ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ

              ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ

Τα χρόνια φεύγουσι[1] νερό όπως στο άνεμο φτερό

κι εκεί που ήσου ένα παιδί και άναβες σπίρτο, δαδί

έχεις φυράσει[2] σα βουτί[3] γομάτο σκόνη πνιχτική. 

Α(ν) στα βαθειά ζου γερατειά στέκεις στα πόδια ζου γερά

κι όξου[4] μπορείς να περπατείς ακόμα κι α(ν) μπαραπατείς[5]

φαίνεται τ΄ είσαι τυχερός και ζ’ αγαπά πολύ ο θεός.

Μ’ α ντύχει[6] χάμου[7] και βρεθείς και δε μπορείς να σηκωθείς

με τη βοήθεια του Θεού θάχεις και κάποιου παιδιού

να ζε φροντίζει όσο θα ζεις χωρίς να στενοχουρευτείς.

Μ’ αν είσαι καταμοναχός[8] θα πει τι ήσουνα λοβός[9]

δεν έκανες καλή ζωή θε να’ σου «έξυπνος» πολύ

και τάριχνες στη μπλάτη ζου και τώρα ζεις το χάλι ζου.

Ετώρα  θα τιμωρηθείς και να μη μπαραπονεθείς

γιατί δε φταίει ο Θεός οπού ευρέθεις μοναχός

κι α(ν) βλαστημάς το χάλι ζου τα φταίει το κεφάλι ζου.

Όσο κι α(ν) μπείς[10] τι η ζωή έναι καλή σα νεαρή

κι είνιαι τα γέρατα[11] κακά και να στεκόμαστε μακρά

έναι άδικο πολύ θα που κι εγώ δε ντο επικροτού[12].

Πιστεύου η κάθε εποχή έχει πολλά να καυχηθεί.

έχει καλά, έχει λοβά δάκρυα, γέλια και χαρά

λέπομε[13] «βλάκες» νεαρούς και γέροντες πολύ σοφούς.

---

[1] φεύγουν

[2] σκευρώσει

[3] Κορμός της φραγκουκιάς

[4] έξω

[5] παραπατάς

[6] τύχει

[7] Μτφ. Στο κρεββάτι

[8] ολομόναχος

[9] άχρηστος

[10] πεις

[11] γεράματα

[12] επικροτώ

[13] βλέπουμε