμά του να επαναλάβει τα αυτονόητα, σύρθηκε στην κατεύθυνση της νομιμοποίησης παντελώς απονομιμοποιημένων Αλβανικών αιτημάτων, με την ουσιαστική τους ένταξη στη διμερή ατζέντα. 

Και οι δύο χώρες δηλώνουν πως οι συνομιλίες διεξήχθησαν σε φιλικό και εποικοδομητικό κλίμα, όπου έγινε ουσιαστική πρόοδος, με στόχο την επίλυση των εκκρεμών ζητημάτων και συμφώνησαν για περαιτέρω βήματα προς επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων, με βάση τις ευρωπαϊκές αξίες και κανόνες, προς όφελος και των δύο χωρών και των λαών τους. Μάλιστα… 

Η Αθήνα λοιπόν, αν και είναι σε θέση να γνωρίζει πως η διαμεσολάβηση της Άγκυρας υπήρξε η αιτία ακύρωσης τη συμφωνίας για τη Θάλασσα του 2009, φέρεται να συμφώνησε πως θα επαναδιαπραγματευθεί και θα δεχθεί μια ενδιάμεση λύση βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, που φαίνεται να έχει ικανοποιήσει τα Τίρανα. 

Δεν ξέρουμε αν θα διαψεύσει τη συγκεκριμένη πληροφορία που διοχετεύεται από τα Τίρανα ο κ. Κοτζιάς, θέλουμε όμως να ρωτήσουμε το εξής: Κατά τη γνώμη του η προηγούμενη συμφωνία την εφαρμογή της οποία ανέκοψε η Άγκυρα, δεν ήταν βασισμένη στο διεθνές δίκαιο;;; 

Αληθεύει άραγε η όχι πως η Αλβανική πλευρά έθεσε στη συζήτηση το θέμα των Τσάμηδων, και ο κ. Κοτζιάς ζήτησε την επαναφορά του σε μεταγενέστερο χρόνο με πρόσχημα την μη επιβάρυνση του κλίματος στην παρούσα φάση;;; 

Και αν αυτό είναι αλήθεια, αυτός ο χειρισμός, δε σημαίνει στη διπλωματική γλώσσα πως μπαίνει το «τσάμικο» από την πίσω πόρτα στη διμερή ατζέντα;;; Και αν αυτό σημαίνει, τότε τι ακριβώς πρόκειται να συζητήσει σε μεταγενέστερο χρόνο ο κ. Κοτζιάς επ αυτού του ζητήματος;;;Τι ακριβώς θα παζαρέψει και με ποιόν;;; 

Και αν οι παραπάνω χειρισμοί, που ενδέχεται να εμφανιστούν από τον κ. Κοτζιά ως αναγκαίοι διπλωματικοί ελιγμοί, είναι αληθινοί, το ερώτημα είναι ποιά σκοπιμότητα τελικά εξυπηρέτησαν;;; 

Την αυτονόητη υποχρέωση του κ. Μπουσάτι όχι μονάχα να συζητήσει αλλά και να δεσμευτεί άνευ όρων για το σεβασμό των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητας, και το σεβασμό των τάφων των νεκρών μας;;; 

Υπάρχει κάποιος να εξηγήσει στον κ. Κοτζιά, πως τα αυτονόητα, δεν τα παζαρεύεις. ΤΑ ΑΠΑΙΤΕΙΣ. Δεν ικετεύεις να μπουν στην ατζέντα διευρύνοντας το εύρος των υποχωρήσεών σου αλλά ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙΣ και θέτεις όρια στο χρόνο και στον τρόπο. Διότι όταν σύρεσαι σε τέτοιες πρακτικές ζητιανεύοντας τα αυτονόητα, τότε ο κερδισμένος από την ατζέντα που συμφώνησες, βρίσκεται στην απέναντι πλευρά, και αυτός δεν είσαι εσύ αξιότιμε υπουργέ μας. 

Ελληνοτουρκικές σχέσεις… 

Σε ακόμη πιο επικίνδυνο κατήφορο, που δυστυχώς δεν αποσυνδέεται το περιεχόμενό του από τις Ελληνοαλβανικές σχέσεις, σύρεται η Ελληνική κυβέρνηση και στη διαχείριση των Ελληνοτουρκικών, με κομβικό σημείο την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη. 

Το πρόβλημα δυστυχώς δεν εξαντλείται σε αυτό για το οποίο επιχειρούν να μας πείσουν τα φερέφωνα της προπαγάνδας, ότι δηλαδή η Ελληνική κυβέρνηση έχει επίγνωση πως απέναντί της έχει έναν δύσκολο και δύστροπο αντίπαλο. 

Και δεν εξαντλείται εκεί, διότι η ουσία του προβλήματος, βρίσκεται στον τρόπο και στα μέσα με τα οποία έχει αποφασίσει ΑΥΤΗ η κυβέρνηση να χειριστεί τη «δυστροπία» ΑΥΤΟΥ του αντιπάλου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι πρωτίστως δυστροπία αλλά επεξεργασμένη στρατηγική με πολύ σαφείς στόχους και επιδιώξεις. 

Το πρόβλημα επομένως, είναι ότι απέναντι σε έναν Ερντογάν που θα έπρεπε να καταστεί διεθνώς απονομιμοποιημένος… 

Απέναντι σε έναν Ερντογάν που επιχειρεί πάση θυσία να ανατρέψει το στάτους του Αιγαίου… Να ασκήσει κυριότητα πάνω στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα… Να επιβάλει γενικευμένη επανεξέταση του γεωπολιτικού στάτους στη Θράκη… Και εν τέλει να κλιμακώσει τη δική του Βαλκανική πολιτική με προεξάρχων θύμα την Ελλάδα… 

Η Ελληνική πολιτική ηγεσία, εγκλωβισμένη στα αδιέξοδα της πολιτικής των κατευνασμών και των λοιπών ψευδαισθήσεων, σύρεται ουσιαστικά παραιτημένη και σε αυτή τη διμερή, έχοντας επί της ουσίας προεξοφλήσει και νέες στρατηγικές απώλειες στο τραπέζι της διμερούς διπλωματίας… Και με μοναδική «υποχρέωση» να διευκολύνει - θυματοποιώντας εαυτόν – τις επιδιώξεις πρωτίστως των Αμερικανών αλλά και των Ευρωπαίων, να κρατηθεί ο απρόβλεπτος Ερντογάν όσο γίνεται πιο κοντά στη Δύση.

Μαλάγρα λοιπόν η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, για να κρατηθεί στα «περιβάλλοντα ύδατα» το μεγάλο ψάρι, με τον πλέον εξευτελιστικό ρόλο να ανατίθεται και πάλι στους «πρόθυμους» και τις καρικατούρες του καιροσκοπισμού που δεν διστάζουν να μετατρέψουν σε αναλώσιμο επικίνδυνων στρατηγικών σχεδιασμών, ακόμη και την αξιοπρέπεια της Ελληνικής διπλωματίας. 

"ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ"
Posted: 14 Nov 2017 11:30 PM PST
Το αργότερο μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου θα έχουν αναρτηθεί στο Taxisnet τα Τέλη Κυκλοφορίας 2018 τα οποία θα οριστικοποιηθούν τελικά μέχρι τις 20 Νοεμβρίου. 

Σύμφωνα με πληροφορίες του enikonomia.gr οι αλλαγές στα Τέλη Κυκλοφορίας 2018 θα είναι ελάχιστες και αυτές θα πρέπει να τις εγκρίνει η τρόικα, με αποτέλεσμα τα ποσά εξόφλησης για τους περισσότερους ιδιοκτήτες να παραμείνουν τα ίδια με εκείνα που κατέβαλαν για το 2017. 

Πάντως οι αλλαγές που εξετάζονται και θα οριστικοποιηθούν λίγες ώρες πριν από την κατάθεση του Προϋπολογισμού αφορούν σύμφωνα με πληροφορίες του enikonomia.gr στα Τέλη Κυκλοφορίας των αυτοκινήτων πολύτεκνων στα οποία είναι πιθανό να υπάρξει μια μείωση της τάξης του 10-20% αλλά κάτω από αυστηρά κριτήρια (τέσσερα παιδιά, κινητήρας οχήματος πάνω από 1.929 κ.εκ., εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ, κ.ά.) και αναμένεται να ωφεληθούν μόλις 2.000 ιδιοκτήτες. 

Η δεύτερη πιθανή αλλαγή αφορά στους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων με 1η Άδεια Κυκλοφορίας από την 1η/1/2006 έως και 31/12/2006, τα Τέλη Κυκλοφορίας των οποίων θα πρέπει να είναι μειωμένα καθώς θα πρέπει να είναι αντίστοιχα εκείνων που είχαν το 2016 τα οχήματα με 1η Άδεια Κυκλοφορίας έως τις 31/12/2005. Ο λόγος είναι πως τα οχήματα με 1η Άδεια Κυκλοφορίας το 2006 έχουν κλείσει 12 έτη από τη στιγμή που πρωτοκυκλοφόρησαν και θα πρέπει να πληρώνουν οι ιδιοκτήτες του χαμηλότερα Τέλη Κυκλοφορίας. Αν η τρόικα επιτρέψει την συγκεκριμένη αλλαγή τότε θα ωφεληθούν περίπου 50.000 ιδιοκτήτες οχημάτων. 

Ενδεικτικά αναφέρουμε πως ένα όχημα με κινητήρα 1,4 λίτρου μοντέλο του 2006 με το ισχύον σύστημα ο κάτοχός του θα πρέπει να πληρώσει 255 ευρώ ενώ αν περάσει στην κατηγορία με τα παλιότερα θα πληρώσει 240 ευρώ. Δηλαδή θα γλιτώσει 15 ευρώ. 

Για ένα αυτοκίνητο με κινητήρα 1,8 λίτρου και 1η Άδεια Κυκλοφορίας το 2006 τα Τέλη Κυκλοφορίας του 2017 ανέρχονταν σε 300 ευρώ ενώ αν μειωθούν λόγω παλαιότητας θα πληρώσει 280 ευρώ. 

Στα οχήματα με κινητήρες από 1.929 κ.εκ. έως και 2.357 κ.εκ. τα Τέλη Κυκλοφορίας των οχημάτων με 1η Άδεια Κυκλοφορίας το 2006 ενδεχομένως να μειωθούν από τα 690 στα 630 ευρώ. Δηλαδή οι κάτοχοί τους θα γλιτώσουν 60 ευρώ.

Στα οχήματα με κινητήρες από 2.358 κ.εκ. έως 3 λίτρα τα Τέλη Κυκλοφορίας 2018 είναι πιθανό να μειωθούν σε 840 από 920 ευρώ. Δηλαδή 80 ευρώ λιγότερα. 

Στα ΙΧ με κινητήρες από 3 έως 4 λίτρα τα Τέλη Κυκλοφορίας είναι πιθανό να μειωθούν κατά 100 ευρώ και από 1.150 ευρώ οι κάτοχοι των οχημάτων με 1η Άδεια Κυκλοφορίας 2006 να πληρώσουν 1.050 ευρώ. 

Τέλος οι ιδιοκτήτες οχημάτων με κινητήρες από 4 λίτρα και άνω με 1η Άδεια Κυκλοφορίας το 2006 είναι πιθανό να πληρώσουν 1.260 αντί 1.380 ευρώ και να γλιτώσουν 120 ευρώ. 

Η πληρωμή των Τελών Κυκλοφορίας πρέπει να γίνει έως τις 31 Δεκεμβρίου 2017, μέσω τραπεζών ή μέσω e-banking καθώς σε διαφορετική περίπτωση το τίμημα των Τελών Κυκλοφορίας διπλασιάζεται για όσους δεν τα εξοφλήσουν μέχρι τέλος του έτους. 

Για την πληρωμή μέσω τραπεζών, οι ιδιοκτήτες των Ι.Χ. θα πρέπει να εκτυπώσουν τα σχετικά έντυπα από το Taxis. 

Τα ποσά για τα τέλη κυκλοφορίας 2018 ανάλογα με την ηλικία του αυτοκινήτου, τα κυβικά αλλά και τους ρύπους: 



Επιβατικά αυτοκίνητα ταξινομούμενα για πρώτη φορά την Ελλάδα από 1.11.2010 και μετά, αποκλειστικά με βάση τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (γραμμάρια C02 ανα χιλιόμετρο). Λαμβάνονται υπόψιν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα όπως αυτές αναγράφονται στην άδεια του οχήματος ως εξής:

Για τα Ε.Ι.Χ ρυμουλκούμενα, ημιρυμουλκούμενα (τροχόσπιτα): 140 ευρώ.
Τα οχήματα με Άδεια Κυκλοφορίας από 1η/1/2006 έως και 31/12/2006 είναι πολύ πιθανό να ενταχθούν στα ποσά των Τελών Κυκλοφορίας των οχημάτων από το 2001-2005. 
πηγή: enikonomia.gr
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 14 Nov 2017 11:00 PM PST
Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η αλήθεια βρίσκεται αλλού και σίγουρα σήμερα στις συναντήσεις υψηλού επιπέδου ο ένας κοροιδεύει τον άλλον.
Όμως η ασυμφωνία αυτή αφορά εμάς και κατεβαίνει  μέσω ΣΤΕΝΩΝ στην Θράκη και την Μακεδονία.

«Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν θεωρεί ότι οι σχέσεις Ρωσίας και Τουρκίας έχουν στην ουσία αποκατασταθεί πλήρως. Αυτό δήλωσε ο Πούτιν κατά την διάρκεια της συνάντησης με τον κ. Ερντογάν που έγινε την Δευτέρα στις 13 Νοεμβρίου στο Σότσι της Μαύρης Θαλάσσης.

«Όπως είχαμε συμφωνήσει, κατά την διάρκεια της επίσκεψης μου στην χώρας σας θα πραγματοποιήσουμε την σημερινή συνάντηση εργασίας. Σας είμαι ευγνώμων που δεχθήκατε την πρόσκληση, και πράγματι, όπως είχατε πει βρισκόμαστε πολύ κοντά, μια ώρα και κάτι πτήσης. Θέλω να επισημάνω στην αρχή της συνάντησης μας , ότι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι οι σχέσεις μας έχουν στην ουσία αποκατασταθεί πλήρως» 
REUTERS/Pavel Golovkin/Pool CNN Greece 20:01 Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017 

Από την στιγμή που οι σχέσεις των δύο χωρών κατά τα λεγόμενα έχουν αποκατασταθεί πλήρως, αυτό σημαίνει και ότι τα project που συμφωνήθηκαν  μεταξύ τους βλ. Turkish Stream  θα λειτουργήσουν πλήρως. 

Έλα όμως που μέσα σε λίγες ώρες βγαίνει η Gazprom και λέει:
«Στον αέρα οι αγωγοί Nord Stream 2 και Turkish Stream»

«Η ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Gazprom, σε οικονομική της έκθεση, παραδέχεται ότι οι νέες αμερικανικές κυρώσεις είναι πιθανόν να δημιουργήσουν κινδύνους που αφορούν τόσο την κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream 2 και Turkish Stream, όσο και την εξυπηρέτηση των αγωγών αυτών. Ωστόσο, στην ίδια έκθεση, επισημαίνεται, ότι οι κίνδυνοι αυτοί μπορούν να αξιολογηθούν επακριβώς μόνο στην περίπτωση που θα εγκριθούν οι ειδικές πράξεις του Αμερικανού προέδρου ή οι ερμηνευτικές πράξεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών που σχετίζονται με τις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Στην έκθεση της Gazprom επισημαίνεται, ότι μετά την υπογραφή του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ του σχετικού νόμου που τέθηκε σε ισχύ από τις 2 Αυγούστου 2017, ο ίδιος ο νόμος παρέχει το δικαίωμα στον Αμερικανό πρόεδρο σε συνεργασία με τους συμμάχους των ΗΠΑ να επιβάλλουν συγκριμένες κυρώσεις εναντίον οποιουδήποτε προσώπου, που ενσυνείδητα, μετά την ψήφιση του νόμου, έχει πραγματοποιήσει επενδύσεις ή έχει πουλήσει προϊόντα, έχει προμηθεύσει με τεχνολογίες ή έχει παράσχει υπηρεσίες στην Ρωσική Ομοσπονδία ( αξίας μεγαλύτερης του 1 εκατομμυρίου δολαρίων , η κατά την διάρκεια ενός έτους συνολικού ποσού μεγαλύτερου των 5 εκατομμυρίων δολλαρίων) οι οποίες αφορούν τον τομέα της κατασκευής και εξυπηρέτησης ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου, μέσω των οποίων πραγματοποιούνται εξαγωγές.

Νωρίτερα η εταιρεία Moody’s είχε επισημάνει ότι οι αμερικανικές κυρώσεις μπορούν να δημιουργήσουν εμπόδια στην Gazprom όσον αφορά στη χρηματοδότηση της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream-2 όπως και να αποδυναμώσουν τη στάση της, στις διαπραγματεύσεις που αφορούν τις σχετικές χρεώσεις μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας.»  http://www.militaire.gr/ Από Π. Καρβουνόπουλος 14/11/2017 19:10 

Όλα τα παραπάνω σαν κυρώσεις εξυπονοούν ότι όποιος ακουμπήσει , όπως στην δική μας περίπτωση τον περιβόητο Turkish Stream  « καίγεται» στον γεωπολιτικό καμίνι.
Αν ο  Turkish Stream  δεν περάσει από τον κρίσιμο διάδρομο Έβρου– Δυτ. Θράκης – Αν. Μακεδονίας είναι από τώρα θνησιγενής.

Να ένας σοβαρός λόγος για  να ταξιδέψει στην Ελλάδα ο Ερντογάν τις επόμενες μέρες και να ζητήσει- πιέσει- εκβιάσει την δίοδο του αγωγού αυτού από την Ελληνική Επικράτεια.

Για την θεόγυμνη Ελλάδα από την μνημονιακή καταιγίδα τα περιθώρια διαπραγματεύσεων διαφαίνονται στενά ως αναφορά την συγκεκριμένη απαίτηση των τούρκων που θα πέσει στο κενό, όπως και το αίτημα τους να εκδοθούν οι τούρκοι αξιωματικοί.

Στο μυαλό μας έρχεται η γνωστή πλέον  μαρτυρία του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ  
«Το πρόβλημα θα αρχίσει από την Θράκη. Θα είναι ένα διπλωματικό επεισόδιο το οποίο δεν θα μπορεί να λυθεί.    
Τότε όμως οι δήθεν «φίλοι» μας θα βοηθήσουν την Ελλάδα μας αλλά στην ουσία αυτοί θα έχουν το μυαλό τους στα Δαρδανέλια και στην Ευρωπαϊκή Τουρκία. 

Από εκεί θα αρχίσει, από την Θράκη!».
ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012 http://hggiken.pblogs.gr 

Με Πίστη και Ελπίδα

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Posted: 14 Nov 2017 10:30 PM PST
από τα Κατηχητικά της Αγίας Μαρίνας Ν. Φιλαδελφείας
(πατήστε τις αφίσες για μεγέθυνση)

Posted: 14 Nov 2017 12:30 PM PST
«Λυπάμαι που πρέπει να υπενθυμίσω στην επιτροπή ότι οποιαδήποτε κριτική προς τη Σαουδική Αραβία δεν είναι καθόλου εποικοδομητική», είπε ο ομιλητής και ίσιωσε τα χαρτιά που κρατούσε στα χέρια του. 

Στο βήμα βρισκόταν ο Βρετανός πρώην υπουργός Άμυνας, Μάικλ Φάλον, ο οποίος θα εξηγούσε στην αρμόδια επιτροπή του κοινοβουλίου τους όρους της νέας συμφωνίας πώλησης μαχητικών αεροσκαφών στο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας. 

Αυτό που πραγματικά έκανε όμως, ήταν να αποκαλύψει και έναν άγραφο όρο του συμβολαίου: η πώληση όπλων στο Ριάντ συνοδεύεται από ολοκληρωτική σιωπή για τα εγκλήματα που πραγματοποιεί ο οίκος των Σαούντ στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε γειτονικά κράτη. 

Λίγους μήνες αργότερα, καθώς ο ΟΗΕ προειδοποιούσε ότι ο πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης απειλεί να προκαλέσει τον μεγαλύτερο λιμό, αλλά και τη μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι εύκολο να εντοπίσεις τις χώρες που «δεσμεύονται» από την άγραφη ρήτρα της σιωπής. 

Οι ΗΠΑ και η Βρετανία, οι δύο βασικοί προμηθευτές των οπλικών συστημάτων με τα οποία η Σαουδική Αραβία βομβαρδίζει εδώ και χρόνια σχολεία, νοσοκομεία και υπαίθριες αγορές, σφύριζαν αδιάφορα καθώς διεθνείς οργανώσεις αποκάλυπταν τα φρικιαστικά εγκλήματα του οίκου των Σαούντ. Μαζί με τους συνήθεις ύποπτους όμως η «ομερτά» των εμπόρων όπλων άρχισε να δεσμεύει και αρκετές ακόμη χώρες –κυρίως στο εσωτερικό της Ε.Ε. 

Σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Μελετών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη (SIPRI), από την έναρξη των επιχειρήσεων στην Υεμένη οι εισαγωγές οπλικών συστημάτων στη Σαουδική Αραβία τριπλασιάστηκαν, γεγονός που άλλαξε την αγορά οπλικών συστημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Μάλιστα, μόνο το 2016 η Σαουδική Αραβία αγόρασε από τουλάχιστον δέκα χώρες της Ε.Ε. οπλικά συστήματα αξίας σχεδόν 900 εκατομμυρίων ευρώ. 

Η πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία παραβιάζει το πνεύμα και το γράμμα των κοινών κανόνων που υιοθέτησε η Ε.Ε. το 2008 για «τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού» (Κοινή θέση 2008/944/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου), αλλά και σειρά αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Μερικές αποφάσεις της Ε.Ε. όμως, φαίνεται ότι δεν έχουν την παραμικρή ισχύ εάν απειλούν τα συμφέροντα της βιομηχανίας όπλων. 

Αντίστοιχα στις Ηνωμένες Πολιτείες οι χορηγίες δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, που πραγματοποίησαν στην προεκλογική εκστρατεία βιομηχανίες όπλων όπως η Lockheed Martin, η Raytheon και η Boeing, εξασφάλισαν την ανοχή Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών στον πόλεμο εναντίον της Υεμένης. 

Η ανήθικη πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία… βοηθά και υποκινεί φρικτά εγκλήματα 
– Τζέιμς Λιντς, Διεθνής Αμνηστία 

Χάρη σε αυτή τη διακομματική σιωπή, η Lockheed Martin ανακοίνωσε το Μάιο συνεργασία ύψους 28 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Σαουδική Αραβία, η Boeing «έσπρωξε» 48 στρατιωτικά ελικόπτερα Σινούκ, αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και άγνωστο αριθμό κατασκοπευτικών αεροσκαφών P-8, ενώ η Raytheon υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας, οι λεπτομέρειες του οποίου αναμένεται να ανακοινωθούν τους επόμενους μήνες. 

Η εξαγορά της σιωπής είναι προσφιλής τακτική των καθεστώτων του Περσικού Κόλπου εδώ και δεκαετίες. Σε αρκετές περιπτώσεις αυτό σημαίνει ότι χώρες όπως η Σαουδική Αραβία έφτασαν να έχουν περισσότερα μαχητικά αεροσκάφη από πιλότους. Την ίδια στιγμή οι πιλότοι του μικροσκοπικού Μπαχρέιν συνειδητοποιούσαν ότι δεν έχουν επαρκή εναέριο χώρο για να πετάξουν τα υπερσύγχρονα μαχητικά, που ξέφευγαν από τα σύνορα της χώρας μερικά δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή τους. 

Με τον πόλεμο που εξαπέλυσε όμως η Σαουδική Αραβία η κατάσταση άλλαξε. Τα οπλικά συστήματα δεν προλάβαιναν να βγουν από τις συσκευασίες τους πριν χρησιμοποιηθούν για να πλήξουν κάποια περιοχή αμάχων στην Υεμένη. Η ρήτρα της σιωπής ήταν πλέον πολυτιμότερη από ποτέ και οι έμποροι όπλων φρόντιζαν να την επιβάλλουν στη χώρα τους. 

Παρ’ όλα αυτά, τα δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανά η Σαουδική Αραβία για την αγορά οπλικών συστημάτων δεν καταφέρνουν πάντα να κλείσουν όλα τα στόματα. Ακόμη και μέσα στην αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου, αλλά και στην αμερικανική Γερουσία υπήρξαν άνθρωποι που καταδίκασαν το εμπόριο όπλων σε ένα καθεστώς που κατηγορείται για γενοκτονία. 

Εξαίρεση αποτέλεσε η Ελλάδα, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση διαφώνησαν μόνο για τους όρους της συναλλαγής. Ίσως για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝ.ΕΛΛ., η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι συμφώνησαν σε κάτι: η Ελλάδα έπρεπε να γίνει συνένοχος σε ένα έγκλημα που πλέον απειλεί τις ζωές 20 εκατομμυρίων ανθρώπων.

πηγή
Posted: 14 Nov 2017 11:30 AM PST
Μια νέα εστία με τετράγωνο σχήμα στην Μ.Ανατολή με Λίβανο, Σ. Αραβία
Χεζμπολάχ, Ισραήλ και Ιράν.
Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν

Υπάρχει δίλημμα στρατηγικής υψηλής κρισιμότητας για την Ελλάδα που μπορεί να προκύψει σε πάρα πολύ σύντομο χρονικό σημείο.

Το πρόβλημα αφορά την νέα εστία έντασης μεταξύ του Λιβάνου και της Σ. Αραβίας. Μια κόντρα "κλασσική" μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών που φέρει σφραγίδα συμμετοχής των Ρωσία και ΗΠΑ όπου η κάθε μία χώρα εξ αυτών έχει πάρει θέση στήριξης αντίστοιχα για δικούς τους λόγους.

Οι παράγοντες της νέας εστίας είναι οι εξής:

Κεντρικοί:
- Σιίτες της Χεζμπολάχ, Ιράν, Λίβανος.
- Σαουδική Αραβία, Σουνίτες της Αλ Κάιντα, Ισραήλ.

Περιφερειακοί:
- ΗΠΑ, Ρωσία, Τουρκία, Ιράκ, Ιορδανία, Αίγυπτος, Ελλάδα, Κύπρος, Ηνωμένο Βασίλειο, Ε.Ε


Η ιστορία της επερχόμενης σύγκρουσης δεν είναι καινούρια. Αφορά την σφαίρα επιρροής στο ανατολικό άκρο του Μαγκρέμπ αλλά και στο γενικότερο εσωτερικό περιεχόμενο της Ευρασίας με έμφαση στην περιοχή ΕΜΕΑ. Τα στοιχεία ελέγχου είναι το Σιιτικό και το Σουνιτικό τόξο αντίστοιχα και ποιοι συνεργάζονται ή επωφελούνται από αυτό. Οι επιρροές των παραπάνω τόξων αγγίζουν ενεργειακό (αγωγούς και πηγές) καθώς και ναυτικές/εμπορικές οδούς.

Καθώς σε ΕΜΕΑ η Σ.Αραβία και το Ισραήλ έχουν προχωρήσει σε ένα άτυπο μέτωπο κατά Ιράν, η παραίτηση του πρωθυπουργού του Λιβάνου και η πιθανή σύλληψη του από το Ριάντ, φέρνει την Χεζμπολάχ που στηρίζεται από το Ιράν σε κατάσταση σχεδόν πολεμική για να καταλάβει τον κενό χώρο που αφήνει πλέον το DAESH. Ήδη σημειώνονται αποσύρσεις δυνάμεων από Ιράκ και Συρία καθώς το ΙΚ διαλύεται και ξεκινάει μια συγκέντρωση σε θύλακες σε Γκολάν και σε άλλα σημεία του Λιβάνου και των Ισραηλινών συνόρων. Το Ισραήλ επίσης συγκεντρώνει δυνάμεις εκεί έτοιμο για σύγκρουση καθώς η Χεζμπολάχ εδώ και αρκετό διάστημα εκπροσωπεί την διάθεση του Ιράν για μείωση ισχύος του Ισραήλ και την διάλυση του. Κάτι φυσικά που ενοχλεί τις ΗΠΑ.

Σημειώνεται πάντως πώς η Χεζμπολάχ σε αντίθεση με τις Σουνιτικές οργανώσεις της αλ-Κάιντα και Χαλιφάτου, δεν έχει υιοθετήσει τακτικές βίαιου εξισλαμισμού, ούτε έχει στοχεύσει κατά αμάχων αν και έχει εμπλακεί σε μεθόδους παράνομων πράξεων και δοσοληψιών εις βάρος αμάχων. Εδώ είναι σημαντικό να σημειωθεί πώς η Χεζμπολάχ είναι εξοπλιστικό δημιούργημα κυρίως της Ρωσίας αλλά και των ΗΠΑ σε μικρότερο ποσοστό. Είναι μια ακόμα δηλαδή οργάνωση (παραστρατιωτική που διεθνώς χαρακτηρίζεται τρομοκρατική) που αποτελεί έναν "Φρανκενστάιν" δημιουργίας τρίτων παραγόντων προς εξυπηρέτηση συμφερόντων που πήγε στραβά όπως και τόσες άλλες φορές.

Το δίλημμα για εμάς ξεκινάει τώρα, με το γεγονός πώς έχοντας υπογράψει σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας με Ισραήλ , θα κληθούμε να λάβουμε θέση απέναντι σε μια τέτοια σύγκρουση που ουδείς γνωρίζει πότε (και οχι αν) θα προκύψει. Η Ελλάδα θα βρεθεί σε θέση ενεργοποίησης συμφώνου που θα την φέρει απέναντι στο Ιράν (τροφοδότης πετρελαίου μας) , σε μια στήριξη του Τελ Αβίβ απέναντι σε Χεζμπολάχ και Σιίτες όπου μεγάλη μερίδα αυτών είναι και κάτοικοι εντός της χώρας μας...καθώς και σε μια πιθανή αντίθετη στάση από Ρωσία που μετά την συνάντηση στο Ιράν εμφανώς γνωρίζουμε που θα ρίξει στήριξη.

Αν τώρα σε κάποιους φαίνεται μακρινό και θεωρία...προτείνω και προκαλώ να το θυμηθούν με το που θα γίνει η πρώτη διακρατική σύγκρουση σε ΕΜΕΑ μετά από δεκαετίες εκεί, όπου εμείς δεν θα έχουμε χώρο και χρόνο να περιμένουμε να δούμε πως θα σταθούν οι υπόλοιποι, καθώς είμαστε αμυντικοί σύμμαχοι με το Ισραήλ, και κατά επέκταση με τις ΗΠΑ μέχρι στιγμής.

Αλέξανδρος Νίκλαν
Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας

Geopolitics
Posted: 14 Nov 2017 10:30 AM PST
«Η Ιουδαιο-χριστιανική μας παράδοση ήταν η βάση της Αμερικάνικης νομοθεσίας και θα συνεχίσει να είναι η δύναμη που θα μας οδηγεί στην δημιουργία της μελλούσης νομοθεσίας» - Sarah Palin στο Fox News. 

- Ο όρος "Judeo-Christian" (Ιουδαιο-χριστιανικός) χρησιμοποιείται στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1940 και αναφέρεται στα «κοινά ηθικά πρότυπα» του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης θέλοντας να τονίσει τη αρχαία σύνδεση μεταξύ Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού.

Η παλαιότερη χρήση του όρου "Judeo-Christian" καταγράφεται το 1829 στο περιοδικό του Εβραίου χριστιανού ιεραποστόλου Joseph Wolff.

Η παλαιότερη γερμανική χρήση του όρου ‘judenchristlich’ είχε μία αρνητική έννοια και μπορεί να βρεθεί στα γραπτά του Φρίντριχ Νίτσε, και στο βιβλίο του «Ο Αντίχριστος», του 1895.

Οι υποστηρικτές της ιουδαιο-χριστιανικής αντίληψης θεωρούν ότι ο Χριστιανισμός είναι ο κληρονόμος του Βιβλικού Ιουδαϊσμού, καθώς και ότι η όλη λογική του χριστιανισμού ως θρησκεία είναι ότι υπάρχει (μόνο) ως θρησκεία που βασίζεται στον Ιουδαϊσμό.

Η χριστιανική Δεξιά στις ΗΠΑ επικαλούνται τον όρο σε μια προσπάθεια «να αποκαταστήσουν τις ιουδαιο-χριστιανικές αξίες σε μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά ηθική παρακμή».

Κατά τη δεκαετία του 1950 οι αμερικάνοι συντηρητικοί τονίζουν τις ιουδαιο-χριστιανικές ρίζες των αξιών. Ο οικονομολόγος Elgin Groseclose εξηγεί το 1958, ότι ήταν οι ιδέες "που προέρχονται από τις ιουδαιο-χριστιανικές Γραφές που έκαναν αυτή τη χώρα οικονομική και βιομηχανική δύναμη."



Στην φώτο: Μνημείο με τις Δέκα Εντολές έξω από το Κτίριο της Πολιτείας του Τέξας. 

Η χρήση του όρου, φαίνεται να εξασθενεί, μετά το 2001 και τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, με τα mainstream μέσα ενημέρωσης να κάνουν χρήση του όρου λιγότερο, προκειμένου να τονισθεί το πολυπολιτισμικό πρόσωπο της Αμερικής.
 

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από το New Dawn Magazine Νο.23 Φεβρουάριος-Μάρτιος 1994 - το βρήκα στο Information Clearing House / Μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (λίγο πρόβλημα είχα στην απόδοση των όρων ‘Jew’, ‘Jewish’, ‘Judaism’ ‘Judean’). 

Αυτή είναι μια εποχή στην οποία την θέση της είδησης έχει πάρει η προπαγάνδα, και της εκπαίδευσης η πλύση εγκεφάλου και η κατήχηση. Από τις διαφημίσεις που χρησιμοποιούνται για την πώληση κακής ποιότητας προϊόντων, με τις τάξεις στα σχολεία που αποσκοπούν να καταστήσουν τα παιδιά υποχείρια ρομπότ του κράτους, η τέχνη της πειθούς έχει εκτοπίσει την απλή αρετή της αλήθειας.

Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έχουμε βομβαρδιστεί από όλες τις πλευρές, με αναφορές για την «ιουδαιο-χριστιανική θρησκεία» του δυτικού κόσμου και την «ιουδαιο-χριστιανική κληρονομιά μας». Μας λένε ακόμα και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες ότι η κοινωνία μας στηρίζεται σε μια υποτιθέμενη «ιουδαιο-χριστιανική παράδοση».



Η έννοια της «ιουδαιο-χριστιανικής θρησκείας» αποτελεί αναμφισβήτητα – ένα σχεδόν ιερό και απαραβίαστο - μέρος τόσο της κοσμικής όσο και της εκκλησιαστικής σκέψης. Ο Αμερικάνος χριστιανός ηγέτης Καθ. Χ. Franklin Littel, υποστηρικτής του σιωνιστικού κράτους, με ειλικρίνεια δήλωσε ότι "το να είσαι Χριστιανός, σημαίνει να είσαι Εβραίος" και ότι, κατά συνέπεια, είναι καθήκον το κάθε χριστιανού να υποστηρίζει την «γη του Ισραήλ» πάνω απ 'όλα. Ο Pat Boon, ο τραγουδιστής και ευαγγελιστής, είπε ότι υπάρχουν δύο είδη Ιουδαϊσμού, ένας ο ορθόδοξος και άλλος ο χριστιανικός.

Ωστόσο, μια τέτοια αποφασιστική προοπτική Χριστιανικού Σιωνισμού είναι να πούμε το λιγότερο, άγρια ​​απλουστευτική και βαθιά ανιστορική. Δεδομένου ότι ο έξυπνος Εβραίος συγγραφέας, Joshua J. Adler, επισημαίνει, «Οι διαφορές μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού είναι πολύ περισσότερες από ότι απλά πιστεύεται ότι έγκειται μόνο στην διαφορά για το αν ο Μεσσίας έχει ήδη εμφανιστεί ή αναμένεται ακόμα, όπως ορισμένοι θέλουν να λένε".

Οι παρατηρήσεις του Εβραίου συγγραφέα S. Levin, μπορουν να εξηγήσουν την ανάγκη των χριστιανών για τον ιουδαιο-χριστιανικό μύθο. Γράφοντας στο ισραηλινό περιοδικό ‘Biblical Polemics’, ο Levin καταλήγει: «Εξάλλου, λατρεύουμε τον ίδιο Θεό», είναι το μόνιμο επιχείρημα των χριστιανών προς τους Εβραίους, αλλά ποτέ των Εβραίων προς τους χριστιανούς. Ο Εβραίος ξέρει ότι δεν λατρεύει τον Χριστό-Θεό αλλά τα ‘χριστιανικά ορφανά’ πρέπει να λατρεύουν το Θεό του Ισραήλ και έτσι, έχει την πρώτη κίνηση (πλεονέκτημα) εύκολα και αβασάνιστα βγαλμένη από τα χείλη του. Πρόκειται για μια αυστηρά μονομερή επιβεβαίωση, που περιορίζεται στον ισχυρισμό του Θεού του Ισραήλ, αλλά χωρίς καμία αναφορά σε άλλους θεούς . Ο Χριστιανός ποτέ δεν αντιμετωπίζει τον μουσουλμάνο ή τον ινδουιστή με το «Άλλωστε, λατρεύουμε τον ίδιο Θεό".

Πίσω το 1992, τόσο το περιοδικό Newsweek όσο και η ισραηλινή εφημερίδα Jerusalem Post ταυτόχρονα παρουσίασαν εκτενή άρθρα που εξέταζαν τις ρίζες του ιερού χριστιανο-ϊουδαϊκού μήνα του μέλιτος!

Η επικεφαλίδα του άρθρου στο Newsweek ήταν η εξής: "Οι πολιτικοί καταφεύγουν στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση, αλλά οι θρησκευτικοί μελετητές λένε ότι δεν υπάρχει πια." Το άρθρο της Jerusalem Post έλεγε: «Ο αντισημιτισμός είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της διδασκαλίας της Εκκλησίας, την οποία οι χριστιανοί ίσως πρέπει να επανεξετάσουν".

"Για τους μελετητές της αμερικανικής θρησκείας», δηλώνει το Newsweek, «η ιδέα μιας ενιαίας ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης είναι ένας ‘made-in- America μύθος’ που πολλοί από αυτούς δεν τον θεωρούν πλέον ότι ισχύει". Παραθέτει τα λόγια διαπρεπούς μελετητή του Ταλμούδ, του Jacob Neusner: «Θεολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, η ιουδαιο-χριστιανική παράδοση. Είναι ένας κοσμικός μύθος που ευνοείται από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά πιστοί οι ίδιοι.."



Το Newsweek επικαλείται αρχές που αναφέρουν ότι «η ιδέα μίας κοινής ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης εμφανίστηκε πρώτα στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά δεν κέρδισε τη λαϊκή υποστήριξη μέχρι το 1940, ως μέρος της αμερικανικής αντίδρασης στο ναζισμό..».

Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "Από τότε, τόσο οι Εβραίοι όσο και οι χριστιανοί μελετητές έχουν αναγνωρίσει ότι – πέρα από γεωπολιτικά παιχνίδια – ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός είναι διαφορετικές, ακόμα και αντίπαλες θρησκείες".

Η Jerusalem Post κατηγόρησε την Χριστιανική Εκκλησία ότι είναι υπεύθυνη για το Ολοκαύτωμα. Ο Γάλλοεβραίος μελετητής Ζυλ Ισαάκ ανέφερε: "χωρίς τους αιώνες της χριστιανικής κατήχησης, του κηρύγματος και της ύβρης, οι Χιτλερικές διδασκαλίες, η προπαγάνδα και η ύβρις δεν θα ήταν δυνατές".

«Το πρόβλημα», καταλήγει η Jerusalem Post, "δεν είναι, όπως ορισμένοι υποστηρίζουν, ότι ορισμένοι χριστιανοί ηγέτες παρεξέκλιναν από την χριστιανική διδασκαλία και συμπεριφέρθηκαν με έναν μη-χριστιανικό τρόπο. Είναι οι ίδιες οι διδασκαλίες που φταίνε».



Ο Joshua Jehouda, εξέχων Γαλλο-εβραίος ηγέτης, παρατήρησε στα τέλη του 1950: «Η σημερινή έκφραση «ιουδαιο-χριστιανικό, ιουδαιο-χριστιανική κλπ» είναι ένα σφάλμα που άλλαξε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας από την σύγχυση που έχει σπαρθεί στο μυαλό των ανθρώπων, σαν από αυτό κάποιος θα έπρεπε να κατανοήσει την εβραϊκή καταγωγή του Χριστιανισμού... Αν ο όρος «Judaeo-Christian» δείχνει μια κοινή καταγωγή, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη ιδέα. Στηρίζεται σε μία «contradictio in abjecto», η οποία έχει ορίσει τη διαδρομή της ιστορίας σε λάθος δρόμο.

Συνδέει σε μία ανάσα δύο ιδέες που είναι εντελώς ασυμβίβαστες, επιδιώκει να αποδείξει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ της ημέρας και της νύχτας ή του ζεστού και του κρύου ή του μαύρου και του άσπρου, και, συνεπώς, εισάγει ένα θανατηφόρο στοιχείο σύγχυσης σε μια βάση πάνω στην οποία ορισμένοι, ωστόσο, προσπαθούν να κατασκευάσουν έναν πολιτισμό. " (L'Antisemitisme Miroir du Monde σελ. 135-6).

Ποια είναι η αλήθεια;

Υπάρχει συνεπώς, κάποια αλήθεια σε αυτό τον όρο «ιουδαιο-χριστιανικό»; Είναι ο Χριστιανισμός που προέρχεται από τον Ιουδαϊσμό; Μήπως ο Χριστιανισμός έχει κάτι κοινό με τον Ιουδαϊσμό;

Επανεξετάζοντας την δυτική χριστιανική ιστορία των τελευταίων δύο χιλιάδων χρόνων, δεν υπάρχει πραγματικά κανένα αποδεικτικό στοιχείο μιας «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης» και αυτό δεν έχει διαφύγει της προσοχής των ειλικρινών χριστιανών και εβραίων σχολιαστών.



Ο Εβραίος μελετητής και σιωνιστής δρ Joseph Klausner στο βιβλίο του «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» εξέφρασε την ιουδαϊκή άποψη ότι «υπάρχει κάτι που βρίσκεται σε αντίθεση με τις θεώρηση του Ισραήλ για τον κόσμο» στη διδασκαλία του Χριστού, «μια νέα διδασκαλία τόσο ασυμβίβαστη με το πνεύμα του Ιουδαϊσμού», που περιέχει "μέσα της τα μικρόβια από τα οποία θα μπορούσε και θα έπρεπε να αναπτυχθεί σε βάθος χρόνου μία μη-εβραϊκή και ακόμα και αντι-εβραϊκή διδασκαλία. "

Ο Δρ Klausner αναφέρει τον διαπρεπή χριστιανικό θεολόγο, Adolf Harnack, ο οποίος στο τελευταίο του έργο απέρριψε την υπόθεση της εβραϊκής καταγωγής του δόγματος του Χριστού: «Σχεδόν κάθε λέξη που δίδαξε έμελε να προέλθει από οριστικό και καθολικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Τα μεσσιανικά χαρακτηριστικά καταργούνται εξ ολοκλήρου, και ουσιαστικά καμία σημασία δεν αποδίδεται στον Ιουδαϊσμό στα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος του Ιησού".

Ο Gershon Mamlak, ένας βραβευμένος Εβραίος σιωνιστής πνευματικός, πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι η «παράδοση του Ιησού» είναι ουσιαστικά η απόλυτη επέκταση του αρχαίου Ελληνισμού και έρχεται σε άμεση σύγκρουση με το ρόλο της Ιουδαϊκής θρησκείας "του Εκλεκτού λαού".

Ο Δρ Mamlak, γράφοντας στο περιοδικό του ‘Jewish thought Midstream’ του Ιδρύματος ‘Theodor Herzl Foundation’, υποστηρίζει ότι η επικρατούσα θεωρία ότι ο Χριστιανισμός ξεκίνησε στην πνευματική σφαίρα του Ιουδαϊσμού «είναι αγκυροβολημένη σε μια διττή παρανόηση: 1) ότι η μοναδικότητα του Ιουδαϊσμού περιορίζεται στο μονοθεϊστική ιδέα περί Θεού και 2) ο διαχωρισμός μεταξύ της ‘κλίκας’ του Ιησού και του Ιουδαϊσμού θεωρείται ως το αποτέλεσμα της υιοθέτησης των πρώτων δογμάτων της Χριστολογίας».


Η πρώτη παρανόηση σημαίνει: "Όταν η σχέση της κλίκας του Ιησού με τον Ιουδαϊσμό αξιολογείται από την κοινή πίστη στον Έναν, την υποχρέωση του πιστού να εκτελέσει το Νόμο του Ενός και την αναγνώριση του Εκλεγμένου Έθνους του Ισραήλ ως το πιστού οργάνου του Ενός, γίνεται κατ 'εξοχήν αντι-Ιουδαϊσμός!"

Κατά την άποψη του Gershon Mamlak, "Η σύγκρουση μεταξύ Ιουδαϊσμού και της παράδοσης του Ιησού υπερβαίνει το πλαίσιο της θεολογίας. [Η παράδοση του Ιησού], ήταν η κοσμοπολίτικη παραίτηση του εθνικού φαινομένου σε μία γενική και ακραία εχθρότητα προς την ιδέα περί Ισραήλ ως Εκλεγμένου Έθνους ως του θεϊκού μέσου για την τελειοποίηση του κόσμου".

Προφανώς η έννοια της κοινής ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης έχει να κάνει περισσότερο με τις μετά το 1945 πολιτικές και ένα συγκεκριμένο πλαίσιο «δημοσίων σχέσεων» από ό, τι με την ιστορική και βιβλική πραγματικότητα. Παρόλα αυτά αρκετοί σύγχρονοι χριστιανοί συγγραφείς έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν ορισμένους στίχους της Καινής Διαθήκης στην προσπάθεια να δοθεί μια Βιβλική βάση για την επιχειρηματολογία τους.

Η σύγχυση όσον αφορά την προέλευση του Ραββινικού Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού είναι η ρίζα του εβραιο-χριστιανικού μύθου.



Οι Βιβλικοί μελετητές Robert and Mary Coote δείχνουν καθαρά στο βιβλίο τους ‘Power, Politics and the Making of the Bible’ (‘Εξουσία, Πολιτική και η Δημιουργία της Βίβλου’) ότι ούτε ο Χριστιανισμός είναι ένα ‘μπάλωμα’ του Ιουδαϊσμού, ούτε ο Ραββινικός Ιουδαϊσμός είναι αυτόματα συνώνυμος με την θρησκεία του Μωυσή και των αρχαίων Εβραίων.

Οι Cootes παρουσιάζουν το θρησκευτικό κλίμα στην Ιουδαία δύο χιλιετίες πριν: «Οι σέκτες, οι πρακτικές και οι γραφές και των δύο ομάδων, των ραβίνων και των επισκόπων, διέφεραν από αυτές του ναού. Έτσι διατηρούμε τους όρους Εβραίος, εβραϊκό και Ιουδαϊσμός για τους ραβίνους και εκείνους ήταν υπό την κυριαρχία τους και χρησιμοποιούμε το Ιουδαίος, σε αντίθεση με το έθιμο, για την κοινή πηγή του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού ...."

"Παρά την φαινομενική συγχώνευση των Ιουδαίων και των Εβραίων, ακόμη και σε ορισμένα χωρία της Καινής Διαθήκης και από τους ραβίνους που έγιναν ηγεμόνες της Παλαιστίνης στον τρίτο αιώνα και συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα εβραϊκά και τα αραμαϊκά περισσότερο από τα ελληνικά, οι ρίζες του Χριστιανισμού δεν ήταν εβραϊκές. Ο Χριστιανισμός δεν ήταν απόρροια του Ιουδαϊσμού των Φαρισαίων, αλλά προέκυψε όπως και ο Ιουδαϊσμός, από τον ευρύτερο Ιουδαϊκό περίγυρο του πρώτου αιώνα. Τόσο οι Χριστιανοί όσο και οι Εβραίοι προήλθαν από τον προ του 70 μ.Χ. Ιουδαϊσμό ως κληρονόμοι των ομάδων που επρόκειτο να αναλάβουν το ρόλο των πρώτων φυλάκων ή διερμηνέων των Γραφών, καθώς αναπτύσσονται σε παράλληλες διαδρομές η μία με την άλλη". (Power, Politics, and the Making of the Bible).



Τα λίγα «αποδεικτικά χωρία» της Καινής Διαθήκης που χρησιμοποιούνται από τους Χριστιανούς Σιωνιστές και κοσμικούς υποστηρικτές του σύγχρονου ιουδαιο-χριστιανικού μύθου είναι προϊόν κακής μετάφρασης. Ο Μεσσιανικός Εβραίος συγγραφέας Malcolm Lowe στο άρθρο του "Ποιοι είναι οι Ιουδαίοι;" ("Who Are the Ioudaioi?") καταλήγει στο συμπέρασμα, όπως ο Ρόμπερτ και Μαίρη Coote, ότι η ελληνική λέξη "Ioudaioi" στην Καινή Διαθήκη θα πρέπει να μεταφραστεί ως «Ιουδαίοι» ("Judeans") και όχι με το συνηθισμένο "Εβραίοι" ("Jews"). Ο Ισραηλινός λόγιος Ντέιβιντ Στερν, επίσης, κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα, όταν μετέφρασε την Εβραϊκή Καινή Διαθήκη.

Λίγοι Χριστιανοί γνωρίζουν ότι οι μεταφραστές της Αγίας Γραφής μεταφράζουν συχνά λάθος τη λέξη "Εβραίος" από τέτοιες λέξεις όπως "Ioudaioi" (που σημαίνει από την γεωγραφική περιοχή, την Ιουδαίας). Η λέξη Ιουδαίος, μεταφράζεται λάθος ως «Εβραίος» στην Καινή Διαθήκη, χωρίς να εννοεί κάποια σταθερή θρησκευτική χροιά, αλλά απλά χρησιμοποιούταν για τον προσδιορισμό των μελών του αυτόχθονος πληθυσμού της γεωγραφικής περιοχής που είναι γνωστή ως Ιουδαία.

Επίσης, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι στις Γραφές, οι όροι «Ισραήλ», «Ιούδας» και «Εβραίος» δεν είναι συνώνυμοι, ούτε είναι ο Οίκος του Ισραήλ, συνώνυμος με τον Οίκο του Ιούδα. Το μάθημα της ιστορίας είναι πολύ διαφορετικό για τους λαούς που ταξινομούνται ορθά κάτω από αυτούς τους τίτλους. Κατά συνέπεια, το έγκυρο εβραϊκό Αλμανάκ του 1980 λέει, «Για την ακρίβεια είναι λάθος να λέτε έναν αρχαίο Ισραηλίτη «Εβραίο» (Jew) ή να λέτε ένα σύγχρονο Εβραίο «Ισραηλίτη» (Israelite) ή Εβραίο (Hebrew).

Ένας αρθρογράφος γράφοντας στην The Dearborn Independent, στο Μίτσιγκαν πίσω το 1922, συνόψισε τα προβλήματα ως εξής:. "Ο άμβωνας έχει επίσης την αποστολή να απελευθερώσει την Εκκλησία από το λάθος ότι ο Ιούδας και ο Ισραήλ είναι έννοιες συνώνυμες. Η ανάγνωση των Γραφών που συγχέουν τη φυλή του Ιούδα με το Ισραήλ, και που ερμηνεύουν κάθε αναφορά για το Ισραήλ ότι ισοδυναμεί με τους Εβραίους, αποτελεί τη ρίζα της μισής σύγχυσης και διαίρεσης που είναι ανιχνεύσιμες στη χριστιανική δογματική".

Συνέχεια του άρθρου από το New Dawn Magazine Νο.23 Φεβρουάριος-Μάρτιος 1994. / Μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ. Σημειώνω ότι το περιοδικό δεν είναι χριστιανικό, αλλά κινείται στον χώρο της "αναζήτησης".

Ο Ιησούς Χριστός και οι Φαρισαίοι 

Τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης αποκαλύπτουν μια έντονη σύγκρουση μεταξύ του Ιησού και των Φαρισαίων, μία από τις δύο κύριες Ιουδαϊκές αιρέσεις (βλ. Ματθαίος κεφάλαιο 3, στίχος 7, Ματθαίος κεφάλαιο 5, στίχος 20, Ματθαίον κεφάλαιο 23, στίχοι 13-15, 23-29, Μάρκος κεφάλαιο 8, στίχος 15, Λουκάς κεφάλαιο 11, στίχος 39). Μεγάλο μέρος αυτής της διαμάχης ήταν επικεντρωμένο σε αυτό που επρόκειτο αργότερα να γίνει το θεμέλιο και η ανώτατη αρχή του Ιουδαϊσμού, το Ταλμούδ. Στην εποχή του Ιησού Χριστού, αυτό έφερε την ονομασία «Η παράδοση των Πρεσβυτέρων» (βλέπε Κατά Ματθαίον κεφάλαιο 15, στίχοι 1-9).

Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος γράφει: «Αυτό που θα ήθελα τώρα να εξηγήσω είναι αυτό, ότι οι Φαρισαίοι είχαν παραδώσει στους ανθρώπους πάρα πολλά έθιμα και τελετές που πήραν από τους πατέρες τους, αλλά που δεν είναι γραμμένα στο νόμο του Μωυσή...»


Αν και οι Φαρισαίοι αναγνώριζαν τους νόμους του Μωυσή, ισχυρίστηκαν ότι υπήρχε ένα μεγάλο σώμα προφορικής παράδοσης που είχαν τουλάχιστον την ίδια εξουσία με το γραπτό νόμο - και πολλοί υποστήριξαν ότι η παράδοση είχε μεγαλύτερη εξουσία. 

Με την παράδοσή τους, δεσμεύτηκαν να εξηγήσουν και να επεξεργαστούν το νόμο. Αυτή ήταν η «Παράδοση των Πρεσβυτέρων», που αργότερα πήρε την ονομασία Ταλμούδ. Είχε την αρχή του στη Βαβυλώνα, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του λαού του Ιούδα από τους Βαβυλώνιους, όπου αναπτύχθηκε με την μορφή των σχολίων των διαφόρων ραβίνων, οι οποίοι αναλάμβαναν να εξηγήσουν και να εφαρμόσουν το νόμο. Αυτό ήταν το θεμέλιο του Ραβινικού Ιουδαϊσμού.

Αυτός ο Ιουδαϊσμός ήταν πολύ διαφορετικός από τη θρησκεία των αρχαίων Ισραηλιτών. Ο ραβίνος Rabbi Stephen S. Wise, ο οποίος ήταν ο αρχιραβίνος των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέφρασε αυτό με τρόπο πειστικό όταν είπε: "Η επιστροφή από τη Βαβυλώνα, και η υιοθέτηση του Βαβυλωνιακό Ταλμούδ, σηματοδοτεί το τέλος του Εβραϊσμού, καθώς και των αρχών του Ιουδαϊσμού". Η Εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια μας λέει ότι το Ταλμούδ είναι στην πραγματικότητα «το προϊόν Παλαιστινιακών και Βαβυλωνιακών σχολών» και αναφέρεται γενικά ως «Βαβυλωνιακό Ταλμούδ».



Ο Δρ Boaz Cohen στο ‘Everyman's Talmud’ λέει ότι το Ταλμούδ είναι το έργο "πολλών Εβραίων μελετητών σε μια περίοδο περίπου 700 ετών, χονδρικά, μεταξύ του 200 [π.Χ.] και 500 [μ.Χ.]."

Ο ραβίνος Louis Finkelstein στον ‘Volume 1 of The Pharisees, the Sociological Background of their Faith’ λέει, «ο φαρισαϊσμός έγινε ταλμουδισμός και ο ταλμουδισμός έγινε μεσαιωνικός ραβινισμός και ο μεσαιωνικός ραβινισμός έγινε σύγχρονος ραβινισμός.

Αλλά σε όλες αυτές τις αλλαγές ονομάτων, τις αναπόφευκτες προσαρμογές εθίμων και προσαρμογή των Νόμου, το πνεύμα των αρχαίων Φαρισαίων επιβιώνει ως έχει. "

Σύμφωνα με την Οικουμενική Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. VIII, (1942) p.474:. "Η εβραϊκή θρησκεία, όπως είναι σήμερα ανιχνεύεται χωρίς διάλειμμα, μέσω όλων των αιώνων, από τους Φαρισαίους. Οι κατευθυντήριες ιδέες και μέθοδοί τους βρήκαν έκφραση σε μια λογοτεχνία τεράστιας έκτασης, από την οποία πάρα πολλά, συνεχίζουν να υφίστανται. Το Ταλμούδ είναι το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό μέλος αυτής της λογοτεχνίας. "

Ο Moshe Menuhim εξηγεί ότι το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ περιλαμβάνει όλους τους νόμους και τους θρύλους, όλη την ιστορία και την «επιστήμη» το σύνολο της θεολογίας και της λαογραφίας, όλων των προηγούμενων αιώνων στην εβραϊκή ζωή - ένα μνημειώδες έργο ενοποίησης. Στο Ταλμούδ, οι Εβραίοι μελετητές και ιδεαλιστές βρήκαν αποκλειστική διέξοδο και ενασχόληση σε όλη τη διάρκεια των αιώνων, σε όλη τη διαδρομή μέχρι την εποχή του Διαφωτισμού. Έγινε ο κύριος οδηγός για τη ζωή και το αντικείμενο της μελέτης, και έδωσε στον Ιουδαϊσμό την ενότητα, τη συνοχή και την ανθεκτικότητα σε όλους τους σκοτεινούς αιώνες.

Το Ταλμούδ, περισσότερο από κάθε άλλη λογοτεχνία, καθόρισε τον Ιουδαϊσμό, ώστε ο ραβίνος Ben Zion Bokser παραδέχθηκε, "Ο Ιουδαϊσμός δεν είναι η θρησκεία της Βίβλου». (Judaism and the Christian Predicament, 1966, p.159). Είναι το Ταλμούδ που καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού.

«Το Ταλμούδ είναι μέχρι και σήμερα το αίμα που κυκλοφορεί στο κέντρο της εβραϊκής θρησκείας. Όποιος νόμους, τα έθιμα, ή τελετές εμείς [οι Εβραίοι] ακολουθούμε - αν είμαστε ορθόδοξοι, συντηρητικοί, μεταρρυθμισμένοι ή απλώς σπαστικοί αισθηματίες - ακολουθούμε το Ταλμούδ. Είναι ο κοινός μας νόμος". (A History of the Jews, Solomon Grayzel).



Και οι Εβραίοι και οι χριστιανοί μελετητές συμφωνούν ότι ήταν η κατάφωρη απόρριψη από τον Ιησού Χριστού αυτής της "Παράδοσης των Πρεσβυτέρων" και η ανοικτή αντιπαράθεσή του με τους πανίσχυρους Φαρισαίους που δημιούργησε το κλίμα που οδήγησε στο θάνατό Του. Ιστορικά, οι χριστιανοί διανοούμενοι υποστήριξαν ότι το Ταλμούδ ήταν άμεσα υπεύθυνο για την απόρριψη του Χριστού.

Κατά την άποψή τους αυτές οι "παραδόσεις" τύφλωσαν τα μάτια του λαού από το να κατανοήσει πραγματικά τις προφητείες που σχετίζονται με την έλευση του Μεσσία.


Καθορίζοντας τον Χριστιανισμό

Αν, όπως είδαμε, οι Φαρισαίοι και το Ταλμούδ πάντοτε καθόρισαν τον Ιουδαϊσμό, τότε σίγουρα τα γραπτά των μετά-Αποστολικών χριστιανών ηγετών της εκκλησίας μας βοηθούν στην κατανόηση της σχέσης της αρχαίας χριστιανικής πίστης με την ειδωλολατρεία και τον Ιουδαϊσμό.

Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας (περ.100-165 μ.Χ.), ήταν όντως ο πρώτος και πιο σημαντικός από αυτούς τους μετα-Αποστολικούς απολογητές της εκκλησίας. Ακολουθώντας τα θεολογικά βήματα του απ. Παύλου, ο οποίος δίδαξε ότι το Ευαγγέλιο ήταν η εκπλήρωση του Μωυσή και των προφητών, ο Ιουστίνος υποστήριξε ότι το Ευαγγέλιο ήταν στο μυαλό του Θεού από την αρχή και δόθηκε στον Αβραάμ και στους δίκαιους Πατριάρχες πολύ πριν υπάρξει ο Ιουδαϊσμός. Για αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, οι Εβραϊκές Γραφές βρίσκουν την «άνθησή» τους στη ζωή, τον σκοπό και τα έργα του Ιησού Χριστού.

Ως εκ τούτου, ο χριστιανός πιστός παραδοσιακά εννοεί τη Παλαιά Διαθήκη, μέσα από την Καινή Διαθήκη.

Στο διάλογό του με τον Τρύφωνα, ο Ιουστίνος προσπαθεί να πείσει έναν Εβραίο για την αλήθεια του Χριστιανισμού. Αντίθετα με τους άλλους απολογητές, επικεντρώνονται κυρίως στην φύση και την έννοια του Χριστού. Ο Χριστός ήταν ο Λόγος, που ενέπνευσε τους Έλληνες φιλοσόφους και είναι παρών σε όλους τους ανθρώπους ως «σπερματικός Λόγος». Μέσω αυτού, οι καλύτεροι των φιλοσόφων ήταν σε θέση να παράγουν σημαντικά έργα της θεολογίας και της φιλοσοφίας. Οι ιδέες τους θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως φάροι της αλήθειας, όπως ακριβώς τα εμπνευσμένα γραπτά της Παλαιάς Διαθήκης. Όσοι έζησαν σύμφωνα με τον Λόγο, ακόμη και πριν από τον Χριστό, ήταν χριστιανοί. Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν ο Λόγος, που αποκαλύφθηκε ως Θεός, γιατί ο υπερβατικός Ουράνιος Πατέρας δεν θα μπορούσε έτσι να μιλήσει στον άνθρωπο.


Ο Ιουστίνος έγραψε στην απολογία:

«Έχουμε διδαχθεί ότι ο Χριστός είναι ο Λόγος εκ του οποίου όλη η ανθρωπότητα μετέχει. Όσοι έζησαν με τον Λόγο είναι Χριστιανοί, ακόμη κι αν έχουν κληθεί άθεοι Για παράδειγμα: μεταξύ των Ελλήνων, ο Σωκράτης, ο Ηράκλειτος και οι άνδρες σαν αυτούς. Μεταξύ των βαρβάρων [μη Έλληνες], ο Αβραάμ ... και πολλοί άλλοι των οποίων οι ενέργειες και τα ονόματα τώρα δεν μπορούμε να αριθμήσουμε, γιατί θα ήταν κουραστικό."

Ο Χριστιανισμός, ιδωμένος μέσα από τα γραπτά του Ιουστίνου του Μάρτυρα, παίρνει ένα «κοσμικό», πλάτος:
«Εγώ αγωνίζομαι με όλες μου τις δυνάμεις να βρεθώ ως ένας Χριστιανός ... Οτιδήποτε λέχθηκε σωστά από κάθε άνθρωπο, ανήκει σε μας τους Χριστιανούς. Γιατί δίπλα στο Θεό λατρεύουμε και αγαπάμε τον Λόγο, ο οποίος είναι από τον άφθαρτο Θεό, αφού Εκείνος, επίσης, έγινε άνθρωπο για χάρη μας, κουβαλώντας τα βάσανά μας για να μας δώσει ίαση".

Ο Ιησούς Χριστός είχε έρθει, υποστήριξε ο Ιουστίνος, να αποκαταστήσει την αληθινή θρησκεία και να καταγγείλει την υποκρισία της θρησκείας της Ιουδαίας. Για αυτό του το έγκλημα ο Ιησούς σταυρώθηκε. Κατά συνέπεια, ο χριστιανισμός δεν είναι μια μορφή του Ιουδαϊσμού ή απλώς η εκπλήρωση των εβραϊκών προφητειών, αλλά «η αληθινή φιλοσοφία».

Οι Ρωμαίοι σκότωσαν τον Ιουστίνο για τη πίστη του. Ο Χριστιανισμός για αυτό ήταν η επαναβεβαίωση της των πολύ παλιών δογμάτων της Παλαιάς Διαθήκης και των μεγάλων αληθειών των αρχαίων. Δύο αιώνες αργότερα ο Αυγουστίνος διευκρίνισε και πάλι τη χριστιανική πίστη με αυτούς τους όρους όταν έγραψε:
"Αυτό που καλείται τώρα η χριστιανική θρησκεία υπήρχε μεταξύ των αρχαίων, και ποτέ δεν ήταν απούσα από τη δημιουργία της ανθρώπινης φυλής μέχρι που ο Χριστός ήρθε εν σαρκί, οπότε η αληθινή θρησκεία που ήδη υπήρχε άρχισε να καλείται χριστιανισμός".

Ο Ιουστίνος όχι μόνο έδειξε ότι ο Χριστός είναι το αποκορύφωμα και η ολοκλήρωση όλης της επί μέρους γνώσης της αλήθειας κατά την ελληνική φιλοσοφία, αλλά ότι Αυτός είναι και το αποκορύφωμα της ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ. Σύμφωνα με τον Ιουστίνο, ο Ιησούς Χριστός είναι το Ισραήλ και λόγω Εκείνου η εκκλησίας σήμερα φέρει το όνομα του Ισραήλ.

Αυτό σημαίνει, επομένως, ότι το κεντρικό μήνυμα της Παλαιάς Διαθήκης έχει εκπληρωθεί στην Καινή Διαθήκη. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή ήταν η θέση της χριστιανοσύνης για τουλάχιστον 1900 χρόνια. Ήταν η θέση, όχι μόνο του Ιουστίνου του Μάρτυρα, αλλά και άλλων αγίων, όπως ο Ειρηναίος και ο Ιππόλυτος. Μία θέση που υιοθέτησε ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Καλβίνος, οι δύο εξέχουσες φυσιογνωμίες της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.

Εδώ δεν έχουμε μόνο ένα σαφή διαχωρισμό μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού, αλλά μια άμεση πρόκληση προς το βασικό δόγμα του Ιουδαϊσμού περί «Εκλεκτού Έθνους».

Ένα σημείο το οποίο παραμένει ζωντανό στους Εβραίους συγγραφείς.

Διαβάζουμε έτσι, στο βιβλίο του σιωνιστή συγγραφέα Uri Zimmer ‘Ο Ιουδαϊσμός του Τορά και το Κράτος του Ισραήλ’: «Οι Εβραίοι, ο Ραβίνος Judah Halevy (ο περίφημος μεσαιωνικός ποιητής και φιλόσοφος) εξηγεί στο έργο του ‘Kuzari’, βλέπει μια χωριστή οντότητα, ένα είδος μοναδικό στην δημιουργία, που διαφέρει από τα υπόλοιπα έθνη με τον ίδιο τρόπο όπως ο άνθρωπος διαφέρει από το θηρίο ή το θηρίο από το φυτό ... αν και οι Εβραίοι είναι φυσικά παρόμοιοι με όλα τα άλλα άτομα, ωστόσο είναι προικισμένοι με μια «δεύτερη ψυχή», που τους καθιστά ένα ξεχωριστό είδος".



Απάτη

Οι παραδοσιακοί Εβραίοι μελετητές, όπως έχουμε δείξει, ήταν ιδιαίτερα επικριτικοί για τον εβραιο-χριστιανικό μύθο. Υπάρχουν πολλοί άλλοι, κάτω από την επιρροή του μοντερνισμού και του κοσμικού Σιωνισμού, οι οποίοι βλέπουν κάποιο πλεονέκτημα σε αυτό.

Ο Ραβίνος Martin Siegel, αντικατοπτρίζοντας ένα μεσσιανικό ζήλο, λέει σε μια έκδοση του New York Magazine της 18 Ιανουαρίου 1972: "Αφιερώνω την διάλεξη μου σε αυτό το σεμινάριο σε μια συζήτηση για το ενδεχόμενο ότι μπαίνουμε τώρα σε ένα εβραϊκό αιώνα, μια εποχή όπου το πνεύμα της κοινότητας, το μη ιδεολογικό μίγμα του συναισθηματισμού και της ορθολογικής και η αντίσταση σε κατηγορίες και φόρμες θα προέλθει από τις δυνάμεις του αντι-εθνικισμού για να μας δώσει ένα νέο είδος κοινωνίας. Καλώ αυτή τη διαδικασία εξιουδαϊσμού του Χριστιανισμού, επειδή ο Χριστιανισμός θα είναι το όχημα μέσω του οποίου αυτή η κοινωνία θα γίνει Εβραϊκή".

Σύμφωνα με Σιωνιστές ηγέτες ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός έχει το ζήλο στο "να οδηγήσει σε μία γη κατοικήσιμη για τον τέλειο άνθρωπο" (Gershon Mamlak, Midstream, Jan., 1989, p.31).

Ο Δρ Mamlak παραδέχεται ότι "πολλοί Εβραίοι έχουν γεμίσει τις τάξεις διαφόρων επαναστατικών κινημάτων" (σ. 32), προκειμένου να ικανοποιήσουν αυτήν την επιθυμία. [Αλλά ποιος μπορεί να συμφωνήσει για τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου; Ήταν οι συμμορίες της σιωνιστικής Irgun και Stern που τρομοκρατούσαν και έσφαζαν Παλαιστίνιους Άραβες στην εκστρατεία για τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους, λαμπερά πρότυπα για τους νέους Εβραίους; Τι γίνεται με την ανηθικότητα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»;]

Ο ραβίνος Μάικλ Higger, διάσημος μελετητής του Ταλμούδ, στο βιβλίο του «Η Ιουδαϊκή Ουτοπία», συζητά την αναμόρφωση του κόσμου ώστε να μεταμορφωθεί σε μία εβραϊκή Εδέμ. Η νίκη αυτής της ουτοπίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ερχομό του εβραϊκού Μεσσία.

«Και η Μεσσιανική Εποχή», υποστηρίζει ο εύγλωττος Εβραίος σιωνιστής συγγραφέας Leon Simon, "σημαίνει για τον Εβραίο όχι απλώς την εγκαθίδρυση της ειρήνης στη γη και της ευδοκίας στους ανθρώπους, αλλά την καθολική αναγνώριση του Εβραίου και του Θεού του... Γιατί ο Ιουδαϊσμός δεν έχει το μήνυμα της σωτηρίας για την ατομική ψυχή, όπως έχει ο Χριστιανισμός. Όλες του οι ιδέες του συνδέονται με την ύπαρξη του εβραϊκού έθνους ". (Studies in Jewish Nationalism).

Καθοδηγούμενος από πολιτικές ατζέντες ο συμβιβασμός Εβραίων και Χριστιανών άρχισε, μόνο σε αυτόν τον αιώνα, να διαδίδει το μέχρι τότε ανήκουστο δόγμα ότι ο χριστιανισμός προήλθε από τον Ιουδαϊσμό και ότι και οι δύο μοιράζονται μία κοινή κοσμοθεωρία.



- Στην φώτο: Ο Μπους με το Ταλμούδ
 
Ο Δρ Gordon Ginn, ένας Αμερικάνος χριστιανός μελετητής, έκανε μία πολύ έγκυρη σημείωση, όταν ο ίδιος τόνισε: "Είναι πιο ενδιαφέρον, μάλιστα, ότι οι ραβίνοι καθώς και οι Εβραίοι μελετητές όπως ο Mamlak και ο White συμφωνούν με τον ορθόδοξο, ιστορικό χριστιανισμό, ότι ο όρος «ιουδαιο-χριστιανικός » αποτελεί μια αντίφαση, αν και η αλήθεια είναι ότι ανακαλύφθηκε από σύγχρονους ευαγγελιστές και φονταμενταλιστές χριστιανούς» (Smyrna, August, 1993).

Ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός αποτελούν δύο διαφορετικές θρησκευτικές κληρονομιές, παρ 'όλες τις επιφανειακές προσπάθειες από τους σύγχρονους μελετητές για την κατασκευή ενός αφελούς «ιουδαιο-χριστιανισμού». Ο ίδιος ο όρος «ιουδαιο-χριστιανικός» είναι ένα κακό όνομα χωρίς κανένα ιστορικό ή Βιβλικό κύρος.

Ο «Ιουδαιο-χριστιανισμός» θα πρέπει να ιδωθεί ως αυτό που είναι – μία άλλη κοσμική απάτη του εικοστού αιώνα, που κατασκευάστηκε για στενά πολιτικούς σκοπούς, κάτι που είναι απόλυτα ασεβές για όλους τους αληθινούς πιστούς, οποιασδήποτε ακόμα θρησκείας. 

Πηγή 
Κόκκινος Ουρανός




Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)