Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ. σχετικά με τις αποκαλύψεις του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Κέρκυρας

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ. σχετικά με τις αποκαλύψεις του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Κέρκυρας

Ανακοίνωση

Ο Συμβολαιογραφικός Σύλλογος Εφετείου Κερκύρας (Σ.Σ.Ε.Κ.), με την από 28/8/2017 πολυσέλιδη ανακοίνωσή του, ξεμπροστιάζει όλο το διαπλεκόμενο παρασκήνιο μιας θλιβερής κυβέρνησης που προκειμένου να εφαρμόσει πιστά τις εντολές των δανειστών και του ευρωσυστήματος, δεν διστάζει να παραδώσει την ακίνητη περιουσία του ελληνικού λαού βορά στα χέρια των τοκογλύφων.

Το αποκαλυπτικό παρασκήνιο αφορά τις μεθοδεύσεις που ακολούθησε η κυβέρνηση για την εφαρμογή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, μετά από τη συμφωνία της με τους αποκαλούμενους «θεσμούς» να δεχθεί τη διενέργεια των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

 

Τι διαπιστώνει κανείς από τα αποκαλυπτικά στοιχεία της εν λόγω ανακοίνωσης;

– Τη διαπλοκή κυβέρνησης & ιδιωτικού τομέα με συγκεκριμένη εταιρεία για τη δημιουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, και την απόφασή της να ανατεθεί το έργο στον ανάδοχο χωρίς δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό.

– Το «σπάσιμο» του έργου σε 9 υποέργα των 20.000€ το καθένα, έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η απ’ ευθείας ανάθεση.

– Τη μετάθεση του κόστους της ηλεκτρονικής πλατφόρμας στους 9 συμβολαιογραφικούς συλλόγους της χώρας, με τη σύμφωνη γνώμη πολλών προέδρων τους να χρηματοδοτήσουν οι σύλλογοί τους κάθε «υποέργο» της επένδυσης, υπογράφοντας σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία.

– Το τελείως παράνομο των ενεργειών της κυβέρνησης που για να τις επιβάλλει άσκησε πιέσεις στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, φτάνοντας μέχρι την απόλυση του βοηθού νομικού συμβούλου της ΑΑΔΣ λόγω μη συμμορφώσεώς του στις ανομίες.

– Τις κατάπτυστες ίντριγκες της κυβέρνησης που προκειμένου να νομιμοποιήσει την έκνομη αυτή και πρωτοφανή ενέργεια, τροποποίησε τον Κώδικα των Συμβολαιογράφων προσθέτοντας εμβόλιμα νέο άρθρο (το 98Α), με τροπολογία που πέρασε στο Σχέδιο Νόμου για την Παιδεία.

– Την εξάλειψη για τον ίδιο λόγο και με την ίδια τροπολογία του δημόσιου χαρακτήρα των συμβάσεων που συνάπτονται από τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους, έτσι ώστε από τούδε και στο εξής να γίνονται με απ’ ευθείας αναθέσεις που δεν εμπίπτουν στο δημόσιο λογιστικό.

– Τη συνενοχή της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου και της Αρχής Προστασίας του Πολίτη που επέδειξαν αδιαφορία στις καταγγελίες του Σ.Σ.Ε.Κ. για όλες τις πιο πάνω μεθοδεύσεις.

– Τον εξευτελισμό των περισσότερων συμβολαιογραφικών συλλόγων στα μάτια της κοινής γνώμης, αφού με ευθύνη των προεδρείων τους να συμβάλλουν οικονομικά στην ανάπτυξη της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, δίνουν σε όλους την εντύπωση ότι μετατρέπονται από ενώσεις δημόσιων λειτουργών σε αστικές εταιρείες που επενδύουν στην κερδοφορία τους.

– Την άμεση συνέργεια του προέδρου του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών, που δήλωσε την ανάληψη της χρηματοδότησης εξ ολοκλήρου από το σύλλογό του, διασφαλίζοντας έτσι ότι το έργο θα προχωρήσει ανεξάρτητα από τις αντιδράσεις, τις αρνήσεις ή τη μη συμμετοχή των κατά τόπους συμβολαιογραφικών συλλόγων.

– Τον εκβιασμό από την κυβέρνηση προς τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους να έχουν υπογράψει τη σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία μέχρι την 1/9/2017, ειδάλλως τα μέλη τους που μετέχουν στους πλειστηριασμούς θα πιστοποιούνται από το σύλλογο των Αθηνών!

Και μέσα σε όλο αυτό τον κυκεώνα της παρανομίας και της ίντριγκας χάριν των δανειστών και με στόχο την υφαρπαγή της περιουσίας του ελληνικού λαού, έχουμε τη διπλοπροσωπία και την υποκρισία της κυβέρνησης που δια στόματος της αναπλ. υπουργού κας Φωτίου, δηλώνει… ένθερμη οπαδός του «κινήματος κατά των εξώσεων και των δανείων»!

Οι πλειστηριασμοί και η αρπαγή της ακίνητης περιουσίας των πολιτών σε περίοδο οικονομικής, νομικής και κανονιστικής κατοχής της χώρας, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον οικονομικό δωσιλογισμό και το οργανωμένο έγκλημα των μαυραγοριτών  της ναζιστικής κατοχής. Οι λίγοι στον αριθμό συμβολαιογράφοι ανά την Ελλάδα που επέλεξαν, σ’ αυτές τις συνθήκες, ως μέσο προσπορισμού οφέλους τους πλειστηριασμούς με επισπεύδοντες τις τράπεζες και τους κρατικούς φορείς, όπως και η ένθερμη υποστήριξη των προεδρείων πολλών συλλόγων τους σ’ αυτήν τη δραστηριότητα, εξευτελίζουν το λειτούργημα του συμβολαιογράφου, δίνοντας άλλοθι παράλληλα στην κυβέρνηση που μεταθέτει σ’ αυτούς την ευθύνη και την οργή του ελληνικού λαού.

Καλούμε τους συμβολαιογράφους ανά την Ελλάδα ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα των συναδέλφων τους της Κέρκυρας και της Θεσσαλονίκης απέναντι στη χρηματοδότηση της πλατφόρμας των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Οι πρώτοι όρθωσαν το ανάστημά τους μέσω του Δ.Σ. και του προεδρείου του συλλόγου τους καταγγέλλοντας τις παρανομίες της κυβέρνησης. Οι δεύτεροι, καλώντας τους συναδέλφους τους σε γενική συνέλευση, ανέτρεψαν με συντριπτική πλειοψηφία τις αρχικές συμφωνίες του Δ.Σ. του συλλόγου τους, παγώνοντας κάθε πλειστηριασμό μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου που θα πάρουν τις τελικές αποφάσεις.

Καλούμε τους συμβολαιογράφους ανά την Ελλάδα να μην δεχθούν τον εκβιασμό της κυβέρνησης και να ανατρέψουν, με μαζικές συνελεύσεις, τις αποφάσεις των Δ.Σ. των συλλόγων τους που αποδέχθηκαν να υπογράψουν σύμβαση με την ανάδοχο εταιρεία για την ηλεκτρονική πλατφόρμα των πλειστηριασμών.

Καλούμε τους συμβολαιογραφικούς συλλόγους που δεν έχουν υπογράψει ακόμη τη σύμβαση, να αρνηθούν να το κάνουν αδιαφορώντας για τους εκβιασμούς της κυβέρνησης. Υπόλογοι είναι απέναντι στην πλειοψηφία των μελών τους και όχι σε λίγους συναδέλφους τους που εξευτελίζουν το λειτούργημα και κερδοσκοπούν από τη δυστυχία του ελληνικού λαού.

Καλούμε κάθε έντιμο συμβολαιογράφο που σέβεται το λειτούργημά του και τον εαυτό του, να συμπαραταχθεί με τον ελληνικό λαό και να εμποδίσει με κάθε τρόπο την λεηλασία της περιουσίας του από τις δυνάμεις της σύγχρονης κατοχής και τους συνεργάτες τους.

Το Ε.ΠΑ.Μ. καταγγέλλει τις παράνομες και αντισυνταγματικές ενέργειες των διοικήσεων των συμβολαιογραφικών συλλόγων που συμπράττουν με το καθεστώς και υπόσχεται την παραδειγματική τιμωρία τους, αντίστοιχη με εκείνη των δωσίλογων συναδέλφων τους της ναζιστικής κατοχής. Προειδοποιεί πως από τον Σεπτέμβριο θα είναι και πάλι μπροστάρης στον αγώνα για να αποτρέψει κάθε απόπειρα πλειστηριασμού ιδιωτικής περιουσίας, είτε διεξάγεται στα ειρηνοδικεία είτε με ηλεκτρονική μορφή.

Το Ε.ΠΑ.Μ., κάνοντας το καθήκον του απέναντι στο λαό και την πατρίδα, καταγγέλλει την παράνομη και αντισυνταγματική αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ακίνητης περιουσίας και υπενθυμίζει ξεκάθαρα και προς όλους την υπόσχεσή του πως όλες οι περιουσίες που πλειστηριάστηκαν στα χρόνια της μνημονιακής κατοχής, θα επιστρέψουν πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους αμέσως με την αποκατάσταση της νομιμότητας στην πατρίδα μας  και την  ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας.

Αθήνα, 30 Αυγούστου 2017

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

 

Virus-free. www.avast.com

 

ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ & ΨΕΥΤΕΣ -Ο ΟΜΗΡΟΣ ΑΣΣΥΡΙΟΣ;;;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΟΝ  RAΟUL SCHROTT, ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΟΤΙ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΕΖΗΣΕ ΣΤΑ ΑΔΑΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ  ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΕΥΝΟΥΧΟΣ  ΓΡΑΦΕΑΣ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ!!! 

 

        

 

         O Ιούλιος Καίσαρ στο μοναδικό ρητό, που μνημονεύει σε όλο το έργο του, τονίζει: “Fere libenter homines id, quod volunt,  credunt”(De Bello Gallico, βιβλίο 3, κεφ.18, στ.2) [Σχεδόν με ευχαρίστηση οι άνθρωποι  πιστεύουν αυτό, που επιθυμούν]. Έχοντας αυτή την φράση υπ’όψη μας, άς δούμε τι ακριβώς υπέστη ο Όμηρος και από ποιον.

         Ο Raoul Schrott,  που γεννήθηκε στην Τύνιδα το 1964 και τώρα ζή στην Ιρλανδία και που σπούδασε φιλολογία και γλωσσολογία στο Innsbruck, στο Norwich, στο Παρίσι και στο Βερολίνο, είναι ποιητής και  μεταφραστής – έχει μεταξύ άλλων μεταφράσει στα γερμανικά και το έπος του Gilgamesh το έτος 2001- αποφάσισε να μεταφράση την Ιλιάδα του Ομήρου (άραγε την μετέφρασε από την αρχαία ελληνική γλώσσα ή μήπως από κάποια άλλη ευρωπαϊκή μετάφραση;) και να προτάξη στην μετάφρασή του αυτή έναν πρόλογο. Επί ένα χρόνο δεν είχε ολοκληρώσει τον σύντομο πρόλογο,  που είχε αποφασίσει να συνθέση, διότι δεν ήξερε, κατά δήλωσή του, τίποτε για τον Όμηρο. Και ώ του θαύματος κάποιος ειδήμων ονόματι Robert Rollinger του είπε ξαφνικά: «Πηγαίνετε να κοιτάξετε λιγάκι στην περιοχή της Κιλικίας». Ο Raoul Schrott πήγε στην Κιλικία, κοίταξε το τοπίο και είδε το φώς!

       Έγραψε λοιπόν στον πρόλογό του καινοφανείς θεωρίες περί  «Ομήρου ευνούχου», που έζησε τον 7^ο αιώνα π.Χ. στα Άδανα της Μικράς Ασίας και εργάσθηκε ως «γραφέας των Ασσυρίων»! Η γερμανική εφημερίδα “Frankfurter Allgemeine Zeitung” είχε την θεωρία αυτή ως πρώτη είδηση στις 22-12-2007 και η επίσης γερμανική εφημερίδα “Frankfurter Rundschau” στις 23-12-2007 εμφανίσθηκε με τον τίτλο: “Europa wurde in der Türkei geboren” (Η Ευρώπη γεννήθηκε στην Τουρκία)!

      Ο ανταποκριτής του «Βήματος»  στην Φρανκφούρτη Γ. Γαλιανός παρουσιάζει  στις 3 Ιανουαρίου 2007 στην σελίδα  A2 της εφημερίδος του υπό τον τίτλο «Στην Κιλικία η όγδοη πατρίδα του Ομήρου» τα κύρια σημεία του προλόγου του Schrott, τονίζοντας στο τέλος της ανταποκρίσεώς του ότι η αποδοχή των θεωριών του Schrott θα αχρήστευε τις επιστημονικές απόψεις αιώνων και θα εξέθετε ανεπανόρθωτα τους εκπροσώπους τους.                                                                          

                                                                             

       Επισημάναμε στην ανταπόκριση εκ Φρανκφούρτης του «Βήματος» δώδεκα (12) νοηματικούς πυρήνες της θεωρίας του Raoul Schrott και τους  παραθέτουμε σχολιάζοντάς τους:

 

1. «Ο Όμηρος δεν ήταν τυφλός».

 

       Είναι το μόνο καθ’ ημάς στοιχείο της θεωρίας του Schrott, που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ασφαλώς και δεν ήταν τυφλός ο Όμηρος. Η πληροφορία για την δήθεν τυφλότητά του είναι ένα απλό χαρακτηριστικό του θρύλου (Albin Lesky, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, έκδοση Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1990,  σελίς 79). Η τυφλότης του προέκυψε από παρετυμολόγηση του ονόματός του. Θεωρήθηκε δηλαδή ότι η λέξη  «Όμηρος» συντίθεται από τις λέξεις «ο μη ορων»!!! Αυτό όμως είναι στην πραγματικότητα ένα λογοπαίγνιο, δεδομένου ότι ούτε το οριστικό άρθρο ούτε το αρνητικό μόριο «μη» είναι ποτέ δυνατόν να ευρίσκονται εν συνθέσει σε κάποια λέξη. Αυτό θα παραβίαζε όλους τους κανόνες συνθέσεως των ελληνικών λέξεων.  Ο Όμηρος έβλεπε τουλάχιστον όπως εμείς. Και αυτό αποδεικνύεται από τις εκπληκτικής ακρίβειας περιγραφές του, που δεν μπορούν να γίνουν από άνθρωπο τυφλό.                                                                                                                                                                

       Είναι ανυπέρβλητη σε ακρίβεια η θαυμάσια φράση του με την οποία περιγράφει τα βόδια:

«Ειλίποδας έλικας βους» (Ιλιάς, Ι  466 και Φ 448). Ανατρέχοντας στα λήμματα «ειλίπους» και «έλιξ» στο ομηρικό λεξικό του Παναγή Λορεντζάτου και στο αντίστοιχο του Ι. Πανταζίδου εκπληττόμεθα από τις λεπτότατες παρατηρησιακές αποχρώσεις της κινήσεως των ποδιών των βοδιών, που αποδίδονται με τις ανωτέρω ομηρικές λέξεις.  Όχι ένας τυφλός, αλλά ούτε και ένας  μέσος έχων όραση άνθρωπος δεν μπορεί να κάνη τέτοιου είδους παρατηρήσεις ή ακόμη περισσότερο να περιγράψη τις σκηνές που απεικονίζονται στην περίφημη ασπίδα του Αχιλλέως, που κατασκεύασε ο ΄Ηφαιστος στην ραψωδία Σ της Ιλιάδος (στ. 478 και εξής).

 

 

     

2. «Ο Όμηρος έζησε τον 7^ο αιώνα π.Χ.».

 

      Ο Όμηρος θα μπορούσε να είχε ζήσει το  30000 π.Χ. ή το 10000 π.Χ. ή το 3000 π.Χ. ή το 1000 π.Χ. 

            ή την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή και σήμερα ακόμη. Υπάρχει  όμως  ένα  δυσμάχητο  τεκμήριο  

            περί  της  εποχής που έζησε ο Όμηρος. Και  αυτό το  τεκμήριο  είναι  ο  πατήρ  της Ιστορίας  Ηρόδοτος,            

            ο οποίος αναφέροντας τον Όμηρο και τον Ησίοδο τονίζει ακριβώς τα εξής.

 

« „HsÛodon gŒr kaÜ †Omhron ²likÛhn tetrakosÛoisi

¦tesi dok¡v m¡o presbut¡rouw gen¡syai kaÜ oé pl¡osi· oð-

toi d¡ eÞsi oß poi®santew yeogonÛhn †Ellhsi kaÜ toÝsi yeoÝsi

tŒw ¤pvnumÛaw dñntew».

(„Ηρόδοτος, „Ιστορίης Žπόδεξις, βιβλίο 2, κεφ. 53, στ. 4-7).

 

[Διότι θεωρώ ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος είναι μεγαλύτεροί μου στην ηλικία κατά τετρακόσια χρόνια και όχι περισσότερα. Αυτοί μάλιστα είναι εκείνοι που δημιούργησαν την θεογονία στους

Έλληνες και έδωσαν τις επωνυμίες στους θεούς].

 

   Με ιστορικό δεδομένο ότι ο Ηρόδοτος έζησε από το 484 έως το 426 π.Χ. τεκμαίρεται λογικά ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος ήκμασαν  σχεδόν στα τέλη του 9^ου αιώνος π.Χ.

           Αλλά και το «Εγχειρίδιο Κλασικών Σπουδών» της Οξφόρδης, που γράφτηκε από την

M.C. Howatson, στο λήμμα «Όμηρος» δίνει παραπλήσια χρονολογία,  τοποθετώντας  τον έλληνα ποιητή στις αρχές του 8^ο αιώνα π.Χ. και συμφωνώντας στο θέμα αυτό με τον γερμανό  Albin Lesky (Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, έκδοση Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1990, σελ. 80).

           Ουδείς ποτέ σοβαρός συγγραφέας τοποθέτησε τον Όμηρο σε μεταγενέστερη εποχή. Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι λεγόμενοι «ομηρικοί ύμνοι», που συντέθηκαν ακόμη και τον 6^ο αιώνα π.Χ. επί Πεισιστράτου δεν σημαίνει ότι ο ποιητής Όμηρος ήταν σύγχρονος των Προσωκρατικών Φιλοσόφων της Μιλήτου!

    

3.  «Πατρίδα του Ομήρου και τόπος εργασίας του ήταν τα Άδανα της Κιλικίας».

 

      Υπάρχει ένα αρχαίο δίστιχο που λέγει:

«Επτά πόλεις μάρνανται σαφή περί ρίζαν Ομήρου,

Σμύρνη, Χίος, Κολοφών, Ιθάκη, Πύλος, Άργος, Αθήνη».

(Παλατινή Ανθολογία, 16, 295 και εξής)

 

[Επτά πόλεις ερίζουν για την σαφή καταγωγή του Ομήρου,

Σμύρνη, Χίος, Κολοφών, Ιθάκη, Πύλος, Άργος, Αθήνα].

 

      Η πιθανότερη γενέτειρά του είναι η Σμύρνη. Στην νήσο Χίο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και πέθανε στην νήσο Ίο των Κυκλάδων (Albin Lesky, έ. α., σελ. 79). Εν πάση περιπτώσει ουδείς ουδέποτε σκέφθηκε ότι πατρίδα του Ομήρου ήταν τα Άδανα της Κιλικίας. Με το ίδιο ποσοστό αυθαιρεσίας, γιατί ο Όμηρος να μην είχε πατρίδα την Αλάσκα ή την Αυστραλία ή την Ανταρκτική. Ασφαλώς και θα υπήρχαν αδαείς ή ημιμαθείς ή άνθρωποι μαγικής ψυχοτροπίας που θα ήταν διατεθειμένοι να πιστέψουν τέτοια τερατουργήματα, όπως ακριβώς θα πίστευαν και εάν κάποιος τους έλεγε ότι ο Φράνσις Μπαίηκον έζησε στην Κίνα ή ο Μότσαρτ συνέθεσε τα έργα του στις ερήμους της Κεντρικής Ασίας.

      Τα Άδανα δεν είναι πόλη με αρχαία ιστορία. Μάλιστα ούτε το όνομά της είναι αρχαίο. Δεν υπάρχει συγγραφεύς προ του αστρονόμου Κλαυδίου Πτολεμαίου, που έζησε τον 2^ο αιώνα μ.Χ., που να γνωρίζη πόλη με το όνομα «Αδανα» . (Γεωγραφική Υφήγησις, βιβλίο 8, κεφ. 17, παράγρ. 46, στ. 1).Ο Δίων ο Κάσσιος , που έζησε στο μεταίχμιο του 2^ου και του 3^ου αιώνος μ.Χ., την ονομάζει «Βάτναι» (Ρωμαϊκαί Ιστορίαι, βιβλίον 68, κεφ. 23, παράγρ. 2, στ. 4).                                                                                                                                         

      Η πόλη Άδανα βρίσκεται βορειανατολικά της Μερσίνης και της Ταρσού και βορείως του κόλπου της Αλεξανδρέτας. Τώρα ποια σχέση έχει ο Όμηρος με μία πόλη, που δεν την γνωρίζει κανένας Έλληνας της Ομηρικής Εποχής, της αρχαϊκής, της κλασσικής και της ελληνιστικής εποχής, μόνον ένας θεός το ξέρει.

     Και όμως ο Christoph Ulf , καθηγητής αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Innsbruck, δήλωσε βιαστικά στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, ότι: «Η σύνδεση του Ομήρου με την Κιλικία επιτρέπει την αναθεώρηση όχι μόνον της καταγωγής του επικού ποιήματος, αλλά την ελληνική εν γένει κουλτούρα και ιστορία»!!! Επίσης o Joseph Wiesehoefer, καθηγητής του πανεπιστημίου του Kiel δήλωσε ότι η διατυπωθείσα θέση εκ μέρους του Schrott ανοίγει «νέα σενάρια στους ειδήμονες της αρχαίας ιστορίας»!!! Και ακολουθεί η Barbara Patzek, φιλόλογος-αρχαιολόγος του πανεπιστημίου του Duisburg, η οποία υπό τον ερωτηματικό τίτλο: «Ο Όμηρος του Schrott: Ένα τολμηρό ιστορικό  μυθιστόρημα;» (Frankfurter Allgemeine Zeitung, 3-1-2008) δήλωσε ότι «η ιδέα του ότι ο Όμηρος υπήρξε γραφέας των Ασσυρίων θα δώση φτερά στον διάλογο σχετικά με την ιστορική μορφή του ποιητού»!!! Ασφαλώς υπάρχει διαφορά μεταξύ μυθιστορήματος και ιστορίας.

     Είναι λοιπόν τόσον εύκολο να απορριφθούν  πνευματικοί γίγαντες, όπως οι Γερμανοί Heinrich Schliemann και W. Dorpfel, καθώς και ο Αμερικανός C.W.Blegen, που ανέσκαψαν συστηματικά και τοποθέτησαν την ομηρική Τροία στον λόφο του Χισσαρλίκ απέναντι από την νήσο Τένεδο;

 

4. «Ο Όμηρος ήταν γραφέας της κυρίαρχης τάξεως των Ασσυρίων».

 

       Άς υποθέσουμε ότι ο Όμηρος έζησε τον 7^ο αιώνα π.Χ. εποχή κατά την οποία βασιλιάς των Ασσυρίων ήταν ο περιβόητος Ασσουρμπανιμπάλ ή Σαρδανάπαλος (668-622). Δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι οι Ασσύριοι είχαν κατακτήσει ποτέ την περιοχή των Αδάνων. Αλλά ακόμη και εάν την είχαν κατακτήσει και είχαν πάρει αιχμάλωτο τον γηγενή Όμηρο- μάλλον ο Schrott αφορμάται στις ιδέες του αυτές από την αυθαίρετη ερμηνεία του ονόματος του Ομήρου ως ομήρου (δηλαδή αιχμαλώτου)-, είναι δυνατόν να είχαν κάνει γραφέα κάποιον αλλοδαπό, που δεν εγνώριζε καθόλου την ασσυριακή γλώσσα;                                                                                                                                                                  

      Πώς όμως  γνωρίζουμε ότι ο Όμηρος δεν ήξερε ασσυριακά; Το επιβεβαιώνει  η γλώσσα των επών του, που περιέχει ασφαλώς δωρισμούς, αιολισμούς, ιωνισμούς, απολιθωματικές φράσεις (stock expressions) της μεσοελλαδικής εποχής, αλλά δεν περιέχει καθόλου ασσυρισμούς ή βαβυλωνισμούς. Εάν κάποιος μπορή να μας υποδείξη έστω και μία λέξη ή φράση του Ομήρου που να έχη ασσυριακή ή βαβυλωνιακή προέλευση, ας το υποστηρίξη και εμείς θα αλλάξουμε γνώμη.

 

      Οι Έλληνες μετά την μυκηναϊκή εποχή και την δημιουργία του αλφαβήτου δεν είχαν ανάγκη γραφέων, διότι ο καθένας που είχε ελάχιστο μυαλό, μπορούσε να μάθη εύκολα και να απομνημονεύση τα αλφαβητικά σύμβολα. Ανάγκη γραφέων είχαν οι Αιγύπτιοι και οι άλλοι ανατολικοί λαοί, διότι είχαν ένα μεγάλο πλήθος ιδεογραμμάτων, ιερογλυφικών και συλλαβογραφικών συμβόλων, που ήταν δύσκολο για τον καθένα να τα μάθη. Άλλωστε οι  κυρίαρχες τάξεις τους  δεν ήθελα να γίνη η γνώση ευρύτερα προσιτή και γι’αυτό την περιόριζαν σε κλειστά ιερατεία. Ποια σχέση μπορεί να έχη ο Όμηρος με τέτοιου είδους καταστάσεις και νοοτροπίες;

                    Άς υποθέσουμε λοιπόν ότι ο Όμηρος δεν έμαθε ασσυριακή γραφή και δεν υπήρξε ποτέ γραφέας σε    

            κάποιο ασσυριακό ανάκτορο. Αποκλείεται όμως να έμαθε την ασσυριακή γλώσσα προφορικά; Η 

            απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Εάν είχε συναναστραφή με Ασσυρίους επί όσο χρονικό διάστημα

            απαιτείται για την προφορική εκμάθηση της γλώσσας τους, ασφαλώς θα είχε μάθει και τα ονόματα των

            πόλεών τους ή τουλάχιστον των θεών τους και κάπου μέσα στα έπη του θα τα μνημόνευε, έστω και

            άθελά του. Μήπως μπορεί κάποιος να μας υποδείξη στα έπη του Ομήρου κάποια λέξη που να θυμίζη τις

            πόλεις Ασσούρ, Καλάχ, Νινευί, τις πόλεις του Ελάμ, του Ακκάδ ή της Βαβυλωνίας; Μήπως επίσης

            μπορεί κάποιος να μας υποδείξη στα ίδια έπη κάποια λέξη που να θυμίζη τους ασσυριακους θεούς 

            Άνου,  Έα, Μαρντούκ, Σιν, Σαμάς, Νινούρτα, Αντάντ, Γιμπίλ, Ενκί, Νισαμπά, Ντουμούζ, Ερεσκιγκάλ;

 

 

5. «Η Τροία του Ομήρου ήταν το Καράτεπε στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας»

 

      Το Καράτεπε είναι ένα χωριό βορειοανατολικά των Αδάνων, στα βάθη της Μικράς Ασίας, εντελώς άγνωστο σε όλους τους αρχαίους Έλληνες. Έχουμε ακούσει ότι πιθανόν να είναι η VIIa  κατά σειρά πόλη από τα βαθύτερα στρώματα προς τα υψηλότερα στρώματα του λόφου τους Χισσαρλίκ , που καταστράφηκε το 1200 π.Χ., κατά την θεωρία του Blegen. Έχουμε ακούσει ότι πιθανόν να είναι η VI κατά την ίδια σειρά πόλη στον ίδιο λόφο, όπως θεωρούσαν ο Schliemann ,  ο Dörpfeld  και ο F. Schachermeyr. Εχουμε ακούσει ότι πιθανόν το Ίλιον του Ομήρου να μην είναι ακριβώς επάνω στον λόφο του Χισσαρλίκ, αλλά κάπου εκεί τριγύρω. Έχουμε τέλος ακούσει ότι το Ίλιον πιθανόν να ταυτίζεται με την πόλη Wilusa των Χετταίων, που κείται νοτιώτερα προς τα ενδοχώρα της Εφέσου.                                                                                                                                                 

      Αλλά ότι θα ακούγαμε ότι η ομηρική Τροία βρίσκεται στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας, αυτό ούτε να φαντασθούμε δεν μπορούσαμε. Βεβαίως σε όλη την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου υπήρχαν πυρήνες επών για πολιορκίες πόλεων και για ναυτικά ταξίδια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Τροία βρίσκεται σε όποιο σημείο της υδρογείου μπορεί να φαντασθή ο καθένας. Περισσότερα για το ζήτημα των νοηματικών πυρήνων των επών της 2^ης χιλιετίας π.Χ. περιέχονται στο έργο του T.B.L. Webster, From Mycenae to Homer, London, 1958.   

                           

      Ο Όμηρος περιγράφει μία ελληνική ναυτική εκστρατεία από την Αυλίδα προς την περιοχή του Ελλησπόντου και γενικά των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, που βρίσκονται απέναντι από την νήσο Τένεδο. Και όταν στην Οδύσσεια (ραψωδία ο, στ. 403-404)  κάνει λόγο για «Συρίη» εννοεί την νήσο Σύρο και όχι ασφαλώς την Συρία!

«Ν°sñw tiw SurÛh kikl®sketai, eà pou Žkoæeiw,

ƒOrtugÛhw kayæperyeν».

[Κάποιο νησί ονομάζεται Σύρος, ένα κάπου το έχεις ακούσει,

και βρίσκεται βορειως της Ορτυγίας, (δηλαδή της Δήλου)].

 

 

 

 

6. «Ο Όμηρος ήταν γόνος ελλήνων αποίκων στην Κιλικία, που ήταν υπό τους Ασσυρίους»

 

       Σχεδόν έχει απαντηθή η άποψη αυτή. Απλώς πρέπει να τονίσουμε ότι ασφαλώς και στα μέρη της Κιλικίας, όπως και σε όλα τα μέρη της Μεσογείου θαλάσσης υπήρχαν έλληνες άποικοι. Αυτό όμως δεν έχει ως λογική συνέπεια ότι ο Όμηρος ήταν απόγονος Ελλήνων αποίκων στην Κιλικία. Τότε γιατί να μην ήταν απόγονος Ελλήνων αποίκων στην Κάτω Ιταλία ή στην Σικελία ή στον Εύξεινο Πόντο; Κάποιοι συγχέουν τα πραγματικά ενδεχόμενα με τις φαντασίες τους. Τα ενδεχόμενα της καταστάσεως του ύδατος είναι μόνον τρία: ο υδρατμός, η υγρή κατάσταση και ο πάγος. Δεν υπάρχει τέταρτο ενδεχόμενο του ύδατος. Ο σίδηρος ή ο χρυσός ή ο ψευδάργυρος δεν είναι ενδεχόμενα του ύδατος. Ετσι ακριβως και ενδεχόμενα ομηρικής πατρίδας είναι τα παράλια του Αιγαίου πελάγους ή κάποιο νησί , όπως άλλωστε και όλη η αρχαία ελληνική παράδοση το αποδέχεται και όπως προκύπτει και από το περιεχόμενο των Ομηρικών Επών. Εκτός εάν η νήσος Λήμνος,     που έχει σχέση με το τόξο του Φιλοκτήτη,  και η νήσος Τένεδος, που έχει σχέση με την ψευδοφυγή των Αχαιών, ώστε να ξεγελάσουν τους Τρώες και να τους εκπορθήσουν με την μέθοδο του Δουρείου ίππου, που κατασκεύασε ο Επειός, βρίσκονται κοντά στην Συρία και όχι στο Αιγαίο Πέλαγος!

 

 

7. «Οι Ασσύριοι ανέλαβαν την εκπαίδευσή του Ομήρου, που περιελάμβανε την εκμάθηση του «Έπους του Γκιλγκαμές»»

 

        Αυτοί οι Ασσύριοι πρέπει να ήταν πολύ φιλάνθρωποι, για να αναλαμβάνουν την δωρεάν εκπαίδευση  αλλοδαπών. Μπορεί να μας πή ο κύριος Raoul Schrott ποιον άλλον αλλοδαπό εκτός από τον Όμηρο, ανέλαβαν να εκπαιδεύσουν οι Ασσύριοι; Όλα αυτά είναι μυθιστορήματα, που μπορεί να ακούγονται  παράξενα ή ακόμη και ευχάριστα, αλλά απέχουν πολύ από την αλήθεια.

      Όλοι μας έχουμε υπ’όψη το έργο «Σοφιστικοί Έλεγχοι» του Αριστοτέλους. Εκεί ο μέγας επιστήμων διερευνά τα σοφίσματα και τους παραλογισμούς. Παραλογισμούς έχουμε, όταν κάτι το παράλογο λέγεται ή γράφεται χωρίς ο λέγων ή ο γράφων να το επιδιώκη. Αντιθέτως, όταν κάτι το παράλογο λέγεται ή γράφεται συνειδητά, τότε πρόκειται για σόφισμα. Και επειδή ο συγγραφεύς Raul Schrott δεν μπορεί να χρεωθή με άγνοια, τότε αυτό που γράφει είναι κατ’ ανάγκην σόφισμα.

      Το έπος του Γιλγάμου ή Γκιλγκαμές είναι παλιό σουμεριοβαβυλωνιακό έπος. Περιέχει περιπέτειες πολεμικές, μάχες θεών και ανθρώπων, κατακλυσμούς και ταξίδια. Ασφαλώς το έπος αυτό έχει επηρεάσει  την λογοτεχνία αρχαίων  λαών. Αυτό όμως τι συνεπάγεται; Ότι όποιος γνωρίζει ή όποιος χρησιμοποιεί στο έργο του κάποιους νοηματικούς πυρήνες  του έπους αυτού πρέπει να είχε φοιτήσει σε κάποιο σχολείο των Ασσυρίων και να άκουσε την διδασκαλία κάποιων Ασσυρίων διδασκάλων; Είναι ποτέ δυνατόν να καταλήγουμε σε τέτοια αυθαίρετα συμπεράσματα; Δηλαδή, εάν κάποιος γνωρίζη το έργο «Φάουστ» του Γκαίτε, σημαίνει ότι έζησε οπωσδήποτε στην Γερμανία και ότι του τον δίδαξαν οι Γερμανοί σε γερμανικό σχολείο;

 

            Ο Schrott διαπράττει το εξής σόφισμα:

   Μείζων προκείμενη κρίση:   Όποιος γνωρίζει κάποιο ξένο στοιχείο, το έχει μάθει στην ξένη χώρα.

   Ελάσσων προκείμενη:          Ο Όμηρος γνωρίζει στοιχεία του έπους του Γκιλγκαμές.

   Συμπέρασμα:                        Άρα, ο Όμηρος τα διδάχθηκε στην ξένη χώρα, δηλαδή στην Ασσυρία!!!

                            

 

8. «Ο Όμηρος μπαινόβγαινε στις ασσυριακές βιβλιοθήκες για να βρίσκη ημερομηνίες και ονόματα πόλεων, τοποθεσιών και ανθρώπων, που παίζουν ρόλο στα δικά του έπη».

 

           Ουδέν ανακριβέστερον αυτού. Ο Όμηρος ουδαμόθεν τεκμαίρεται ότι γνώριζε να διαβάζη ασσυριακά. Αλλά έστω, άς υποθέσουμε χάριν της συζητήσεως ότι μπαινόβγαινε στις βιβλιοθήκες της Ασσυρίας – υπήρχε ασσυριακή βιβλιοθήκη στα Άδανα ή μήπως ο Όμηρος πήγαινε στην Νινευί και σε άλλες ασσυριακές πόλεις;- και ότι διάβαζε τα ασσυριακά βιβλία, που ήταν γραμμένα ασφαλώς σε σφηνοειδή γραφή, για να βρίσκη κατά τον Schrott ημερομηνίες και ονόματα πόλεων, τοποθεσιών και ανθρώπων, που παίζουν ρόλο στα δικά του έπη  -αλήθεια, ποιον ακριβώς ρόλο παίζουν στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια; Ασφαλώς αυτός ο Όμηρος πρέπει να ήταν πολύ βραδύνους και πνευματικά καθυστερημένος, διότι μετά από τόσες και τόσες επισκέψεις του στις βιβλιοθήκες των Ασσυρίων δεν κατάφερε να μάθη το όνομα ούτε μιας ασσυριακής πόλεως, ούτε  ενός ασσυρίου θεού, ούτε ενός ασσυρίου ανθρώπου, ούτε κάν μία ημερομηνία! Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος τόσον ανίκανος και ανεπίδεκτος μαθήσεως να έχη γίνη ο δάσκαλος όλων των Ελλήνων – μη ξεχνάμε ότι ο Αριστοτέλης χάρισε στον Αλέξανδρο, τις παραμονές της εκστρατείας του την εν νάρθηκι «Ιλιάδα» για να την έχη στο προσκέφαλό του και να διδάσκεται από αυτήν - και μέσω των Ελλήνων  όλων των ανθρώπων;

 

 

9. «Ο Όμηρος ως μη ασσύριος «γραφέας» ορκίσθηκε πίστη στους ασσύριους αφέντες και  ευνουχίσθηκε»

 

       Και το μυθιστόρημα συνεχίζεται. Ο Όμηρος ως μη ασσυριος «γραφέας» ορκίσθηκε πίστη στους αφέντες του. Αυτό ελπίζουμε να μην είναι αυτό που στην ψυχολογία αποκαλείται «Προβολή», δηλαδή απόδοση σε άλλους των ψυχικών καταστάσεών μας, για δική μας απενοχοποίηση και άρση της ψυχικής εμπλοκής μας.

      Αλλά εκείνον τον «ευνουχισμό» του Ομήρου τι τον ήθελε ο Schrott;  Οι Έλληνες ουδέποτε είχαν ως ιδανικό τον ευνουχισμό. Μήπως μπέρδεψε τον Όμηρο με τους φύλακες των χαρεμιών; Δεν έχουμε τίποτε εναντίον των ευνούχων, αλλά ένας ευνούχος μπορεί να υπεραναπληρώνη την μειονεξία του κάνοντας ραδιουργίες ή  μπορεί να γράφη ερωτικά ποιήματα,  αλλά να γράφη ηρωικά έπη σαν την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, αυτό ούτε έγινε ποτέ στο παρελθόν ούτε πρόκειται να γίνη ποτέ στο μέλλον.

 

 

10.                  «Ο ευνουχισμός του Ομήρου εξηγεί το γεγονός ότι στην Ιλιάδα δεν υπάρχουν σκηνές βιασμού»

 

        Ακούστε συλλογισμό! Το γεγονός ότι στην Ιλιάδα δεν περιγράφονται σκηνές βιασμού γυναικών αποδεικνύει ότι ο Όμηρος ήταν ευνούχος!!!

       Απλούστατα, και άς το μάθη ο κύριος Raoul Schrott, η παιδεία των Ελλήνων δεν τους επέτρεπε στα μεν θεατρικά τους έργα να παρουσιάζουν φόνους επί σκηνής και δεν τους επέτρεπε επίσης στα έπη τους να περιγράφουν βιασμούς. Δεν ήταν σύγχρονοι ρεαλιστές, αλλά βαθείς ανθρωπιστές και θεωρούσαν υποτίμηση της νοημοσύνης των θεατών, των αναγνωστών και των ακροατών τους να βάζουν τέτοιες σκηνές στα έργα τους.

      Αλλά ο συλλογισμός του συγγραφέα μας είναι απίθανος. Δηλαδή, κατ’ αυτόν, όποιος δεν περιγράφει στα έργα του βιασμούς, αυτός είναι ευνούχος;!!! Και εκ του αντιθέτου, όποιος δεν είναι ευνούχος, οφείλει να περιγράφει βιασμούς;!!! Αχ, καυμένη λογική, τι σου έμελλε να πάθης!!!

 

 

11.                  «Ορθή ερμηνεία του ονόματος του Ομήρου είναι η φοινικική φράση «bene omerim”, που σημαίνει «γιοι τραγουδιστών». Και σήμερα ακόμη η λέξη «omar” σημαίνει «τραγουδιστής»»

 

      Διασώζονται από την αρχαιότητα επτά «Βίοι Ομήρου», που του εξέδωσε υπό τον τίτλο “Vitae Homeri” ο μέγας γερμανός ελληνιστής Wilamowitz το έτος 1918 στην Βόννη.  Στους περισσότερους από αυτούς τους «Βίους» αναφέρεται ότι ενδεχομένως το πραγματικό όνομα του ποιητού ήταν Μελησιγένης  ή Μελησιγενής και ότι το όνομα Ομηρος ήταν απλώς ένα παρωνύμιο (βλέπε και Albin Lesky, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, έκδοση Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1990, σελίδα 79).

     Ο Έφορος ο Κυμαίος, ιστορικός του 4^ου αιώνος π.Χ.  (απόσπασμα 1, στ. 5-12) διασώζει πληροφορία κατά την οποία  μητέρα του ποιητού ήταν η Κριθηίς και πατέρας του ο Σμυρναίος διδάσκαλος γραμμάτων Φήμιος και επειδή ο ποιητής γεννήθηκε κοντά στις όχθες του σμυρναϊκού ποταμού Μέλητος απεκλήθη Μελησιγένης. Παρεμφερείς αναφορές υπάρχουν και στον Αριστοτέλη (απόσπασμα 76, στ. 11-38).

      Υπήρχε ανέκαθεν μία διχογνωμία για την ετυμολόγηση του ονόματος του Ομήρου. Όπως ήδη έχει αναφερθή, η απόπειρα να ερμηνευθή το όνομα αυτό ως σύνθεση των λέξεων «ο μη ορών» δηλαδή «ο μη βλέπων» είναι εντελώς ανεπιτυχής. Ακολούθησαν όμως και άλλες ανεπιτυχείς και αντιεπιστημονικές απόπειρες.  Κάποιοι δηλαδή στο παρελθόν έχουν προτείνει βασισμένοι σε ηχητικές συμπτώσεις ότι το όνομα «Όμηρος» προέρχεται από την Φοινικική φράση «Bene Omer», που σημαίνει κατ’ αυτούς «παιδιά της εκφράσεως ή της διηγήσεως » ή από την παραπλήσια Φοινικική φράση «Bene Omerim», που σημαίνει «παιδιά των ομιλητών». Οι ετυμολογήσεις αυτές δεν είναι βεβαίως επιστημονικές αλλά απλοϊκές  λαϊκές  ετυμολογήσεις και εν γένει παρετυμολογήσεις. Με παρετυμολόγηση κάθε λέξη μιας γλώσσας μπορεί να θυμίζη ηχητικά κάποια λέξη μιας άλλης γλώσσας, χωρίς καθόλου να σχετίζονται πραγματικά οι λέξεις μεταξύ τους. 

      Προτού ασχοληθή κάποιος με θέματα ετυμολογίας, άς διαβάση τουλάχιστον το Ετυμολογικό μέρος της Γραμματικής του δικού μας Αχιλλέα Τζαρτζάνου ή εν πάση περιπτώσει κάτι αντίστοιχο στην πατρίδα του ή τουλάχιστον ας μελετήση τα «Μαθήματα Γενικής Γλωσσολογίας» του F. De Saussure, που έχουν μεταφρασθή σε όλες σχεδόν τις γλώσσες. Έχουμε πήξει πλέον από ανετυμολόγητους ετυμολογούντες, από αφιλοσόφητους φιλοσόφους και από αφιλολόγητους φιλολόγους. Αλήθεια θα δεχόταν ο κύριος Raoul Schrott μία ανοικτή συζήτηση για το Ομηρικό Ζήτημα από την εποχή του έργου  «Prolegomena ad Homerum»  (Προλεγόμενα εις Όμηρον» του γερμανού ελληνιστή Φρειδερίκου-ΑυγούστουWolf και του έργου “Iliasstudien” (Μελέτες για την Ιλιάδα) του επίσης γερμανού ελληνιστή Wolfgang Schadewaldt, μέχρι και σήμερα;  

      Αλλά τα τελευταία χρόνια έχει καλλιεργηθή εντέχνως  τόση θολούρα για τις αρχαίες ελληνικές σπουδές με προσμείξεις, αφροκεντρισμού, ινδοϊσμού, αιγυπτιασμού, καββαλισμού, φεγκσουισμού, αποκρυφισμού, σειρίου, ανδρομέδας αστρολογίας, αριθμολαγνίας, αναγραμματισμών, αποκωδικοποιήσεων, αποκαλύψεων, ουφολογίας, και λοιπών απίθανων νοητικών κατασκευών, ώστε  το έδαφος είναι δεκτικό στον κάθε απίθανο ημεδαπό ή αλλοδαπό να πή την φαντασιοπληξία του, για να εντυπωσιάση τους αδαείς και τους πνευματικά υπανάπτυκτους.                                                                                                                                                                   Κάποτε ένας Βασιλιάς είχε πάει σε έναν Γεωμέτρη, για να διδαχθή γεωμετρία. Επειδή όμως δυσκολευόταν, ζήτησε από τον Δάσκαλο να του υποδείξη κάποιον εύκολο δρόμο επιλύσεως των γεωμετρικών προβλημάτων, διότι δεν ήταν συνηθισμένος άνθρωπος, αλλά Βασιλιάς. Και ο Δάσκαλος  τότε του απάντησε λακωνικά: «Βασιλιά, δεν υπάρχει βασιλική οδός προς την Γεωμετρία. Ο δρόμος είναι δύσκολος, ανηφορικός και ίδιος για όλους».

           Κατ’ανάλογο τρόπο δεν υπάρχει βασιλική οδός προς καμμία επιστήμη, πόσο μάλλον προς τις φιλολογικές επιστήμες. Χρειάζεται ισόβια καθημερινή πολύωρη μελέτη συγγραμμάτων αρχαίων ελλήνων και λατίνων συγγραφέων, αλλά επίσης και  συγγραμμάτων συγχρόνων ελλήνων και ξένων σοβαρών επιστημόνων. Αρκετά μας κούρασαν οι τσαρλατάνοι και οι διεκδικούντες επαξίως τον έπαινο της Μωρίας (Laus Stultitiae), που θα’λεγε και ο Έρασμος στο ομώνυμο έργο του.                                                                                                                                                      

          Καταλήγοντας θα ήθελα να αναφέρω την πιθανώτερη ετυμολόγηση του ονόματος «όμηρος».

Αρχικά η λέξη δεν ήταν ουσιαστικό, αλλά επίθετο. Προέρχεται από την λέξη «ομού», που ως πρώτο άκλιτο συνθετικό λέξεων μεταβάλλεται σε «ομο-» και σημαίνει «μαζί» και την ρίζα «αρ-», του απαρεμφάτου «αραρείν», χρόνου Αορίστου δευτέρου του ρήματος «αραρίσκω», που δηλώνει την έννοια του συναρμολογείν  και του συνθέτειν και από την οποία παράγονται οι λέξεις «άρθρον», «αριθμός», «αρετή»,  «άριστα» και πολλές άλλες (βλέπε Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης του Ιωάννου Σταματάκου, και όλα τα άλλα Λεξικά της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, όπως είναι των Liddell, Scott, Κωνσταντινίδου και του Σκαρλάτου Βυζαντίου).   

          Άρα, το επίθετο «όμηρος» σημαίνει: ο συναρμολογούμενος, αλλά και ο συναρμολογών, ο συντεθειμένος αλλά και ο συνθέτων.  Ως ουσιαστικό η ίδια λέξη έλαβε και την έννοια της «εγγυήσεως», δηλαδή του εχεγγύου, κάποιου πράγματος με άλλα λόγια, που το κρατούσε κάποιος ως ενέχυρο, για να υποχρεωθή ο οφειλέτης να εκπληρώση το χρέος του.  Η έννοια αυτή της «εγγυήσεως» επεκτάθηκε και στους ανθρώπους και έτσι προέκυψε  η σημασία της «ομηρείας», δηλαδή της αιχμαλωσίας ανθρώπων, προς εκβιασμό κάποιων ενεργειών του αντιπάλου.

        Το κύριο όνομα «Όμηρος», που δόθηκε στον έλληνα ποιητή,  υποδηλώνει την αρχική σημασία της λέξεως και σημαίνει ακριβώς: ο συναρμολογώ, ο συνθέτων, ο ραψωδός. Άλλωστε αυτές ήταν οι κύριες ιδιότητες της   ποιητικής του τέχνης. Πήρε το διασκορπισμένο επικό υλικό της Αχιλληίδος, της Μελεαγρίδος, της Ιλίου πέρσεως και άλλων αυτοτελών μικρών ή μεγάλων κυκλίων επών και συνέθεσε δύο μεγαλουργήματα καθαρά θεατρικής και κινηματογραφικής δομής, που αρχίζουν “in medias res” περιέχουν εκπληκτικούς διαλόγους, μέχρι σημείου που ο μεγάλος μας τραγικός ποιητής Αισχύλος έλεγε ότι οι Τραγωδίες του δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνον τα ψιχία από τα μεγάλα δείπνα του Ομήρου.   

 .    

12.                   «Μία πόλη της σημερινής Συρίας λεγόταν «Ομερος» και σήμερα λέγεται «Αραμανλί»»

 

      Δεν επισημάνθηκε συριακή αρχαία πόλη ονόματι «Ομερος». Αλλά και εάν πράγματι υπήρχε, τι θα σήμαινε αυτό; Μήπως δεν υπάρχει και η ιταλική εταιρεία «Omera» και η αμερικανική εταιρεία «OMERI» (Orthopedic Massage Education and Research Institute); Όλες αυτές οι περιπτώσεις δείχνουν ότι κάποιοι άνθρωποι σε διάφορες χώρες θέλουν να δώσουν σε τόπους τους, σε ανθρώπους τους ή ακόμη και σε εταιρείες τους ονόματα που να θυμίζουν το όνομα του Ομήρου.

Αυτό είναι απολύτως σεβαστό και το επικροτούμε.                                                                                            

     Όμως πότε επιτέλους θα γίνη αντιληπτό, ότι το δασυνόμενο όνομα Όμηρος  (στα λατινικά Homerus) δεν προέρχεται από το ψιλούμενο όνομα «Ομερος(;) ή από το ψιλούμενο όνομα «Ομάρ» ή από το επίσης ψιλούμενο όνομα «Ομέρ», ή από την ψιλούμενη λέξη “omerim”; Εάν πράγματι είχε συμβή αυτό κατά την αρχαιότητα, τότε η ελληνική λέξη Όμηρος δεν θα έπαιρνε δασεία, αλλά ψιλή. Στην πραγματικότητα όλες οι ξένες λέξεις, που προαναφέραμε,  είναι μεταγενέστερα δάνεια της δασυνόμενης λέξεως  Όμηρος, όταν πλέον το δασύ πνεύμα δεν προφερόταν καθαρά και έτσι δεν ακουγόταν από τους ξένους, που το υιοθέτησαν ο καθένας με τον τρόπο του. Επομένως και το δωδέκατο επιχείρημα του κυρίου Schrott είναι έωλο και δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτε. Ή μήπως υιοθετεί την φράση του Samuel Beckett στο έργο «Περιμένοντας τον Godot»: «Τίποτε δεν είναι πιο αληθινό από το τίποτε»;

                    

           Τελικό ερώτημα

 

            Όσα γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Raoul Schrott για τον Όμηρο διακυβεύοντας το επιστημονικό του κύρος είναι απλώς προϊόντα επιστημονικής πλάνης, απολύτως συγγνωστά  ή εντάσσονται στο πλαίσιο της στρατευμένης «επιστήμης» προς εξυπηρέτηση  τυχόν πολιτικών ή άλλων συμφερόντων και ο νοών νοείτω; Είχε δίκαιο λοιπόν ο Καίσαρ: «Με ευχαρίστηση οι άνθρωποι πιστεύουν αυτό, που επιθυμούν»…  

 

                                                                                          Κερατσίνι, 6 Ιανουρίου 2008

                                                                                         Παναγιώτης Κ. Μητροπέτρος                                                                                   Λυκειάρχης, Φιλόλογος και Νομικός