ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΣ
Κεφάλαιον 2ον
ΡΑΨΩΔΙΑ Α’
ΕΧΘΡΑ ΒΑΣΙΛΕΩΝ
[Σχολίαση. Η εξαίρετη μετάφραση ανήκει στους γίγαντες του πνεύματος του περασμένου αιώνος Ιάκωβο Πολυλά και Αλέξανδρο Πάλλη και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ» το 1932. Περιήλθε στον γράφοντα από τον αείμνηστο σοφότατο θείο μου, Παναγιώτη Κωνσταντινίδη-Τριφύλιο, συγγραφέα, διανοούμενο και άνθρωπο με βαθειά ανθρωπιά ]
(1-5) Τραγούδησε μας θεά , το φοβερό θυμό του Αχιλλέως, που τόσες πίκρες έφερε στους Αχαιούς και τόσες έστειλε ψυχές στον Άδη, ψυχές παλληκαριών, που τα ωραία κορμιά τους έγιναν σπαράγματα των σκυλιών και των ορνέων. Τούτο ήταν το θέλημα του Διός απ’ τη στιγμή που ο λεβέντης γυιός του Πηλέως, ο Αχιλλεύς και ο γυιός του Ατρέως, ο αρχηγός των βασιλέων, ο Αγαμέμνων εφιλονίκησαν μεταξύ τους κι’ εχωρίθηστηκαν.
Ποιός άραγε, από τους θεούς τους έβαλε ν’ αλληλοφαγωθούνε;
[ Ο Αχιλλεύς είναι ημίθεος,γιός του Πηλέως εκ της Νηρηίδος Θέτιδος και είναι στο σώμα άτρωτος, πλην πτέρνης του που είναι τρωτός]
(1-5)
1/ Ο Προκατακλυσμιαίος Πολιτισμός
Ο Όμηρος εν αρχή της Ιλιάδος επικαλείται την Μούσα «Ανδρα μοι έννεπεν Μούσα πολύτροπον» για να ψάλει τον φοβερό θυμό του Αχιλλέως. Τι αλληγορεί όμως η μούσα ; Πρόκειται μήπως για τα γραπτά που υπήρχαν στα μουσεία περί του προκατακλυσμιαίου πολιτισμού και αυτά επικαλείται ο Όμηρος για το ποίημα του ; Δεδομένου ότι ο Όμηρος :
α/ Έγραψε τα Έπη είτε σαν αυτόπτης μάρτυς του Τρωικού Πολέμου, ή συγκέντρωσε το υλικό των ποιημάτων του από προγενεστέρους.
β/ Ο Τρωικός Πόλεμος έγινε είτε την 2η χιλιετία ή την 4ην χιλιετία π. Χ,
τούτο δείχνει ότι η εποχή αναφέρεται στον Προκατακλυσμιαίο Πολιτισμό, και την τεχνολογία εκείνη θέλει να δώσει ο Όμηρος μέσα από σιβυλλικά και ανεξήγητα για τα ανθρώπινα μέτρα αποσπάσματα που αφορούν τους θεούς. Αυτά δεν μπορούσαν να εξηγήσουν οι άνθρωποι των προηγουμένων γενεών και μίλησαν για «Μυθολογία» ωσάν να επτόκειτο για ψέμματα και φαντασίες του Ομήρου. Όμως ο Όμηρος, όπως απέδειξαν οι ανακαλύψεις της Τροίας, της Πελλάνας και άλλων τόπων, δεν είναι φαντασίες. Ο Όμηρος είναι θετικός και λέει την αλήθεια , άλλο αν οι άνθρωποι της εποχής του και μέχρι πρότινος δεν μπορούσαν να τα κατανοήσουν και να τα εξηγήσουν . Όμως σήμερα με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας εξηγούνται αρκετά πράγματα και αυτά φιλοδοξεί να δώσει ο γράφων στο μέτρο που θα μπορέσει να ερμηνεύσει τα παράξενα και σκοτεινά σημεία της ζωής και της συμπεριφοράς των θεών. Οι Ελληνες θεοί σε αντίθεση με το θεό των μονοθειστικών θρησκειών, δεν κάνει θαύματα. Ο,τι κάνει το κάνει με την βοήθεια της τεχνολογίας. Δεν είναι θεοί ακίνητοι και στατικοί, ούτε άυλοι και υπερφυσικοί, αλλά έχουν ανθρώπινες ανάγκες, κινούνται, ζουν, ταξιδεύουν, χαίρονται τη ζωή, δημιουργούν σχέσεις μεταξύ τους και με τους ανθρώπους. Εκεί που διαφέρουν είναι ότι οι θεοί είναι αθάνατοι, ενώ οι άνθρωποι θνητοί.
Όλα όμως δείχνουν ότι ο Όμηρος όταν ομιλεί για τους θεούς , αναφέρεται σε προγενέστερη εποχή, δηλαδή στο Χρυσούν Γένος που έζησε πριν από 8.000 χρόνια πριν από αυτόν. Σ’εκείνη την εποχή εξ άλλου ανάγεται και ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος ήτοι 12.000 χρόνια π. Χ Εκ των πληροφοριών που γνωρίζει ο Ομηρος δεν θα δώσει τα πάντα, αλλά κατ’ επιλογήν αυτά που θέλει και αυτά που θεωρεί αναγκαία να μάθουν οι επόμενες γενεές. Εκείνο που χαρακτηρίζει ολόκληρο το έργο του Ομήρου είναι η λεπτομερής και γλαφυρή περιγραφή σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους της εποχής του ή και των προηγουμένων εποχών και την φειδώ και λιτότητα των περιγραφών του σε ό,τι αφορά τους θεούς. Μας δίνει παράξενα ταξίδια, τον περίτεχνο εξοπλισμό των θεών, τα οχήματα των θεών, την ανάγκη των θεών για μετακινήσεις και τόσα άλλα συμβαίνοντα στο αθάνατο γένος, χωρίς περιττά σχόλια και εκτενείς περιγραφές. Προκειμένου για τους θεούς είναι λίαν συνοπτικός , στο έπακρον λιτός και συχνότατα γίνεται και δυσνόητος και σκοτεινός , διότι παραπέμπει σε τεχνολογία που δεν διέθεταν οι άνθρωποι του Τρωικού Πολέμου , αλλά μόνον οι θεοί. Να φαντασθούμε ότι ο Όμηρος ήτο τόσο φαντασιόπληκτος που να είχε την διαίσθηση ότι κάποια μακρινή εποχή το ανθρώπινο γένος θα έφθανε να κάνει αυτά τα αξιοθαύμαστα εγχειρήματα που κάνουν οι θεοί με την βοήθεια της τεχνολογίας ; Πρέπει να θεωρείται αδιανόητον και εξωπραγματικο. Ίσως αν έδινε τότε περισσότερες λεπτομέρειες ούτε κατανοητές θα γίνονταν από τους ανθρώπους και ενδεχομένως να γινόταν στόχος των ανθρώπων για βεβήλωση των θεών. Εδώ ο Μυστικός Κώδικας του Νταβίνσκι ξεσήκωσε σάλο διότι έγραψε ότι ο Χριστός είχε σύζυγο την Μαρία την Μαγδαληνή και έκανε μαζί του δύο παιδιά. Πολύ περισσότερο στην εποχή του Ομήρου , δεν θα γινόταν ούτε κατανοητός, ούτε συγχωρητέος για ασεβείς αναφορές προς τους θεούς και για τεχνολογίες που ήσαν άγνωστες στον κόσμο. Γι’ αυτό τα έδωσε αλληγορικά με κατανοητούς όρους , λ. χ αντί να πει πύραυλοι ή ιπτάμενοι δίσκοι λέγει φτερωτοί ίπποι, ή άρματα, αντί να πει θαλάσσιο σκάφος του Ποσειδώνος λέγει το άρμα του Ποσειδώνος, περιγράφει την Θέτιδα και την Ίριδα σαν γοργόνες της θάλασσας που μας παραπέμπει ευκόλως στα βαθυσκάφη κ.ο.κ. Ωστόσο οσάκις μιλάει για τους θεούς υπάρχει στο λόγο του ο παράγων προηγμένη τεχνολογία παρών. Δεν δίνει λοιπόν λεπτομέρειες για τα συμβαίνοντα στους θεούς , ούτε δίνει μακροσκελείς περιγραφές και παρομοιώσεις όπως συνηθίζει να κάνει για τους κοινούς ανθρώπους , παρά μόνον τα απολύτως αναγκαία, κι’ αυτά υπό αλληγορική μορφή. Ωστόσο σε μερικά σημεία δίνει ορισμένες πληροφορίες που φανερώνουν ότι κάτι άλλο κρύβει στο λόγο του. Λόγου χάριν ομιλεί για ίππους που τους περιβάλλει η ομίχλη., λέγει ότι τα άρματα των θεών στον ουρανό πετούν με θόρυβο, και ότι πετούν με άλματα κ. ο. κ. Επίσης χρησιμοποιεί ορισμένες περίεργες λέξεις, όπως λ. χ την αμβροσία για να περιγράψει την τροφή των θεών και των ίππων των θεϊκών αρμάτων, που με λίγη φαντασία μπορούμε να καταλάβουμε ότι πρόκειται για τον ανεφοδιασμό των θεών και των οχημάτων των σε τροφή και καύσιμα.
Πάντως ο Όμηρος μιλάει για δύο κόσμους, τον κόσμο των ανθρώπων και τον κόσμο των θεών. Οι άνθρωποι δεν έρχονται σε επαφή με τους θεούς , ούτε ανεβαίνουν στα οχήματα τους και πολύ περισσότερον δεν διαθέτουν την τεχνολογική γνώση των θεών για να κατανοήσουν λεπτομέρειες. Σαν να ομιλούν σήμερα Αμερικανοί και Ευρωπαίοι επιστήμονες από την μια μεριά και μια απομονωμένη από τον πολιτισμό φυλή στα βάθη της ζούγκλας του Βόρνεο. Πως είναι δυνατόν να τους μιλήσεις-όχι φυσικά για τα αεροπλάνα που τα βλέπουν να πετούν στον ουρανό- αλλά για την μοριακή βιολογία, για τα διαστημικά προγράμματα του μέλλοντος, για νέες μοντέλα κομπιούτερ κ. α Όλα αυτά θα ήσαν ακατανόητα στους αγρίους της ζούγκλας, αν έχουν μείνει μερικοί ακόμη εκεί με την εξαφάνιση των τροπικών δασών.
2/ Η Δολερή Έρις
Με την ερώτηση «Ποιος άραγε από τους θεούς τους έβαλε ν’ αλληλοφαγωθούνε;» ο Όμηρος ασκεί κριτική στην ατελή φύση του ανθρώπου και αμφισβητεί ευθέως τους Θεούς. Από την άλλη μεριά ψέγει την αλαζωνία του βασιλέως και αρχιστρατήγου των Ελλήνων Αγαμέμνονος , ο οποίος φέρθηκε σκληρά στον Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνος. Μια τέτοια κριτική θα ήτο αδιανόητη ακόμη και στις μέρες μας στις χώρες που υιοθετούν αυταρχικά συστήματα Ανατολικού τύπου. Εξ άλλου βλέπουμε ότι το εξουσιαστικό σύστημα από τότε μέχρι σήμερον έχει τα ίδια αυταρχικά και αλαζονικά συστατικά. Οι Τούρκοι στρατοκράτες αρνούνται ως σήμερον(2003) να δώσουν στις πονεμένες μανάδες των αγνοουμένων Κυπρίων της εισβολής του 1974 ακόμη και πληροφορίες γι’ αυτά, πολύ περισσότερον να επιστρέψουν τα οστά των αδικοχαμένων παιδιών τους. Όμως ο Αχιλλεύς θα ευσπλαχνισθεί και δώσει τελικά στον γέρο Πρίαμο το άψυχο σώμα του γιού του]
(5-10) Ο γυιός της Λητούς και του Διός, ο Απόλλων που είχε θυμώσει με τον Αγαμέμνονα
κι’έστειλε μια τρομερή επιδημία που εθέριζε το στράτευμα και τούτο γιατί ο
Αγαμέμνων είχε φερθή σκληρά στον Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνος.
(1-10)
1/ Η Διχόνοια
Είναι η μοίρα της Ελληνικής φυλής στις κρίσιμες περιστάσεις να διχάζεται και να θρηνεί κάθε φορά τις φοβερές καταστροφές που της φέρνει η δολερή Διχόνοια. Με αυτήν τη διχόνοια μεταξύ Αχιλλέως και Αγαμέμνονος αρχίζει και το πρώτο επεισόδιο της Ιλιάδος, και με την ίδια διχόνοια του Εμφύλιου Πολέμου 1946-1949 κλείνει και το τελευταίο επεισόδιο της πρόσφατης Ιστορίας μας . Και δεν έχει σημασία αν ορισμένοι προτιμούν να τον αποκαλούν «Συμμοριτοπόλεμο» αντί εμφύλιο, διότι η ουσία είναι ίδια, δηλαδή η επανάληψη της δολερής διχόνοιας.. Κι’ αν ο Όμηρος ρίχνει ποιητική αδεία την ευθύνη της διαμάχης στους θεούς , οι σημερινοί Ελληνες έχουμε την τάση να ρίχνουμε πάντα την ευθύνη στους ξένους.. Ειδικότερα στον εμφύλιο πόλεμο την ευθύνη την έχουν Ελληνες και από τα δύο μέρη διότι έγιναν όργανα των ξένων δυνάμεων. Όμως περισσότερη ευθύνη φέρουν αυτοί που σήκωσαν πρώτοι τα όπλα εναντίον της νομίμου πολιτείας. Παρότι όλα τα ρίχνουμε πάντα στους ξένους, οι κύριοι φταίχτες είμαστε εμείς οι Ελληνες για το σαράκι του διχασμού που κατατρώγει τα σωθικά του Έθνους μας. Γιατί ποίος ξέρει πως θα ήτο ο κόσμος ολόκληρος:
-Αν οι Λακεδαιμόνιοι δεν είχαν διασπάσει την Αμφικτυονική Ένωση των Ελληνικών πόλεων-κρατών .
-Αν δεν είχε συμβεί ο Πελοποννησιακός Πόλεμος;
-Αν δεν είχαν διασπασθεί οι επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου;
-Αν δεν είχε συμβεί ο εθνικός διχασμός Βενιζέλου-Κωνσταντίνου το 1915-16
-Αν δεν είχε διασπασθεί η Ελλάς το 1922 σε Βενιζελικούς και Κωνσταντινικούς
-Αν δεν είχε γίνει η διαίρεση σε Μακαριακούς και αντιμακαριακούς και δεν είχε γίνει το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 κ.ο.κ
Αλλά και τι μπορούσε να συμβεί με την διχόνοια του 1821, όπου παρ’ ολίγον να ταφεί η Εθνική μας Παλιγγενεσία. Η Διχόνοια είναι η αιτία που ο Ελληνισμός δεν ενώθηκε στο διάβα της ιστορίας του με αποτέλεσμα σήμερα αντί να είναι η πολυπληθέστερη φυλετική οντότητα να κινδυνεύει με εξαφάνιση]
(10-20) Ο Χρύσης, δηλαδή, είχε πάει στα γοργά πλοία των Αχαιών δια να απελευθερώση την θυγατέρα του με άφθονα λύτρα και κρατώντας στα δύο χέρια του, επάνω στο χρυσό σκήπτρο του τα στεφάνια του Απόλλωνος, ικέτευε και θερμοπαρακαλούσε όλους, μα ξεχωριστά του δύο γυιούς του Ατρέως:
«Ατρείδαι και λοιποί αρματωμένοι Αχαιοί, είθε οι θεοί που κατοικούν στον Όλυμπο να δώσουν σ’ εσάς να κυριεύσετε την πόλιν του Πριάμου και με το καλό να πάτε στα σπίτια σας πάλι, εμένα όμως δώστε μου την ακριβή μου κόρη και πάρτε αυτά τα λύτρα, έτσι να έχετε τη χάρι του Απόλλωνος, του γυιού του Διός που σημαδεύει από μακρυά με το τόξο του»
[10-20]
Επειδή ο Όμηρος κυριολεκτεί στις περιγραφές του, με εξαίρεση την συμβολική παρεμβολή των θεών, πρέπει να δεχθούμε ότι οι Ελληνες Αχαιοί και οι Πελασγοί πριν από αυτούς ήσαν δεινοί θαλασσοπόροι και διέθετον ταχύπλοα πλοία αρκετές χιλιάδες χρόνια Π. Ε (Πρό Εποχής) Δεν γνωρίζουμε το ακριβές σύστημα προώσεως των πλοίων της εποχής εκείνης, πάντως έχουν διατυπωθεί από ναυτικούς ερευνητές θεωρίες κατά τις οποίες εκτός από την χρησιμοποίηση του ανέμου στα πανιά των ιστιοφόρων χρησιμοποίουν για πλόες σε μεγάλες αποστάσεις στις ανοικτές θάλασσες και στους ωκεανούς και την δύναμη των κυμάτων]
(20-30) Τότε όλοι οι άλλοι φώναξαν κι’ είπαν να σεβασθούν τον ιερέα και να λάβουν τα πλούσια λύτρα. Αυτό όμως δεν άρεσε καθόλου σον Αγαμέμνονα, ο οποίος τον έδιωξε με πολύ άσχημο τρόπο λέγοντας του βαρειά λόγια:
«Κύτταξε, γέρω, μη σ’ απαντήσω πουθενά εδώ κοντά στα καράβια, είτε τώρα ν’αργοστέκεσαι, είτε να ξαναγυρίσης πίσω, μη και δεν σου χρησιμεύσουν σε τίποτα ούτε το σκήπτρο, ούτε τα στεφάνια του θεού. Την κοπέλλα δεν στην δίνω εγώ πριν γεράση μέσ’ στο σπίτι μου, στο Αργος, μακρυά από την πατρίδα της, όπου την ημέρα θα την έχω να υφαίνη και την νύκτα συντροφιά στο κρεββάτι μου . Μόνο φύγε και μη μ’ ερεθίζεις, αν θέλης να μείνης γερός»
[20-30
1/Η στιχομυθία δείχνει την αλαζωνεία του στρατοκράτη Αγαμέμνονα, αρχηγού του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Τροία προς τον ιερέα Χρύση, τον πατέρα της Χρυσιίδος. Η παντοδυναμία του τον κάνει άκρως κυνικό ώστε δεν διστάζει να αποκαλύψει το μέλλον της Χρυσιίδος που την ημέρα θα υφαίνει στους αργαλειούς των ανακτόρων του και το βράδυ θα τον συντροφεύει στο κρεββάτι του σαν παλλακίδα. Πρόκειται δηλαδή για τον πλήρη εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ωστόσο η αντίθεση των άλλων συντρόφων του που τάχθησαν υπέρ της παραδόσεως της Χρυσιίδος στον πατέρα της είναι χαρακτηριστική της πολιτιστικής στάθμης των Ελλήνων, αλλά και του δημοκρατικού πνεύματος που ίσχυε τότε ακόμη και στο Στρατό.
2/ Τα σκήπτρα των θρησκευτικών ηγετών( η πατερίτσες των επισκόπων και πατριαρχών αλλά και όλο το λειτουργικό μέρος και οι ύμνοι και το μέλος της Χριστιανοσύνης και άλλων θρησκειών) έχει κοινή πηγή την Ορφική λατρεία . Επίσης η ιδέα της αθανασίας της ψυχής του και άλλες δοξασίες του Χριστιανισμού προέρχεται από την Ορφική Φιλοσοφία. Αυτά υιοθετήθησαν μετά την επιβολή του Χριστιανισμού στον Ελληνικό Κόσμο της Ανατολής και τώρα θεωρούνται χριστιανικά, ένώ κατ’ ουσίαν προέρχονται εκ κλοπής ]
(35-40) Αυτά είπε και ο γέρος φοβήθηκε κι’ υπήκουσε. Και με ψυχή βαρειά πήρε άκρη-άκρη στην αμμουδιά της πολυθόρυβης θαλάσσης κι’ όταν ευρέθηκε απόμερα παρακάλεσε θερμά τον Απόλλωνα, τον γυιό της καλλικόμου Λητούς και είπε: «Ακουσε με ώ αργυρότοξε, προστάτη της Χρύσης και της ιερής Κίλλης, κραταιέ θεέ της Τενέδου, Σμινθεύ! Εάν κι’ εγώ καμμιά φορά σου εστόλισα το ναό σου κι’ αν έκαψα στο βωμό σου μηρούς ταύρων και αιγών εισάκουσε την παράκλησι μου: Να πληρώσουν οι Δαναοί τα δάκρυά μου με τα βέλη σου»
(35-40)
[1/Στην Τένεδο υπήρχεν Ιερόν του Απόλλωνος , ο δε Απόλλων το οποίον επικαλείται ο ιερεύς Χρύσης ήτο εις την Χρύσην πόλιν, όπου υπήρχε ύστερον και άγαλμα αυτού, έργον του Παρίου Σκόπα, έχον προς τους πόδας ποντικόν, σύμβολον του ονόματος του Απόλλωνος. Τούτο εδόθη επειδή κάποτε εφάνησαν στην Χρύσην πόλιν πολλοί ποντικοί και έβλαπτον την χώραν, ο δε Απόλλων τους εφόνευσε. Επειδή οι Κρήτες ονόμαζον τους ποντικούς Σμίνθους ονομάσθη και ο εξοντώσας τους ποντικούςΑπόλλων Σμινθεύς.
2/ Ποιός περίμενε ότι η Ελληνικοτάτη Τένεδος, που η Συνθήκης της Λωζάννης προέβλεπε αυτοδιοίκηση, θα κατέληγε σήμερον Τουρκική; ]
(45-50) Αυτά είπε και ο Φοίβος Απόλλων τον εισήκουσε και κατέβηκε από την κορυφή του Ολύμπου γεμάτος οργή με το τόξο και με την φερέτρα του γεμάτη βέλη στους ώμους του. Εβρόντηξαν δε τα βέλη στην πλάτη του καθώς εξεκίνησε χολιασμένος και σκοτεινός σαν την νύκτα από την φούρκα του. Έπειτα στάθηκε μακρυά, αντίκρυ στ’ αραγμένα πλοία των Αχαιών κι’ έρριξε ένα βέλος που αντήχησε τρομακτικά.
(45-50)
[ Ο Γήινος και ο Κοσμικός Όλυμπος
Ο Ολυμπος δεν είναι μόνον γεωργαφικός, ούτε μόνον γήινος . Υπάρχουν δύο Ολυμποι, ο ένας ο Κοσμικός και γήινος που εδρεύει στο «Ιερό Ορος » του Ελληνισμού, όπου τα ανάκτορα του Κοσμικού Διός και ο άλλος ο Συμπαντικος Ολυμπος που βρίσκεται στο Σύμπαν, στον ουρανό. Ο Κόσμος μας είναι μια απειροελάχιστη παρέκβαση-παρεκτροπή- της αιωνιότητος και απειρότητος του Χαοτικού Σύμπαντος που έχει ένα καθορισμένο όριο μέχρι την διάλυση του και επιστροφή του στο Απόλυτο Χάος και στην Συμπαντική αταξία και ανυπαρξία, όπου υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στην αιωνιότητα . Σ’ αυτό τον κανόνα υπακούουν όλα τα παγκόσμια δημιουργήματα, γιατί όλα έχουν ένα ορισμένο όριο ζωής . Η έλλειψη της αιωνιότητος μας στέρησε την τελειότητα και την αθανασία και μας έκανε νοσταλγούς του Απόλυτου Χάους από το οποίον ξεκινήσαμε για την παρούσα πεπερασμένη σε χρόνο και χώρο περιπέτεια μας . Ο Πλάτων μιλάει για την νοσταλγία της Ψυχής προς το Χάος, κι’ αυτή δεν είναι άλλη από την νοσταλγία γι’ αυτό που είμαστε από προαιωνίων χρόνων μέχρι της εποχής που γονιμοποιήθηκε το σωμάτιο της Ηρας από το ενέργειο του Διός. Αλλιώς πως εξηγείται ο άνθρωπος να κοιτάζει συνεχώς πίσω στο παρελθόν και μόνον εξ ανάγκης να υποχρεώνεται κάθε φορά να αποκολλάται από αυτό για να μετακινηθεί προς τα εμπρός. Πως γίνεται ο άνθρωπος που οσφραίνονται το θάνατο να αναπολεί να επιστρέψει στην κατάσταση της ανυπαρξίας το δυνατόν συντομότερον ; Είναι η τάση να επιστρέψει στο Απόλυτο Χάος και στον Συμπαντικό Νιρβάνα της ανυπαρξίας.
Στον ίδιο κανόνα εμπίπτουν και οι θεϊκές δυνάμεις που έχουμε σχηματίσει στην συνείδηση μας . Και οι θεοί μας είναι ατελείς , και πεπερασμένοι, όπως εμείς οι άνθρωποι. Γιατί δεν μπορεί ο ατελής άνθρωπος να κατασκευάσει στην σκέψη του θεούς τέλειους . Όσον αφορά την «εξ Αποκαλύψεως» Αλήθεια και Λόγο του Θεού αυτό είναι μεγίστη πλάνη για να μην πούμε και αγυρτεία. Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι αν τα λιοντάρια έφτιαναν το θεό τους σίγουρα θα του έδιναν την μορφή λέοντος, τα άλογα την μορφή ίππου, κ.ο.κ. Αυτός είναι και ο λόγος που οι θεοί μας είναι εξελισσόμενοι με τον ρυθμό που εξελίσσονται οι κοινωνίες μας και συγκροτούνται οι παραγωγικές δυνάμεις της εποχής. Όσο ανέρχεται η κλίμακα προς την επιστροφή, τόσο τελειοποιούνται και οι θεϊκές ιδιότητες και ολόκληρος ο Κόσμος γίνεται περισσότερο νοήμων. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η σοφία και η αγαθότης είναι κατά τεκμήριο προνόμιο των μεγάλων. Αυτοί ξεκίνησαν από μια χαμηλή νοημοσύνη και συνειδητότητα και στο τέλος του βίου τους , μέσω της γνώσεως , προσεγγίζουν την υψηλή παγκόσμια νοημοσύνη. Επομένως είναι, αν μη τι άλλο, αναχρονιστικό να πιστεύουμε ακόμη τον Ιουδαίο θεό ύστερα από 3.000 χρόνια , ο οποίος μάλιστα δίνει εντολές πώς να ζούμε, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να ερωτευόμαστε και πώς να αντιλαμβανόμαστε την μεταθανάτια ζωή, όταν μάλιστα δεν γύρισε κανείς από τον Άδη. Ο γιός του Κοσμικού Διός, ο Προμηθεύς, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από αυτό που έκανε και ο πατέρας του , ο Συμπαντικός Δίας, να γονιμοποιήσει βίαια το ωάριο της Συμπαντικής Ήρας μέσα στον αιώνιο και άπειρο ωκεανό του Συμπαντικού Χάους , παρά την θέληση των παρθένων Συμπαντικών Ουσιών . Σαν κύρωση για την παραβίαση της παρθενίας και της καθαρότητος οι Συμπαντικές Δυνάμεις επέβαλαν στους δύο Θεούς επαχθείς όρους . Και αυτοί οι όροι είναι η συμμόρφωση των προς την Ειμαρμένη , δηλαδή η επιστροφή από εκεί που ξεκίνησαν . Γι’ αυτό οι θεοί του 12θέου ήσαν υποχρεωμένοι να υπακούουν στην Ανάγκη και στην Ειμαρμένη. Πολύ σκοτεινές αυτές οι θεότητες και κανείς δεν μπορούσε να τις δαμάσει, ακόμη και οι θεοί. Διότι αυτές ήσαν πανίσχυροι και προαιώνιοι Νόμοι που ξεκινούσαν από πολύ μακριά-από την αιωνιότητα του απείρου - και εθεωρούντο ανώτεροι και από τους θεούς. Γι’ αυτό έλεγαν το «Ανάγκας και οι Θεοί πείθονται » Δεν είναι υπερβολή λοιπόν να πούμε ότι και τις κοινωνίες μας κινεί η Ανάγκη, ενώ τον Άνθρωπο τον εξουσιάζει η Ειμαρμένη , η αδυσώπητη δύναμη που καθορίζει τον μοιραίο του θάνατο .
2/ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΥΣΤΙΚΑ ΟΠΛΑ ;
Λέγεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μυστικά όπλα που τα έκρυβαν στα ιερά και τα χρησιμοποιούσαν μόνον σε καταστάσεις επειγούσης ανάγκης. Παρόμοιες περιπτώσεις χρησιμοποιήσεως μυστηριωδών όπλων σημειούνται στην Μάχη του Μαραθώνος, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος αλλά και όταν οι Πέρσες πήγαν να συλήσουν το Ιερό του Απόλλωνος στους Δελφούς. Γιατί πως είναι δυνατόν ένα απλό βέλος να αντηχήσει τρομακτικά; Για να συμβεί αυτό στην βλητική ή θα πρέπει να έχει μεγάλη εκρηκτική γόμωση(συμβατική ή πυρηνική) ή να έχει υπερηχητική ταχύτητα όπως ακριβώς συμβαίνει με τους μετεωρίτες που πέφτουν με μεγάλη ρύμη
Σε κάθε σχεδόν σελίδα της Ελληνικής Προϊστορίας συναντώμε παράδοξα πράγματα που ακόμη και με τις σημερινές επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους δεν είμαστε σε θέση να τα εξηγήσουμε. Να υποθέσουμε ότι δεν γνώριζαν τι έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι; Η φιλοσοφική και ορθολογιστική τους συγκρότηση ήτο τόσο ευρεία ώστε δεν μπορούμε να τους αμφισβητήσουμε. Δεν έχουμε να κάνουμε με ευφάνταστους και τυφλωμένους από την θεολογική πίστη ανθρώπους ώστε να πιστεύουν σε θαύματα. Και τότε η Μυθολογία τι είναι ; Έργον της Μυθολογίας είναι η απόκρυψη των εννοιών , ώστε να υποχρεώσει τον ερευνητικό άνθρωπον να διεισδύσει στο βάθος των σημαινομένων και με διαφορετικές μεθόδους να φθάσει στην σοφίαν των μη αποκαλυπτομένων στην πρώτην αναζήτηση εννοιών.
Οι Έλληνες θεοί και Ημίθεοι(Ήρωες) διέθεταν είτε την προκατακλυσμιαία υψηλή τεχνολογία είτε υπερφυσικές δυνάμεις, που τις χρησιμοποιούσαν επιλεκτικά και επενέβαιναν σε δεδομένες κρίσιμες στιγμές για να αλλάξουν το ρου των πραγμάτων. Αυτές τις ικανότητες δεν τις είχαν όλοι φυσικά , αλλά μερικοί - εκλεκτοί που ήσαν μυημένοι στα μυστικά των Αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων . Ο υπογράφων θέλει να πιστεύει στην πρώτη εκδοχή , δηλαδή στην ύπαρξη προκατακλυσμιαίας τεχνολογίας, που την γνώριζαν ορισμένοι μυημένοι στα μυστήρια. Σήμερον εκείνους –και κατ’ επέκτασιν όσους από τους σημερινούς ασχολούνται με την αποκρυπτογράφηση των Αρχαίων Ελληνικών Γνώσεων -τους ονομάζουν «Ομάδα Ε». Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πολλά, αλλά τα κύρια είναι τρία :
Πρώτον, τι ήτο το ιερόν άρωτρον;
Δεύτερον, τι ήσαν αυτά τα σημεία που παρέδωσε η Αίθρα στον γιό της για να τον καταστήσει ικανό να νικήσει τους φοβερούς κακούργους στο δρομολόγιο από το Αργος στην Αθήνα μόνος του; Ασφαλώς θα πρόκειται για κάποιο φοβερό όπλο που μπορούσε να εξουδετερώνει την δύναμη των ληστών και των τρομερών θηρίων, όπως λ. χ την Κρομυονίαν Συν και τον Ταύρον του Μαραθώνος.
Τρίτον. Τι ήτο το περίφημο νήμα της Αριάδνης που μπορούσε ο Θησεύς να προσανατολίζεται μέσα στο σκότος του Λαβυρίνθου;
Το Ιερόν «έχετλον» της Μάχης του Μαραθώνα
Στην μάχη αυτή των Αθηναίων κατά των Περσών ο στρατός των Αθηναίων και Πλαταιέων δεν υπερέβαινε τις 10-11.000 , ενώ ο Περσικός στρατός κατά τους μετριότερους υπολογισμούς ανήρχετο σε 110.000 , ενώ άλλοι τον αναβιβάζουν σε 300.000 και μερικοί ακόμη και σε 500-600.000 άνδρες. Οι Πέρσες διέθεταν και στόλο από 600 πλοία. Κατά το θρησκευτικό έθος των Ελλήνων , ο πολέμαρχος προσήνεγκε προ πάντων θυσίαν ευλαβή εις τους θεούς του πολέμου, τα δε ιερά απέβησαν αίσια. Ο Μιλτιάδης ωμίλησε στο στράτευμα και τους είπε να εφορμήσουν δρομέως κατά του εχθρού και συγχρόνως αντήχησε ο παιάν. Τότε έπεσε σαν πραγματικός κεραυνός εναντίον των Περσών. Και μέσα στο πεδίον της μάχης φάνηκε η οπτασία του προστάτη της Αθήνας, Θησέα, να μάχεται δίπλα στον Μιλτιάδη, ντυμένος με την χρυσή του πανοπλία που ετύφλωνε τους Πέρσες[Ιλιάς, 12, 8]
Το Ολογράφημα του Επίζηλου
Τότε ενεφανίσθη ένας γιγαντιαίος οπλίτης με μακριά γένια που σκέπαζαν σχεδόν την ασπίδα του μέσα σ’ ένα εκτυφλωτικό νέφος σκορπούσε κι’ αυτός θανατικό στον εχθρό!. Κατά τον Ηρόδοτο ένας οπλίτης ονόματι Επίζηλος του Κουφαγόρου εξ αιτίας της λάμψεως έχασε την όραση του[Ηρόδ. VI, 11] Τότε ακούσθηκε από το βουνό ένας εκκωφαντικός θόρυβος σαν να κυλούν πέτρες και βράχους, που τα δρασκέλιζε με άνεση ένας αγρότης, που έσπευσε να πολεμήσει εναντίον των Περσών, με το βαρύτατο για τα ανθρώπινα μέτρα εργαλείο του, καλούμενο «έχετλον»( αλέτρι ). Το ανάστημα και αυτού ήτο γιγάντιο, όπως και των προηγουμένων.! Με το αλέτρι του αυτό ή «έχετλον» άρχισε να σπέρνει το θάνατο στις Περσικές γραμμές. Μετά την μάχη το μυστηριώδες αυτό άτομο εξαφανίσθηκε και κανείς δεν το ξαναείδε. Ητο ο ήρωας που ωνομάσθηκε Εχετλαίος[Παυσαν. 1, 32, 5] , ο οποίος από τότε έγινε προστάτης των Αθηνών.
Ποια ήσαν τα «Σημεία» του Θησέως;
Ο Θησεύς ήτο υιός του Αιγαίως και της Αίθρας και εγεννήθη κατά τον εξής τρόπο. Ο Πιτθεύς εκήρυξε ότ εγεννήθη εκ του Ποσειδώνος για να μην ντροπιασθεί η Αίθρα. Τον ανέθρεψαν με επιμέλεια με παιδαγωγόν του τον Κοννίδαν, άνθρωπον ενάρετον, που τον εόρταζαν μίαν ημέραν προ των Θησείων. Όταν ο Θησεύς ήτο επταετής σεε κάποια επίσκεψη του Ηρακλή προς τον Πιτθέα , ο Ηρακλής αφήκεν την λεοντήν κατά γης, όταν εκάθησαν για δείπνον. Εκεί ήσαν αρκετά παιδιά και όταν είδαν την λεοντήν ετρόμαξαν και ετράπησεν σε φυγή, διότι την εθεώρησαν λέοντα. Όχι όμως και ο Θησεύς. Αυτός αρπάσας πέλεκυν παρά των δούλων, ώρμησε να φονεύσει τον λέοντα. Η Αίθρα έκρυβε τον Θησέα μέχρι που έφθασε δέκα έξη ετών. Όταν έγινε έφηβος ήλθεν στους Δελφούς και αφιέρωσε την θρεπτήριον κόμην του. Αυτό σημαίνει κούρεμα των μαλλιών του. Να σημειωθεί ότι υπήρχαν δύο είδη αφιερώσεως της κόμης. Η μία ήτο η θρεπτήριος και η άλλη δε η πένθιμος. Όμως ο Θησεύς αφιέρωσε μόνον τα μπροστινά του μαλλιά και αυτό το είδος κουρέματος ωνομάσθη Θησηίς. Και το μέρος εκείνο που εκουρεύθη ο Θησεύς στους Δελφούς το ωνόμασαν Θησείον.
Οι Άθλοι του Θησέως
Όταν μεγάλωσε η Αίθρα του έδειξε τα σημεία του πατρός του που ήσαν κρυμμένα κάτω από μια μεγάλη πέτρα. Όταν έλαβε αυτά ο Θησεύς αποφάσισε να έλθει στην Αθήνα διά ξηράς. Η οδός αυτή ήτο εξόχως επικίνδυνος και εθεωρείτο αδιάβατος την εποχή εκείνην, λόγω των ληστών και κακούργων, που την ελυμαίνοντο . Ο Πιτθεύς και η Αίθρα τον συμβούλευαν να έλθει δια θαλάσσης. Να σημειωθεί ότι ο Ηρακλής την εποχήν εκείνην ήτο στην Ασίαν, δούλος της Ομφάλης. Όμως ο Θησεύς ήθελεν να μιμηθεί τον Ηρακλήν και ξεκίνησε από την Τροιζήνα να έλθει δια ξηράς στην Αθήνα. Καθ οδόν εσκότωσε στην Επιδαύρία τον Κορυνήτην, στον Ισθμό τον Σίννιν, στην Κορινθία την Κρομυωνίαν Συν, στα Μέγαρα τον Σκίρωνα, στην Ελευσινίαν τον Κερκύονα και στον Κηφισό τον Προκρούστην. Έτσι εκκαθάρισε την οδόν από τους ληστές. Όταν έφθασε στην Αθήνα αγνώριστος την ογδόη ημέραν του Κρονίου μηνός(Σεπτ/Οκτ) βρήκε την την Αθήνα σε αταξία, επειδή την βασιλεία κατετάρασσαν οι Παλλαντίδες και τον οίκο του πατρός του η Μήδεια, την οποία είχε τότε γυναίκα ο Αιγεύς. Μπήκε στον πατρικό του σπίτι χωρίς να αναγνωρισθεί και υποπτευόμενος τα πάντα, διότι η Μήδεια στο μεταξύ είχε πείσει τον Αιγαία να τον φαρμακώσει. Κάθισε στο τραπέζι και έβγαλε το ξίφος να κόψει το κρέας . Τότε ο Αιγεύς ανεγνώρισε το ξίφος και πείσθηκε ότι ήτο γιός του, οπότε πέταξε κατά γης το δηλητήριον, το οποίον εχύθη στον περίβολο του Δελφινίου Απόλλωνος, διότι εκεί ήτο ο οίκος του Αιγαίως.. Τότε τον αγκάλιασε και τον έκανε διάδοχο του θρόνου και τον έβγαλε να τον ιδούν οι πολίτες των Αθηνών. Οι Παλλαντίδες τον επιβουλεύοντο προφασιζόμενοι ότι ο Αιγεύς δεν ήτο νόμιμος βασιλιάς, και ότι ήτο θετός υιός του Πανδίωνος. Επαναστατήσαντες οι συνωμότες διηρέθησαν σε δύο μέρη έτοιμοι να πλήξουν τον Αιγαία . Τότε εξήλθεν ο Θησεύς και εφόνευσε τους κρυμμένους συνωμότες, ενώ οι άλλοι διεσκορπίσθησαν πριν φθάσει εκεί ο Θησεύς. Έπειτα δε εφόνευσε, τον λεγόμενον Μαραθώνιον Ταύρον, και τότε τον εφιλοξένησε η Εκάλη.
Τι ήτο ο Μινώταυρος;
Μετ’ ολίγον ήλθαν και οι πρέσβεις του Μίνωος και ζητούσαν τον τρίτον δασμόν, δηλαδή τους νέους που θα έτρωγε ο Μινώταυρος. Η επιλογή θα γινόταν με κλήρο , θεσμό που ίσχυε παντού στην Ελλάδα για λόγους δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Ταύτα δε ακούσας ο Θησεύς συγκινήθηκε και παρουσιάσθηκε στο Πρυτανείον προσφερθείς ο ίδιος ακλήρωτος να μεταβεί στην Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρον και να ελευθερώσει δια παντός την Αθήνα από τον φόρον του αίματος. Τότε ο Αιγεύς έδωσε στον κυβερνήτη του πλοίου λευκά και πορφυρά ιστία να βάλει όταν θα έλθει, λευκά μεν αν νικήσει ο Θησέας και πορφυρά αν φονευθεί από τον Μινώταυρον. Ο Σκίρων εκ της Σαλαμίνος έδωσε σ’ αυτόν κυβερνήτην τον Ναυσίθοον και πρωρέα τον Φαίακα, έμπειροι και οι δύο της ναυτικής τέχνης. Λαβών τους παίδας από το Πρυτανείον ήλθεν πρώτον στο Δελφίνιον και αφιέρωσε στον Απόλλωνα την ικετηρίαν , δηλαδή κλάδον από την Ιεράν Ελαίαν, με λευκόν μαλλίον εστεμμένος. Έπειτα προσευχηθείς εσάλπαρε την έκτη του Μουνυχιώνος(Απρ/Μάιος) στην Κρήτην. Μερικοί λέγουν ότι η Αριάδνη, η κόρη του Μίνωος, τον αγάπησε και του έδωσε άτρακτον διδάξασα τον τρόπον πώς να εξέλθει δια του νήματος εκ του Λαβυρίνθου όταν θα σκοτώσει τον Μινώταυρον . Ο Θησεύς πολέμησε και εναντίον των Κεντ-αύρων στην Κενταυρομαχία. Οι Κέντ-αυροι ήσαν άγριοι, θηριώδεις με τερατώδη και παράδοξη δύναμη ώστε έρριπταν δένδρα, λίθους τεράστιους, σκοπέλους κ. α Η τεράστια δύναμη τους έκανε γένος απροσμάχητον και κινδυνωδέστατον. [Τι ήτο όμως η άτρακτος και το νήμα της Αριάδνης; Μήπως ήτο κάποιο όργανο για να μπορέσει να βγει από τον λαβύρινθο; Μήπως ήτο κάποιο μέσον επικοινωνίας με τους συντρόφους του , ή κάποιο μέσον συλλογής πληροφοριών; Προς το παρόν δεν είμαστε εις θέσιν να καθορίσουμε το είδος της τεχνολογίας της ατράκτου της Αριάδνης. Μια άτρακτος όμως μπορεί να είναι και ένα πηνίον παραγωγής ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, μια γεννήτρια, ή και μια συσκευή παραγωγής ακτίνων λέιζερ. Τούτο λύνει αρκετά ανεξήγητα πράγματα. Διότι με τις ατκίνες λέιζερ θα μπορούσε να τρυπήσει τα πλοία των Κρητών για να μην τον καταδιώξουν. Τι ήσαν οι Κένταυροι που είχαν τόση δύναμη; Κι’ αυτό το ερώτημα προς το παρόν θα μείνει αναπάντητο. Μήπως ήτο κάποια μηχανή που μπορούσε να σηκώνει με την μέθοδο της αντιβαρύτητος τόσο ογκώδη αντικείμενα; ]
Πως τρύπησε τα πλοία των Κρητών;
Όταν εξήλθε νικητής ετρύπησε τα πλοία των Κρητών και λαβών την Αριάδνη και τους παίδες των Αθηνών μετ’ αυτού απέπλευσε για την Αθήνα. [Πως τρύπησε τα πολοία των Κρητών , τα οποία ασφαλώς θα ήσαν επανδρωμένα και προστατευμένα; Ο Θησεύς με ένα και μοναδικό πλοίο με έξη νέους και έξη νέες συν τον πλοίαρχο και τον πρωρέα ήτο εις θέσιν να καταστρέψει ολόκληρο το στόλο του πανίσχυρου Μίνωα; Δύσκολον έως αδύνατον , εκτός κι’ αν διέθετε κάποιο αόρατο όπλο υψηλής τεχνολογίας, όπως λ.χ ακτίνες λέιζερ . Η συμμαχία του στόλου με τον Μινώταυρο και οι τιμές που έκανε στον Θησέα ο Μίνωας δείχνει ότι ο βασιλεύς ήτο όμηρος κάποιων ξένων δυνάμεων που εβίαζαν το βασίλειο του] Τούτο γίνεται αντιληπρόν διότι ο Μίνωας εχάρη για τον φόνον του Μινωταύρου διότι εμοίχευε την Πασιφάην, και λέγεται ότι απέπεμψε τον Θησέα εντίμως.[ Τι ήτο όμως ο Μινώτ-αυρος ; Από την Ελληνική Αρχαιολογίαν (ΩΓΥΓΙΑ τ. Δ’, σελ. 382, Αθ. Σταγειρίτης ) πληροφορούμεθα ότι: « επειδή έλεγεν , ότι οι θεοί έδωκαν αυτώ την βασιλείαν, εζήτησαν σημείον εις πίστωσιν τούτου . Όθεν προσευχήθη , και έπεμψεν ο Ζευς τον ρηθέντα ταύρον εκ της θαλάσσης» Τι σημείον είναι αυτό που ζήτησαν οι θεοί ; Και τι ήτο στην πραγματικότητα ο ταύρος που του έστειλεν ο Ζευς εκ της θαλάσσης, ο οποίος ας σημειωθεί, έτρωγε νέους ως θυσία και εμοίχευε την Πασιφάην την σύζυγο του Μίνωα;
Πως κατεστράφη ο Μινωικός Πολιτισμός;
Έχει πλέον γίνει αποδεκτόν από τους επιστήμονες ότι ο Μινωικός Πολιτισμός κατεστράφη από το τεράστιο παλιρροϊκό κύμα(τσουνάμι) που σάρωσε μέσα σε λίγα λεπτά τις βόρειες ακτές της μεγαλονήσου. Οι σεισμολόγοι , ιστορικοί και γεωλόγοι πιστεύουν ακράδαντα ήτο η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης που κατέστρεψε στην έναντι ακτή της Κρήτης τον Μινωικό πολιτισμό . Όλα δείχνουν ότι η καταστροφή οφείλεται στην μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας την βόρεια ακτή της Κρήτης, όπου ήτο η Κνωσσός και το παλάτι του Μίνωα . Την ολοκληρωτική καταστροφή ήλθε να συμπληρώσει η τέφρα που εκάλυψε τα πάντα σαν νεκρικό σάβανο. Και ο ρόλος του Θησέως ποιος ήτο σ’ αυτήν την ιστορία; Πιθανόν λοιπόν ο Θησεύς να μετέβη στην Κρήτη προς βοήθεια του Μίνωος και να επεκράτησε η άποψη ότι αυτός με την βοήθεια του νήματος της Αριάδνης εφόνευσε τον Μινώταυρον. Και φυσικά σε μια χαώδη κατάσταση όπως αυτή που επεκτάτησε ολίγον μετά την καταστροφή θα χρειάσθηκε την βοήθεια και τις πληροφορίες της πριγκίπισσας Αριάδνης, για να φέρει εις αίσιον πέρας το έργον του. Έτσι εξηγείται:
α/ ο έρωτας προς αυτόν της Αριάδνης.
β/ ότι ο Μίνως τον κατευόδωσε με τιμές ,
γ/ ότι ο Μινώταυρος εμοίχευε την σύζυγο του Μίνωος Πασιφάη(δηλαδή την Ειρήνη του βασιλείου του)
δ/ η δύσκολη αποστολή που ανελάμβανε εθελοντικά ο Θησεύς να απαλλάξει την Κρήτη από το θηρίο κ.ο.κ .
Και να σημειωθεί ότι η Πασιφάη τελικά εφαρμάκωσεν τον Μίνωα διότι έκανε παιδιά και με άλλες γυναίκες(προφανώς επακολούθησε αταξία), αλλά τελικά τον εθεράπευσεν η Πρόκρις(Πρώτη κρίση ή Πρωτο-Κρής). Όλα ταύτα κάτι σοβαρό σημαίνουν . Κάποιο σοβαρός και πιεστικός παράγων ήτο ο Μινώταυρος που του είχε στείλει ο Ζευς για να τον ελέγχει, ή συνέβη και τότε αυτά που συμβαίνουν στην εποχή μας . Δηλαδή τα δημιουργήματα του ανθρώπου να γίνουν οι δυνάστες του. Μήπως ο Μινώταυρος ήτο ένα σούπερ κομπιούτερ, ή κάποια θανατηφόρος ακτινοβολία; Μήπως ο Τ-ΑΥΡΟΣ σημαίνει τα ασθενή ενεργειακά πεδία ή την λεγομένη «Αύραν» ; Όμως την εποχή που έζησε περίπου ο Θησεύς συνέβη και ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνος. Σύμφωνα με τον Νόννο άσμα , s, στ 229-230 «Ο Ζευς κατέκλυσε όλη τη γη όταν ο Ήλιος έλαμπε στα νώτα του Λέοντος(…) και η Αφροδίτη κατείχε το εαρινό σημείο στον άνευ χειμώνα Ταύρον» Κατά τους αστρονόμους αυτά σημειώνονται από το 10.950-8.800 π. Χ ] Το τέλος της ιστορίας του Θησέως είναι γνωστόν . Ο καπετάνιος παρέλειψε να υψώσει τα λευκά ιστία και μπήκε στο Φάληρο με τα μελανά. Ενεκα τούτου ο Αιγεύς καταληφθείς εκ λύπης έπεσε εκ βράχου στην θάλασσα και επνίγη .[ΩΓΥΓΙΑ, τ. Δ’ σελ.241-]
Ποίος ήτο ο Θησεύς;
Ο Θησεύς ήτο Ήρωας και προστάτης των Αθηνών. Ο μεγαλύτερος άθλος του ήτο η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στην Αττική, τότε που οι άλλοι άνθρωποι είτε ήσαν ανθρωποφάγοι , είτε ζούσαν στα σπήλαια και στα δάση. Η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αττική έγινε: α/ με την συνένωση των 12 πόλεων β/ την δημιουργία κοινού Πρυτανείου και γ/ το σταμάτημα των συγκρούσεων μεταξύ των φυλών. Το θείον κήρυγμα του ήτο «Δεύρ ίτε πάντες λεώς επί ισομοιρίαν» Οι φτωχοί προσήλθαν ασμένως στο κάλεσμα του, ενώ οι πλούσιοι αντέδρασαν. Τέλος, κατόρθωσε να πείσει και τους πλουσίους ότι ήτο προς το συμφέρον τους η δημοκρατία. Τότε πρόσφερε στους πολίτες της Αττικής αβασίλευτη και δημοκρατική πολιτεία , αυτός δε παρέμεινε ο φύλαξ των νόμων και στρατηγός της δημοκρατίας.[ Αυτά να τα βλέπουν οι αμαθείς που γράφουν ότι η δημοκρατία στην Αττική εθεσπίσθη επί Σόλωνος. Όμως τα ιστορικά τεκμήρια τους διαψεύδουν. Η δημοκρατίαπου ίδρυσε πρώτος ο Θησεύς είναι ηλικίας 12.000 έως 8400 χρόνια Προ Εποχής. Όπερ σημαίνει ότι οι Έλληνες είχαν δημοκρατία ακόμη και προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, που συνέβη το περίπου μεταξύ 9.000 και 10.000 π. Χ. Οι ξένοι λοιπόν οφείλουν το μεγαλύτερο επίδομα ευρεσιτεχνίας στους Έλληνες, δηλαδή το δικαίωμα της δημοκρατίας. Όμως αυτοί μισούν τον ευεργέτην τους και ανταποδίδουν την ευεργεσία με την αγνωμοσύνη και εχθρότητα προς του Έλληνες και την πλαστογράφηση της ιστορίας. ] Τότε ονόμασε την πόλιν Αθήνας(πληθυντικώς), δια το άθροισμα των πολλών πόλεων και κατέστησε και τον Ισθμιακόν Αγώνα. Ο θάνατος του λέγεται ότι επήλθε στην Σκύρο , όπου γκρεμίσηκε εξ αγνοίας, ή τον γκρέμισε ο Λυκομήδης στον γκρεμό, λόγω φθόνου, και έκτοτε κανείς δεν τον ανεζήτησεν. « Ύστερον όμως εφάνησαν σημεία προς τιμήν του που συνεκλόνισαν τους Αθηναίους και μάλιστα στην μάχη του Μαραθώνος. Τότε είδον πολλοί το φάσμα αυτού ένοπλο έμπροσθεν του Ελληνικού στρατού» [Πρ. Χρ.476]
Η Έρευνες για το σχέδιο «VRILL»(Αύρα των Αρχαίων Ελλήνων)
Οι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη της ανθρώπινης αύρας, όπως γνώριζαν και τα χρώματα της Ιριδος και το Ουράνιο Τόξο.[Αξίζει να αναφέρουμε τον μύθο της Αύρας του Φειδώλα, η οποία παρότι έρριξε τον αναβάτην της ήλθε πρώτη στους ιππικούς αγώνες. Μια άλλη ερμηνεία του φαινομένου μας λέγει ότι η Αύρα τρέχει μπροστά από τον άνθρωπο και συχνά προδίδει τον καλό ή κακό του χαρακτήρα. Οι θρησκείες αναπαράστησαν την ενέργεια της αύρας ως φωτοστέφανο γύρω από την κεφαλή των θεών και αγίων. Προφανώς η Αύρα αποτελείται από το ασθενές πεδίο που εκπέμπει το ανθρώπινο σώμα και η ανθρώπινη ψυχή, εν είδη ουρανίου τόξου.] Οι Γερμανοί –και όχι μόνον- προσπάθησαν να ερευνήσουν το φαινόμενο της Αύρας, την οποίαν ονόμασαν ‘VRILL’ . Μετά το τέλος του Β! Παγκοσμίου πολέμου οι Βρετανοί ανακάλυψαν πολλά εργαστήρια κατασκευής «ιπταμένων οχημάτων » των Γερμανών και συνελήφθησαν –ουσιαστικά απήχθησαν –οι κορυφαίοι Γερμανοί επιστήμονες όπως λ. χ ο Φον Μπράουν και ο Κούρτ Ντάβις οι οποίοι εγκατεστάθησαν μυστηριωδώς στις ΗΠΑ πριν απο την έναρξη του πολέμου. Ο Αμερικανός ερευνητής Γουίλιαμ Χάμπινσον τονίζει πως « η Ομάδα VRILL έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό τεχνολογικά , ώστε κατορθώνει να ελέγχει χιλιάδες ανθρώπους με καίριες θέσεις σε όλο τον πλανήτη. Ήδη άλλωστε από την δεκαετία του 30’ τα μέλη της ομάδας VRILL ισχυρίζονταν ότι είχαν αναπτύξει τόσο πολύ την τεχνολογία τους , που θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτή του προκατακλυσμιαίου πολιτισμού [ΕΛΛΑΝΙΟΝ τ. 27, Δεκ/Φεβρ 2005]
Υπάρχει Ομάδα «Ε»;
Το τελευταίο ερώτημα είναι αν υπάρχει πράγματι η Ομάδα «Ε» Και βεβαίως υπάρχει, και μην πάει ο νους σας σε καταχθόνιες οργανώσεις και σατανικές μεθοδεύσεις τύπου Μασονίας και Σιωνισμού. Είμαστε όλοι εμείς οι Έλληνες και Φιλέλληνες, οι ευπατρίδες , οι συνειδητοποιημένοι πολίτες και δημοκράτες, που βλέπουμε την παρακμή αυτού του κόσμου και θέλουμε να φέρουμε μια επανάσταση και μιά μεταβολή για την σωτηρία του. Ομάδα «Ε» είμαστε όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψεως και να διαδώσουμε τις Ελληνικές Αξίες, την Ελληνική Σκέψη και το Ελληνικό Πνεύμα στον παραπαίοντα κόσμο μας, όχι σαν επιστροφή στο παρελθόν , αλλά σαν ένα νέο ξεκίνημα προς τον 21ον αιώνα και την 3η χιλιετία της Γνώσεως , του Πολιτισμού , και της Ειρήνης. Είμαστε όλοι εμείς οι απανταχού Έλληνες που ενδιαφερόμαστε για την επιβίωση του Ελληνισμού. Γιατί θα ήτο πραγματική τραγωδία να χαθεί η αρχαιότερη φυλή του κόσμου και ο θεματοφύλακας του πρώτου πραγματικού πολιτισμού που έβγαλε τον κόσμο από την πρωτόγονη βαρβαρότητα. Τέλος είμαστε όλοι οι άνθρωποι πάνω στη Γη που διψούν για περισσότερη Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Παιδεία, Μέτρον, σεβασμό στο περιβάλλον, στον άνθρωπο , στον πολιτισμό , στην διαφορετικότητα. Ένα κόσμο που θα ισχύει πάλι το «Πάντων μέτρον άνθρωπος»]
(50-55) Στην αρχή σημάδευε τα μουλάρια και τα σκυλιά αλλ’ ύστερα όμως άρχισε να ρίχνη βέλη φαρμακερά στους ανθρώπους και αδιάκοπα ανυψώνοντο πυκνές φλόγες απο νεκρούς Επί εννέα ολόκληρες ημέρες πέφτανε πυκνά τα βέλη του θεού ανάμεσα στο στράτευμα , την δε δεκάτην ο Αχιλλεύς εκάλεσε τον λαό στη συνέλευσι κατ’ έμπνευση της κρουσταλλόμορφης θεάς Ηρας η οποία δεν βαστούσε να βλέπει τους Αχαιούς. Έτσι να θερίζωνται. Αφού λοιπόν συγκεντρώθησαν όλοι και κατέλαβε καθένας την θέσι του, εσηκώθηκε εις το μέσον ο ταχύπους Αχιλλεύς και είπεν αποτεινόμενος στον Αγαμέμνονα.
(50-55)
[1/Τα Βέλη του Αχιλλέως
Τα βέλη μας πληροφορεί ο συγγραφέας ότι εκτός απο τρομακτικά ήσαν και φαρμακερά, που μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήσαν φορείς μικροβιολογικού τοξινών και μικροβίων . Και τα μεν βέλη εναντίον των κτηνών ήσαν τρομακτικά, ενώ τα άλλα εναντίον των ανθρώπων φαρμακερά Δηλαδή ότι ο Απόλλων έκανε Βιολογικό Πόλεμο στους Έλληνες. Εχουμε επίσης άλλη μία χρήσιμη πληροφορία απο το πεδίο της μάχης. Μας πληροφορεί ότι σηκώνταν πυκνές φλόγες απο νεκρούς. Με τα γνωστά σήμερον οπλικά συστήματα τούτο μπορεί να συμβεί μόνον με την χρήση πυρηνικών όπλων ή ακτίνων λέηζερ. Ο βοβμαρδισμός αυτός μας φέρνει στη μνήμη τους Αμερικανικούς βομβαρδισμούς στην Βαγδάτη και στο Βελιγράδι που αποσκοπούσαν στο «μαλάκωμα» των στόχων και στην κάμψη του ηθικού του αμυνομένου .
2/ Για τους Έλληνες οι στρατιώτες εθεωρούντο οπλισμένοι πολίτες, όπως και οι πολίτες ο εν εφεδρεία στρατιώτες. Οι Έλληνες δεν εφήρμωζαν τους δημοκρατικούς θεσμούς μόνον στην Πολιτεία αλλά και στο στράτευμα και σε κάθε κοινωνική ή άλλη εκδήλωση. Κι’ αυτό φαίνεται απο την απόφαση του Αχιλλέως να συγκαλέσει συνέλευση του λαού. Οι Έλληνες επειδή εμφορούντο απο δημοκρατικά αισθήματα ποτέ δεν ήσαν στρατοκράτες και επομένως οι αρχηγοί τους δεν μπορούσαν να διοικήσουν στρατοκρατικά. Σε κάθε δύσκολη απόφαση καλούσαν τη συνέλευση του στρατεύματος και αποφάσιζαν με καθολική ψηφοφορία . Όμως ο καθένας κατέλαβε την θέση του, γεγονός που φανερώνει ότι οι άνθρωποι αυτοί είχαν συνείδηση της ιεραρχίας και δεν ξέφευγαν απο τα όρια της ενσυνειδήτου πειθαρχίας. Αυτό ήτο πάντα ο πολλαπλασιαστής της δυνάμεως και του ηθικού του στρατού μας
3/ Οι Θεοί των Ελλήνων είναι εξανθρωπισμένοι και ζουν κοντά στους ανθρώπους, εν αντιθέσει προς τους Εβραίους που έχουν τοποθετήσει τους θεούς τους στο μεταφυσικό χώρο απόμακρους από τους ανθρώπους
4/Ολίγα περί της Ήρας
Η Ήρα ήτο θυγάτηρ του Κρόνου και της Ρέας και αδελφή του Διός. Γεννήθηκε στην Σάμ,ο στον Ιμβρασο ποταμό, αν και πολλά μέρη ερίζουν για την καταγωγή της. Ο Ζευς ήτο παροιμιώδης γυναικάς και τότε περιφερόταν στη Σάμο για να γλυτώσει από τον πατέρα του Κρόνον που ήθελε να τον καταπιεί. Εκεί την συνήντησε λουομένην στον ποταμό και την κυνήγησε και τελικά την βρήκε στο όρος Θόρνακα στο Αργος. Για να την πλησιάσει άφοβα μετεμορφώθη σε Κόκκυγα και εκάθησε στα γόνατα της. Επειδή έτρεμε από το κρύο αυτή τον σκέπασε με το φόρεμα της και εκείνος μεταμορφώθηκε στο σχήμα αυτού και την εβίζεν. Παντρεύτηκαν αλλά ποτέ δεν έζησαν ειρηνικά και πάντα φιλονεικούσαν και διαφωνούσαν σε όλα τα πράγματα. Εκείνη τον μισούσε για την ασέλγεια και του έδειχνε παθολογική ζηλοτυπία . Επειδή δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει ξέσπαγε στις ερωμένες και παλλακίδες του. Στην μήνι της έπεσε και ο Ηρακλής διότι ήτο νόθος γιός του Διός. Τέλος δε έδειρε και την Αρτεμιν, επειδή εκείνη παρεκίνει τον Απόλλωνα κατά των Ελλήνων(Βιργίλ. Αιν. Α’ 50.71) Ο Ζεύς την κρέμασε από εκ του Ουρανού από την κεφαλήν και την κόμην και από στα πόδια της εκερέμασε δύο άκμονες. Αλληγορείται για τον Αέρα, την Γη και την Σελήνη και νομίζεται έφορος του πλούτου , των βασιλείων, του γάμου, του καλλωπισμού των γυναικών κ.ο.κ Την συνοδεύουν 14 Νύμφες και πρώτη τούτων ήτο η Ιρις (ΩΓΥΓ. Α’ 322-327)]
(60-65) «Ατρείδη, τώρα πιά πιστεύω πως δεν μας μένει παρά να γυρίσουμε πίσω, αν δηλαδή γλυτώσουμε απ’ τον θάνατο, αφού όπως βλέπεις, μας τρώει η επιδημία κι’ ο πόλεμος. Ας ρωτήσουμε λοιπόν κανέναν μάντι ή ιερέα ή ονειροκρίτη(διότι και το όνειρον είνε κι’ αυτό του θεού)που θα μπορούσε να μας εξηγήση γιατί ωργίσθηκε τόσο ο λαμπρός Απόλλων. Για κανένα τάξιμο τάχα παραπονιέται ή για καμμιά εκατόμβη ; Μπορεί αν έχη επιθυμήσει να του θυσιάσωμε αρνιά και αίγες να μας γλυτώση από τον φοβερό όλεθρο»
(60-65)
1/[Η επιδημία
Να υποθέσουμε ότι η επιδημία ήτο τυχαία ή οφείλεται στα φαρμακερά βέλη του Απόλλωνος; Ίσως ποτέ δεν θα το μάθουμε.
2/ Τα Τάματα
Από την πανάρχαια εποχή το πονηρό ιερατείο είχε εμβάλλει στον άνθρωπο το φόβο του θεού για να εισπράττει τα τάματα, παρόλο που το Ελληνικό ιερατείο ήτο ιχνό σε σχέση με τα σημερινά πανίσχυρα ιερατεία . Πάντως η φράση του Αχιλλέως ενέχει και δόση ειρωνείας σε βάρος των «συμφεροντολόγων θεών» που αποβλέπουν είτε σε δώρα ή σε εκατόμβη, δηλαδή σε φαγητό.
3/ Εκατόμβη ήτο η θυσία εκατόν βοών, αλλά παρά την κυριολεξία Εκατόμβη=100 βόες, σπανίως θυσίαζαν αυτόν τον αριθμόν, περιοριζόμενοι σε μικρότερα ζώα, κυρίως αρνιά και κατσίκια.]
(65-75) Και αφού είπεν αυτά εκάθησε. Εσηκώθηκε τότε επάνω ο Κάλχας Θεστορίδης, ο ξακουστός και ασύγκριτος απ’ όλους τους προφήτες, ο οποίος εγνώριζε τα περασμένα και τα τωρινά και τα μέλλοντα και ο οποίος είχεν οδηγήσει τα πλοία των Αχαιών στο Ίλιον δια της μαντικής του δυνάμεως, την οποίαν είχεν λάβει από τον Απόλλωνα. Αυτός δε με το φωτισμένο του μυαλό του είπε:
(65-75)
[1/Ο Κάλχας Θεστορίδης
Ο Κάλχας Θεστορίδης ήτο υιός του Θέστορος και εγεννήθη στις Μυκήνες, πλην διέτριβεν στα Μέγαρα. Λέγεται ότι έλαβε μέρος και στην εκστρατεία των Αργοναυτών, αλλά τούτο είναι απίθανον, διότι αυτή έγινε πολύ πριν. Ασφαλώς θα πρόκειται για άλλον Μάντη με το αυτό όνομα. Πάντως ο Θεστορίδης είναι ο επίσημος μάντις στον Τρωικό Πόλεμο και τον ζήτησε ο Αγαμέμνων αυτοπροσώπως στα Μέγαρα, προκειμένου να τον έχει σύμβουλο στην εκστρατεία στην Τροία. Αυτός έλυσε το αίνιγμα του δράκοντος στην Αυλίδα, ο οποίος ανέβηκε στον πλάτανο και έφαγε στην φωλιά πρώτον τους οκτώ νεοσσούς , έπειτα και την μητέρα, και μετά μετεβλήθη σε σε λίθον. Ο Κάλχας έδωσε το χρησμό του σύμφωνα με τον οποίον η πολιορκία θα διαρκέσει εννέα χρόνους και η Τροία θα πέσει τον δέκατον χρόνον. Συμβούλευσε τον Αγαμέμνονα να θυσιάσει την Ιφιγένειαν, στο Ιλιον να παραδώσει στον Αχιλλέα την Χρυσιίδα και είπεν ότι χωρίς την επέμβαση του Αχιλλέως δεν αλώνεται η Τροία. Τέλος συνεβούλευσε να κατασκευάσουν τον Δούρειο Ιππον και να σφάξουν την Πολυξένην Εξ ού και το» Μάντις κακών…» που του είπεν ο Αγαμέμνων(Παυσαν. Αττικ. Μγ’. Υγίν μυθ. 67. Οβιδ. Μεταμ. Ις.11 κλπ) Λέγεται ότι ο Κάλχας απέθανε από την λύπη του επειδή δεν έλυσε κάποιο αίνιγμα που του έβαλε ο νεώτερος του Μόψος.(ΩΓΥΓ. Δ’ 13 & Α’ 187)
« Και νήεσσ’ήγησατ’Αχαιών Ιλιον είσω»
2/ Τι ήσαν οι Μάντεις;
Οι Μάντεις ήσαν λίαν μορφωμένα πρόσωπα διότι όπως λέγει ο Πλούταρχος, «η γνώσις των μελλόντων συνάγεται εκ της πείρας των παρελθόντων». Και όστις αγνοεί τα παρελθόντα, δεν προνοεί τα μέλλοντα. Η μαντική τέχνη εδιδάσκετο και μετεφέρετο από πατέρα σε γιό , ενώ και οι ηγεμόνες και βασιλείς έπαιρναν μαθήματα μαντικής
«Κάλχας Θεστορίδης οιωνοπόλων όχ άριστος, Ος ήδη τα τ’ εόντα, τα τ’ εσόμενα, προ τ’ εόντα» Την εποχή εκείνη η γνώσις ήτο συγκεντρωμένη στα ιερά, στα σπήλαια και στα μουσεία και μόνον οι ιερείς, οι μάντεις και οι σοφοί είχαν πρόσβαση σ’ αυτά .
Την οιωνοκσοπίαν και ορνιθομαντείαν εφεύρε πρώτον ο Προμηθεύς, ενώ κατ’ άλλους ο Μελάμπους.
Η Ιστορία του Μελάμπους
Ο Μελάμπους ήτο υιός του Αμυθάονος και της Ειδομένης και ονομάσθη έτσι επειδή η μητέρα του , όταν εγεννήθη τον άφησε στο ύπαιθρο με αποτέλεσμα να καούν τα πόδια του και να γίνουν μαύρα (εξ ού και «Μελάμπους=μελανά πόδια) Ο Μελάμπους λοιπόν ήτο ο αρχαιότερος μάντις της Ελλάδος και τέταρτος απόγονος του Δευκαλίωνος. Επομένως έζησε μεταξύ του 13.000-5.300 Π.Ε (προ εποχής). Μπροστά στο σπίτι του στην Πύλο φώλιαζαν φίδια στην κουφάλα ενός δένδρου, τα οποία σκότωσαν οι δούλοι. Αυτός δε έκαυσε τα σκοτωμένα φίδια και έριχνε την σκόνη στην τροφή των παιδιών του. [Aυτό έκανε και η γιαγιά μου η Γιαννούλα στο Σιδηρόκαστρο της γειτονικής Τριφυλίας στα παιδιά της. Έπαιρνε ψήγματα φιδιού, σκορπιού, σφαλαγγιού και άλλων δηλητηριωδών εντόμων και αφού τα ξέραινε στον ήλιο τα έτριβε σε σκόνη και έριχνε ίχνη αυτής της σκόνης στο γάλα των βρεφών για να τα προστατεύσει από τα δήγματα φιδιών και εντόμων. Δηλαδή τους δημιουργούσε αντισώματα για να τα προστατεύουν από το κακό όταν θα έλθει.. Αλλά και η ιατρική επιστήμη σήμερον δεν κάνει κάτι διαφορετικό με τα εμβόλια. Δημιουργεί αντισώματα για την άμυνα του οργανισμού] Λέγεται ότι όταν εκοιμάτο κάποτε ο Μελάμπους τα φίδια αυτά πήγαν και έγλυφαν τα αυτιά και του τα καθάρισαν, έτσι ώστε άκουγε τις φωνές των ιπταμένων ορνέων και γνώριζε τι λένε μεταξύ τους. Έτσι έγινε ένας τέλειος οιωνοσκόπος, ενώ από τον Απόλλωνα διδάχθηκε την μαντική τέχνη. Διαπίστωση πρώτη: Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων γνώριζαν την επίτευξη ανοσίας μέσω φυσικών αντισωμάτων.
Ο Μελάμπους μιλούσε με τα πουλιά
Πως γνώριζε όμως ο Μελάμπους την γλώσσα των ορνέων; Τι όργανα ή αισθητήρια χρησιμοποιούσε; Βέβαια και σήμερον οι άνθρωποι της Πίνδου (Σαρακατσάνοι) προλέγουν τον καιρό από τους οιωνούς. Για παράδειγμα η κίνηση των αποδημητικών πτηνών προδίδει συχνά αλλαγές καιρικών συνθηκών. Όταν υπηρετούσα στην Καστοριά παρατηρούσα πριν από κάθε κακοκαιρία την μετανάστευση νηκτικών πτηνών στην ομώνυμη λίμνη, όπως αγριόπαπιες, κύκνοι, πελεκάνοι , ερωδιοί κ.α. Κάποιος Σαρακατσάνος από το Νεστόριο πήγε το 1973 στον οδοντίατρο του στην Καστοριά και του είπε: «Γιατρέ θέλω γρήγορα να μου φτιάξεις τα δόντια γιατί φέτος θα έχουμε πρώιμο χειμώνα και θα αποκλεισθούμε από τα χιόνια». Ο οδοντίατρος απόρησε και δεν τον πολυπίστεψε. Αλλά ώ! του θαύματος τέλος Σεπτεμβρίου είχαμε το πρώτο μεγάλο χιόνι και ο κτηνοτρόφος δικαιώθηκε. Όταν τον ρώτησε από πού πήρε την μακροχρόνια πρόγνωση καιρού αυτός απήντησε¨: «Μα! από τους οιωνούς» Στην Αθήνα αν δεις κοπάδια από ψαρόνια να πετούν στον ουρανό ή μεμονωμένες σουσουράδες να βόσκουν στο έδαφος , να περιμένεις σύντομα κακοκαιρία.
Η Ιστορία του Ιφίκλου
Ο Ιφικλος έπασχε από ατεκνία λόγω έντονου φόβου που υπέστη σαν παιδί όταν είδε το ματωμένο μαχαίρι του Φυλάκτου εκεί δίπλα του. Το μαχαίρι εκείνο ο Φύλακτος το έμπηξε στην Ιεράν Δρυν και το άφησε εκεί έως ότου η δρυς το εκάλυψε πλήρως με τον φλοιόν της. Αν κάποιος βρει την μάχαιρα και ποτίσει με τους ιούς (σκουριά) της (ιός= σκουριά) τον Ιφικλον τότε θα λυθεί η ατεκνία του. Ο Μελάμπους με την μαντική του ικανότητα βρίσκει την μάχαιρα και κάνοντας τα δέοντα λύει την ατεκνία του Ιφίκλου. (ΩΓΥΓΙΑ Αθαν. Σταγειρίτη, Νέα Σκέψις, τόμος .Δ’ σελ.1-2) Και εμείς δικαιούμεθα να ερωτήσουμε. Τι ήσαν αυτοί οι ιοί; Ποιός ξέρει; Αν δεν καιγόταν η βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας, που κρατούσε όλη την πανάρχαια ανθρώπινη πνευματική κληρονομιά των Γνώσεων, ίσως να ξέραμε περισσότερα . [Ποιος έκαψε την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας ; Ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος το 415 μ. Χ.] Όπως από την μούχλα οδηγήθηκε ο Φλέμιν στην πενικιλίνη, έτσι και οι πανάρχαιοι πρόγονοι μας ενδέχεται να είχαν ανακαλύψει τους θαυματουργούς ιούς που τονώνουν το σπέρμα και λύουν την ατεκνία.
Όμως ο Πλίνιος λέγει ότι την μαντικήν πρώτος εφεύρε ο Παρνασσός εξ ου πήρε το όνομα και το ομώνυμο όρος , το οποίον φιλοξένησε το αρχαιότερο και επισημότερο μαντείο των Δελφών. Άλλοι επιφανείς μάντεις ήσαν ο Αμφιάραω, ο Αμφίλοχος, ο Θεοκλύμενος, ο Τειρεσίας, ο Μόψος κ.α
3/ Τα Σύγχρονα Γνωσοκέντρα(think tank)
Τα σύγχρονα κέντρα σκέψεως, οι Σοφοί της Εποχής μας, παίζουν το ρόλο των αρχαίων μάντεων, διότι καταστρώνουν σενάρια των μελλοντικών εξελίξεων και με αυτά αφ’ ενός συμβουλεύουν τους ηγέτες περί του πρακτέου και αφ’ ετέρου επηρεάζουν μέσω των ΜΜΕ την κοινή γνώμη για να κινηθεί προς την φορά που αυτοί έχουν επιλέξει σαν πιο συμφέρουσα. Η διαφορά των έγκειται στο ότι αυτοί στηρίζουν τις συμβουλές τους σε επιστημονικά δεδομένα εν αντιθέσει προς τους μάντεις που ενεργούσαν εμπειρικά και όχι σπάνια δεισιδαιμονικά. Το Μαντεία και οι μάντεις αποτέλεσαν για τους Έλληνες τα συμβούλια των σοφών της εποχής τους και με βάση αυτά προχώρησαν την σκέψη του Δυτικού κόσμου προς την πρόοδο. Διότι τότε οι περισσότερο μορφωμένοι άνθρωποι ήσαν το ιερατείο, το οποίον διατηρούσε και τας δέλτους της σοφίας. Εξέλιξη των Μαντείων είναι το σώμα των συμβούλων που έχουν όλοι όσοι λαμβάνουν αποφάσεις που θα επηρεάσουν για ένα ορισμένο σύνολο ανθρώπων. Ο Νέος θρησκευτικός άνθρωπος θα είναι ο άνθρωπος της Επιστήμης και της Γνώσεως και αυτό βρίσκεται στην ουσία του Ελληνικού Πνεύματος. Ο νέος πολιτικός άνθρωπος εξ άλλου θα είναι επίσης της Γνώσεως. Άρα το επαναστατικό υποκείμενο είναι σήμερον οι Άνθρωποι της Γνώσεως. Αυτοί αποτελούν την νέα κοινωνική κατηγορία που θα ανατρέψει την παλιά κοινωνία, θα καταργήσει τον παραδοσιακό άνθρωπο και την κοινωνία του, όπως οι σύμβουλοι κατήργησαν μετά την βιομηχανική επανάσταση το ιερατείο . Αυτή θα είναι η πλέον δραματική επανάσταση του ανθρωπίνου είδους. Εμείς είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι , διότι εμείς καλούμαστε από την ιστορία να καταργήσουμε τον εαυτόν μας Επομένως οι σύγχρονοι πολιτικοί θα πρέπει να προέρχονται από τα Γνωσοκέντρα , να είναι δε καταξιωμένες προσωπικότητες των εσωτερικών κύκλων της επιστήμης και της τεχνολογίας και να είναι εις θέση να λειτουργήσουν σαν «ιερείς» της πολιτικής]
(75-80) « Αχιλλεύ, αγαπημένε του Διός, μου ζητάς να εξηγήσω την οργήν του Απολλώνος που τοξεύει από μακρυά. Λοιπόν εγώ θα το ειπώ. Αλλά και συ θα μου υποσχεθείς με όρκον ότι με βοηθήσης πρόθυμα και με λόγο και χέρια! Διότι είμαι βέβαιος πως θα πειραχθή κάποιος που έχει εξουσία επάνω σ’ όλους τους Αχαιούς κι’ ο λόγος του γίνεται. Διότι αν θυμώση με κανέναν ο βασιλεύς νικά αυτός πάντοτε. Κι’ αν την ίδια ημέρα δεν φανερώση ότι πειράχθηκε, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν θα το κρύψη μέσα του για το μέλλον , έως ότου μπορέση να εκδικηθή. Σκέψου αν θα με σώσης λοιπόν»
(75-80)
[1/ Το μεγάλου βεληνεκούς Όπλο του Απόλλωνος
Ο Απόλλων λοιπόν τοξεύει από μακρυά. Τι εκτοξεύει δεν μας διευκρινίζει ο Όμηρος. Διότι αν πρόκειται για βέλη όπως συνηθίζεται με τα τόξα , αυτά εκτοξεύονται από μια λογική απόσταση 50-100μ το μέγιστο. Με ποιο τρόπο επιτυγχάνει τόσο μακρές βολές; Το ερωτηματικό παραμένει αναπάντητο ; Όπως όμως προαναφέρθηκε , ο Απόλλων διαθέτει τα δικά του Μυστικά Όπλα. Τούτο απεδείχθη στους Δελφούς , που επροστάτευσε το μαντείο του από την εισβολή των Περσών.
2/ Ο Φόβος της Εξουσίας
Στο Στρατό λέγαμε ότι ο διοικητής είναι σαν το κάρβουνο «Αν είναι αναμμένο σε καίει. Αν είναι σβηστό σε μουτζουρώνει» Το κάψιμο είναι η ποινή που μπορεί να σου επιβάλλει ενώ το μουτζούρωμα είναι η εγγραφή κακής αξιολογήσεως για προαγωγή. Για να είμαι ειλικρινής περισσότερο φοβόμαστε όχι τόσο τους φωνακλάδες, αλλά τους σιωπηλούς και εκδικητικούς διοικητές, διότι εκείνοι σε δάγκωναν ύπουλα στις διαδοχικές σημειώσεις. Διότι όπως λένε η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Επομένως, μην τα βάζεις με την εξουσία διότι σε κάθε περίπτωση θα βγεις ζημιωμένος. Γι’ αυτό ο μάντις Κάλχας ζητούσε εγγυήσεις από τον Αχιλλέα πριν πει την γνώμη του για τα αίτια της έχθρας του Απόλλωνα προς τους Έλληνες. Για να μην πέσει στη μήνη του αρχιστρατήγου Αγαμέμνονα. Συμπέρασμα: Όποιοι εναντιωθούν στην εξουσία πρέπει να είναι προετοιμασμένοι ότι αργά ή γρήγορα θα υποστούν κυρώσεις]
(85-90) Απαντών δε εις αυτόν ο ταχύπους Αχιλλεύς του είπε:
«Πες με μεγάλο θάρρος ό,τι μαντεία ξέρεις. Μα τον αγαπημένο γυιό του Διός Απόλλωνα που εσύ Κάλχα παρακαλώντας τον φανερώνεις σε μας τους Δαναούς, όσο ζω εγώ κι’ έχω ανοιχτά τα μάτια εδώ κάτω, δεν θα σε πειράξη ακόμα κι’ ο ίδιος ο Αγαμέμνων που σήμερα καυχιέται ότι είνε ο πιο ανώτερος μέσα στους Αχαιούς»
(85-90)
[1/ Περί του Δαναού
Ο Δαναός εγέννησε πενήντα θυγατέρες και εβασίλευε στη Λιβύη . Ο Αίγυπτος ήλθε στην Αραβία και κυριεύσας την χώραν των Μελαμπόδων(=εχόντων μελαμψά πόδια) την ονόμασεν εξ αυτού Αίγυπτον. Ο Αίγυπτος εγέννησε κι’ αυτός 50 υιούς. Λέγεται ότι οι παίδες του Αιγύπτου ενδιεφέροντο για τις θυγατέρες του Δαναού και εξ αυτού προήλθε έρις. Φοβούμενος στάση εκ μέρους των υιών του Αιγύπτου, κατόπιν συμβουλής της Αθηνάς ο Δαναός κατασκεύασε πλοίον και έφυγε με τις θυγατέρες του στην Ελλάδα. Περιττόν να πούμε ότι τόσον ο Αίγυπτος , όσον και ο Δαναός ήσαν Έλληνες, υπο την έννοια ότι κατήγοντο και οι δύο από την Ελλάδα. Ο Μανέθων γράφει ότι ο Αίγυπτος ήτο ο Σέθωσις των Αιγυπτίων και ο Δαναός ο Αρμάις. Ο Δαναός κατόπιν εβασίλευσε στο Αργος και ονόμασεν τους εγχωρίους Δαναούς, παύσας την βασιλεία των Ιναχίδων. Από το σόι αυτό κρατάει ο Αχιλλεύς.
2/ Ο Ημίθεος Αχιλλεύς
Θα μιλήσουμε τακτικά για τον Αχιλλέα διότι αυτός είναι ο κεντρικός ήρωας και το τραγικότερο πρόσωπο της Ιλιάδος. Διότι σύμφωνα με χρησμό του Μάντη Κάλχα, χωρίς αυτόν δεν ήτο δυνατόν να γίνει η άλωσις της Τροίας, αλλά και σύμφωνα με προβλέψεις της μητέρας του Θέτιδος έμελλε να φονευθεί στον πόλεμο . Βέβαια ο Αχιλλεύς ήτο άτρωτος και αθάνατος στο σώμα, εκτός της πτέρνης του, διότι η Θέτιδα τον είχε κάψει στο πυρ και εν συνεχεία τον είχε εμβαπτίσει σε ύδωρ της Στυγός, εκτός από την πτέρνα του διότι εκεί δεν πήγε νερό. Ο δε Χείρων ονόμασεν αυτόν ‘Α-χιλλέα’ διότι ως άριστος ιατρός μπορούσε να θεραπεύσει και να λύει το άχος. Ο Χείρων τον δίδαξε όλες τις επιστήμες και την πολεμικήν και κυνηγετικήν τέχνην, ο δε Φοίνιξ ήτο ο παιδαγωγός του. Προς άρσιν δε πάσης παρεξηγήσεως ο Φοίνιξ αυτός δεν ήτο ξένος αλλά Έλλην το γένος, όπως και οι Ελληνοφοίνικες της Φοινίκης. Για την εκπλήρωση του χρησμού ήλθαν ο Νέστωρ και Οδυσσεύς στην Φθίαν στον Πηλέα και Μενοίτιον, εις αναζήτησιν του Αχιλλέως και του Πατρόκλου. Τότε η Θέτις παρεκάλεσε τον Ήφαιστο να του ετοιμάσει ανίκητη και άθραυστη πανοπλίαν, αυτήν δε λαβών ο Αχιλλεύς έπλευσε με 50-60 πλοία στην Τροία φέρων μαζί του στράτευμα εκ Μιρμηδόνων και τους Ίππους του Ξάνθον και Βάλιον. Μερικοί αμαθείς λέγουν τον Πάτροκλο ερωμένο του Αχιλλέως. Όμως τούτο είναι ψευδέστατον διότι όπως μαρτυρεί και ο Όμηρος ο Πάτροκλος ήτο πρεσβύτερος του και σύμβουλος του. Δυστυχώς οι σύγχρονοι θεωρούν όλους τους Έλληνες παιδεραστές διότι έχουν εσφαλμένη αντίληψη για την Ελληνική φιλία. Επίθετα του Αχιλλέως ήσαν πολυάριθμα, όμως θα αναφέρω μερικά εξ αυτών: Αρήιος, Πυρίσωος, Ακοντιστής, Αμείλικτος, Δίος, Διογενής, Έκπαγλος, Ερίθυμος, Ισόθεος, Πηλείδης, Αιακίδης, Μέγας κ.α. Επομένως το Ελληνικό γένος έχει βγάλει αρκετούς σαν τον Μέγα-Αλέξανδρον στον μακροχρόνιο βίο του, ένας δε εξ αυτών είναι και ο Αχιλλεύς
3/ Η φράση του Αχιλλέα για τον Αγαμέμνονα ότι «καυχιέται ότι είναι ο πιο ανώτερος των Αχαιών» δείχνει ότι οι Έλληνες από τότε είχαν αντιπάθεια στην αλαζονεία της εξουσίας ]
(90-95) Τότε πιά πήρε θάρρος ο μέγας μάντις και είπε:
«Ούτε λοιπόν για τάξιμο παραπονιέται ο Απόλλων, ούτε για θυσία, αλλά για τον ιερέα του που περιύβρισεν ο Αγαμέμνων κι’ ούτε του απελευθέρωσε την σκλάβα θυγατέρα του, ούδ’ εδέχθηκε τα λύτρα του. Γι’ αυτό μας έστειλε τόσες συμφορές και θα μας στείλη ακόμα. Κι’ ούτε θα πάψη την επιδημία πριν δεν δώση πίσω στον πατέρα της την μαυρομάτα κόρη χωρίς λύτρα και πριν κάμωμε θυσίαν εις την Χρύσην. Τότε μόνον ίσως ενδώση και μας λυπηθή»
(90-95)
[1/ Η ευσέβεια των Ελλήνων
Οι Έλληνες αν και ήσαν βαθιά θεοσεβούμενοι δεν ήσαν θεοφοβούμενοι. Έκαναν πράξη την δικαιοσύνη διότι την θεωρούσαν σαν εκ θεού πηγάζουσα. Είχαν δε μια διαφορετική αντίληψη περί δικαίου και του ηθικού νόμου. Γι’ αυτό έλεγαν το «Εστί δίκης οφθαλμός ος τα πάνθ’ ορά» Πίστευαν ότι η διατάραξη της ηθικής τάξεως δημιουργεί μια ευρύτερη διαταραχή και ανισορροπία, διότι τα πάντα υπακούουν στον Συμπαντικό Νόμο. Αυτός δε τείνει να αποκαταστήσει μια νέα ισορροπία και αρμονία στο σύμπαν, με δυσμενείς όμως συνέπειες στον άνθρωπο. Επομένως ουδεμία πράξη είναι χωρίς ανταπόδοση. Η αδικία ζημιώνει πρώτα τους ίδιους τους αδικούντας. Αν είχαν οι σύγχρονο ηγέτες την φιλοσοφική αυτή αντίληψη δεν θα γίνονταν εξουσιαστές και βιαστές του ηθικού και ανθρώπινου νόμου με τους πολέμους και στυγερά εγκλήματα που διαπράττουν σε βάρος των λαών. Αλλά και οι βιαστές της Φύσεως, θα εσέβοντο περισσότερο το περιβάλλον οπότε ο κόσμος μας κι’ αν δεν ήτο αγγελικός, οπωσδήποτε θα ήτο καλύτερος
2/Ο Χρύσης
Ο Χρύσης ήτο ιερεύς του Σμινθίου Απόλλωνος στην Μυσσία, πλησίον της Τρωάδος όπου ήτο η πόλις Χρύση. Αυτός είχε θυγατέρα την Χρυσηίδα την οποία έλαβεν παλλακίδα του ο Αγαμέμνων . Αυτό εθεωρήθη η ύβρις του Αγαμέμνονα προς τον Χρύση, για την οποίαν ο Απόλλων εκδικείται τους Έλληνες. Ο Χρύσης ήλθε εστεμμένος για την ελευθερώσει ]
100-120 Αυτά είπεν ο μάντις και εκάθησε. Τότε εσηκώθηκε ο ηρωικός γυιός του Ατρέως, ο μέγας βασιλεύς Αγαμέμνων θυμωμένος. Η καρδιά του κατάμαυρη, είχε ξελειλήσει από την οργή και τα μάτια του, σαν την φωτιά, επετούσαν σπίθες. Αγριοκύτταξε πρώτα τον Κάλχα και ύστερα του είπε:
«Μάντι κακών, ποτέ ως τώρα δεν μου είπες κανένα καλό λόγο, μόνο ευχαριστιέσαι πάντοτε να μαντεύης το κακό. Ποτέ σου ούτε έχεις ειπη κανένα καλό, ούτε έχεις κάνει. Και τώρα πάλι εμπρός στους Δαναούς προφητεύεις και λες ότι γι’ αυτό τάχα με τόσες συμφορές τους βασανίζει ο Απόλλων, γιατί εγώ δεν εδέχθηκα τα πλούσια λύτρα της κόρης του Χρύση, την οποίαν τόσο πολύ επιθυμώ να πάρω στα ανάκτορα μου. Γιατί μου αρέσει πιο πολύ κι’ από την Κλυταιμνήστρα την γυναίκα μου, αφού δεν είναι κατώτερη της ούτε στα κάλλη , ούτε στη γνώση, μα ούτε και στις δουλειές του σπιτιού. Παρ’ όλα αυτά όμως, πρόθυμα την δίνω πίσω, αν είνε ανάγκη, γιατί εγώ θέλω να σωθή και όχι να χάνεται ο στρατός μας. Αμέσως όμως να μου ετοιμάσετε ένα άλλο αντάξιο δώρο, για να μη μένω εγώ μόνος απ’ όλους τους Αργείους με άδεια χέρια, γιατί δεν αρμόζει αυτό σ’ εμένα. Όλοι σας βλέπετε ότι το δώρο μου πηγαίνει αλλού»
(100-120)
[1/ Ο Μάντις Κάλχας Θεστορίδης εμάντευσε ότι :
Πρώτον Η αρμάδα δεν πρόκειται να αποπλεύει από την Αυλίδα αν ο Αγαμέμνων δεν θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια.
Δεύτερον Η πολιορκία θα διαρκέσει εννέα χρόνους και η Τροία θα πέσει τον δέκατον χρόνον.
Τρίτον Συμβούλευσε τον Αγαμέμνονα να θυσιάσει την Ιφιγένειαν, στο Ιλιον
Τέταρτον Να παραδώσει στον Αχιλλέα την Χρυσηίδα
Πέμπτον Χωρίς την επέμβαση του Αχιλλέως δεν αλώνεται η Τροία.
Εκτον Συνεβούλευσε να κατασκευάσουν τον Δούρειο Ιππον και να σφάξουν την Πολυξένην
Εξ ού και το «Μάντις κακών…» του Αγαμέμνωνος
2/ Οι Εξουσιαστές θέλουν δώρα και θυμιατά
Όλοι οι εξουσιαστές αντιπαθούν την ελεύθερη και ειλικρινή κριτική και ρέπουν προς την κολακεία, το λιβάνισμα και το «λάδωμα», όπως λέγει ο λαός Έτσι συγκεντρώνουν γύρω τους κόλακες, ευκαμψίες, διευθαρμένους και τρωκτικά της εξουσίας, τα οποία συχνά επιταχύνουν την πτώση τους.
3/ Η αντίληψη των Ελλήνων περί του Έρωτος
Είναι πραγματικά να θαυμάζει κανείς την παρρησία αλλά και την αθωότητα του αρχιστρατήγου να προβεί ενώπιον της συνελεύσεως του στρατού του σε εξομολόγηση, ότι είναι ερωτευμένος με την Χρυσηίδα, συγκρίνοντας την με την επίσημη σύζυγο του Κλυταιμνήστρα. Οι Έλληνες δεν είχαν ενοχή για τον Έρωτα, όπως μετέπειτα ενέβαλαν την ενοχή οι χριστιανοί με το προπατορικό αμάρτημα.
4/ Ο Διφυής Συμπαντικός Ερως
Από τον ωραίο , φτερωτό , περιπόθυτον και γλυκύ Έρωτα των προγόνων μας φθάσαμε σήμερον στον αποστεωμένο και ανέραστο γέροντα , τον «άγιο Βαλεντίνο» των Καθολικών, προστάτη των ερωτευμένων. Τι σχέση έχει ο «άγιος» αυτός με τον Έρωτα ; Όση σχέση έχει η Ιερά Εξέταση με τον Ελληνικό Πολιτισμό. Για τους Έλληνες υπάρχουν δύο Έρωτες, ο Συμπαντικός ή Ουράνιος και ο Επίγειος Έρωτας. Ο πρώτος Έρως είναι υιός του Χάους και της Γης, ο δεύτερος είναι του Ερμού και της Αφροδίτης, ή του Άρεως και της Αφροδίτης. Ο πρώτος είναι αυτός που δημιουργεί τις ενώσεις(ύλης και ενέργειας) και κρατάει σε συνοχή το Σύμπαν, ενώ ο δεύτερος, ο γήινος και ανθρώπινος, γεννάει τη ζωή . Ο αρρωστημένος και καθυστερημένος εγκέφαλος των Ιουδαιοχριστιανών αντέστρεψε την έννοια του φυσιολογικού, του υγιούς και του καλού Έρωτα σε αμαρτία , ενοχή και κακό . Δαιμονοποίησε το ανθρώπινο σώμα και έβαλε την αιδώ και την αμαρτία στα σκέλη των ανθρώπων. Παράλληλα, δαιμονοποίησε και την ερωτική πράξη. Όπου όμως κι’ αν κοιτάξουμε στη φύση θα δούμε την αγαθοποιό ερωτική πράξη σαν την κορυφαία λειτουργία των πάντων.
Χωρίς τον Συμπαντικό Έρωτα δεν θα είχε γονιμοποιηθεί το σωμάτιο(ωάριο) της Ήρας από την ακτίνα ενεργείας (σπερματοζωάριο) του Διός. Η δύναμη που τους ένωσε ήτο ο Συμπαντικός Έρως, τον οποίον είχαν ανακαλύψει οι πρόγονοι μας πολύ πριν τον ανακαλύψουν οι σύγχρονοι επιστήμονες με τα όργανα. Είναι η ελκτική δύναμη που φέρνει κοντά και ενώνει τα αντίθετα . Γι’ αυτό ο Συμπαντικός Έρως-όπως άλλωστε και ο γήινος-διαπερνά ολόκληρο τον Κόσμο σαν βασική του ουσία και δύναμη και αποτελεί την βασική έννοια στην ύπαρξη, αλλά και στην φιλοσοφική σκέψη. Ο Έρως έχει μέσα του λογική διάταξη , διότι ενώνει εκείνα που μπορούν να ενωθούν(λ. χ το υδρογόνο με 2 άτομα Οξυγόνου, όχι όμως και με 4)και βρίσκεται μέσα στον Λόγο της ύλης και της ζωής. Ο ερωτικός δεσμός προκαλεί αίσθημα αγάπης στη φύση και εκδηλώνεται ως ευχαρίστηση εκ της ενώσεως, ή ως δυστυχία από την μη ένωση. Κάθε δε ένωση στην φύση δημιουργεί μια ευχάριστη δόνηση και ηδονή, που είναι έκφραση της αγάπης, ενώ συμβαίνει δυσάρεστη δόνηση από την μη ένωση, ή την παρά φύση τοιαύτη. Οι Έλληνες αγάπησαν τον Έρωτα, διότι είναι διαχρονικός και συμβάλλει στην φιλότητα και ένωση των αντιθέτων, εν αντιθέσει προς την Εριν, που προξενεί διχόνοια, φιλονεικία και διάσπαση . Το αντίθετο του Έρωτα είναι ο Αντέρως.
Στον έρωτα και στην αγάπη οφείλεται ό,τι υπάρχει στον Κόσμο, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Άφιλα και ανέραστα στοιχεία δεν ενώνονται, αλλά κι’ αν ενωθούν κάτω από πίεση διαλύονται εύκολα. Οι κοσμικοί λοιπόν νόμοι είναι και συμπαντικοί νόμοι , αλλά επιπροσθέτως είναι και ο Λόγος και η Αιτία του Διός και της Ήρας, που είναι οι αρχικές Ουσίες του Χαοτικού Σύμπαντος. Επομένως, η διάρκεια ζωής των ενώσεων αλλά και του Κόσμου εξαρτάται από την αναλογία και τον ερωτικό δεσμό. Το μέγεθος του σωματίου και ενεργείου που δημιούργησε τον Κόσμο, είναι απειροελάχιστο ή ασήμαντο μπρος στο το άπειρο Σύμπαν, και ισοδυναμεί σχεδόν με μηδέν . Παρ’ όλα αυτά το απειροελάχιστο αυτό σωμάτιο και ενέργειο περιέχει μέσα του τεράστια πυκνότητα ικανή μετά την σύζευξη τους να φτιάσουν ένα ολόκληρο Κόσμο σαν τον δικό μας. [Ο Max Plank υπελόγισε ότι η πυκνότητα της ύλης στην πρώτη αρχή ήτο άπειρη, ήτοι 10 στην 94 η δύναμη γραμμάρια ανά cm.] Από αυτό το ελάχιστο σε διάμετρο και πυκνότατο σωμάτιο προέκυψε ο Κόσμος μας των διεκατομμυρίων Γαλαξιών.
(120-130)
Προς αυτόν όμως απάντησεν αμέσως ο ταχύπους Αχιλλεύς:
«Πολυένδοξε γυιέ του Ατρέως, απ’ όλους πιο φιλόπλουτε, πως θέλεις να σου δώσουν άλλο δώρο οι ανδρειωμένοι Αχαιοί; Ούτε ξεύρομε αν υπάρχουν πουθενά πολλά αμοίραστα λάφυρα, γιατί όσα επήραμε από τις πόλεις που εκυριεύσαμε, τα έχουμε μοιράσει κι’ είνε ντροπή να τα μαζέψωμε πάλι από τους στρατούς μας. Στείλε λοιπόν τώρα εσύ την κόρη στον Θεό κι’ εμείς οι Αχαιοί τριπλά και τετραπλά θα σε ανταμείψωμε, αν ποτέ δώση ο Ζευς να κυριεύσωμε την Τροία με τα οχυρά τείχη»
(120-130)
[1/ Ο πολυένδοξος και φιλόπλουτος Αγαμέμνων
Αφού αποκαλεί τον Αγαμέμνωνα πολυένδοξο γυιό του Ατρέως, τον στολίζει με το ήκιστα κολακευτικό επίθετο «φιλόπλουτο» για να τον κολακεύσει, διότι όλοι οι βασιλείς είναι φιλόπλουτοι.
2/ Η Λαφυραγωγία του νικητή
Τα ήθη του πολέμου από αρχαιοτάτων χρόνων ήσαν σχεδόν τα ίδια . Ο νικητής λαφυραγωγούσε την χώρα του ηττημένου αφού όλα ήσαν στην διάθεση του, ακόμη και οι γυναίκες , τα παιδιά και πολύ περισσότερο οι άνδρες. Μετά την θέσπιση του Δικαίου του Πολέμου, μπήκε φραγμός στη βουλιμία του εισβολέως , αλλά και πάλι ισχύει το «ουαί τοις ηττημένοις», διότι έχουμε το παράδειγμα της εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ που έγινε πρωτίστως για την λαφυραγωγία του πετρελαίου. Τις πρώτες ημέρες η λαφυραγωγία περιέλαβε ακόμη και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς των μουσείων της Μεσοποταμίας.
3/ Είναι εκπληκτική η ποιητική γλώσσα του Ομήρου, αλλά και το δημοκρατικό πνεύμα που κυριαρχεί στο Ελληνικό στράτευμα,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου