Μ ι
α κ α λ η μ έ ρ α . . .
Αφιέρωμα στα θύματα της Κατρίνας- ΗΠΑ 12.09.2005
Και στα θύματα της Ευρυδίκης- Ελλάδα 15-11-2017
Μόνοι δεν είμαστε, μαθές, που νιώθουμε σαν φύλλα…
Μια καλημέρα να σας πω, φίλες και φιλαράκια
τώρα με το φθινόπωρο που πέφτουνε τα φύλλα
και να σας πω μαζί μ’ αυτά και τον δικό μου πόνο
τρανός, μικρός ή μέτριος σαν φύλλο με τρυγάει.
...
Να κρατηθεί, να σωριαστεί στ’ ανέμου την αντράλα,
να πει ή να παραδεχτεί πως έχει πια τελειώσει,
ο ρόλος του, η αποστολή, πως έδωσε τη σκιά του
και πα στον κλώνο άφησε τα κατορθώματά του;
...
Πόνος που παίρνει τις μορφές, τυφώνα, καταιγίδας,
βοριά που τρέχει και χαλά όλα στο πέρασμά του
κι άλλοτε γίνεται βοή που σκιάζει και τρομάζει
μαύρος σαν λύκος και άγριος, με λύσσα στη ματιά του.
...
Μες στα μηνίγγια με τρυπά σαν σκουριασμένη αρίδα,
πόνος αβάσταχτος, πικρός, σκορπά τα λογικά μου.
Ποιος μου τον φύτεψε βαθιά και το χυμό μου κόβει;
Σάπιος να γίνω απ’ το δεντρί, με θειάφι μαραμένος;
...
Να με γκρεμίσει νοιάζεται και να με ξεριζώσει
και το δεντρί μας, άνθρωποι, χωρίς κλαριά να μείνει
να μη ζυγώνουν τα πουλιά, σκιάδα να μην
υπάρχει
παρά μονάχα καταχνιά και απόλυτο σκοτάδι.
…
Στ’ άδειο κορμί μου και ξερό μ’ απόμεινε η σκέψη,
μόνη σαν έρμαια κι άδολη μα αποφασισμένη,
την ύπαρξή μου δεν μπορεί να βλέπει αφανισμένη
σαν φύλλο απροστάτευτο μες στων στοιχειών τη δίνη.
...
Σήκω, ακούω να μου μιλά, και μου ’δωσε το χέρι,
πάμε να μετριάσουμε δράματα, πόνους, κλάμα,
αν είναι κάμα, πυρκαγιά, ν’ απλώσουμε δροσάδα
κι αν είναι θύελλες, σεισμοί, λαίλαπες και χτικιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου