ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ: Ο ΦΕΡΩΝ ΤΟ ΠΥΡ & ΤΗ ΦΩΤΙΣΗ ΣΤΟΥΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ (
)
Η Μυθολογία και δη η Ελληνική, ανέκαθεν υπήρξε η
"πηγή" μέσα από την οποία ο ειλικρινής αναζητητής της Γνώσης,
μπορούσε να ανακαλύψει Αλήθειες οι οποίες με το πέρασμα των χρόνων, έφτασαν σε
εμάς ως "Παράδοση". Έτσι και εγώ επέλεξα να ασχοληθώ σήμερα με έναν
μύθο, ο οποίος από μικρό παιδί με μάγευε! Τα όσα θα ακολουθήσουν, φυσικά είναι
οι αυστηρά προσωπικές μου απόψεις & τα συμπεράσματα από τις προσπάθειες μου
να αποσυμβολίσω αλλά και να αντιληφθώ εις βάθος τα μυητικά δρώμενα του τότε,
αλλά προπαντός του σήμερα!
Από το έργο του Αισχύλου με τίτλο "Προμηθέας
Δεσμώτης" καθώς και από το έργο του Ησιόδου "Έργα & Ημέραι"
φτάνουν σε εμάς οι πληροφορίες για τον περίφημο μύθο του Προμηθέως. Αλλά τι
εστί ΜΥΘΟΣ, τουλάχιστον από την Εσωτερική οπτική της μεταφυσικής έρευνας; Το
σύνηθες που συναντούμε ως ορισμό, είναι η ταύτιση της έννοιας με εκείνη της
έννοιας του παραμυθιού, της φανταστικής ιστορίας. Σίγουρα αυτός ο κοινός
ορισμός, δεν έχει καμία, μα καμία εσωτερικότητα ή έστω μεταφυσική χροιά, που να
μπορεί να βοηθήσει τον Αναζητητή/Εργάτη στην δια βίου εργασία του για λάξευση
της λίθου του και για την ανοικοδόμηση του Ναού της Αρετής, εντός του.
Μύθος είναι η από αιώνων Αλήθειες που συνοδεύουν την
ανθρωπότητα, οι οποίες αποκρύβονται επιμελέστατα από τα μάτια των βέβηλων και
των αμυήτων δια των συμβόλων και των αλληγοριών, μιας και η Αλήθεια, δεν ήρθε
στον Κόσμο γυμνή, αλλά ενδεδυμένη με Τύπους & Εικόνες, όπως δίδασκε
χαρακτηριστικά ο γνωστικός Βαλεντίνος.
Χωρίς τον ανωτέρω ορισμό, κάθε προσπάθεια μας να
κατανοήσουμε τους μύθους των μυητικών παραδόσεων, της Αρχαίας Ελλάδας αλλά και
τους μύθους όλων των άλλων λαών, θα καταστεί αδύνατη, αφού ο ερευνητής θα
εγκλωβιστεί στην κατά γράμμα και κατά κυριολεξία ερμηνεία των μύθων, χάνοντας
έτσι την ζωοποιώ δύναμη και ενέργεια από τον ΥΠΟ το γράμμα, ΥΠΟ του συμβόλου,
ΥΠΟ της αλληγορίας ευρισκόμενο πνευματικό θησαυρό, έναν θησαυρό που θα μας
αποκαλύψει την εσωτερική εξέλιξη του σύμπαντος, της ανθρωπότητος και τους
εσωτερικούς νόμους που μας διέπουν!
Είμαι λοιπόν πεπεισμένος, ότι δεν υπάρχει έστω και μία
μυθολογική ιστορία στις παραδόσεις των λαών, που να οφείλει την ύπαρξή της σε
φανταστικά γεγονότα.
Απεναντίας θα έλεγα ότι, οι μυθοπλόκοι ήταν (και είναι
ακόμα και στις μέρες μας) μυημένοι στην Εν τω Παντί Αλήθεια, αλλά οι όρκοι που
έδωσαν για την τήρηση της ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΣΙΓΗΣ από όσα γνώρισαν δια των μυήσεων τους,
από την μια μεριά και η ανάγκη για μετάδοση των γνώσεων αυτών στις επόμενες
γενεές των ανθρώπων, τους έφεραν στο σημείο της δημιουργίας των μύθων.
Στο παρόν κείμενό μου, θα επιχειρήσω να ξεφύγω από την
μυθολογική οπτική του φυσιοκρατικού αποσυμβολισμού, δια του οποίου οι
περισσότεροι προσεγγίζουν το θέμα και θα επιχειρήσω να "αποκαλύψω"
(επιτρέψτε μου τη λέξη) μια διάσταση όπως προσωπικά την αντιλήφθηκα, μετά από
"την κρούση μου στην Κυανή θύρα των Εργατών του Ναού". Σας αναφέρω
λοιπόν, ότι όσοι και όσες προσέρχονται σε αυτήν την Κυανή Θύρα του Ναού, όλοι
ανεξαρτήτως προσέρχονται δια να αναζητήσουν το ΦΩΣ, ένα φως το οποίο, δεν το
ευρίσκουν ποτέ πλήρως, διότι οι ανθρώπινοι οφθαλμοί δεν θα ηδύναντο να ανθέξουν
εις την λάμψη του.
Περισσότερα ... (














