ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΠΕΡΝΕΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΠΕΡΝΕΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ

Ο ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΛΕΙ ΤΟ ΛΑΟ ΣΕ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑΣ  Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ. ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΙΜΠΛΕ.
Ο ΜΑΥΡΟΣ  ΟΧΛΟΚΡΑΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ  ΛΙΑΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΠΩΣ  ΟΙ ΗΠΑ. ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΔΟΛΙΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ . ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΤΠ.  ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΧΘΡΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟΝ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ ΑΠΟ ΕΜΦΥΛΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ. ΑΥΤΗΝ ΕΜΦΥΤΕΥΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΟΜΠΑΜΑ.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΤΡΑΜΠ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΘΕΣΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΕΠΤΡΑΠΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
 
ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ

Αδιανόητο: Ο Μ.Ομπάμα καλεί τους Αμερικανούς σε εξέγερση για την... «προάσπιση της Δημοκρατίας»

11:03

31/01/2017

Share29

1065

 

16

 

5

Google +

2

 

Translate this page:

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Σε μια κίνηση θεσμικά μη ορθή και που προκαλεί ερωτήματα για τον ρόλο που διαδραμάτισε στα παγκόσμια δρώμενα και ποια συμφέροντα εξυπηρετούσε, προέβη ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μ.Ομπάμα, ο οποίο κάλεσε τους Αμερικανούς πολίτες να «συνεχίσουν να εξεγείρονται για την προάσπιση της Δημοκρατίας»

 

Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία των ΗΠΑ που Αμερικανός πρώην πρόεδρος επεμβαίνει με τέτοιο τρόπο κατά των επιλογών μια νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης και να παροτρύνει πολίτες «προς εξέγερση».

 

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα, στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση, 10 μέρες μετά την αποχώρηση του από τον προεδρικό θώκο, κάλεσε τους Αμερικανούς «να συνεχίζουν να διαδηλώνουν για την προάσπιση της δημοκρατίας», σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε ένας εκπρόσωπος του!

 

Ο εκπρόσωπος του Ομπάμα, Κέβιν Λούις ανέφερε ότι ο πρώην πρόεδρος χαιρετίζει “το βαθμό κινητοποίησης” στην χώρα.

 

Μια κινητοποίηση που ως γνωστόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Τ.Σόρος ο οποίος ήταν και είναι εκ των μεγαλυτέρων χρηματοδοτών του Δημοκρατικού κόμματος και φυσικά και των προεκλογικών εκστρατειών του ίδιου του Μ.Ομπάμα.

 

 “Το γεγονός ότι οι πολίτες ασκούν το συνταγματικό τους δικαίωμα να συναθροίζονται και να κινητοποιούνται για να μεταφέρουν το μήνυμα τους στους εκλεγμένους αξιωματούχους είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να δούμε όταν οι αμερικανικές αξίες βρίσκονται σε κίνδυνο”, πρόσθεσε. 

 

“Αναφορικά με συγκρίσεις με την εξωτερική πολιτική του προέδρου Ομπάμα, όπως έχουμε ακούσει στο παρελθόν, ο πρόεδρος (Ομπάμα) βρίσκεται σε θεμελιώδη διαφωνία με την αντίληψη των διακρίσεων ενάντια σε άτομα εξαιτίας των πεποιθήσεων ή της θρησκείας τους», κατέληξε ο Λούις.

 

Η παρέμβαση Ομπάμα εντάσσεται σε ένα σαφώς συντονισμένο και οργανωμένο σχέδιο εκ των Δημοκρατικών και μερίδας των Ρεπουμπλικανών που από πίσω τους κρύβονται κέντρα τα οποία πλούτισαν και ισχυροποιήθηκαν από το άνοιγμα των συνόρων και την Παγκοσμιοποίηση.

 

Κάτι που δεν συνέβη για την μεσαία τάξη των άλλοτε αναπτυγμένων δυτικών χωρών που είδαν τις ζωές τους να εξαθλιώνονται και να υποβαθμίζονται. Στον ενοχρηστρωμένο αυτό «χορό» κατά της κυβέρνησης Ν.Τραμπ συμμετέχει το σύνολο των αμερικανικών, ευρωπαϊκών αλλά και εγχώριων ΜΜΕ.

 

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός της διαστρέβλωσης που υφίσταται η πολιτική του Αμερικανού προέδρου αναφορικά με το διάταγμα απαγόρευσης εισόδου στις ΗΠΑ υπηκόων ορισμένων χωρών και αυτό για μόλις 90  ημέρες.

 

Αυτό γιατί η συγκεκριμένη πολιτική στηρίζεται ακριβώς σε ανάλογο διάταγμα του προηγούμενου Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα αλλά τότε δεν είχε υπάρξει καμία αντίδραση!

 

Πιο συγκεκριμένα στο κείμενο του προεδρικού διατάγματος του Ντ.Τραμπ για την αναστολή παροχής βίζα δεν  κατονομάζονται πουθενά οι εφτά χώρες για τις οποίες γίνεται λόγος (Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν, Συρία και Υεμένη.

 

Πως γίνεται αυτό; Γιατί πολύ απλά η διοίκηση Τραμπ δεν  αναστέλλει τις βίζες από χώρες που διάλεξε η ομάδα του αλλά από τις χώρες που η διοίκηση Ομπάμα είχε διαλέξει!

 

Έτσι ο Τραμπ αναστέλλει τη βίζα από τις συγκεκριμένες χώρες μόνο και μόνο επειδή ο Ομπαμα τις είχε επιλέξει παλαιότερα.

 

Το 2013 η διοίκηση Ομπάμα είχε ανατείλει τις εισόδους προσφύγων από το Ιράκ για 6μήνες.

 

Το 2015 το αμερικανικό Κογκρέσο πέρασε νόμο, τον οποίο είχε υπογράψει ο Μπάρακ Ομπάμα  νόμο για τον περιορισμό παροχής βίζα από τις συγκεκριμένες χώρες.

 

Τέλος το 2016 ο επικεφαλής της DHS (της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας) Jeh Johnson επέκτεινε αυτούς τους περιορισμούς.

 

Παρόλα αυτά ουδείς αντιλήφθηκε κάτι, καμία αντίδραση δεν υπήρξε πόσο μάλλον αστείοι τίτλοι στα ΜΜΕ όπως «χάος» και «οργή».

 

Στην κυριολεξία αυτό που ο Τραμπ απλά έκανε ήταν να πάρει υπόψη τους περιορισμούς που είχε θέσει ο Ομπάμα το 2013 στα κράτη που είχε επιλέξει για αυτό το σκοπό το 2015 και το 2016.

 

Ουσιαστικά ο πρόεδρος Τραμπ έθεσε σε εφαρμογή ένα προεδρικό διάταγμα του 2015 «the Visa Waiver Program and Terrorist Travel Protection Act of 2015».

 

Η τωρινή αμερικανική διοίκηση δεν ήταν αυτή που επέλεξε τις εφτά χώρες.

 

Το αμερικανικό Κογκρέσο και η διοίκηση Ομπάμα το είχαν κάνει πριν από τον Τραμπ.

 

Είναι σαφές ότι όλ αυτά αποσκοπούν στην απονομιμοποίηση στο μυαλό των ευκόλως (έτσι πιστεύουν) χειριζόμενων πολιτών, οι οποίοι άλλωστε παγκοσμίως έχουν «κοντή» μνήμη και ελλιπέστατη ενημέρωση αλλά και δεν έχουν εκπαιδευτεί να βρίσκουν την ουσία σε ότι ακούν

 

Επανελληνισμός Epanellinismos's

Αριστείδης Πετμεζάς shared Επανελληνισμός Epanellinismos 's video . 31 January at 11:24 View   Like Comment Share                 Facebook                 Αριστείδης Πετμεζάς shared Επανελληνισμός Epanellinismos's video. 31 January at 11:24 View       Like Comment Share                 Open Facebook               This message was sent to kostas01@cyta.gr. If you don't want to receive these emails from Facebook in the future, please unsubscribe. Facebook, Inc., Attention: Community Support, 1 Hacker Way, Menlo Park, CA 94025

 

Ντοκουμέντο απο το 1964: Πώς «αναρρύθμισαν» τα διαγραμμένα προπολεμικά χρέη!

ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΕΠΙΤΙΜΟΥ. ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ . Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ . ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ. ΑΜ ΠΩΣ;

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ

Ντοκουμέντο απο το 1964: Πώς «αναρρύθμισαν» τα διαγραμμένα προπολεμικά χρέη!

Posted: 30 Jan 2017 01:30 PM PST

. Α

 

Με τη βοήθεια αυτού του ντοκουμέντου, οποιοσδήποτε θα μπορέσει να κατανοήσει ότι δεν μιλάμε για "θεωρία" αλλά για συνωμοσία πραγματική!

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όλα τα χρέη των εμπλεκόμενων χωρών διεγράφησαν.

Όμως, το 1964, με Πρωθυπουργό τον Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και Υπουργό Οικονομικών Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, εγινε μια «ΑΝΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΧΡΕΩΝ», δηλαδή επανέφεραν τα προπολεμικά διαγραμμένα χρέη, και μάλιστα υπερδιογκωμένα, με περίοδο αποπληρωμής 42-45 έτη (λήξη: 2009).

Όλα αυτά για να μας παρουσιάσουν τα πράγματα τραγικά, να μας επιβάλλουν δάνεια και να είμαστε σήμερα υποτελείς στους δανειστές μας.

Εφημερίδα «Ελευθερία» 1964

Εφημερίδα «Ελευθερία» 1964

Εκείνη την εποχή και ενώ πάγια θέση της Αριστεράς (Από την εποχή του ΕΑΜ) ήταν η διαγραφή των προπολεμικών χρεών, η κυβέρνηση πιεζόμενη από τα βρετανικά και αμερικανικά συμφέροντα, τα οποία πρότειναν επαναδιαπραγμάτευση των χρεών με τέτοιο τρόπο ώστε να μετατραπεί η Ελλάδα από προτεκτοράτο σε κανονική αποικία, ενέδωσε τελικά στις αξιώσεις των «συμμάχων».

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, από τη θέση, τότε, του υπουργού Οικονομικών υπέγραψε τέτοιες συμβάσεις διακανονισμού των χρεών της χώρας, ώστε ορίστηκε η αποπληρωμή για 42 με 45 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 2009,μέχρι δηλαδή να προσφύγει η χώρα στον μηχανισμό στήριξης το 2010.

Και δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι το 1994 ο ίδιος, από το βήμα της βουλής, είχε εκφράσει τους έντονους προβληματισμού του για το ενδεχόμενο να προσφύγει η χώρα ως ικέτιδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πρώην πρωθυπουργός και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, από τη θέση του υπουργού Οικονομικών το 1964 υποθήκευσε το μέλλον της χώρας μας, ένα μέλλον το οποίο είναι πια εφιαλτικό παρόν. Πως το υποθήκευσε; Αναγνωρίζοντας, μέσω των συμβάσεων, ότι η Ελλάδα θα αποπλήρωνε τα δάνειά της από το 1881 με ποσά διπλάσια από την αξία τους.

Οπότε αν θέλει κανείς να αναζητήσει τις αιτίες για το τερατώδες χρέος, το οποίο καταπίνει ήδη την Ελλάδα, θα ανατρέξει στη θητεία του κυρίου Μητσοτάκη την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, αλλά και στις εφημερίδες της εποχής.

Έγραφε στις 16 Ιουλίου 1964, η προσκείμενη στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη εφημερίδα «Ελευθερία» τα εξής: «Η ονομαστική αξία των χορηγηθεισών νέων ομολόγων εις τους κομιστάς προπολεμικών εσωτερικών δανείων διαπλασιάζεται, ο τόκος αυξάνεται και θεσπίζεται λαχείον. Εν συγκρίσει προς την ρύθμισιν υπό της κυβερνήσεως της ΕΡΕ, δίνονται ήδη 160% επί πλέον».

Πρόκειται για την αναγνώριση από τον Μητσοτάκη του χρέους σε αξία υπέρ το άρτιο (!?!) όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί ανάμεσα στους ομολογιούχους-κατόχους του ελληνικού χρέους ήταν τότε το Παλάτι, διάφοροι πολιτικοί φίλοι και παρατρεχάμενοι αχυράνθρωποι, όπως σημειώνεται στα κιτάπια της Ιστορίας...

Και κάτι ακόμα: Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης, η οποία μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε και υπερδιπλασίασε το έλλειμμα.

Ιστορική Συνάντηση Αμεσοδημοκρατών στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας (

Ιστορική Συνάντηση Αμεσοδημοκρατών στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας  (

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=57815:istoriki-synantisi-amesodimokraton-sta-synora-elladas-boylgarias-&catid=22:ellinides-fones&Itemid=199

)

 

Σε μια ιστορική και άκρως συμβολική κίνηση, αντιπροσωπείες Αμεσοδημοκρατικών Οργανώσεων, Κινημάτων και Πολιτικών Κομμάτων, από την Ελλάδα, και την Βουλγαρία, θα πραγματοποιήσουν την πρώτη τους συνάντηση την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, στις 12 το μεσημέρι, στον Προμαχώνα και στο Petrich, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Στη συνάντηση η οποία γίνεται στον απόηχο των επαφών των Αμεσοδημοκρατικών Πολιτικών φορέων στις Βρυξέλλες και στο πλαίσιο του EFDD (Europe for Freedom and Direct Democracy), θα τεθούν τα θεμέλια για μια στενή πλέον συνεργασία των Κινημάτων Άμεσης Δημοκρατίας. Με στόχο την ριζοσπαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν επισωρεύσει στους Λαούς της Ευρώπης αλλά και των Βαλκανίων, τα καθεστώτα των δημοκρατιών της αγοράς και των υποτιθέμενων «αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών» τους.

Η συνάντηση αυτή χαρακτηρίζεται ιστορική, μια που γίνεται για πρώτη φορά στην διαδρομή των χωρών των Βαλκανίων, ενώ για πρώτη φορά επίσης τίθεται το ζήτημα τής από κοινού αναζήτησης λύσεων μέσα από τους ίδιους τους Λαούς και όχι από τις όποιες μεσσιανικού τύπου ηγεσίες των καθεστωτικών αριστεροδεξιών πολιτικών σχηματισμών.

Περισσότερα ... (

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=57815:istoriki-synantisi-amesodimokraton-sta-synora-elladas-boylgarias-&catid=22:ellinides-fones&Itemid=199

Τα δυσμενή καιρικά φαινόμενα και το χάος της Ελλάδος

Τα δυσμενή καιρικά φαινόμενα και το χάος της Ελλάδος

Γράφει ο
Ιωάννης Ασλανίδης

Την περίοδο των Κυβερνήσεων μετά την Μεταπολίτευση, δεν αμφισβητείται με κάποιους αξιόλογους ανθρώπους της Πολιτικής, έγιναν πολλές καλές ρυθμίσεις, εις ότι αφορά την θέση του Πολίτη στην Κοινωνία και την σχέση του με το Κράτος. Έγιναν όμως, τεράστιας σημασίας για το μέλλον του τόπου, πολλά θεσμικά εγκληματικά λάθη.
Μέσα λοιπόν στο βασικό κομματικό πλαίσιο σκέψεως κάποιων Κυβερνήσεων στο παρελθόν ήταν και η αποξήλωση του Κράτους της Δεξιάς από το Δημόσιο τομέα, διότι πίστευαν ότι αυτό τους δυσκολεύει να παραμείνουν στην εξουσία (έτσι πίστευαν και αυτό τους ενδιέφερε). Όμως! με την προσπάθειά των αυτή, ουσιαστικά διέλυσαν το Κράτος, την ανεξάρτητη λειτουργία και τους θεσμούς του, που ήταν δογματικά καταξιωμένοι στο πέρασμα του χρόνου. Αυτά τα θεσμικά ανοσιουργήματα θα τα πληρώνει ο Ελληνικός Λαός για πολλά χρόνια.
Σήμερα έτσι όπως είναι οργανωμένη και λειτουργεί η Πολιτεία, δεν υπάρχει υπεύθυνος, σχεδόν δεν υπάρχει αρμόδιος, φορτωμένα πολλά σε κάποιες ανεξάρτητες αρχές, εφεύρεση και αυτή για την κάλυψη των αδυναμιών της εξουσίας, με αμφίβολα έως μηδενικά αποτελέσματα αυτών.
Ερχόμαστε και πάλι στα πρόσφατα γεγονότα με τα χιόνια, όπως και στο παρελθόν με τις πλημμύρες, πάλι το τεράστιο πρόβλημα που ανέκυψε είναι οι αρμοδιότητες. Θεομηνίες έγιναν και στο παρελθόν, θα γίνουν και στο μέλλον, εκεί δεν είναι το Ελληνικό πρόβλημα. Και! σε πολλά άλλα κράτη στον κόσμο έγιναν κακοκαιρίες, με πολύ μεγαλύτερες συνέπειες, εκτός από οικονομικές και περιβαλλοντολογικές καταστροφές, υπήρξαν και πολλά ανθρώπινα θύματα, το οργανωμένο όμως Κράτος ενεργοποιείται πάραυτα και λειτουργεί. Εδώ! δυστυχώς το Ελληνικό Κράτος δεν ενεργοποιείται, διότι έχει μεγάλο πρόβλημα με αρμοδιότητες και τους Υπευθύνους.
Η παρούσα Κυβέρνηση ψηφίστηκε από τον Ελληνικό Λαό με την ελπίδα μήπως, μεταξύ πολλών άλλων διορθώσει και τα κακώς κείμενα στον τομέα των αρμοδιοτήτων, μεταξύ κεντρικής Διοικήσεως, Νομαρχιακής και τοπικής αυτοδιοίκησης. Στον τομέα αυτό η σημερινή Κυβέρνηση, από απόψεως αλλαγών, δεν έκαμε τίποτε, απλά συνέχισε να λειτουργεί το Κράτος όπως το παρέλαβε. Καίτοι όφειλε να γνωρίζει ότι, οι θεσμικές αλλαγές που έγιναν από κάποιες προηγούμενες Κυβερνήσεις, έχουν περιπλέξει τόσο πολύ τα πράγματα, που χειρότερα δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Άλλος είναι αρμόδιος για την κατασκευή των δρόμων, άλλος για την συντήρηση αυτών, άλλος για τις γέφυρες, άλλος για τον καθαρισμό των φρεατίων, άλλος για τον εκχιονισμό των δρόμων και ακόμη άλλος για τα αντιπλημμυρικά έργα. Δηλαδή! ένα θεσμοθετημένο χάος ανευθυνοϋπευθύνων.
Όλα αυτά πιστεύω ότι συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα, και η αιτία ο άκρατος κομματισμός των πάντων και ο αλόγιστος και αχαλίνωτος λαϊκισμός των πολιτικών, με μοναδικό στόχο και όραμα την άγρα ψήφων. Αυτή δε η αριστερή Κυβέρνηση σε τρόπους και μεθόδους απεδείχθη με την μέχρι στιγμής πορεία της ακόμη χειρότερη.
Με το δημαγωγικό σύνθημα στο παρελθόν «Ο Λαός στην εξουσία» (σχήμα οξύμωρων), επέτυχαν να επέλθει το απόλυτο χάος. Στην τοπική αυτοδιοίκηση με το δελεαστικό όνομα «Καποδίστριας» ήλθαν τ’ απάνω κάτω, στην συνέχεια καθιερώθηκε ο αιρετός Νομάρχης σε αντικατάσταση των τοποθετημένων από την εκάστοτε Κυβέρνηση Νομαρχών, που ήσαν ταυτοχρόνως και εκπρόσωποι του Κράτους στον αντίστοιχο Νομό (Δήμο) και το χάος ολοκληρώθηκε με την καθιέρωση των αιρετών Υπερνομαρχών, με την θλιβερή δικαιολογία το «Εθνικό συμφέρον». Άντε τώρα! αυτοί όλοι να οργανωθούν, ν’ αποκτήσουν μέσα και δυνατότητες οικονομικές κ.λπ., και το σπουδαιότερο να συντονισθούν, να συνεργασθούν προς επίτευξη έργου.
Σήμερα δεν γνωρίζει κανείς ποιος είναι υπεύθυνος, για ποιο πράγμα και γιατί. Οι διάφοροι Σατραπίσκοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά των, ότι εκτελούν κατά τον καλύτερο τρόπο την αποστολή των και το λυπηρόν είναι, δεν δέχονται μύγα στο σπαθί των, ως αλάθητοι και δεν παίρνουν ούτε από λόγια και συμβουλές.
Οι σκεπτόμενοι Έλληνες προσπαθώντας να εκτιμήσουν και ν’ αναλύσουν τα γεγονότα, καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα. Η Κυβέρνηση ειδικά αυτή ψηφίσθηκε, όχι μόνο από αριστερούς στο πολιτικό τους φρόνημα, αλλά από τον Αγανακτισμένο Ελληνικό λαό, μήπως και διορθώσει τα κακώς κείμενα στην Πατρίδα μας, την επανοργάνωση του Κράτους, την επικράτηση της δικαιοσύνης και την πολιτική καταδίκη αυτών, που έφεραν την Χώρα σ’ αυτή την Κατάσταση. Μέχρι στιγμής δεν έκαμε τίποτε, κινείται στα ίδια αχνάρια Λαϊκισμού και ανικανότητας και ακόμη περισσότερο και από τις προηγούμενες Κυβερνήσεις. Και είναι απορίας άξιον, γιατί δεν προβαίνει στις βασικές και αναγκαίες διορθώσεις όχι ιδεοληπτικά αλλά ουσιαστικά; Φαίνεται ή δεν επέλεξε το κατάλληλο, ικανό και με ηθικές αρχές προσωπικό, το οποίο να είναι σε θέση να θεσπίσει τις πραγματικές απαιτούμενες αλλαγές ή το Κράτος έχει πλέον φθαρεί και έχουν αποπροσανατολισθεί τόσο πολύ οι πάντες, από την κυρία των αποστολή, ώστε να είναι αδύνατη πλέον η αναδιοργάνωση του Κράτους.
Ασφαλώς κανείς δεν ονειροβατεί να φιλοδοξεί άριστες μεταρρυθμιστικές και τομές για επανοργάνωση, κοινωνική και οικονομική ανάκαμψη, μετά από μία τριαντάχρονη λοιμική εξουσία αμοραλισμού και μηδενισμού.
Όμως, επιμένει ο σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης είναι πλέον αδήριτη ανάγκη, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας, έχοντας ως φάρο την διάσωση και την διαιώνιση της Πατρίδος μας ως κυρίαρχο Κράτος, όπως μας το παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, που είναι και βασικό στοιχείο που ενώνει όλους τους Έλληνες, χωρίς εγωισμούς και λαϊκισμούς, μέσα στους κανόνες της Δημοκρατίας μας, την ανασύσταση της Κρατικής μηχανής, την θεμελιακή αναμόρφωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, την ανάπτυξη και καθορισμό μέτρων προς το «Επιχειρείν» των Ελλήνων, την λήψη δίκαιων μέτρων σε βάθος χρόνου για την Οικονομική και Κοινωνική μας ομαλοποίηση και την πάση θυσία ανάσχεση της συνεχιζόμενης και σήμερα μοιραίας υπαλληλοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού της Χώρας μας.
Και μην ξεχνάτε ποτέ, ενώ έχουμε τεράστιο πρόβλημα υπογεννητικότητας, εν τούτοις είμαστε η χώρα όπου τα Μοσχάρια επιδοτούνται και τα παιδιά φορολογούνται.
«Ο καλύτερος τρόπος να κερδίσεις τους λαούς είναι, να τους δώσεις πρότυπα με αρχές και αξίες, παραδείγματα δικαιοσύνης και μετριοπάθειας». (ΝΙΚΟΛΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ)

-Ο κ. Ιωάννης Μ. Ασλανίδης είναι Επίτιμος Διοικητής της Σ.Σ.Ε.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ

Ο Θάνατος της Αριστεράς (Ως Κατάληξη της Μετάλλαξής της)

Posted: 30 Jan 2017 02:47 AM PST

[Πολύτιμο βοήθημα για το ξεκαθάρισμα των λέξεων από την δόλια παραχάραξη τους, την διάλυση της πνευματικής σύγχυσης που προκαλεί στη κοινή γνώμη το μεταλλασσόμενο λιμπρέτο και ενδυματολόγιο του οπερετικού πολιτικού προσωπικού, και την κατανόηση των αιτίων της βαθύτατης πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης που σαρώνει τον Δυτικό Κόσμο είναι το σημερινό άρθρο ενός κεκτημένου βαθιάς παιδείας Αμερικανού στοχαστή. Από τις τέσσερις μόνο σελίδες του, ο αναγνώστης αποκομίζει έγκυρη όσο και συνοπτική πληροφόρηση για την ιστορία της Αριστεράς, τα αίτια του θανάτου της (στις ΗΠΑ αλλά και σε χώρες της κρίσιμης πολιτιστικής επιρροής τους) και την μεταθανάτια χρησιμοποίησή της ως ένδυμα μεταμφίεσης πολιτικών σαλτιμπάγκων και προκάλυμμα σκοτεινών επιχειρήσεων εγκληματικών εγκεφάλων τύπου Σόρος.]

Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε  αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία  παραδοσιακά αγωνιζόταν για  την εργατική τάξη ( ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά­­», είναι η πολιτική της  ταυτότητας (τίτλου, ταμπέλας, σφραγίδας).
Η «Αριστερά» δεν αγωνίζεται  πια για την εργατική τάξη, την οποία απορρίπτει με περιφρόνηση ως τους «αξιοθρήνητους του Τραμπ», δηλαδή άτομα που χαρακτηρίζει ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η αποστροφή προς τους ομοφυλόφιλους. Αντίθετα, η «Αριστερά» υπερασπίζεται τις υποτιθέμενες περιθωριοποιημένες ομάδες-θύματα: τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες και τους ερμαφρόδιτους. Tα κοινά WC (ανδρών/γυναικών), θέμα πολεμικής (στις ΗΠΑ) που είναι απίθανο να κινητοποιήσει πολλούς Αμερικανούς, είναι πιο σημαντικό για την «Αριστερά» από την εργατική τάξη.                                                                                                                 Όλοι οι άνθρωπο με λευκή επιδερμίδα, εκτός από τους αριστερούς και τις θυματοποιημένες γυναίκες, είναι κατά τεκμήριο ρατσιστές. Ο ρατσισμός και η θυματοποίηση είναι οι εξηγήσεις για τα πάντα –για όλη την ιστορία, όλους τους θεσμούς, ακόμη και για το αμερικανικό Σύνταγμα. Αυτό το πρόγραμμα της «Αριστεράς» αποκόπτει την αριστερά από την τάξη των εργαζομένων, που έχουν εγκαταλειφθεί και από τα δυο πολιτικά κόμματα και έχει τερματίσει τη σύνδεση της «Αριστεράς» με το λαό. Η Κατάρρευση της αριστεράς ως πραγματικής και αποτελεσματικής πολιτικής δύναμης ακολούθησε τη σοβιετική κατάρρευση. Οι προλετάριοι αντιστέκονταν στην εκμετάλλευσή τους και πριν τη δημοσίευση του Das Kapital του Μαρξ το 1867. Αλλά ο Μαρξ κατέστησε την εκμετάλλευση της εργασίας υπόθεση αγώνα που είχε με το μέρος του την Ιστορία. Η επανάσταση των μπολσεβίκων φάνηκε να επιβραβεύει τον Μαρξ με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως και της ανακήρυξης του σοβιετικού κομμουνισμού. Οι σοβιετικές πρακτικές διέψευσαν τις αριστερές ελπίδες και προσδοκίες, αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε ένα σύστημα το οποίο μιλούσε εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση το 1991 οι νεοσυντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι διακήρυξαν πως η Ιστορία επέλεξε τον καπιταλισμό αντί της εργατικής τάξης και πως η πρόβλεψη του Μαρξ για τον θρίαμβο της εργατικής τάξης είχε αποδειχθεί λανθασμένη. Η Σοβιετική κατάρρευση ώθησε την κομμουνιστική Κίνα και την σοσιαλιστικήν Ινδία να αλλάξουν την οικονομική πολιτική τους και να ανοίξουν τις αγορές τους στο ξένο κεφάλαιο. Χωρίς ανταγωνιστή, ο καπιταλισμός δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να αυτοσυγκρατείται και να επιτρέπει την ευρεία πρόσβαση στην αύξηση του εισοδήματος και του πλούτου. Οι καπιταλιστές άρχισαν να τα μαζεύουν όλα για τον εαυτό τους. Πολλές μελέτες υπολόγισαν ότι τα κέρδη της παραγωγικότητας, τα οποία προηγουμένως πήγαιναν στην εργατική δύναμη, τώρα τα απομυζούσε αποκλειστικά ο μεγάλος πλούτος. Η μια λεωφόρος προς τη συγκέντρωση του εισοδήματος και του πλούτου είναι η εξέλιξη της οικονομίας σε χρηματοπιστωτική                            ( τονίζει ο Μάϊκλ Χιούντσον και προαναγγέλλει ο Μαρξ στον 3ο Τόμο του Κεφαλαίου). Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μπόρεσε να διοχετεύσει το διαθέσιμο εισόδημα της τάξης των εργαζομένων σε αμοιβές τραπεζών ( υποθήκες, δάνεια για αγορά αυτοκινήτων, δάνεια σπουδών, καταναλωτικά, πιστωτικές κάρτες). Η άλλη λεωφόρος ήταν η εξαγωγή των αμερικανικών θέσεων εργασίας, την οποία ο Τραμπ σφοδρά αντιμάχεται. Κοιτάξτε τι συνέβη:                                    Η Γουώλ Στρητ είπε στους Αμερικανούς βιομήχανους να μεταφέρουν την παραγωγή τους στη Κίνα για να αυξήσουν τα κέρδη τους χάρις στη φτηνότερη εργασία και το μικρότερο κανονιστικό κόστος, αλλιώς η Γουώλ Στρήτ θα χρηματοδοτήσει την επιθετική αγορά των εταιρειών τους και οι νέοι ιδιοκτήτες θα αυξήσουν τη κερδοφορία μεταφέροντας την παραγωγή στο εξωτερικό. Μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων διέταξαν τους προμηθευτές τους να χαμηλώσουν τις τιμές τους στα κινεζικά επίπεδα. ΄Οσο οι θέσεις απασχόλησης βρίσκονταν στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο μέρος του κέρδους παραγωγικότητας πήγαινε στους εργαζόμενους. ΄Ετσι, το πραγματικό μέσο οικογενειακό εισόδημα αυξήθηκε στη πορεία του χρόνου και η αγοραστική δύναμη του καταναλωτικού κοινού έδινε ώθηση στην αμερικανική οικονομία προς την επιτυχία, για ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του λαού. Όταν οι δουλειές μεταφέρθηκαν στην Ασία, η αύξηση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος των εργαζομένων σταμάτησε και το εισόδημα μειώθηκε. Η μεγάλη προσφορά εργασίας και το χαμηλότερο κόστος στέγης στην Ασία εσήμαινε ότι οι ντόπιοι εργάτες δεν ήταν αναγκαίο να πληρωθούν την αξία της συμβολής τους στη παραγωγή. Η διαφορά μεταξύ του αμερικανικού και του ασιατικού ημερομισθίου ήταν μεγάλη και πήγαινε στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, αυξάνοντας το ύψος των «δώρων απόδοσης» προς τα στελέχη τους και τα κέρδη κεφαλαίου (αύξηση της τιμής των μετοχών, από τα μεγαλύτερα κέρδη) για τους μετόχους. Στο βιβλίο μου «Η αποτυχία του Καπιταλισμού του Laissez Faire», που δημοσιεύτηκε το 2013, υπολόγισα, με τις διαθέσιμες πληροφορίες της εποχής, ότι κάθε χίλιες βιομηχανικές θέσεις εργασίας που μεταφέρθηκαν στη Κίνα απέδιδαν στην αμερικανική εταιρεία εξοικονόμηση εργατικού κόστους 32.000 δολαρίων την ώρα. Αυτή η εξοικονόμηση κόστους δεν μεταφράσθηκε σε χαμηλότερες τιμές για τον Αμερικανό καταναλωτή της εξαχθείσας παραγωγής. Οι εξοικονομήσεις κόστους μεταφράστηκαν σε αύξηση των εισοδημάτων των στελεχών της επιχείρησης και των μετόχων. ΄Ετσι, η μετανάστευση των επιχειρήσεων επέτρεψε την μονοπώληση των κερδών παραγωγικότητας από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και τα στελέχη τους. Αντί να ανταποκριθεί στη στήριξη της εργατικής τάξης από τον Τραμπ και τα μέτρα του υπέρ αυτής από την πρώτη βδομάδα της προεδρίας του –την κατάργηση της συμφωνίας ΤΤΡ και το κάλεσμα στους αυτοκινητοβιομηχάνους να επαναπατρίσουν τη παραγωγή τους- η «αριστερά» κινητοποιούνταν πέριξ μιας ομάδας-θύματος, των παράνομων μεταναστών. Η «αριστερά» φθάνει στο να βάζει μη-Αμερικανούς πολίτες υπεράνω της αμερικανικής εργατικής τάξης. Ο Τραμπ εκλέχτηκε από την εργατική τάξη. Αν η αριστερά ιστορικά προσδιορίζεται ως ο πρόμαχος της εργατικής τάξης, τότε ο Τραμπ είναι ο υπερασπιστής της εργατικής τάξης και η «αριστερά» είναι ο εχθρός της. Σε όλη τη διάρκεια του ανταγωνισμού για την ανάδειξη του ρεπουμπλικανού προεδρικού υποψηφίου, η «αριστερά» συμμάχησε με το κατεστημένο των βαθύπλουτων καπιταλιστών ολιγαρχών και του πολεμοκάπηλου συμπλέγματος συμφερόντων πέριξ του Πενταγώνου και των υπηρεσιών ασφαλείας, εναντίον του Τραμπ. Και με την έναρξη της προεδρίας του Τραμπ είναι η «αριστερά» που επιζητεί την απονομιμοποίησή του και  την παραπομπή του στη διαδικασία της καθαίρεσης. Το Δημοκρατικό Κόμμα πέθανε επί καθεστώτος Κλίντον, όταν ο Κλίντον, συμμάχησε με το Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC). Συχνά διερωτήθηκα ποιος χρηματοδοτεί αυτό το Συμβούλιο. Θαυμάσια θα μπορούσαν να είναι οι (πολυδισεκατομμυριούχοι) αδελφοί Koch, αφού το DLC μετέτρεψε το Δημοκρατικό Κόμμα σ’ ένα άλλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το DLC έπεισε τους Δημοκρατικούς ότι ήττες των προεδρικών υποψηφίων Μονταίηλ και Μακγκόβερν απέδειξαν ότι ο οικονομικός «λαϊκισμός» δεν είναι βιώσιμος. Οι Δημοκρατικοί θα όφειλαν να γυρίσουν τη πλάτη τους στην αριστερά και να εγκολπωθούν τις «καθιερωμένες αξίες» και τις «λύσεις που υπαγορεύει η αγορά». Το DLC ήταν μέγας υποστηρικτής της NAFTA ( Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου Βορείου Αμερικής). Αναφέρεται ότι ο Γουίλ Μάρσαλ του DLC θεωρούσε τους ειρηνιστές και διαδηλωτές κατά του ιρακινού πολέμου αντι-Αμερικανούς και συνιστούσε στους Δημοκρατικούς να κρατηθούν μακριά. Κοντολογίς η οδηγία ήταν: συναγωνισμός με τους Ρεπουμπλικανούς για τις χρηματοδοτήσεις των πολύ μεγάλων εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αυτό σίγουρα καρποφόρησε για τους Κλίντον, αλλά όχι για το Δημοκρατικό Κόμμα. Καθώς οι «λύσεις που υπαγόρευε η αγορά» εξόριζαν τις βιομηχανικές θέσεις εργασίας από τις ΗΠΑ, τα οικονομικά του Δημοκρατικού Κόμματος έφθιναν, μαζί με τον αριθμό των μελών και την ισχύ του. Σήμερα Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί εξαρτώνται για την χρηματοδότηση της πολιτικής εκστρατείας τους από τις ίδιες ιδιοτελείς ομάδες συμφερόντων. ΄Ετσι τελείωσε ο δεσμός του Δημοκρατικού Κόμματος με την εργατική τάξη.
Το ερώτημα είναι: Μπορεί ο Τραμπ να σταθεί ακλόνητος υπέρ της εργατικής τάξης όταν και τα δυο πολιτικά κόμματα και τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, τα Θινκ Τανκς, τα Πανεπιστήμια, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, το σύμπλεγμα συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας, η Γουώλ Στρητ και τα δικαστήρια ορθώνονται εναντίον της τάξης των εργαζομένων;                            Ποιος θα βοηθήσει τον Τραμπ να βοηθήσει την εργατική τάξη;
infognomonpolitics

The post Ο Θάνατος της Αριστεράς (Ως Κατάληξη της Μετάλλαξής της)

Να συμπληρώσω; Για ποιές γυναίκες γίνεται ο καυγάς; Για τις ΜΚΟ που προωθούν τις εκτρώσεις, για την χρηματοδότηση των σατανιστών και τα παρόμοια. Οι γναικες δεν έχουν πρόβλημα, οι διάφοροι ανώμαλοι έχουν.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΡΟΔΙΔΕΙ -ΟΛΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΘΟΛΟ ΚΡΥΒΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

 

Ὑπάρχουν πλῆθος παραλλαγὲς στὸ ὄνομα Ἰωάννης – Γιάννης – Τζώνυ – Γιωχανᾶν, Ζᾶν – Χουᾶν – Γιόβαν – Χᾶντς – Γιοχάννες – Γκιάννι – Τζοβάννι κτλ, συγγενὲς καὶ προερχόμενο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ Ἴων = μετοχή τοῦ ἴω [ἔρχομαι], δηλαδῆ ἴων εἶναι ὁ νεοερχόμενος, ὁ πρόσφυγας, ὁ καινουργιοφερμένος σ’ ἕναν τόπο, ὁ νέος. Ἔτσι ὀνομάστηκε Ἰωνία ἡ χῶρα στὴν ὁποῖα μετανάστευσαν ἄποικοι ἀπὸ τὴν «μητροπολιτικῆ» Ἑλλάδα. Παραδόξως τὸ Ἰόνιον πέλαγος εἶναι στὴν... ἀντίθετη κατεύθυνση! τοῦτο ἐπειδῆ ἴωνες πήγαιναν παντοῦ καὶ σ’ ὅλα τὰ μέρη μὲ διάφορες παραλλαγὲς τὸ ὄνομὰ τους καθιερώνονταν παράλληλα μὲ πιθανᾶ ἄλλα δηλωτικὰ ὀνόματα.
Κάτι ἀνάλογο συνέβη στοὺς γηραιοὺς / γραίους / γραικοὺς, τοὺς γκρῆξ, γκῦρκ, γκρῆχεν, γκρῖνγκος, κτλ ποὺ εἶναι οἱ γιάνκεις, οἱ γουᾶνκοι, οἱ γκουᾶντσες, οἱ γιαβᾶνας, οἱ ἴωνες!
Παληοὶ [γραικοὶ] καὶ νέοι [ἴωνες], σ’ ὅλες τὶς περιπτώσεις: ἕλληνες. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ γκουᾶντσες / γουᾶνχοι εἶναι «ἰωνικοὶ», ὅπως καὶ τὸ Γιοναγκοῦνι «ἰωνικόν». Τὸ τουρκικὸ γιουνᾶν [ἕλλην, ἴων] εἶναι τῆς αὐτῆς προελεύσεως μὲ τὴν κινεζικῆ ἐπαρχία Γιουνᾶν!
Γραικοὶ καὶ ἴωνες εἶναι Ῥωμαῖοι, ῥωμᾶνοι, ἀρωμοῦνοι, ἀρμένοι, γερμανοὶ, καραμανλῆδες, ῥωμῦλοι, τερμῦλες, δαρβῖδες / δραβῖδες καὶ οἱ ἑλλάδιοι / ἑλλαδικοὶ π-ελλασ-γοὶ. Παιγνίδια ποὺ παίζει ἡ γλῶσσα, ἀναγνωρίζονται ἔτσι σ’ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς σ’ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ ἀφέθηκαν ἔτσι πανίσχυρα ἴχνη ἐκεῖ ποὺ ὅλα τὰ ἄλλα χάθηκαν ἕνεκα ἀφάνταστων καταστροφῶν. Τὰ γλωσσικὰ τεκμήρια ὑπάρχουν.
Πιθανολογῶ πὼς κι ὅταν ἐδῶ οἱ προδότες δωσίλογοι ὁλοκληρώσουν τὸ βρωμερὸ τους ἔργο καὶ μετατρέψουν τὴν νῦν Ἑλλαδῖτσα σὲ ἰσλαμικὸ Γιουνανιστᾷν μὲ τοὺς ἀβέρτα κουβέρτα λαθροτσόγλανους ποὺ μπάζουν, ἑλληνοποιοῦν καὶ καθιστοῦν ἰθαγενεῖς!, ἀκὸμα καὶ τότε κάτι θἄχῃ ἀπομείνει, ἕνα ὄνομα, τὸ μόνο ποὺ θὰ θυμίζει τῖνος ἦτο παλιὰ τὸ Γιουνανιστᾷν. Ἔτσι, ἀπόμεινε νὰ ποῦμε στὴν τέως Μικρασία μας, στὴν Ἰωνία μας, τὸ Ἀναντολοῦ. Κι ὅσο νἆναι κάπως τὸ Ἰζμῦρ θυμίζει κάποια Σμύρνη ἤ τὸ Ἰστανμποῦλ τὸ πάλι δικὸ μας μὲ χρόνια καὶ καιροὺς Εἰς τὴν Πόλιν. Τὸ λέμε ἄλλωστε, ἀπὸ τὴν Πόλιν ἔρχομαι καὶ στὴν κορφῆ Κανέλλα. Κι ὅλα γλῦκα, ὅλα μούρλια, μπερεκὲτ λουκοῦμ καὶ τρέλλα.
Πάντως ὁ φῖλος μου ὁ Σῖτσιν θὰ πρέπει νὰ ξαναδιαβάσῃ στὶς πλᾶκες τὸ ὄνομα τῶν ἰωνικῶν ἀνάκ(τ)ων, τῶν Ἀνουνάκι, τῶν Φοινίκων, τῶν Ἀϊνὼ καὶ Ἴνκας. Νὰ ἀνακτήσουν τὴν ὀρθὴ ἑτυμολόγησὴ τους. Σὲ κάθε τέτοια περίπτωση, πρέπει ὁ νοῦς σας νὰ πάῃ στὸ πονηρὸ. +Ἀπο. Ἡ εἰκὼν ἀπὸ τὸ Ντεντεμᾶν ἐν Νέᾳ Ῥώμῃ, τὴν Κωνσταντίνου Πόλιν, τὸ καὶ παλαιόθεν Βυζάντιον, τοῖς ἕλλῃσιν ἐνάντιον!;