ΟΙ ΑΣΠΟΝΔΟΙ ¨ΦΙΛΟΙ¨ ΜΑΣ ΟΒΡΙΟΙ

ΟΙ ΑΣΠΟΝΔΟΙ ¨ΦΙΛΟΙ¨ ΜΑΣ ΟΒΡΙΟΙ

Επειδη πολλοι φιλοι διαμαρτυρηθηκαν διοτι δεν τους εφτασε το αρθρο του Μουαμαρ Ιγνατιου, σας το ξαναστελνω, προσθετοντας ακομα ένα δικο του.

Φυσικα (….. και για οσους δεν το καταλαβαν…) το «Μουαμαρ Ιγνατιος», είναι καλλιτεχνικο ψευδωνυμο.

Διονυσος

Εβραίοι & 1821

Τόσο όμως στην Οθωμανοκρατούμενη όσο και στη Λατινοκρατούμενη Ελλάδα, ο οικονομικός κυρίαρχος ήταν ο ίδιος. Και στη Δύση η τοκογλυφία και τα λοιπά παρασιτικά επαγγέλματα ενεργούνταν από την ίδια φυλετική ομάδα, με βασική κινητήριο δύναμη τα κεφάλαια του Βατικανού.

Ήσαν τέτοια και τόσο μεγάλα τα συμφέροντά τους και τόση η προστασία τους από την τουρκική εξουσία που ούτε φυσέκι δεν έριξαν του Τούρκου στους τέσσερις αιώνες της σκλαβιάς, ούτε ποτέ Εβραίος βγήκε αρματολός.

Μέσα την Πόλη ο αρχιραββίνος έλυνε και έδενε. Οι ομόφυλοί του, συνέταιροι στη διοίκηση του κράτους, εκμεταλλεύονταν στο όνομα του Σουλτάνου όλο τον πλούτο της Ανατολής. Σαράφηδες (αργυραμοιβοί), τοκογλύφοι, παλαιοπώλες, μεσίτες, δουλέμποροι, εκμισθωτές τελωνειακών φόρων, αυτές ήσαν οι ασχολίες των « αξιότιμων » αυτών υπηκόων του Σουλτάνου, με τις οποίες ρουφούσαν το αίμα των υπόδουλων.

Ιδιαίτερα μετά την αποπομπή τους από τις Ευρωπαϊκές χώρες στα 1498, οι Εβραίοι διάλεξαν να εγκατασταθούν στα πλέον νευραλγικά σημεία της Αυτοκρατορίας:

Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα, Αγρίνιο, μεγάλα εμποροβιομηχανικά και διαμετακομιστικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κεφαλαιούχου εμποροτραπεζίτη της εποχής είναι ο Ιωσήφ Nasi (Νάζης). Κύριες δραστηριότητές του ήσαν οι προμήθειες της Σουλτανικής Αυλής σε τρόφιμα και η διαμετακόμιση των κρασιών της Κρήτης, του Αιγαίου και του Ιονίου, μονοπωλιακά. Ο Nasi ήταν ακόμα φεουδάρχης της Νάξου, της Άνδρου, της Μήλου, της Πάρου, της Θήρας, της Κέας, της Σίφνου, της Αμοργού και άλλων νησιών, απόλυτος δηλαδή οικονομικός κυρίαρχός τους. Όσο για τα έσοδά του, από την εκμίσθωση και μόνο της δεκάτης των κρασιών Αιγαίου και Ιονίου, ας σκεφθεί κανείς ότι ενώ εισέπραττε 15 000 σκούδα, πλήρωνε στο σουλτανικό ταμείο μόλις 2000 σκούδα.

Εκεί όμως που οι Εβραίοι πραγματικά μεγαλούργησαν, ήταν στο δουλεμπόριο. Αυτό απετέλεσε και τη βάση του εμποροτοκογλυφικού τους κεφαλαίου. Κοπάδια σκλάβων πωλούνταν σαν οποιαδήποτε πραμάτεια. Και με ποιο τρόπο ... Ιδιαίτερα προσεχτικοί ήσαν με τις γυναίκες.

Τις έβαφαν προκλητικά, γράφει ο Βακαλόπουλος, και τις περιποιούνταν ανάλογα για να επιτυγχάνουν υψηλότερη τιμή.

«Μόλις ξημερώνει οι δούλοι σαν κοπάδια προβάτων οδηγούνται στην αγορά. Μαζεύονται οι αγοραστές και ορίζεται η τιμή.

Αν αρέσουν στον αγοραστή, τους αφαιρούν τα ενδύματα και τους εκθέτουν στα μάτια του μέλλοντος κυρίου. Επιθεωρούνται όλα τα μέλη, δοκιμάζονται, γίνεται έρευνα μήπως κανένα ελάττωμα υπάρχει στις κλειδώσεις και αρθρώσεις. Αν δεν αρέσει, επιστρέφεται στο δουλέμπορο. Και τόσες φορές θα το πάθει αυτό, όσες φορές βρεθεί κάποιος αγοραστής».

Όσο για τις άλλες οικονομικές δραστηριότητες των Εβραίων, ξεχωριστή ήταν αυτή της «μεσιτείας». Αγόραζαν δηλαδή τις πρώτες ύλες σε εξευτελιστικές τιμές από τους αγρότες, μαλλί, βαμβάκι, δέρματα, καπνό, σταφίδα, σιτάρι, και τα μεταπωλούσαν σε Γάλλους, Βενετσιάνους και λοιπούς, εισπράττοντας υπέρογκα ποσά γι' αυτήν τους τη «μεσιτεία». Ύστερα, τα εμπορεύματα γύριζαν ξανά στην αγορά, στα πανηγύρια που γίνονταν κυρίως την Κυριακή, ημέρα αργίας χριστιανικής, όχι όμως και εβραϊκής και μουσουλμανικής. Τα εμποροπανηγύρια αυτά ήσαν οι μοναδικοί τόποι συναλλαγής για το λαό κι εκεί κυριαρχούσαν οι Εβραίοι.

Διέπρεψαν και σ' ένα ακόμα τομέα : την τοκογλυφία. Το επιτόκιο του δανεισμούέφθανε το 20% (όποια ομοιότητα με το σημερινό σύστημα δεν είναι διόλου τυχαία).

Μα δεν τους έφτανε αυτό.

Γράφει ο γραμματολόγος Σπυρίδων Βιάζης στο τεύχος 14 του «Παρνασσού» :

«Η ζακυνθία κοινωνία κατεφέρετο κατά των Εβραίων, οίτινες κατά τους χρόνους εκείνους εξήσκουν τοκογλυφίαν εις βαθμόν τοιούτον, ώστε υπεχρεώθη να ζητήση παρά της κυβερνήσεως τον περιορισμόν του κακού. Οι τοκογλύφοι εθριάμβευον και οι πτωχοί, οι έχοντες ανάγκην επιέζοντο. Οι Εβραίοι επίεζον

περισσότερο τους χωρικούς, εις ους δάνειζον χρήματα και εν καιρώ εσοδείας ελάμβανον ως αντάλλαγμα οίνον, έλαιον, σταφίδα, βάμβακα, τυρόν, σίτον, τα οποία ακολούθως εμπορεύοντο. Πολλάκις συνέβαινεν ώστε ένεκα των υπερόγκων δανείων, άπασα η εσοδεία να περιέλθη εις χείρας των τοκογλύφων.

Εδάνειζον επί ενεχύρω και αντί ευτελούς ποσού χρημάτων ελάμβανον είδη μεγάλης αξίας. Αφήρουν τους πολυτίμους λίθους και αντικαθίστων αυτούς δια κοινών. Οι Εβραίοι εκτός της τοκογλυφίας, προσεπάθουν, οσάκις ηδύναντο, να κατακρατώσι τα ομόλογα, και είτα εκ νέου παρά των πτωχών να ζητώσι τα χρήματα - τούτο δε εγένετο ότε το δάνειον δεν ήτο επί ενεχείρω».

Κι αφού χάρις στις εναρέτους αυτές ενέργειες του «περιούσιου λαού» γίνονταν σκλάβοι (για δεύτεροι φορά) οι ρωμιοί χωρικοί, για να μπορέσουν, όπως νόμιζαν, να ξεχρεώσουν, κατέληγαν στα πλοκάμια του Ταμείου Εξαγοράς Σκλάβων που λειτουργούσε επισήμως στη Ζάκυνθο από το 1560 ως το 1789. Οι δυστυχείς δε οικογένειες για να ελευθερώσουν τους ανθρώπους τους, άλλο δεν μπορούσαν να κάνουν από το να δανειστούν χρήματα από τους τοκογλύφους, βάζοντας ενέχυρο ό,τι τους είχε απομείνει. Κι όταν δεν έφτανε κι αυτό, ακόμα και τα ίδια τα παιδιά τους.

Κυρίαρχοι στο ανίερο αυτό παιχνίδι της βρωμερής συναλλαγής ήσαν βεβαίως οι Εβραίοι κεφαλαιούχοι πλουτοκράτες, το δεξί χέρι των Τούρκων κατακτητών και των Λατίνων αποικιοκρατών. Μόνο στην Κέρκυρα, για να δούμε έναν ακόμη τόπο, υπήρχαν στα μέσα του 17ου αιώνα πεντακόσιοι πλουσιότατοι εμπορικοί οίκοι Εβραίων που δραστηριοποιούνταν σε κάθε διαμεσολαβητικό τομέα.

Για τον οίκοτου μεγαλοτραπεζίτη Εβραίου Βιβάντε, γράφει ο Ι.Α.Ρωμανός στην πραγματεία του «Η εβραϊκής κοινότης της Κερκύρας» ότι «Ηύξενον δε οσημέραι κατά τε τα πλούτη και την δύναμιν». Σ' αυτά τα άπιαστα για το λαό πλούτη και την τρομακτική δύναμη του εβραϊκού στοιχείου ο Ελληνισμός είχε το θάρρος να αντισταθεί, όπως το μαρτυρούν το ξέσπασμα των ποπολάρων στη Ζάκυνθο εναντίον των Εβραίων στα 1712, οι συγκρούσεις στην Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κέρκυρα κι αλλού.

Αλλά και η συλλογική συνείδηση του λαού μας κατέγραψε το «οβραίικο παζάρι» και την «οβραίικη σκληράδα» και χαρακτήρισε μαζί ακόμη και με τον τουρκικό όχλο αυτήν τη λαομίσητη ομάδα καιροσκόπων με το βαρύ και περιφρονητικό χαρακτηρισμό «τσιφούτ» : φιλάργυρος και ποταπός.

Αλλά όχι μόνον ο λαός αλλά και συγγραφείς και λόγιοι μαρτυρούν για το εβραϊκό μίσος όπως καταλήγουν να αιτιολογήσουν την ειδεχθή συμπεριφορά αυτής της ράτσας απέναντι στους ρωμιούς. Ανάμεσά τους ο Ανώνυμος Έλληνας, συγγραφέας της περίφημου «Ελληνικής Νομαρχίας» και ο Αδαμάντιος Κοραής που γράφει ανάμεσα στ' άλλα πως :

«Των Ιουδαίων το προς ημάς μίσος, υπερβαίνει και αυτό το τουρκικό μίσος».

Ένα ακόμη ένα {ένθ. άνωτ. σελ. 383, λ. «Γκελμπερής»} Γκελμπερής Αναγνώστης ή Κελπερής. Αγωνιστής από την Κυνουρία. Επολέμησε ως μικροκαπετάνιος κατά το 1821. Στήν έφοδο που έγινε κατά τα ξημερώματα της 4ης Δεκεμβρίου 1821 κατά του Αναπλιού και απότυχε, είχε πάρει μέρος και ο Γκελμπερής. Μιά μπάλα κανονιού του έσπασε το ένα πόδι στο μερί, και δεν μπορούσε να φύγη. Εβρήκαν οι Τούρκοι τον πήραν μέσα στ' Ανάπλι. Ο θάνατος του ήταν μαρτυρικός.

Ο Φωτάκος αναφέρει τα εξής: « Oi δέ Εβραίοι δια να δείξουν εις τους Τούρκους, ότι έχουν το αυτό πάθος με αυτούς κατά των Ελλήνων, τον έσυραν εις τους δρόμους της πόλεως και ενόσω έζη του έκαμαν μύρια μαρτύρια, εμπαιγμούς και ύβρεις, και μάλιστα τινές έξ αυτών έμάσαγαν τα αυτιά του, τάχα ότι έκινούντο από ύπερβολικόν πάθος και διά να ευχαριστήσουν τους Τούρκους. Αφού δε άπέθανεν ο Κελμπερής, έπειτα τον έρριψαν εις την θάλασσαν ». Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στα «Απομνημονεύματα » του Φ. Φωτάκου {εκδ. « Μπούρας » τόμος Α' σελ. 252 κ.ε.}.

Ο Μιχ. Οικονόμου διηγείται: « Τάς τοιαύτας δε απάνθρωπους και οικτρός σφαγάς πένθιμους σκηνάς και ανεκδιήγητους ωμότητας κατά τάς του Πάσχα ημέρας και άλλοτε άναιτίως όλως γινομένας, προκαλούμενος δέ διά συκοφαντίας των μισοχρίστων Ιουδαίων η τινών άλλων μισελλήνων επί απλοίς

και ψεύδεσιν ύποθέσεσιν, η προ vcφάσεσιν, έν τε Βυζαντίω, έν Σμύρνη, έν Κώ, έν Κρήτη, έν πάσαις ταις νήσοις και αλλαχού όπου ήσαν κάτοικοι τήν έλληνικήν γλώσσαν πάτριον έχοντες και την ανατολικήν θρησκείαν πρεσβεύοντες, η ταύτης λειτουργοί όντες, επιχαιρεκάκως εθεώντο, ού μόνον οι μισόχριστοι Ιουδαίοι, αλλά και άλλοι τίνες μισέλληνες δυστυχώς καυχώμενοι, ότι είναι και αυτοί χριστιανοί... Εφεώρα δέ τα γινόμενα και ο παντέφορος οφθαλμός του μακροθυμούντος Θεού ». {«Απομν. Αγωνιστών 1821» έκδ. «Κοσμαδάκη» τόμος 14ος σελ. 90}.

Μετά από κάθε « διωγμό » οι εβραίοι επαναλαμβάνανε κλαψουρίζοντας το χιλιοειπωμένο τροπάριο, ότι τους καταδιώκουν και τα λοιπά και τα λοιπά. Στη Σμύρνη, αρχές Απριλίου του 1821, διαδίδανε ψεύτικες φήμες, ότι στα ελληνικά πλοία, όσους Τούρκους πιάνανε, τους άλειφαν με ρετσίνι και τους καίγανε. Πολλαπλασιάζανε μ' αύτόv τον τρόπο την εκδικητική μανία των εξαγριωμένων, από την Ελληνική Επανάσταση, τουρκικών ορδών ». {Χ. Στασινοπούλου: «Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821» τόμος Β' σελ. 64}.

Ο Ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς {«Ο Γέρος του Μοριά» έκδ. «Μπίρης» Αθ. 1975,  σελ. 290} περισσότερο λεπτομερώς γράφει για την προσπάθεια των εβραίων να εξαγοράσουν την ζωήν τους: « Οι Εβραίοι, μιά νύχτα, μπόρεσαν να βγάλουν μερικούς δικούς τους έξω από το κάστρο. Γλίστρησαν ως την καλύβα του

Υψηλάντη και του πρότειναν να τους αφήσει να βγουν, να τους εγγυηθεί ασφάλεια ζωής και περιουσίας κι αυτοί θάδιναν ένα μεγάλο ποσό στους πολιορκητές. Μά ποιος μπορούσε ν' ακούσει τέτοιες προτάσεις. Ούτ' ένα παλικάρι δεν ήταν στο στρατόπεδο που να μήν ξαίρει τον άθλιο ρόλο πούχαν παίξει στην τραγωδία της κρεμάλας του πατριάρχη, το μίσος και το φανατισμό πούχαν δείξει βρίζοντας το λείψανο τον, σέρνοντας το στους δρόμους, οι Εβραίοι της Πόλης. Τους έδιωξαν μ' άγριες φοβέρες ». Παρά το μίσος που ένοιωθαν για τους Ιουδαίους οι πολεμιστές του 21 δεν τους σκότωσαν αμέσως « τους έδιωξαν μ' άγριες φοβέρες». Όταν ελευθερώθηκε η Τρίπολι μάταια πάλι άποπειραθήκανε να δωροδοκήσουνε τους νικητές Έλληνες δίνοντας τους χρυσάφι και πετράδια.

« Μεγάλο κακό γινόταν τον ίδιο καιρό στο Μαχαλά των Εβραίων. Λύσαν όλοι τους τα κομποδέματα. Χρυσάφι κι ασήμι, πετράδια, μαργαριτάρια, χύθηκαν στα πόδια παλικαριών μά δεν τους όφέλησε. Τους πέρασαν όλους από το σπαθί. Ο Κολοκοτρώνης μονάχα κατάφερε να γλιτώσει έναν. Τόν Λευΐ. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει το φοβερό ρέμα του θανάτου και της αρπαγής ». {ένθ άνωτ. σελ 349}

Μετά την άπελευθέρωσι της Τριπόλεως οι Ελληνες έσφαξαν τους εβραίους με περισσότερο μίσος, άπ' όσο σκότωναν τους Τούρκους, όπως ακριβώς αφηγείται ο Φ. Φωτάκος{«Απομνημονεύματα έκδ. «Μπούρας» τόμος Α,σελ. 251}: « Οι Εβραίοι της Τριπολιτσάς και αυτοί έχάθησαν μαζί με τους Τούρκους, και έθανατώθησαν με περισσοτέραν εχθρότητα...» Τα ίδια γράφει κι ο Σπ. Τρικούπης { « Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 » τόμος Β, σελ. 93 }: « Οι δε εν Τριπολιτσά Εβραίοι επί λόγω της έν Κωνσταντινουπόλει και άλλου κακής προς τους Χριστιανούς διαγωγής των ομοθρήσκων των, όλοι κατεστράφησαν, οι μεν δια σιδήρου, οι δε διά πυρός...»

Παρ' όλα αυτά ο Κολοκοτρώνης διέσωσε τον εβραίο Τραπεζίτη Χανάμ, τον Λεβύ και άλλους Ιουδαίους. Ο δε Κανέλλος Δεληγιάννης περιγράφει {«Απομνημονεύματα Αγωνιστών 1821» τόμος 17, σελ. 278} και αυτός μετά την άλωσιν της Τριπόλεως: « διέσωσα δε δώδεκα Εβραίους, τον Χαχάμην τους καιδύο γυναίκας, και τους έστειλα είς την οίκίαν μου φιλανθρωπίας ένεκα τους διετήρησα τρία περίπου έτη τροφοδοτών και περιθάλπων αυτούς έξ ίδιων μου και κατά το 1824 τους έστειλα ασφαλώς είς την Ζάκυνθον και διεσώθησαν ».

Όπως φαίνεται κι από άλλας αφηγήσεις κατά την Επανάστασιν του 1821 διεσώθησαν αρκετοί εβραίοι, τους οποίους οι Έλληνες αντάλλαξαν με δικούς μας αιχμαλώτους. Άλλοτε πάλι παίρνανε χρήματα που τόσο είχαν ανάγκη για την συνέχιση του αγώνος. Ο Κανέλλος Δεληγιάννης {ένθ. άνωτ. σελ. 24} αναφέρει ότι ύστερα από νικηφόρα έφοδο στην Πάτρα:

« οι εδικοί μου στρατιώται έφερον 86 κεφαλάς και 18 συνέλαβον ζώντας με τον άξιωματικόν τους και έναν Εβραίον διέσωσα και τον έστειλα είς την πατρίδα μου Λαγκάδια, όπου είχον και τους άλλους Εβραίους. Αυτός ήτον υιός μονογενής ενός πλουσίου σαράφη { τραπεζίτου } Εβραίου, τον όποιον είχε στείλει εις τον Χασάν πασιάν να λάβη χρήματα, τα οποία του εχρεώστει, άλλ' αφού συνελήφθη επροσποιήθη ότι ήτον υπηρέτης, και έως ότου τον έστειλα εις την Ζάκυνθον με τους άλλους Εβραίους δεν ώμολόγησε την καταγωγήν του. Αλλ' άφού ύπήγεν εκεί τότε είπε ποίος ήτον και ότι ο πατέρας του ύπέσχετο μεγάλην ποσότητα χρημάτων άν τον εύρισκε ζώντα...»

ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Εδώ ο κόσμος χανότανε κι ο εβραίος έστειλε τον γιό του να εισπράξη χρήματα!. Αλλου πάλιν οι εβραίοι διεπραγματεύοντο πόσο θα πληρώσουν για να σωθούν. Ο Νικ. Κασομούλης {«Απομνημονεύματα της επαναστάσεως των Ελλήνων 1821-1833» έκδ. «Κοσμαδάκη» τόμος Α, σελ. 155}

διηγείται: « Περιφερόμενοι εις τήν οικίαν του Κολοκοτρώνη, τριγυρίζοντας εις τους οδάδες είδομεν έναν έβραίον φυλακισμένον όστις δεν είχεν 700 χιλ. γρόσια και αδάμαντας να δώση, παρά ύπόσχετο μόνον έως 300 και τίποτες άλλα τα οποία είχεν κρυμμένα ».

Κλασσική είναι η χειρονομία του Θ. Κολοκοτρώνη που αναφέρεται σ' Ελληνικές και ξένες ιστορίες. Ενας πλουσιώτατος εβραίος παρουσιάσθηκε μπροστά του ένοπλος: «ζευγάρι πιστόλες χρυσές διαμαντοστόλιστες. Το μάτι του Κολοκοτρώνη άρπαξε αυτό το παράξενο. — Μπά! είπε, Οβριός κι αρματωμένος δεν γίνεται!

Τού πήρε τα πιστόλια και τάχωσε στο σελάχι του...» {S. Howe, «An Hist. Sketch of the Greek Revol.» 1828, σελ. 61}.

Οι εβραίοι κερδοσκοπήσανε με τα λεγόμενα « δάνεια της επαναστάσεως ». Οι αδελφοί Ρικάρντο στην Αγγλία και οι Ρότσιλντ στην Γαλλία θησαυρίσανε εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες του επαναστατημένου λαού, για όπλα και τρόφιμα. Τα χρήματα που προκαταβολικά αρπάξανε οι εβραίοι σε τόκους, μεσιτείες και προμήθειες ήσαν τόσον τεράστια, ώστε προκαλέσανε την αντίδραση των Φιλελλήνων Ευρωπαίων. Οι Ρικάρντο για να δώσουν δάνεια, έλαβαν από μας προμήθεια περίπου διπλάσια απ' όσα χρήματα είχαν συλλέξει στην Ευρώπη όλοι οι Φιλέλληνες!!

Στην Τριπολιτσά ο Κολοκοτρώνης εξολόθρευσε 5.000 Εβραίους! Οι ίδιοι οι Εβραίοι ομολογούν ότι ήσαν πιστοί σύμμαχοι των Οθωμανών και δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την εξέγερση των Ελλήνων, οι οποίοι φανερά τους μισούσαν.

Όπως γράφει ο Πιερόν, από το 1821 μέχρι το 1831 που ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, ο Εβραϊκός Πληθυσμός της Ελλάδος συρρικνώθηκε δραματικά εξ αιτίας των σφαγών και της μετανάστευσεως. Οι Εβραίοι έφευγαν από την Ελλάδα για να μην τους σφάξουν οι Έλληνες!

Οι Εβραϊκές Κοινότητες της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας εξαλείφθηκαν παντελώς από τους επαναστατημένους Έλληνες. Όταν τον Σεπτέμβριο του 1821 οι Έλληνες κατέλαβαν την Τριπολιτσά, ο Κολοκοτρώνης και τα παλληκάρια του έσφαξαν 5.000 Εβραίους! Ο Πιερόν καταφεύγει στον μεγάλο Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ για να μας δώσει μια εικόνα της σφαγής: Οι χριστιανοί σφάζανε μέχρι και τα ζώα των Εβραίων! Γράφει ο αυτόπτης μάρτυς Μαξίμ Ρεμπό:

«Συχνά ένας Έλληνας που πάει να μαχαιρώσει έναν Μουσουλμάνο, τον παρατάει για να σκοτώσει έναν Εβραίο. Οι Ισραηλίτες της Τριπολιτσάς θανατώθηκαν όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς στην πυρά, εξαιτίας του μεγάλου μίσους που έτρεφαν γι' αυτούς οι Έλληνες.»

Υπενθυμίζω ότι όλα τα παραπάνω τα γράφουν στα βιβλία τους που μνημονεύσαμε στην αρχή, οι δύο κορυφαίοι Εβραίοι ιστορικοί Μερνάρ Πιερόν και Μαρκ Μαζάουερ. Βεβαίως, επιχειρούν να δικαιολογήσουν την συνεργασία των Εβραίων με τους Τούρκους μέσω του Ταλμούδ, που τους πρόσταζε ότι ο Νόμος του Κράτους είναι και ο δικός σας Νόμος!

Λόγω των Εβραίων απέτυχε η επανάσταση στην Μακεδονία!

Ωστόσο, το πιο συγκλονιστικό στοιχείο που ομολογούν οι ίδιοι οι Εβραίοι .Τόσο ο Μαζάουερ όσο και ο Πιερόν (σελ 32-34) αποδέχονται ότι η ελληνική Επανάσταση στην Μακεδονία απέτυχε εξ αιτίας των Εβραίων!

Οι τούρκοι, οι Εβραίοι και οι Λεβαντίνοι της Θεσσαλονίκης συμμάχησαν και κατέστειλαν την εξέγερση των ρωμιών σε όλη την Βόρειο Ελλάδα. Σαρανταδύο ελληνικά χωριά κάηκαν, όλοι σχεδόν οι άνδρες εσφάγησαν και τα γυναικόπεδα φυλακίστηκαν. Ακόμη και ο Εβραιόφιλος Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ

παραδέχεται ότι "στα γεγονότα αυτά συνέδραμαν εξαιρετικώς οι Εβραίοι"

Μετά από όλα αυτά ήταν φυσικό οι Έλληνες της Μακεδονίας να στραφούν με μίσος εναντίον των Εβραίων, τους οποίους σε λίγο έπαψαν να προστατεύουν και οι Οθωμανικές Αρχές. Σύμφωνα με την λαϊκή δοξασία, οι Εβραίοι εθεωρούντο πλούσιοι και οι Έλληνες τους συνελάμβαναν για να ζητήσουν λύτρα. Όταν αυτά δεν καταβάλλονται, τους ξυλοκοπούν και τους λιθοβολούν μέχρι θανάτου. Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ ήλθε στην Ελλάδα και άρχισε να σπέρνει τον τρόμο, οι Εβραίοι ανάσαναν. Όταν έπεσε το 1826 το Μεσολόγγι, οι Εβραίοι πανηγύριζαν! Αξίζει να αναφερθεί ο ύπουλος ρόλος των Εβραίων χρηματιστών του Λονδίνου στα δάνεια που συνήψε το 1824 με την Αγγλία το υπο σύστασιν ελληνικό Κράτος (σελ.34 του βιβλίου του Πιερόν) «Οι αδελφοί Ρικάρντο στην 'Αγγλία και οι Ρότσιλντ στην Γαλλία θησαυρίσανε εκμεταλλευόμενοι τίς ανάγκες τον επαναστατημένου 'Ελληνικού Έθνους, γιά όπλα καί τρόφιμα. Τά χρήματα πού προκαταβολικά άρπάξανε οι 'Εβραίοι σέ τόκους, μεσιτείες καί προμήθειες ήσαν τόσον τεράστια, ώστε προκαλέσανε τήν άντίδρασι των Φιλελλήνων Ευρωπαίων. Οι Ρικάρντο γιά νά δώσουν δάνεια, έλαβαν άπό μας προμήθεια περίπου διπλασίαν άπ όσα χρήματα είχαν συλλέξει στην Ευρώπη όλοι οι Φιλέλληνες!!

Άρκεί νά αναγνωστού οι TIMES της 5 Σεπτ. 1826 οι όποιοι γράφουνε ότι «οι κύριοι Ρικάρντο τσεπώσανε (havepocteted) 64.000 Λ.» καί στίς 15 Σεπτ. 1826

σχολιάζουν:

«The pretty item reserved as commission by the contractors of the second loan (amounting to 64,000 L.) nearly doubles the voluntary contributions of all the Philhellenes in Europe, including those of committees and corporations, of colleges and universities, of classical ladies and benevolont princes -ofpriests, artists,philosophers and statesmen- the produce of benefit concerts, and the collection of charity sermons»

δηλαδή:

«τό δελεαστικό ποσό πού επεφύλαξαν δι εαυτούς οιεκδότες του δευτέρου δανείου (ανερχόμενο σέ 64.000 Α.) είναι σχεδόν διπλάσιον άπό τίς εθελοντικές συνεισφορές όλων των φιλελλήνων στην Ευρώπη συμπεριλαμβανομένων των συνεισφορών των επιτροπών καί των συλλόγων των σχολών καί τών πανεπιστημίων, τών φιλοκλασσικών κυριών καί των ευεργετικών πριγκήπων, τών ιερέων, καλλιτεχνών, φιλοσόφων καί πολιτικών - τού προϊόντος τών συναυλιών καί τών εράνων στίς εκκλησίες»!!!Οι 'Εβραίοι Ρότσιλντ γιά νά μας παρασύρουν νά δανεισθούμε από αυτούς μας έκαναν αρχικά μιά δωρεά! καί κατόπιν δανείσανε τήν Ελλάδα μέ βαρύτατους όρους, με ληστρικά ωφελήματα, μεσιτείες, έξοδα εκδόσεως! καί μέ τήν έγγύησιν τών τριών Δυνάμεων!!!__