|
|
Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΟΔΕΓ-Αγαπητά Μέλη - Αγαπητοί φίλοι,
ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ
ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ , ΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
1) Του Γιώργου Λ. Κόκκα,
δικηγόρου και νομίμου εκπροσώπου του «Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας» –
συνυποψηφίου στις Ευρωεκλογές 2014 με τον Συνασπισμό Κομμάτων και Κινήσεων με
επωνυμία «ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ», κατοίκου Αγ.
Παρασκευής, οδός Ψαρών αρ. 20 και
2) του «Ελληνικού
Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας», Συνασπισμού Κομμάτων και Κοινωνικών Οργανώσεων,
που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Ιπποκράτους αρ. 42
ΠΡΟΣ
1)
Τον
Επαμεινώνδα (Νότη) Μαριά, δικηγόρο και Ευρωβουλευτή του ως άνω
Συνασπισμού Κομμάτων και Κινήσεων με την επωνυμία «ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ
ΜΕΤΩΠΟ» κάτοικο Αθήνας, οδός Κόνιαρη αρ. 7, Αμπελόκηποι.
2)
Τις
λοιπές τρεις Συνιστώσες του ως άνω Συνασπισμού Κομμάτων και Κινήσεων με την
επωνυμία «ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ», δηλαδή : «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ», «ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ» και «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ», που
εδρεύουν στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως νόμιμα εκπροσωπούνται (από τους κ.κ
Παν. Καμμένο, Γ. Καλεάδη και Ι. Δημαρά αντίστοιχα).
ΚΟΙΝΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣ
1) Την επίσημη αντιπροσωπεία του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, Λεωφόρος Βασ. Αμαλίας αρ. 8, όπως
νόμιμα εκπροσωπείται
2) Την Βουλή των Ελλήνων, όπως
νόμιμα εκπροσωπείται
*********************************************
Αγαπητέ
συνάδελφε και εκπρόσωπέ μας στο Ευρωκοινοβούλιο κε Μαριά,
μετά
από τρίχρονη υπομονή μας για τις προσωποπαγείς πρακτικές που επιλέξατε,
ώστε να ιδιοποιηθείτε προσωπικά και μόνο τον κοινό αγώνα όλων των
συνυποψηφίων Ευρωβουλευτών στον ως άνω Συνασπισμό Κομμάτων και Κινήσεων με
την επωνυμία «ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» και κυρίως των Ελλήνων
ψηφοφόρων που μας τίμησαν με την ψήφο τους συνολικά ή για τις τέσσερις
επιμέρους συνιστώσες του συνασπισμού αυτού και ατομικά με τον σταυρό προτίμησης
που μας έδωσαν διαμαρτυρόμαστε έντονα ατομικά και για λογαριασμό των
ψηφοφόρων του «Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας», που εκπροσώπησα για
τρίτη συνεχόμενη συμμετοχή μας σε Ευρωεκλογές (το 2004, το 2009 και το
2014) ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΑΥΤΩΝ ΣΑΣ ΤΩΝ ΑΘΕΜΙΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ
ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΑΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΘΕΣΑΤΕ ΑΡΜΟΔΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ « ΕΛΛΑΔΑ - Ο
ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ » , ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΟΥΜΕ και μάλιστα ΕΝΤΑΞΗ ΣΑΣ ΣΕ ΑΣΧΕΤΗ ΜΕ ΤΗΝ
ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥ ΛΑΒΑΤΕ ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ μας ΕΥΡΩΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΜΕ ΤΑ
ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΖΗΤΟΥΜΕ:
1.
Να μας πληροφορήσετε άμεσα και προ της συμπληρώσεως της τριετίας από την
εκλογή σας για τους λόγους που σας οδήγησαν να αποστασιοποιηθείτε από το
σύνολο του Συνασπισμού Κομμάτων και Κινήσεων των Ευρωεκλογών, που με βάση το
Ευρωψηφοδέλτιό του και τις δυνάμεις όλων μας εκλεγήκατε για να μας
αντιπροσωπεύετε,
2.
Να μας εξηγήσετε γιατί αμέσως ενταχθήκατε στην Ευρωομάδα με διακριτικό
τίτλο «ECR»
(European Conservatives and Reformists) στην οποία χωρίς καμιά
διαβούλευση με τις τέσσερις συνιστώσες και τους νομίμους εκπροσώπους τους οι
οποίοι σας επέλεξαν
{ενώ ανήκατε μέχρι την τελευταία ημέρα που σας επιτρεπόταν νόμιμα (9 Μαϊου
2014) αποκλειστικά στην δύναμη της μίας συνιστώσας μας, δηλαδή των «Ανεξάρτητων
Ελλήνων» και μάλιστα ως τότε ήσασταν κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος
στην Βουλή των Ελλήνων} την προτιμήσατε, αφού κατορθώσατε να
εκλεγείτε μεταξύ άλλων αδιαμφισβήτητων προσόντων σας, αλλά δυστυχώς
σφετεριζόμενος ατομικά και μόνο την ιδιότητά σας του Ευρωβουλευτή.
Παρακαλούμε, επίσης, να μας ενημερώσετε γιατί αγνοήσατε επιδεικτικά τις
επανειλημμένες προσκλήσεις κυρίως των Ιταλών και Βρετανών Ευρωβουλευτών (π.χ. David Borelli
κ.λ.) ή υπηρεσιακών στελεχών (π.χ. Felippo Pittarello) από την Ευρωομάδα του EFDD
(-Ευρώπη για Ελευθερία και Άμεση Δημοκρατία), που σας προσκάλεσαν να την
στελεχώσετε αντί του έχοντα επανειλημμένα εκφράσει ανθελληνική στάση και
βασικού εκπροσώπου της παγκοσμιοποίησης, πρώην Βρετανού Πρωθυπουργού κ. David Cameron.
3.
Ποια είναι τα οφέλη και προνομίες του κάθε Ευρωβουλευτή και πώς κρίνετε την
αποκλειστική σας και ατομική διαχείριση αυτών, που ενδεχομένως καταχρώμενος την
ιδιότητα του κοινού μας κοινοβουλευτικού εκπροσώπου στο Ευρωκοινοβούλιο
αποκομίσατε από πόρους αυτού του θεσμού, όπως εμφανίζονται σε σημερινό
δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» (σελίδα 7) με τον τίτλο «Αρχηγός με
προίκα»: «Ο Μαριάς λένε, γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα στις
Βρυξέλλες, εντάχθηκε στο ECR, ως Εθνική Συνιστώσα. Τους
έδωσε, έτσι την δυνατότητα να αναγνωριστούν ως Ευρωομάδα και να επωφεληθούν των
προνομίων. Αρκετοί αναρωτιούνται αν έχει δοθεί επιχορήγηση στην Εθνική
Συνιστώσα. Ή σκοπεύει να πάρει τα χρήματα τώρα που συγκροτήθηκε σε κόμμα αν
εξασφαλίσει την προίκα ως αρχηγός θα είναι προφανώς περιζήτητος»! Το ίδιο δημοσίευμα
πληροφορεί ότι «οι αναγνωρισμένες κοινοβουλευτικές ομάδες
χρηματοδοτούνται από τον κοινοτικό προϋπολογισμό ανάλογα με την δύναμή τους. Οι
ομάδες είναι υποχρεωμένες από τον κανονισμό να μοιράζονται ένα μέρος της
κρατικής επιχορήγησης στις Εθνικές Συνιστώσες τους.»
Σας καλούμε να μας
πληροφορήσετε αν ισχύουν τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα αυτό και αν έχετε
κατανείμει ή προτίθεστε να κατανείμετε αναλογικά το μέρος της κοινοτικής
επιχορήγησης που υποχρεούστε στις τέσσερις Εθνικές Συνιστώσες με τις οποίες
εκλεγήκατε. Επισημαίνουμε, ότι οι συνεχείς δραστηριότητές μας ως Ελληνικό
Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας για ευρωπαϊκά ζητήματα, όπως η πρόσφατη επίσκεψή
στελεχών μας στις Βρυξέλλες (9/10 Ιανουαρίου 2017) και η διοργάνωση διημέρου
στην Θεσσαλονίκη (3/4 Μαρτίου 2017) με Ευρωπαίους εκλεγμένους αντιπροσώπους σε
διάφορα Κοινοβούλια και Βαλκάνιους εκφραστές Κινημάτων Άμεσης Δημοκρατίας,
απαιτούν τα μέσα για να ολοκληρώσουμε το ίδιο έργο για το οποίο συμφωνήσαμε
προεκλογικά και το οποίο λάβατε την εντολή επίσης να διεκπεραιώσετε. Έτσι, η μη
αναλογική συμμετοχή μας στις δυνατότητες που σας παρέχει η εκλογή σας από όλους
μας παρεμποδίζει συστηματικά την ευόδωση και ολοκλήρωση των πολιτικών
προσπαθειών μας για απελευθέρωση της Πατρίδας μας από την υποδούλωση των
μνημονίων, θεωρώντας ότι μας ανταγωνίζεστε αθέμιτα πολιτικά, αξιοποιώντας
μονομερώς κοινές μας δυνατότητες.
4.
Όπως καλά γνωρίζετε, παρά το γεγονός ότι το «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης
Δημοκρατίας» είχε την υπόσταση συνασπισμού κομμάτων και κινήσεων, όταν
ιδρύθηκε το 2009 και αναγνωρίστηκε έτσι με την με αριθμό 66/2009 απόφαση του
αρμόδιου Α’ Τμήματος του Αρείου Πάγου, δεν συμμετέχει με αυθαίρετες και
αντισυνταγματικές αποφάσεις της Διοίκησης στη χρηματοδότηση που δίδεται στις
συνιστώσες όσων συμμετείχαν στις Ευρωεκλογές. Δηλαδή, ενώ υπερτερεί
τυπικά ως Συνασπισμός Κομμάτων και Κινήσεων από ένα απλό πολιτικό Κόμμα, ως
συναπαρτιζόμενο από τις Συνιστώσες του : Α) «Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία και Άμεση
Δημοκρατία», που συμμετείχε κανονικά ως πολιτικό κόμμα στις Ευρωεκλογές του
2004 και από το Β) «Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύμα» - «Ε.Α.Ρ.» και παρά
το γεγονός ότι ως Συνασπισμός πολιτικών κομμάτων έπρεπε να τύχει
χρηματοδοτήσεως από τον Ελληνικό προϋπολογισμό, όπως θα εδικαιούτο, τελικά η
διοίκηση με αυθαίρετη ερμηνεία της διαστρέβλωσε το πολιτικό νόημα της έκφρασης
«Πολιτική Κίνηση», που για ιδεολογικούς λόγους επιλέξαμε να αυτοαναφερόμαστε
κατά την κοινή μας δήλωση για συμμετοχή μας στις Ευρωεκλογές. Και τούτο,
ακριβώς για να αντιπαραβάλλουμε την υπόστασή μας ως Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
που μάχεται την «Κομματοκρατία» από τα άλλα τρία πολιτικά κόμματα, ενώ σαφώς
και επίσημα ήμασταν κάτι περισσότερο και από αυτά τα ίδια ως Συνασπισμός
Κομμάτων και Κινήσεων αναγνωρισμένος από το 2009, που τίμησαν μάλιστα 7.916
Έλληνες πολίτες με την ψήφο τους ακριβώς γι αυτές τις ιδέες μας.
Σας ρωτούμε λοιπόν γιατί παρά
το ότι είστε γνώστης του προβλήματος αυτού δεν στέρξατε επί τριετία μέχρι
σήμερα να μας στηρίξετε εντός του Συνασπισμού Κομμάτων και Κινήσεων που
εκπροσωπείτε στο Ευρωκοινοβούλιο ενάντια στην άδικη αυτή μεταχείριση και
να τοποθετηθείτε ευθαρσώς με το κύρος σας υπέρ του δικαίου αιτήματός μας να
έχουμε ίση και ανάλογη μεταχείριση με τις άλλες τρεις Συνιστώσες του
Συνασπισμού που σας εξέλεξε. Αντίθετα, προτιμήσατε να
εμφανιστείτε αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές και την εκλογή σας ως Ευρωβουλευτή μας
με την δήθεν ιδιότητά σας ως μιας πέμπτης επίσημα ανύπαρκτης Συνιστώσας με τον
τίτλο «Αντιμνημονιακοί Πολίτες», ενώ πολύ καλά γνωρίζετε ότι ουδέποτε ετέθη
μέχρι τότε οποιοδήποτε σχετικό ζήτημα από μέρους σας περί συνυπάρξεως αυτού του
σχήματος στον Συνασπισμό μας. Προς τούτο, παρακαλούμε να μας δώσετε τις
αναγκαίες πολιτικές, νομικές και ηθικές σας εξηγήσεις για την αυθαίρετή σας και
αντιδημοκρατική αυτή επιλογή.
5.
Παρακαλούμε:
Δ1)
να εγκαταλείψετε άμεσα την αυθαίρετη ένταξή σας στο συντηρητικό
σχηματισμό του Ευρωκοινοβουλίου – Ευρωομάδας με διακριτικό τίτλο «ECR»
που ηγείται ο πρώην πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κ. David Cameron,
η οποία καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την εντολή εκπροσώπησής σας που λάβατε
κατά τις εκλογές του 2014 από όλους εμάς και τους ψηφοφόρους μας και
Δ2)
να ενταχθείτε άμεσα στον φυσικό σας πολιτικό χώρο του Ευρωκοινοβουλίου
της Ευρωομάδας με την επωνυμία «Europe
for Freedom and Direct Democracy» και διακριτικό τίτλο «EFDD»
(http://www.efddgroup.eu/), του οποίου ο Συνασπισμός
που εκπροσωπώ «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» είναι συνεργαζόμενο μέλος
στην Ελλάδα
και σας εκλέξαμε Ευρωβουλευτή για να υποστηρίξετε μεταξύ άλλων και τις
Αμεσοδημοκρατικές πολιτικές αντιλήψεις και όχι τις συντηρητικές πολιτικές ιδέες
της Ευρωομάδας που αντίθετα με την εντολή που λάβατε ενταχθήκατε αυθαίρετα και
χωρίς καμιά Δημοκρατική Διαβούλευση.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ
ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ
ΓΙ ΑΥΤΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ
Να συμπράξετε, όπως
δεσμεύεστε νομικά, Συνταγματικά, πολιτικά και ηθικά με βάση τις αρχές της
αντιπροσώπευσης με το «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» και τις άλλες
Συνιστώσες του «Ευρωπαϊκού Αντιμνημονιακού Μετώπου», ή όσες τουλάχιστον
εξακολουθούν να τηρούν τις αρχές με βάση της οποίας εκλεγήκατε στη Βουλή και το
«κοινωνικό συμβόλαιο» που προεκλογικά συνάπτεται με τον Λαό και στα πλαίσια της
Ευρωομάδας «EFDD»
άμεσα, ενόψει
και της δημιουργίας από εσάς, όπως μόλις εξαγγείλατε του νέου σας πολιτικού
κόμματος και αφού επιτέλους διαλύσατε την φενάκη της δήθεν Συνιστώσας
«Αντιμνημονιακοί Πολίτες» την οποία μέχρι σήμερα καταχρηστικά χρησιμοποιούσατε
και να αντιποιείστε την εντολή που λάβατε ως Ευρωβουλευτής από το «Ευρωπαϊκό
Αντιμνημονιακό Μέτωπο», που από κοινού συστήσαμε.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε να
μην παρεξηγηθεί η παρούσα διαμαρτυρία και πρόσκλησή μας και να εκτιμηθεί ως
κραυγή αγωνίας για τις κοινές μας αντιλήψεις και αγώνες προς αποφυγή των
μονοπρόσωπων πολιτικών εταιρειών περιορισμένης ευθύνης, που εμφανίζονται να
εκπροσωπούν ως κόμματα Έλληνες πολίτες και στην πραγματικότητα εξυπηρετούν
μονοδιάστατες πολιτικές αντιλήψεις.
Άλλωστε, σας συγχαίρουμε για
τις επιδόσεις σας ως Ευρωβουλευτή και για την κατά τα λοιπά συμβατή με τις
αρχές του «Ευρωπαϊκού Αντιμνημονιακού Μετώπου» στάση και τοποθετήσεις σας στο
Κοινοβούλιο μέχρι σήμερα και καλούμε το νέο σας κόμμα να συμπράξει στην
αποφασισθείσα κατά την «Γιορτή Παλιγγενεσίας» (http://www.dimovoulio.gr/?p=3743#.WNzIL1WLSUk) σύμπραξη εκτός Βουλής
κομμάτων και Κοινωνικών Οργανώσεων που αποφασίσαμε, ώστε να συνεχίσουμε
αρμονικά συνεργαζόμενοι στη βάση της εντολής που λάβατε από όλους μας στις
Ευρωεκλογές του 2014 και μέχρι πέρατος της θητείας σας το 2019.
Επίσης, σας καλούμε να μας
αναφέρετε εντός ευλόγου χρόνου και όχι μετά το τέλος Απριλίου 2017 την μέχρι
τώρα και κατά το ήμισυ της θητείας σας ως Ευρωβουλευτή απολογιστική σας
ενημέρωση για τα πεπραγμένα σας, για τους προσκαλεσμένους που δικαιούστε κατ’
έτος να καλείτε στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο για γνωριμία με τις
υπηρεσίες και λειτουργίες του Ευρωκοινοβουλίου. Έτσι θα μάθουμε:
1)
αν προσκαλέσατε μέχρι τώρα άτομα από τις λοιπές συνιστώσες του Συνασπισμού που
σας εξέλεξε ή αν προτίθεσθε να το κάνετε και για ποιόν αναλογικά αριθμό
προσώπων για καθεμία από εμάς κατά το υπόλοιπο ήμισυ της θητείας σας στο
Ευρωκοινοβούλιο,
2)
αν οι προσκαλεσμένοι σας αυτοί έχουν σχέση με τα 200 άτομα που υπέγραψαν κατά
νόμο για την σύσταση του ως άνω νέου σας κομματικού σχηματισμού και ποιοί, τα
λοιπά οικονομικά δεδομένα της θητείας σας μέχρι τώρα και ονομαστικά τους
συνεργάτες που προσλάβατε και αμείφθηκαν έως τώρα από το Ευρωκοινοβούλιο
3)
αν τηρήσατε την προεκλογική υπόσχεση του Προέδρου του κοινού μας Συνασπισμού
των Ευρωεκλογών και σημερινού Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Παν. Καμμένου, ότι
λοιποί συνυποψήφιοι θα στελεχώσουν τις θέσεις υποστήριξης Ευρωβουλευτών
4)
ποιους από τους λοιπούς συνυποψηφίους μας προσλάβατε, έστω και προσωρινά,
τηρώντας την σχετική υπόσχεση, που δόθηκε ενώπιόν σας και όλων των
συνυποψηφίων στον Α΄ όροφο του επί της Λεωφόρου Συγγρού οικοδομήματος που
στέγασε τον προεκλογικό μας αγώνα και
5)
κάθε άλλο, κατά την κρίση σας, χρήσιμο στοιχείο πληροφόρησής μας για να
εξακριβώσουμε με την δημοκρατικά απαιτούμενη διαφάνεια την νομική και πολιτική
σας συμμόρφωση με τις αμοιβαίες προεκλογικές μας συμφωνίες.
Άλλως, και σε περίπτωση μη
συναίνεσης σας ή μη απαντήσεώς σας στα ως άνω ζητούμενα από εσάς εντός 10ημέρου
από την κοινοποίηση της παρούσας και γενικότερα ανταπόκρισής σας στα τιθέμενα
ζητήματα αυτής μας της εξώδικης διαμαρτυρίας, πρόσκλησης και δήλωσης
τεκμαίρουμε ότι τα αποδέχεστε και σε κάθε περίπτωση επιφυλασσόμαστε κάθε νομίμου
δικαιώματός μας και αξίωσης, πολιτικά και οικονομικά από τα προνόμια και
δικαιώματα που έχετε ως Ευρωβουλευτής για την αναλογική συμμετοχή μας σε αυτά.
Αρμόδιος
Δικαστικός Επιμελητής παραγγέλλεται να επιδώσει νόμιμα την παρούσα προς τον κ.
Επαμεινώνδα (Νότη) Μαριά, δικηγόρο και Ευρωβουλευτή, κάτοικο Αθήνας, οδός
Κόνιαρη αρ. 7 (Αμπελόκηποι), προς γνώση του και για τις ζητούμενες ενέργειές
τους και με επιφύλαξη των νομίμων δικαιωμάτων μας σχετικά με όσα
προαναφέρθηκαν, αντιγράφοντας ολόκληρο το περιεχόμενο της παρούσας στην έκθεση
επιδόσεως που θα συνταχθεί.
Γίνεται
μνεία ότι επικολλήθηκε ένσημο Τ.Π.Δ.Α. 1,15 €.
Αθήνα, 30 Μαρτίου 2017
Οι διαμαρτυρόμενοι, δηλούντες
και προσκαλούντες :
Γιώργος Κόκκας
ατομικά και ως νόμιμος
εκπρόσωπος
του Συνασπισμού Κομμάτων και Κοινωνικών
Οργανώσεων
«Ελληνικό Κίνημα Άμεσης
Δημοκρατίας»
Με
εκτίμηση
Γιώργος
Λ. Κόκκας
Ιπποκράτους
42 – Τ.Κ. 10680 Αθήνα
Τηλ.:
2103648300 - Fax: 2103610882
Κιν.:
6944545888
Η έκλειψη ή έλλειψη των διανοούμενων και η καχεξία της κοινωνίας των πολιτών
Share
Η έκλειψη ή έλλειψη των διανοούμενων και η καχεξία της κοινωνίας των πολιτών
«Σκέψου τώρα. Την ιστορία που έχει τόσες πονηρές διαβάσεις, επινοημένους διαδρόμους κι εκβάσεις, εξαπατά με ψιθυριστές φιλοδοξίες, μας κατευθύνει με κενοδοξίες. Σκέψου τώρα. Δίνει, καθώς η προσοχή μας είναι αποσπασμένη και ό,τι δίνει, δίνει με τόσον εύπλαστες συγχύσεις.»
Η ελληνική κοινωνία στον πανικό της σύγχυσης που την διακατέχει και της αποσύνθεσης που την διακρίνει λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης, προσπαθώντας ως ηττημένη της ιστορίας να υπερβεί τους εφιάλτες και τους ίσκιους της καταχώρησε οντολογικούς προβληματισμούς στο ημερολόγιο της συλλογικής της οδύνης και ευθύνης, στην αγωνία της να βγει στο σωστικό της ξέφωτο.
Ένα ερώτημα που πλανάται στα χείλη των καθημερινών ανθρώπων είναι: Γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι σήμερα;
Για ν’ απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να παραδεχτεί ότι η κρίση είναι πρωτίστως αξιακή. Η παραδοχή αυτή φανερώνει την ανυπαρξία μιας αξιόπιστης, αποτελεσματικής και στερημένης οράματος πολιτικής εξουσίας και ενός πολιτικά ώριμου και θεσμικά οργανωμένου σώματος πολιτών, καθώς και την έλλειψη ή έκλειψη ενός στρώματος αδέσμευτων, κριτικά ενεργούντων και διεπόμενων από αίσθημα κοινωνικής ευθύνης διανοουμένων, φορέων αξιών πολιτισμού.
Ένα ερώτημα που προκύπτει με βάση την παρελθούσα εμπειρία είναι: Που βρίσκονται στην παρούσα συγκυρία, οι διανοούμενοι εκείνοι της Αριστεράς, που σ’ άλλες εποχές τρέχανε είτε μέσα στα πανεπιστήμια, είτε σ’ άλλους χώρους να συγκεντρώσουν υπογραφές για να καταγγείλουν παραβιάσεις του Συντάγματος ή αυθαιρεσίες και ολιγωρίες των κυβερνήσεων;
Στ’ αλήθεια που είναι οι ευαίσθητοι εκείνοι διανοούμενοι όταν χωρίς καμία πολιτική αναστολή και ηθική συστολή ψηφίζονται αβέρτα νόμοι που πλήττουν την επιβίωση των κοινωνικά ασθενέστερων στρωμάτων και παραβιάζεται το Σύνταγμα; Πολιτικές συμπεριφορές που χτυπάνε "Σύριζα" την καρδιά της Δημοκρατίας. Κάποιος θα απαντούσε σε άψογη νεοελληνική διάλεκτο ότι ποιούν «μούγκα στη στρούγκα». Κάποιος άλλος θα έλεγε ότι έχουν ενσωματωθεί στις δομές της εξουσία. Έγιναν οι ιδεολογικοί ιμάντες μεταβίβασης και νομιμοποίησης των μηνυμάτων της και κατασκευαστές συναίνεσης, παθητικής ή ενεργητικής, δεν έχει σημασία.
Ο Julien Benda (La trahision des clercs, 1927), εδώ και αρκετά χρόνια, κατήγγειλε τους διανοούμενους για προδοσία των οικουμενικών αξιών, μπρος στην ηθικό - πολιτική κρίση που περνούσε η Γαλλία, έχοντας κατά νου τους μαχητικούς διανοούμενους και τον συμπατριώτη του Ε. Ζολά (Υπόθεση Ντρέιφους), υπερασπιστές της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Αν σύμφωνα με τον Benda, η προδοσία αφορούσε τη δυτικό - ευρωπαϊκή διανόηση της εποχής του, τότε το ερώτημα που γεννάται είναι: Ισχύει το ίδιο και για τους Έλληνες διανοούμενους σήμερα; Ή μήπως εμείς - αν εξαιρέσει κανείς κάποιους μεγάλους Έλληνες λογοτέχνες, ποιητές και καλλιτέχνες - δεν είχαμε αυτό που ο A. Gramsci αποκαλεί «οργανικούς διανοούμενους» ή δημόσιους διανοούμενους όπως στην εποχή της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Ή όπως έλεγε ο Karl Mannheim (Ideologie und Utopie) ένα στρώμα «κοινωνικά αιωρούμενων και ελεύθερων διανοούμενων (die soziale freischwebende intelligenz)»; Ή μήπως αντί για διανοούμενους έχουμε ακαδημαϊκούς υπαλλήλους που παπαγαλίζουνε τσιτάτα του F. Lyotard και του J. Derrida, χαϊδεύοντας είτε τ’ αυτιά της εξουσίας, είτε αναμένουν στο ακουστικό τους να τους καλέσει η εκάστοτε κυβέρνηση για να τους τοποθετήσει «συμβούλους» ή προέδρους οργανισμών κ.α.;
Μήπως, σε τελευταία ανάλυση, δεν έχουμε διανοούμενους πνευματικά αδέσμευτους, κριτικά σκεπτόμενους και κοινωνικά ακτιβιστές, των οποίων ο λόγος να δίνει φωνή σ’ αυτούς που δεν έχουν και συνείδηση στην εποχή τους; Δηλαδή πνευματικούς ταγούς ικανούς, αφενός να συγκροτήσουν ένα κίνημα ιδεών που θα μας κάνει μέσω ενός ορθολογικού αυτοελέγχου να σκεφτούμε πάνω στις σκέψεις και τις πράξεις μα και να κατανοήσουμε αυτά που ερήμην μας συμβαίνουν. αφετέρου οι ιδέες τους αποτελέσουν πηγές έμπνευσης και προτάσεις ελευθερίας. Αν ναι, τότε η έλλειψη διανοούμενων με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά, είναι ομόλογη της ελλειμματικής μας δημοκρατίας και αντανακλά σ’ ένα ανώτατο επίπεδο την καχεξία της κοινωνίας των πολιτών, η οποία από τη φύση της έχει ως κέντρο τον υπεύθυνο πολίτη, αυτόν που αποφασίζει και μεριμνά για τα «κοινά» και προχωράει πέρα από τα δεδομένα με στόχο τη συγκρότηση ενός νοηματικού πεδίου αναβάθμισης της συλλογικής του ζωής.
Συνεπώς, αντί της ύπαρξης μιας ζωντανής και ενεργούς κοινωνίας πολιτών έχουμε μια κοινωνία φιλανθρωπίας. βλέπε αλληλεγγύης, όπως στη Μεσαιωνική Δύση και στο ύστερο Βυζάντιο. Μια θεάρεστη κοινωνία, η οποία αποενοχοποιεί την εξουσία από τις αμαρτίες της, καθώς μετατρέπει τα δικαιώματα του πολίτη και του κοινωνού σε ελεημοσύνη συσσιτίων, φαρμάκων, ρούχων κτλ., απαλλάσσοντας το κράτος από την υποχρέωση του να παρέχει στους πολίτες του υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και αντίληψης, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους παράγοντες εκείνους που δημιουργούν το σκληρό πρόσωπο της ανεργίας, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας. Με βάση αυτές τις πρακτικές που υποκρύπτουν ανοχές η ελληνική κοινωνία έγινε ένα απέραντο ανοιχτό φιλανθρωπικό καθίδρυμα, χωρίς μάλιστα τις αναγκαίες υποδομές. Όμως, η δίνη της ραγδαίας και τραγικής αυτής κατάστασης μας υποχρεώνει να αφυπνίσουμε τα ναρκωμένα συλλογικά αισθητήρια μας, καθώς απειλούνται η αξιοπρέπεια και η ελευθερία μας.
Μήπως δεν έχουμε καταλάβει επαρκώς ότι η συλλογική μας υπόσταση ακροβατεί στο κενό, έτοιμη να συντριβεί; Ίσως κάτω από αυτές τις συνθήκες η κοινωνία των πολιτών (ΚτΠ) θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση μέσα στο σύστημα των αστικών πολιτικών σχέσεων. Προκειμένου να αναφανεί η θέση που κατέχει και ο ρόλος που διαδραματίζει, η ΚτΠ πρέπει να αναφερθεί ότι βρίσκεται στον κοινωνικό χώρο ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά (σήμερα). Η ανάδειξη της ως οντότητα προέκυψε από την ανάγκη περιορισμού του ρόλου του κράτους είτε ως ταξικού οργάνου (Marx), είτε ως συγκεντρωτικής δομής εξουσίας και συνδέεται άμεσα με την ελευθερία, την δημοκρατία και την ανοχή απέναντι στην διαφορετικότητα.
Στο εσωτερικό της είναι θεσμικά οργανωμένη (πρωτοβουλίες πολιτών, κοινωνικά δίκτυα, οργανώσεις, συνδικάτα, σύλλογοι, κοινωνικά κινήματα κ.α.) εκφράζει, διεκδικεί και προασπίζει τα δικαιώματα των πολιτών. Με τις πολιτικές συμμαχίες που συγκροτεί και τις ευρύτατες συσπειρώσεις που επιτυγχάνει, κινητοποιεί έναν τεράστιο πληθυσμιακό όγκο. Με τα συλλογικά αιτήματα που προβάλλει και την πίεση που ασκεί στο κράτος αναδεικνύει και λύνει προβλήματα, αναφορικά π.χ. με τη διαφθορά, τη διαφάνεια των πολιτικών αποφάσεων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον κ.α.. Επίσης, παρεμβαίνει στο διεπόμενο από αγορολαγνεία νέο-φιλελεύθερο κράτος, όταν αυτό εκχωρεί σε ιδιώτες, προς εκμετάλλευση, οργανισμούς κοινής ωφελείας π.χ. νερό, φωταέριο κτλ.
Η ΚτΠ δεν λειτουργεί ερήμην της κοινωνίας, αλλά για την κοινωνία. Είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι ο χώρος ενσάρκωσης, έκφρασης και πραγμάτωσης του πολιτικού όντος- ο A. Gramsci, επαναλαμβάνοντας τον Αριστοτέλη, έλεγε ότι «κάθε άνθρωπος είναι διανοούμενος». Μ’ αυτή την ιδιότητά της η ΚτΠ αποτελεί μια παιδευτική κοινότητα, χώρο ζύμωσης ιδεών, συνάντησης θεωρίας και πράξης. Στο πλαίσιο της συντελείται η διαδικασία συνειδητοποίησης και ανασυγκρότησης του υποκειμένου. Στους κόλπους της και χάρη στη θελησιοκρατική δύναμη των μελών της αναδύεται το «νέο».
Όταν χρειαστεί να πάρει αποφάσεις πάνω σε σοβαρά θέματα που αφορούν την ζωή της αναλαμβάνει την πρωτοβουλία διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Δεν αφήνει το κράτος «εν ου παικτοίς», με ασαφείς δημοψηφισματικές ερωτήσεις να είναι ο αποκλειστικός φορέας διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και όχι μόνο αυτό, αλλά φτάνει στο σημείο να αλλάζει τη δημοψηφισματικά εκφρασμένη βούληση των πολιτών! Η ΚτΠ, σε αντίθεση με την πολιτική κοινωνία (κράτος) συμμετέχει ενεργά στο πολιτικό «είναι» και «γίγνεσθαι», γνωρίζει την οικονομική κατάσταση και την πορεία της χώρας στην οποία ζει. Δεν ξυπνάει ένα πρωί από τον ηδύ ύπνο του εφησυχαστικού ευδαιμονισμού της, για να ακούσει από το στόμα των πολιτικών της το «δυστυχώς επτωχεύσαμε», φράση που μαρτυράει πολιτική ανευθυνότητα, συνέχεια της οποίας είναι η πολιτική ατιμωρησία.
Η ΚτΠ - για να χρησιμοποιήσω δύο γνωστούς στην γλώσσα των κοινωνικών επιστημών ιδεότυπους: «κοινωνία ευθύνης» και «κοινωνία ντροπής»- είναι κοινωνία ευθύνης. Οι όροι αυτοί αποτελούν κριτήριο διαφοροποίησης ή μαρτυρούν τη στάθμη πολιτισμικής ανάπτυξης, στην οποία βρίσκονται οι επιμέρους πολιτισμικές ενότητες. Η κοινωνία της ευθύνης απαντάται σε χώρες εμβάθυνσης της Δημοκρατίας, εκεί όπου έχουν αναπτυχθεί και λειτουργούν δικλείδες ασφαλείας, θεσμικοί μηχανισμοί ελέγχου (νομικοί, ηθικοί, πολιτικοί) της πολιτικής εξουσίας, δηλαδή σε κοινωνίες στις οποίες επικρατεί η «αρχή της ευθύνης» (the principle of responsibility) και της πολιτικής ευθιξίας.
Στον αντίποδα της κοινωνίας της ευθύνης είναι η κοινωνία της ντροπής, γνώρισμα συγκεντρωτικών ή αυταρχικών πολιτικών καθεστώτων και παραδοσιακού τύπου κοινωνιών, όπου η εξουσία δεν ανέχεται ή δεν επιτρέπει την ύπαρξη κανενός αντιπάλου δέους. Γι’ αυτό τα καθεστώτα αυτά κάνουν πάντα αναφορά στο λαό και όχι στους πολίτες. Η κοινωνία της ντροπής είναι μια κοινωνία ανευθυνότητας.
Εκεί που υπάρχει ένα πελατειακά και με νεποτικά κριτήρια δομημένο κράτος η εξουσία εδράζεται σ’ ένα σύστημα προσωπικών, συγγενικών και πελατειακών σχέσεων, που δεν αφήνουν ελεύθερο χώρο πολιτικής ωρίμανσης και θεσμικής οργάνωσης της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος απορροφά κάθε κοινωνική ικμάδα, εθίζει τους ανθρώπους με το «ρουσφέτι» στον μικροατομικισμό και στον μικροωφελιμισμό και στη συναλλαγή, τους στρέφει στης ιδιώτευση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια συνειδητοποίησης τους. Τελικά, τους συμβιβάζει με το ανέφικτο και τους μαθαίνει την υποταγή, ενώ εγκιβωτίζοντας τους στην απογοήτευση και στην απελπισία, τους καθιστά αυτιστικούς.
Η κοινωνία της ντροπής είναι μια κοινωνία απομονωμένη από τις διεθνείς εξελίξεις. Με κατεβασμένο το κεφάλι και απλωμένο το χέρι ως επαίτης σέρνει νωχελικά τα βήματα της στο πουθενά. Εύπιστη στα λόγια των πολιτικών της ηγετών και διαψευσμένη από αυτά έχει παραιτηθεί από τη θέληση για αγώνα. Στον περίκλειστο ιδιωτικό χώρο του (μικρο)«αστικού υποκειμενισμού» (T. Adorno) της αναζητάει ως χρήστης του διαδικτύου την περιπέτεια της τραγικά μοναξιασμένης και απονοηματοδοτημένης ύπαρξής της, εκποιώντας δημόσια την προσωπική της ζωή (facebook).
Αυτό το μοντέλο ζωής που μας φόρεσαν στερείται συλλογικού υποκειμένου, νοήματος και οράματος. Στερείται διανοουμένων, που σύμφωνα με τον Gramsci είναι: «τα προικισμένα εκείνα άτομα που έχουν την ικανότητα να αναπαριστούν και να αρθρώνουν ένα μήνυμα και ένα όραμα». Και όπως έλεγε ο Marx: «να συμβάλλουν στη διαδικασία χειραφέτησης της κοινωνίας».
Ως κατακλείδα το ερώτημα που προκύπτει είναι «γιατί χρειάζονται σήμερα σε «χρόνους στερημένους» (Hölderlin) οι διανοούμενοι, το «κεφάλι» της κοινωνίας, όπως τους χαρακτήρισε ο Marx»;
Χρειάζονται, γιατί είναι αυτοί που με την θεωρητική τους συγκρότηση και την κριτική τους σκέψη αποκαλύπτουν τα ψεύδη της εξουσίας, την ιδεολογική απεικόνιση της πραγματικότητας. Είναι αυτοί που δημιουργούν τις συνειδησιακές διεργασίες, που εξεικονίζουν μέσα στο ανέφικτο το εφικτό. Με τις ιδέες τους δίνουν νόημα στην κοινωνία και μορφή στο συλλογικό φαντασιακό, φανερώνουν στους ανθρώπους το «Άλλο», το «Αλλού» και το «Αλλιώς». Με τον ριζοσπαστικό τους λόγο συντρίβουν το τραχύ έδαφος της καθηλωτικής αφασίας και απραξίας, η οποία ως στάση ζωής κάνει τους ανθρώπους παθητικούς θεατές της ιστορίας.
Και όπως έλεγε ο Hölderlin:
«Όμως εκεί που είναι ο κίνδυνος,
Εκεί αναφύεται η σωτηρία»
Υ.Γ. Στη μνήμη ενός πραγματικού διανοούμενου του Κ. Καστοριάδη, ταπεινό αντίδωρο.
Γράφει η
Σούλα Αντωνίου
Σούλα Αντωνίου
T.S. Eliot
Η ελληνική κοινωνία στον πανικό της σύγχυσης που την διακατέχει και της αποσύνθεσης που την διακρίνει λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης, προσπαθώντας ως ηττημένη της ιστορίας να υπερβεί τους εφιάλτες και τους ίσκιους της καταχώρησε οντολογικούς προβληματισμούς στο ημερολόγιο της συλλογικής της οδύνης και ευθύνης, στην αγωνία της να βγει στο σωστικό της ξέφωτο.
Ένα ερώτημα που πλανάται στα χείλη των καθημερινών ανθρώπων είναι: Γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι σήμερα;
Για ν’ απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να παραδεχτεί ότι η κρίση είναι πρωτίστως αξιακή. Η παραδοχή αυτή φανερώνει την ανυπαρξία μιας αξιόπιστης, αποτελεσματικής και στερημένης οράματος πολιτικής εξουσίας και ενός πολιτικά ώριμου και θεσμικά οργανωμένου σώματος πολιτών, καθώς και την έλλειψη ή έκλειψη ενός στρώματος αδέσμευτων, κριτικά ενεργούντων και διεπόμενων από αίσθημα κοινωνικής ευθύνης διανοουμένων, φορέων αξιών πολιτισμού.
Ένα ερώτημα που προκύπτει με βάση την παρελθούσα εμπειρία είναι: Που βρίσκονται στην παρούσα συγκυρία, οι διανοούμενοι εκείνοι της Αριστεράς, που σ’ άλλες εποχές τρέχανε είτε μέσα στα πανεπιστήμια, είτε σ’ άλλους χώρους να συγκεντρώσουν υπογραφές για να καταγγείλουν παραβιάσεις του Συντάγματος ή αυθαιρεσίες και ολιγωρίες των κυβερνήσεων;
Στ’ αλήθεια που είναι οι ευαίσθητοι εκείνοι διανοούμενοι όταν χωρίς καμία πολιτική αναστολή και ηθική συστολή ψηφίζονται αβέρτα νόμοι που πλήττουν την επιβίωση των κοινωνικά ασθενέστερων στρωμάτων και παραβιάζεται το Σύνταγμα; Πολιτικές συμπεριφορές που χτυπάνε "Σύριζα" την καρδιά της Δημοκρατίας. Κάποιος θα απαντούσε σε άψογη νεοελληνική διάλεκτο ότι ποιούν «μούγκα στη στρούγκα». Κάποιος άλλος θα έλεγε ότι έχουν ενσωματωθεί στις δομές της εξουσία. Έγιναν οι ιδεολογικοί ιμάντες μεταβίβασης και νομιμοποίησης των μηνυμάτων της και κατασκευαστές συναίνεσης, παθητικής ή ενεργητικής, δεν έχει σημασία.
Ο Julien Benda (La trahision des clercs, 1927), εδώ και αρκετά χρόνια, κατήγγειλε τους διανοούμενους για προδοσία των οικουμενικών αξιών, μπρος στην ηθικό - πολιτική κρίση που περνούσε η Γαλλία, έχοντας κατά νου τους μαχητικούς διανοούμενους και τον συμπατριώτη του Ε. Ζολά (Υπόθεση Ντρέιφους), υπερασπιστές της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Αν σύμφωνα με τον Benda, η προδοσία αφορούσε τη δυτικό - ευρωπαϊκή διανόηση της εποχής του, τότε το ερώτημα που γεννάται είναι: Ισχύει το ίδιο και για τους Έλληνες διανοούμενους σήμερα; Ή μήπως εμείς - αν εξαιρέσει κανείς κάποιους μεγάλους Έλληνες λογοτέχνες, ποιητές και καλλιτέχνες - δεν είχαμε αυτό που ο A. Gramsci αποκαλεί «οργανικούς διανοούμενους» ή δημόσιους διανοούμενους όπως στην εποχή της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Ή όπως έλεγε ο Karl Mannheim (Ideologie und Utopie) ένα στρώμα «κοινωνικά αιωρούμενων και ελεύθερων διανοούμενων (die soziale freischwebende intelligenz)»; Ή μήπως αντί για διανοούμενους έχουμε ακαδημαϊκούς υπαλλήλους που παπαγαλίζουνε τσιτάτα του F. Lyotard και του J. Derrida, χαϊδεύοντας είτε τ’ αυτιά της εξουσίας, είτε αναμένουν στο ακουστικό τους να τους καλέσει η εκάστοτε κυβέρνηση για να τους τοποθετήσει «συμβούλους» ή προέδρους οργανισμών κ.α.;
Μήπως, σε τελευταία ανάλυση, δεν έχουμε διανοούμενους πνευματικά αδέσμευτους, κριτικά σκεπτόμενους και κοινωνικά ακτιβιστές, των οποίων ο λόγος να δίνει φωνή σ’ αυτούς που δεν έχουν και συνείδηση στην εποχή τους; Δηλαδή πνευματικούς ταγούς ικανούς, αφενός να συγκροτήσουν ένα κίνημα ιδεών που θα μας κάνει μέσω ενός ορθολογικού αυτοελέγχου να σκεφτούμε πάνω στις σκέψεις και τις πράξεις μα και να κατανοήσουμε αυτά που ερήμην μας συμβαίνουν. αφετέρου οι ιδέες τους αποτελέσουν πηγές έμπνευσης και προτάσεις ελευθερίας. Αν ναι, τότε η έλλειψη διανοούμενων με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά, είναι ομόλογη της ελλειμματικής μας δημοκρατίας και αντανακλά σ’ ένα ανώτατο επίπεδο την καχεξία της κοινωνίας των πολιτών, η οποία από τη φύση της έχει ως κέντρο τον υπεύθυνο πολίτη, αυτόν που αποφασίζει και μεριμνά για τα «κοινά» και προχωράει πέρα από τα δεδομένα με στόχο τη συγκρότηση ενός νοηματικού πεδίου αναβάθμισης της συλλογικής του ζωής.
Συνεπώς, αντί της ύπαρξης μιας ζωντανής και ενεργούς κοινωνίας πολιτών έχουμε μια κοινωνία φιλανθρωπίας. βλέπε αλληλεγγύης, όπως στη Μεσαιωνική Δύση και στο ύστερο Βυζάντιο. Μια θεάρεστη κοινωνία, η οποία αποενοχοποιεί την εξουσία από τις αμαρτίες της, καθώς μετατρέπει τα δικαιώματα του πολίτη και του κοινωνού σε ελεημοσύνη συσσιτίων, φαρμάκων, ρούχων κτλ., απαλλάσσοντας το κράτος από την υποχρέωση του να παρέχει στους πολίτες του υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και αντίληψης, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους παράγοντες εκείνους που δημιουργούν το σκληρό πρόσωπο της ανεργίας, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας. Με βάση αυτές τις πρακτικές που υποκρύπτουν ανοχές η ελληνική κοινωνία έγινε ένα απέραντο ανοιχτό φιλανθρωπικό καθίδρυμα, χωρίς μάλιστα τις αναγκαίες υποδομές. Όμως, η δίνη της ραγδαίας και τραγικής αυτής κατάστασης μας υποχρεώνει να αφυπνίσουμε τα ναρκωμένα συλλογικά αισθητήρια μας, καθώς απειλούνται η αξιοπρέπεια και η ελευθερία μας.
Μήπως δεν έχουμε καταλάβει επαρκώς ότι η συλλογική μας υπόσταση ακροβατεί στο κενό, έτοιμη να συντριβεί; Ίσως κάτω από αυτές τις συνθήκες η κοινωνία των πολιτών (ΚτΠ) θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση μέσα στο σύστημα των αστικών πολιτικών σχέσεων. Προκειμένου να αναφανεί η θέση που κατέχει και ο ρόλος που διαδραματίζει, η ΚτΠ πρέπει να αναφερθεί ότι βρίσκεται στον κοινωνικό χώρο ανάμεσα στο κράτος και στην αγορά (σήμερα). Η ανάδειξη της ως οντότητα προέκυψε από την ανάγκη περιορισμού του ρόλου του κράτους είτε ως ταξικού οργάνου (Marx), είτε ως συγκεντρωτικής δομής εξουσίας και συνδέεται άμεσα με την ελευθερία, την δημοκρατία και την ανοχή απέναντι στην διαφορετικότητα.
Στο εσωτερικό της είναι θεσμικά οργανωμένη (πρωτοβουλίες πολιτών, κοινωνικά δίκτυα, οργανώσεις, συνδικάτα, σύλλογοι, κοινωνικά κινήματα κ.α.) εκφράζει, διεκδικεί και προασπίζει τα δικαιώματα των πολιτών. Με τις πολιτικές συμμαχίες που συγκροτεί και τις ευρύτατες συσπειρώσεις που επιτυγχάνει, κινητοποιεί έναν τεράστιο πληθυσμιακό όγκο. Με τα συλλογικά αιτήματα που προβάλλει και την πίεση που ασκεί στο κράτος αναδεικνύει και λύνει προβλήματα, αναφορικά π.χ. με τη διαφθορά, τη διαφάνεια των πολιτικών αποφάσεων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον κ.α.. Επίσης, παρεμβαίνει στο διεπόμενο από αγορολαγνεία νέο-φιλελεύθερο κράτος, όταν αυτό εκχωρεί σε ιδιώτες, προς εκμετάλλευση, οργανισμούς κοινής ωφελείας π.χ. νερό, φωταέριο κτλ.
Η ΚτΠ δεν λειτουργεί ερήμην της κοινωνίας, αλλά για την κοινωνία. Είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι ο χώρος ενσάρκωσης, έκφρασης και πραγμάτωσης του πολιτικού όντος- ο A. Gramsci, επαναλαμβάνοντας τον Αριστοτέλη, έλεγε ότι «κάθε άνθρωπος είναι διανοούμενος». Μ’ αυτή την ιδιότητά της η ΚτΠ αποτελεί μια παιδευτική κοινότητα, χώρο ζύμωσης ιδεών, συνάντησης θεωρίας και πράξης. Στο πλαίσιο της συντελείται η διαδικασία συνειδητοποίησης και ανασυγκρότησης του υποκειμένου. Στους κόλπους της και χάρη στη θελησιοκρατική δύναμη των μελών της αναδύεται το «νέο».
Όταν χρειαστεί να πάρει αποφάσεις πάνω σε σοβαρά θέματα που αφορούν την ζωή της αναλαμβάνει την πρωτοβουλία διεξαγωγής δημοψηφισμάτων. Δεν αφήνει το κράτος «εν ου παικτοίς», με ασαφείς δημοψηφισματικές ερωτήσεις να είναι ο αποκλειστικός φορέας διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και όχι μόνο αυτό, αλλά φτάνει στο σημείο να αλλάζει τη δημοψηφισματικά εκφρασμένη βούληση των πολιτών! Η ΚτΠ, σε αντίθεση με την πολιτική κοινωνία (κράτος) συμμετέχει ενεργά στο πολιτικό «είναι» και «γίγνεσθαι», γνωρίζει την οικονομική κατάσταση και την πορεία της χώρας στην οποία ζει. Δεν ξυπνάει ένα πρωί από τον ηδύ ύπνο του εφησυχαστικού ευδαιμονισμού της, για να ακούσει από το στόμα των πολιτικών της το «δυστυχώς επτωχεύσαμε», φράση που μαρτυράει πολιτική ανευθυνότητα, συνέχεια της οποίας είναι η πολιτική ατιμωρησία.
Η ΚτΠ - για να χρησιμοποιήσω δύο γνωστούς στην γλώσσα των κοινωνικών επιστημών ιδεότυπους: «κοινωνία ευθύνης» και «κοινωνία ντροπής»- είναι κοινωνία ευθύνης. Οι όροι αυτοί αποτελούν κριτήριο διαφοροποίησης ή μαρτυρούν τη στάθμη πολιτισμικής ανάπτυξης, στην οποία βρίσκονται οι επιμέρους πολιτισμικές ενότητες. Η κοινωνία της ευθύνης απαντάται σε χώρες εμβάθυνσης της Δημοκρατίας, εκεί όπου έχουν αναπτυχθεί και λειτουργούν δικλείδες ασφαλείας, θεσμικοί μηχανισμοί ελέγχου (νομικοί, ηθικοί, πολιτικοί) της πολιτικής εξουσίας, δηλαδή σε κοινωνίες στις οποίες επικρατεί η «αρχή της ευθύνης» (the principle of responsibility) και της πολιτικής ευθιξίας.
Στον αντίποδα της κοινωνίας της ευθύνης είναι η κοινωνία της ντροπής, γνώρισμα συγκεντρωτικών ή αυταρχικών πολιτικών καθεστώτων και παραδοσιακού τύπου κοινωνιών, όπου η εξουσία δεν ανέχεται ή δεν επιτρέπει την ύπαρξη κανενός αντιπάλου δέους. Γι’ αυτό τα καθεστώτα αυτά κάνουν πάντα αναφορά στο λαό και όχι στους πολίτες. Η κοινωνία της ντροπής είναι μια κοινωνία ανευθυνότητας.
Εκεί που υπάρχει ένα πελατειακά και με νεποτικά κριτήρια δομημένο κράτος η εξουσία εδράζεται σ’ ένα σύστημα προσωπικών, συγγενικών και πελατειακών σχέσεων, που δεν αφήνουν ελεύθερο χώρο πολιτικής ωρίμανσης και θεσμικής οργάνωσης της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος απορροφά κάθε κοινωνική ικμάδα, εθίζει τους ανθρώπους με το «ρουσφέτι» στον μικροατομικισμό και στον μικροωφελιμισμό και στη συναλλαγή, τους στρέφει στης ιδιώτευση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια συνειδητοποίησης τους. Τελικά, τους συμβιβάζει με το ανέφικτο και τους μαθαίνει την υποταγή, ενώ εγκιβωτίζοντας τους στην απογοήτευση και στην απελπισία, τους καθιστά αυτιστικούς.
Η κοινωνία της ντροπής είναι μια κοινωνία απομονωμένη από τις διεθνείς εξελίξεις. Με κατεβασμένο το κεφάλι και απλωμένο το χέρι ως επαίτης σέρνει νωχελικά τα βήματα της στο πουθενά. Εύπιστη στα λόγια των πολιτικών της ηγετών και διαψευσμένη από αυτά έχει παραιτηθεί από τη θέληση για αγώνα. Στον περίκλειστο ιδιωτικό χώρο του (μικρο)«αστικού υποκειμενισμού» (T. Adorno) της αναζητάει ως χρήστης του διαδικτύου την περιπέτεια της τραγικά μοναξιασμένης και απονοηματοδοτημένης ύπαρξής της, εκποιώντας δημόσια την προσωπική της ζωή (facebook).
Αυτό το μοντέλο ζωής που μας φόρεσαν στερείται συλλογικού υποκειμένου, νοήματος και οράματος. Στερείται διανοουμένων, που σύμφωνα με τον Gramsci είναι: «τα προικισμένα εκείνα άτομα που έχουν την ικανότητα να αναπαριστούν και να αρθρώνουν ένα μήνυμα και ένα όραμα». Και όπως έλεγε ο Marx: «να συμβάλλουν στη διαδικασία χειραφέτησης της κοινωνίας».
Ως κατακλείδα το ερώτημα που προκύπτει είναι «γιατί χρειάζονται σήμερα σε «χρόνους στερημένους» (Hölderlin) οι διανοούμενοι, το «κεφάλι» της κοινωνίας, όπως τους χαρακτήρισε ο Marx»;
Χρειάζονται, γιατί είναι αυτοί που με την θεωρητική τους συγκρότηση και την κριτική τους σκέψη αποκαλύπτουν τα ψεύδη της εξουσίας, την ιδεολογική απεικόνιση της πραγματικότητας. Είναι αυτοί που δημιουργούν τις συνειδησιακές διεργασίες, που εξεικονίζουν μέσα στο ανέφικτο το εφικτό. Με τις ιδέες τους δίνουν νόημα στην κοινωνία και μορφή στο συλλογικό φαντασιακό, φανερώνουν στους ανθρώπους το «Άλλο», το «Αλλού» και το «Αλλιώς». Με τον ριζοσπαστικό τους λόγο συντρίβουν το τραχύ έδαφος της καθηλωτικής αφασίας και απραξίας, η οποία ως στάση ζωής κάνει τους ανθρώπους παθητικούς θεατές της ιστορίας.
Και όπως έλεγε ο Hölderlin:
«Όμως εκεί που είναι ο κίνδυνος,
Εκεί αναφύεται η σωτηρία»
Υ.Γ. Στη μνήμη ενός πραγματικού διανοούμενου του Κ. Καστοριάδη, ταπεινό αντίδωρο.
Πέμπτη 30 Μαρτίου 2017
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΟΔΕΓ- ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΑ ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ
|
|
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)