Η Προέλευση και η Eξάπλωση της Πατριαρχίας (
)
Παγκόσμια γεωγραφικά πρότυπα κατασταλτικών, επώδυνων,
τραυματικών, βίαιων, θωρακισμένων, πατριαρχικών συμπεριφορών και κοινωνικών
θεσμών, οι οποίοι εμποδίζουν τους δεσμούς μητέρας-παιδιού και άντρα-γυναίκας,
συσχετίστηκαν και αναπτύχθηκαν μέσω μιας συστηματικής ανάλυσης ανθρωπολογικών
δεδομένων από 1170 πολιτισμούς που βρίσκονται σε στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης.
Όταν τα δεδομένα που αφορούσαν την συμπεριφορά απεικονίστηκαν σε χάρτη, βρέθηκε
ότι στην υπερβολικά άνυδρη ερημική ζώνη που περικλείει την Βόρεια Αφρική, τη
Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, την οποία αποκαλώ Σαχαρασία, εκτείνονται
χωρικά, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, οι πιο ακραίες πατριαρχικές συμπεριφορές
και κοινωνικοί θεσμοί της Γης.
Οι περιοχές που είναι οι πιο απομακρυσμένες από την
Σαχαρασία, η Ωκεανία και ο Νέος Κόσμος, βρέθηκε ότι διέθεταν τις πιο τρυφερές,
αθωράκιστες, μητριαρχικές συμπεριφορές, οι οποίες υποστηρίζουν και προστατεύουν
τους δεσμούς μεταξύ μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας. Του Τζαίημς ΝτεΜέο, Ph.
D. Διευθυντής του Εργαστηρίου Βιοφυσικής της Οργόνης (Orgone Biophysical
Research Lab).
Μια συστηματική επισκόπηση αρχαιολογικών και ιστορικών
δεδομένων οδηγεί στην άποψη ότι η πατριαρχία πρωτοεμφανίστηκε στην Σαχαρασία μετά
το 4000 π.Χ., την εποχή της μεγάλης οικολογικής μεταβολής από καταστάσεις όπου
επικρατούσαν τα σχετικά υγρά λιβάδια και τα δάση σε καταστάσεις άνυδρων ερήμων.
Εντοπίστηκαν τα πρότυπα διαμονής και μετανάστευσης των πατριαρχικών πληθυσμών,
από τις προηγούμενες πατρίδες τους που βρίσκονταν μέσα στην Σαχαρασία, για να
εξηγηθεί η μετέπειτα εμφάνιση της πατριαρχίας σε περιοχές που βρίσκονται έξω
από την Σαχαρασία. Πριν από την εμφάνιση των καταστάσεων ξηρασίας μέσα στην
Σαχαρασία, υπάρχουν πολλά στοιχεία υπέρ της πλατιάς διάδοσης της μητριαρχίας,
αλλά στοιχεία που να υποδεικνύουν ύπαρξη πατριαρχίας εν γένει δεν υπάρχουν.
Υποστηρίζεται ότι η μητριαρχία αποτελεί την πρωιμότερη,
αρχική, και έμφυτη μορφή ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικής οργάνωσης, ενώ
η πατριαρχία, η οποία διαιωνίστηκε από κοινωνικούς θεσμούς που επέφεραν
τραύματα, πρωτοεμφανίστηκε ανάμεσα στους πληθυσμούς του Homo Sapiens στην
Σαχαρασία, υπό την πίεση της έντονης ερημοποίησης, της πείνας και της
υποχρεωτικής μετανάστευσης. Οι ψυχολογικές απόψεις του Βίλχελμ Ράιχ παρέχουν
την κατανόηση του μηχανισμού με τον οποίο οι πατριαρχικές (θωρακισμένες,
βίαιες) συμπεριφορές έγιναν καθεστώς και συνεχίζονται πολύ καιρό μετά το αρχικό
τραύμα.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η παρούσα εργασία περιέχει σε περιληπτική μορφή τα δεδομένα
και τα συμπεράσματα της προσωπικής μου επταετούς γεωγραφικής μελέτης σχετικά με
την τοπική διαβάθμιση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε όλη την έκταση του κόσμου,
καθώς και άλλων σχετιζόμενων κοινωνικο-περιβαλλοντικών παραγόντων, μια μελέτη η
οποία αποτέλεσε την διδακτορική μου διατριβή. (ΝτεΜέο 1985, 1986, 1987). Στην
έρευνα αυτή εστιάστηκα ιδιαίτερα σε ένα μεγάλο σύμπλεγμα τραυματικών και
κατασταλτικών στάσεων, συμπεριφορών, κοινωνικών εθίμων και θεσμών τα οποία
σχετίζονται με τη βία και τις εχθροπραξίες. Η μελέτη μου προχώρησε λαμβάνοντας
υπ’ όψη κλινικές και δια-πολιτισμικές παρατηρήσεις σχετικά με τις βιολογικές
ανάγκες των βρεφών, των παιδιών και των εφήβων, τα κατασταλτικά και
καταστροφικά αποτελέσματα που έχουν σε αυτές τις ανάγκες ορισμένοι κοινωνικοί
θεσμοί καθώς και κάποια είδη σκληρού φυσικού περιβάλλοντος και τις επιπτώσεις
αυτής της καταστολής και της καταστροφής στην συμπεριφορά.
Η γεωγραφική προσέγγιση της προέλευσης της ανθρώπινης
συμπεριφοράς, όπως παρουσιάζεται εδώ, επέτρεψε την κατασκευή μιας παγκόσμιας
απεικόνισης της αρχαιότερης πολιτισμικής μας ιστορία, πολύ πιο καθαρής από
εκείνη που ήταν ως τώρα εφικτή. Η αιτιακή σχέση μεταξύ των τραυματικών και των
κατασταλτικών κοινωνικών θεσμών με την καταστροφική επιθετικότητα και τις εχθροπραξίες
επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε στην προσέγγισή μου, η οποία επιβεβαίωσε την
ύπαρξη σε όλο τον κόσμο μιας αρχαίας, περιόδου σχετικά ειρηνικών κοινωνικών
συνθηκών, όπου οι εχθροπραξίες, η ανδρική κυριαρχία και η καταστροφική
επιθετικότητα είτε απουσίαζαν, είτε βρίσκονταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα.
Επιπλέον, έγινε εφικτό να εντοπιστούν με ακρίβεια και η εποχή και ο τόπος πάνω
στη Γη όπου οι συνθήκες του ανθρώπινου πολιτισμού μετασχηματίστηκαν από
ειρηνικές, δημοκρατικές, ισότιμες σε βίαιες, πολεμικές και δεσποτικές.
Τα ευρήματα αυτά έγιναν εφικτά με τη βοήθεια πρόσφατων
παλαιοκλιματικών και αρχαιολογικών μελετών πεδίου (οι οποίες αποκάλυψαν
άγνωστες μέχρι τότε κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνθήκες) και της ανάπτυξης
μιας τεράστιας, παγκόσμιας κλίμακας βάσης ανθρωπολογικών δεδομένων από
εκατοντάδες ως χιλιάδες διαφορετικούς πολιτισμούς από όλο τον κόσμο. Ο
μικροϋπολογιστής, μια ακόμα πρόσφατη καινοτομία, επέτρεψε την εύκολη προσέγγιση
στα δεδομένα αυτά και την προετοιμασία, μέσα σε λίγα χρόνια παγκόσμιων χαρτών
συμπεριφοράς οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσαν μια ολόκληρη ζωή για να
ετοιμαστούν. Η προσέγγισή μου σε αυτά τα ερωτήματα συνιστούν, επίσης, μια από
τις πρώτες συστηματικές επισκοπήσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των
κοινωνικών θεσμών και αποκαλύπτει ένα μέχρι τότε μη παρατηρηθέν, αλλά ξεκάθαρο
πρότυπο ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πριν από την παρουσίαση των χαρτών, οι οποίοι
παρουσιάζουν τον πυρήνα των ανακαλύψεών μου στο χώρο, απαιτείται μια ανάλυση
των παραμέτρων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όπως και της θεωρίας πίσω από τους
χάρτες.
Μητριαρχικός σε αντιπαράθεση με Πατριαρχικό Πολιτισμό:
Οι Ρίζες της Βίας στο Παιδικό Τραύμα και την Καταστολή
της Σεξουαλικότητας
Η έρευνά μου αρχικά στόχευε στην ανάπτυξη μιας παγκόσμιας
γεωγραφικής ανάλυσης των κοινωνικών παραγόντων που σχετίζονται με το πρώιμο
παιδικό τραύμα και την καταστολή της σεξουαλικότητας, για να ελεγχθεί η
ορθότητα της σεξ-οικονομικής θεωρίας του Βίλχελμ Ράιχ (1935, 1942, 1945, 1947,
1949, 1953, 1967, 1983). Η θεωρία του Ράιχ, η οποία αναπτύχθηκε από την
ψυχανάλυση και στην συνέχεια παρέκκλινε από αυτή, χαρακτήρισε την καταστροφική
επιθετικότητα και την σαδιστική βία του Homo Sapiens ως μια εντελώς αφύσικη
κατάσταση, αποτέλεσμα της χρόνιας και τραυματικής αναστολής των ακόλουθων
λειτουργιών: της αναπνοής, της συναισθηματικής έκφρασης και των ενστίκτων που
στοχεύουν στην απόλαυση. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η αναστολή γίνεται χρόνια
μέσα στο άτομο μέσω συγκεκριμένων τελετουργιών και κοινωνικών θεσμών που είναι
εξαιρετικά επώδυνοι και αναστέλλουν την ηδονή, οι οποίοι συνειδητά ή ασυνείδητα
παρεμβαίνουν στους δεσμούς μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας. Αυτές οι
τελετουργίες και τα έθιμα υπάρχουν και στους ‘πρωτόγονούς’ πολιτισμούς που
βρίσκονται σε στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης, αλλά και μεταξύ των τεχνολογικά
προηγμένων ‘πολιτισμένων’ κοινωνιών.
Μερικά παραδείγματα είναι: η ασυνείδητη ή εκλογικευμένη
επιβολή πόνου στα νεογέννητα και στα παιδιά με διάφορους τρόπους⋅
ο αποχωρισμός και
η απομόνωση του
βρέφους από τη μητέρα του⋅ η αδιαφορία
για το βρέφος που κλαίει και είναι αναστατωμένο⋅ η ακινητοποίηση,
το ολοήμερο φάσκιωμα⋅
η άρνηση του στήθους και ο πρόωρος απογαλακτισμός του
βρέφους⋅
το κόψιμο της σάρκας του βρέφους, συνήθως των γεννητικών
οργάνων⋅
η τραυματική αγωγή
τουαλέτας⋅
και οι απαιτήσεις να είναι
ήσυχο, υπάκουο και να μην είναι περίεργο, οι οποίες ενισχύονται από σωματικές
ποινές ή απειλές. Άλλα κοινωνικά έθιμα που επιδιώκουν να ελέγξουν ή να
συνθλίψουν τα αναδυόμενα σεξουαλικά ενδιαφέροντα του παιδιού, είναι το ταμπού
της γυναικείας παρθενίας, που απαιτείται από κάθε πολιτισμό που λατρεύει έναν
πατριαρχικό ανώτερο θεό και ο προκαθορισμένος ή υποχρεωτικός γάμος που
επιβάλλεται μέσω τιμωρίας ή ενοχών.
Οι περισσότερες από αυτές τις τελετουργικές τιμωρίες και
περιορισμούς επιβάλλονται πιο επώδυνα στα κορίτσια αν και επηρεάζονται πάρα
πολύ και τα αγόρια. Απαιτήσεις για ανοχή του πόνου, για καταπίεση των
συναισθημάτων και για άκριτη υπακοή στις γηραιότερες αυθεντίες (συνήθως άντρες)
όσον αφορά σημαντικές αποφάσεις στην ζωή αποτελούν αναπόσπαστες παραμέτρους
τέτοιων κοινωνικών θεσμών, οι οποίοι επεκτείνονται για να ελέγξουν την
συμπεριφορά και των εφήβων. Το μέσο άτομο μέσα σε μια δεδομένη κοινωνία
υποστηρίζει και υπερασπίζεται αυτά τα κατασταλτικά έθιμα, άσχετα με τις
συνέπειές τους που είναι επώδυνες, ελαττώνουν την απόλαυση, ή απειλούν την ζωή
και θεωρούνται, άκριτα, ως ‘καλές’ εμπειρίες που ‘πλάθουν χαρακτήρα’, ως μέρος
της ‘παράδοσης’. Παρ’ όλ’ αυτά, υποστηρίζεται ότι από ένα τέτοιο σύμπλεγμα
επώδυνων και κατασταλτικών κοινωνικών θεσμών, προκύπτουν τα νευρωτικά,
ψυχωτικά, αυτοκαταστροφικά και σαδιστικά συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς,
τα οποία εκφράζονται με μια πληθώρα τρόπων, είτε καλυμμένων και ασυνείδητων,
είτε φανερών, εκφρασμένων με ωμότητα.
Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου