Η ΗΡΩΙΚΗ ΤΟΥ 40 ‘ ΓΕΝΙΑ

Η   ΗΡΩΙΚΗ  ΤΟΥ   40 ‘   ΓΕΝΙΑ

Τιμή και Δόξα σε Σας,/   αδέλφια μου ηρωικά /

 της   μυθικής Γενιάς του 40/

και της  Εθνικής Αντίστασης

Ημίθεοι που πέσατε υπέρ Πατρίδος/

 για  της  Ελευθερίας τα ιδανικά/

εκεί ψηλά/

στα χιονισμένα βορειοηπειρωτικά  βουνά /

Οι μνήμες σας   μένουν εσαεί αθάνατες/

και κάνουν τις  ψυχές μας  κραταιές κι' αδάμαστες /

γιατί  μας δίνετε  φρονηματισμό  και ηθικό/

   να λέμε ΟΧΙ

 σε κάθε  παγκόσμιο  φασισμό και ναζισμό/

και να  είσαστε φωτοδότες και πρωτοπόροι

στη  σημερινή  γενιά/

να πάει μπροστά/

Νέους ήρωες  να γεννήσουν/

του κόσμου τον  εξανθρωπισμό  να  ξαναρχίσουν/

του κόσμου το καλό./

Αλλο όμως θέλω τώρα να  σας πω:/

   Όντας  παιδί της ηρωικής Γενιάς του 40 /

 το μύθο θα σας διηγηθώ /

γιατί και μεις παιδόπουλα γελάσαμε/

 και κλάψαμε   μαζί  σας/

παιχνίδια δεν χαρήκαμε,/

ούτε ψωμί και φαγητό /

εσείς όμως μας   ποτίσατε

   με της ανθρωπιάς κι’ ανδρειοσύνης/

  το ζήδωρο νερό /

Με το  “άμες δε γεσόμεθα …” ανατραφήκαμε/

κι’ αυτή την εντολή στο βίο μας

πιστά  ακολουθήσαμε /

Αλλά η αυτοκριτική είναι καλή /

κάπου κι' εμείς λαθέψαμε /

  νοιώθουμε  οδύνη και ντροπή /

 για τη νέα γενιά, όπως την αναστήσαμε/

που από το  δρόμο μας  ξεμάκρυνε πολύ/

κι’ άλλο παγκόσμιο  μονοπάτι ακολουθεί  /

της κολοπέρασης , ξενολαγνίας και  απληστείας/

των κακών έξεων και της αρπαχτής

Ομως δεν θα χαθούν/ 

Είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό/

γιατί είναι   Ελληνες κι' αυτοί  /

 και δεν γίνεται αλλιώς/

Κάποια μέρα εσάς θα μιμηθούν /

 και θα ξαναγυρίσουν ολοταχώς /

σαν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη.

 Ζήσαμε  ‘3’ Μεγάλες Εποχές

Είμαστε η προνομιούχα Γενιά της Κατοχής/

που  έζησε και  μεγαλούργησε/

σε τρεις Μεγάλες Εποχές:/

 Η πρώτη  η Γεωργική/

   ήταν ολόιδια με την  Ομηρική/

  Η δεύτερη: λάχα-λάχα, μπήκαμε στη  Βιομηχανική /

  Η  τρίτη και καλύτερη,  είναι η Πληροφορική/

 Εμείς είναι σαν να ζήσαμε τρεις ζωές /

και όχι μία, όπως οι άλλες γενιές

 πατώντας διαδοχικά σε τρεις βάρκες φαρδιές, /

Δοκιμάσαμε  ανομολόγητες Καταστροφές/

και   ανοικτήρμονες   κοσμογονικές Αλλαγές/

αλλά αγωνισθήκαμε , ματώσαμε,/

ανθέξαμε , επιβιώσαμε και βγήκαμε νικητές/

Στα Προσκλητήρια Παρών

Στα Προσκλητήρια της Ιστορίας

 ποτέ απών/

πάντα  δίναμε   όρθιοι το κοσμοιστορικό Παρών /

   για της Οικουμένης τη Λευτεριά/

χωρίς να περιμένουμε φλουριά/

 στηρίξαμε διαχρονικές Αξίες/

Παρά τις ξένες Κατοχές /

τις  συνωμοτικές  λαβωματιές/

και τις ανοιχτές πληγές /

απ' τις   παλιές Γενοκτονίες /

   Μικρασιατικές Καταστροφές/

της Ιωνίας και του Πόντου/

αλλά και  μεταπολεμικές προδοσίες/

στην Κύπρο και Βόρεια Ήπειρο /

  την εμφυλιοπολεμική επάρατη σύγκρουση /

και τις δολοπλοκίες

  άσπονδων   φίλων,’ συμμάχων και εχθρών /

που ακόμη δεν έχουνε  τελειωμό/

Τούτα τα λόγια στις μέρες μας  θεωρούνται αιρετικά

  δοσίλογοι και πεμπτοφαλαγγίτες,/

οβριομασώνοι και σιωνιστές,/

  κατηγορούν   τους πατριώτες για "εθνικισμό"/

Ξεπληρώνουν το Χρέος  με Αχαριστεία

Το χρέος τους ξεπληρώνουν όλοι αυτοί

με Αχαριστεία /

που τους εκπολιτίσαμε από την βαρβαρότητα

δουλεία και α-λογία/

και τους στηρίξαμε σε κάθε δυσκολία/

  εκείνοι με όξος, χολή κι’ Αγνωμοσύνη/

 μας αμοίψανε/

την  ήττα του Αξονα  στην Αλβανία /

που τους χαρίσαμε/

 ποτέ  δεν κρατήσανε το λόγο τους /

να μοιρασθούν   την Νίκη/

όπως   υπόσχονταν  την εποχή εκείνη, /

σε Ανατολή και Δύση/

Μα εμείς ποτέ δεν πτοηθήκαμε/

γιατί αυτός είν'   κώδικας   τιμής/

της ηρωικής μας της φυλής : /

 Η ηθική του Πλάτωνα/

του Σωκράτη η λογική,

ο Νους του Αναξαγόρα/

τ’ Αλέξανδρου η ορμή /

το “τάν ή επι τας” του Λεωνίδα /

  το Εν  του Πυθαγόρα/

Ανάθεμα στη Εριδα τη δολερή /

  

Πέρνα καλά/

κάν’ το Καλό,/

 σκόρπα  το Φως,/

γερά κράτα το Σπαθί /

έρχονται μέρες χαλεπές

Ετσι  προστάζουν  οι Οιωνοί/

Αμύνεσθαι περί Πάτρης/

Η μετα-Ομηρική   Εποχή στο Χωριό

Στην  γη του Νέστορα, στην Τριφυλία/

  πάνω σε δυό βουνοκορυφές  όλο μαγεία /  

 κρέμεται  ο αρχαίος Αυλών του Παυσανία /

- μετά οι Ρωμαίοι  το  είπαν  Σιδηρόκαστρο-/

  ένα πανέμορφο χωριό/σωστό απόρθητο φρούριο /

με αγάλματα και Ιστορία/

Η γιαγιά μου η Γιαννούλα/

αγράμματη, μα αρχοντοπούλα/

περήφανη και Δωρική μορφή/

λίγο διέφερε απο την Δανάη/

 του  αρχαίου  Ανδροκλή,/

 ήταν του ήρωα Γιωργάκη Πετρόπουλου δισεγγονή/ 

τ' οπλαρχηγού του 21 /

  η γιαγιά μου  παίνευε το γένος της πολύ/

Το Σπίτι μας το  Πατρικό

Σωστός σταυραετός ήταν ο Γεωργάκης /

στην μάχη στο Μανιάκι, /

    μίγα δεν ανεχόταν στο σπαθί του,/

ούτε και  Τούρκου παρουσία στην αυλή του./

  Το σπίτι  μας  το πατρικό/

  Ένα απλό πέτρινο Βυζαντινό /

ήταν ένα μικρό πολυκατάστημα /

είχε απ’ όλα τα χρεώδη  ,/

 εδώδιμα  και σπιτικά /

σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι,   τραχανά/

χυλόπιτες. λουκάνικα, και χοιρινό παστό/

 που  κάναν  καγιανά/

  γίδες,   κοτόπουλα   κι’ αυγά/

όλα αγνά, χωρίς ίχνος χημικά ,/

  και  της νοθείας  το βραχνά/

με τη διαφορά που ήταν τοτε όλα λιγοστά/

Είχαν τότε τα σπιτικά αυτάρκεια,/ 

μικρή  φάμπρικα ήταν ο αργαλιός /

έφτιαχνε πανέμορφα υφαντά/ 

 όλα   χειροποίητα,  μοναδικά /

και όχι  είδη πλαστικά /

 έκαναν και της χειρός πλεχτά,  /

  του σπιτιού τα ανάχρεια ήτανε τότε ακριβά/

είχαν όμως  όλα χάρη και μαστοριά/

κι’ όλα ήταν φιλόξενα , ζεστά/

Η Βρύση του Κολοκοτρώνη

Όλα τα μέρη εκεί είχαν μια σημασία

ακόμη και τα δένδρα, οι βρυσούλες , τα πηγάδια

νερό έπιαναν δροσερό /

 απο του Κολοκοτρώνη τη  βρυσούλα γαργαριστό/

κι' ο κήπος μοσχοβόλαγε αρώματα  αγνά/

μαυλιστικά/

Η πανάρχαια βρυσούλα /

 στου γεροπλάατανου τα ριζιά, /

   από εκεί ήπιε ο βασιλιάς Νέστορας νερό,/

κι' ο γέρος του Μωριά,/

όταν  άραζε με τα παληκάρια του/

   στον ίσκιο του απο κάτω,

να  ξαποστάσει λίγο στο λιμέρι/

μετά τη μάχη με το τούρκικο ασκέρι

Υπάρχει αναμνηστική πλάκα/

 για αυτό /

Μπάρμπα Θόδωρε έλα ξανά/

η πατρίδα σε ζητά/

να πάρεις κεφάλια λωποδυτών ,

 προσκυνημένων και προδοτών

Τι κι' αν  καπνιζόσουνα  στο τζάκι/

κι' αν σε περόνιαζε το κρύο της αυγής/

 κι' αν  φωτιζόσουνα   με τ'  Ομηρικό λιχνάρι/

 τα βράδια με της Εκάτης το φεγγάρι/

είχαν όμως όλα της καρδιάς το πύρωμα/

  του Ξένιου   Δία τη Φιλοξενία

και την πνοή  /

πριν τη βεβηλώσει η μηχανή,/

 και η καταναλωτική μανία κι' απληστεία. /

Αυτός ήταν ο μυθικός Αυλώνας της Μεσσηνίας/

Είχε και ναό του Ασκληπιού

 που χάνεται στα βάθη της προϊστορίας.

  Ζάπλουτοι σε Ηθικά Αγαθά

Αλλά παρ’όλα τα ισχνά υλικά αγαθά/

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ζάπλουτοι

 σε Ηθικό και Αξίες/

Αγάπη, Ερωτες, Ομόνοια/

είχαν και τη δολερή Διχόνοια/ 

 Ευτυχία,  Μίση,   ,Φιλίες /

Σεβασμό, Συγγενολόγια και Συνέπεια, /

πανυγήρια Λαικά

, Αλληλεγγύη κι’Ανθρωπιά/

όλα μαζίκαι προπαντός φτώχεια με Αξιοπρέπεια/

 πλούσιοι ήσαν λίγοι

με τα σημερινά δεδομένα όλοι φτωχοί

Είχανε βρει το νόημα   της ζωής/

πανάρχαια  ήθη και έθιμα γιορταστικά/

γλεντοκοπούσαν στους γάμους

και  στα πανηγύρια όλοι μαζί/

με έθιμα παραδοσιακά Ελληνικά ,/

 αντί για τα ψυχοφθόρα, παρακμιακά, υπερθεάματα  /

της αυταπάτης τα Χολλυγουντιανά τα θαύματα/

  

Διάλογος στην πράξη

Όλοι γινόντουσαν πρωθυπουργοί/

 στου καφενείου  την αυλή/

κι’ ο ντελάλης με στεντωρία τη φωνή/

μετέφερε της εξουσίας κάθε εντολή/

Κι’ έκαναν τότε το Λόγο Πράξη  ζωής /

 έστω και με θυσία  προσωπική /

έκαναν όμως και κριτική στα λουμωχτά

 αν δεν συμφωνούσε  με την δική τους τσέπη και  ηθική/

Τέτοια ήταν η προπολεμική   εποχή/

στο χωριό  μου, στην επαρχία/

  στα άγια χώματα της Τριφυλίας/

καλή,  κακή, ανάμεικτη ,δύσκολη,

βιοπάλη και  χαμωζωή/

 αλλά με νόημα ,ανθρωπιά κι’ αξία.

Ο Χωροφύλακας και ο Παπάς

 Και τότε είχανε πολλά κακά/

κόσμος  πνιγμένος στο Φόβο, στην πρόληψη και Αδικία /

 του Γιαχβέ και του Σατανά/

στην αγραμματοσύνη, την αμάθεια/

 της   δυσειδαιμονίας τα θεριά /

 έρμαια του σκοταδισμού ,/

του Χωροφύλακα και του  Παπά την εξουσία/

το μοναδικό χωριό που είχε γιατρό κι' υγεία/

κάτω από την μπότα του Φοροεισπράκτορα/

του Τοκογλύφου και του Τσιφλικά /

την ασυνειδησία/

Το Κοσμοιστορικό ΟΧΙ

Και ξάφνικά ξεσπά η Καταιγίδα,/

 Πόλεμος ! Πόλεμος !Στα Οπλα /

Η Ιταλία του Μοσουλίνι μας χτυπά/

Τον 15αύγουστο του 40’  πισώπλατα ,ύπουλα   και λουμωχτά/

Τορπιλλίζει  την "Ελλη" μας στης Τήνου τα νερά/

στις 28  Οκτώβρίου ο  Πόλεμος ξεσπά στα φανερά/

Ολοι στο Μέτωπο, της Ελλάδος Παιδιά/

αντηχεί το “ ΑΕΡΑΑΑ”/

ΟΧΙ ! λέει ο Λαός κι’ ο Μεταξάς/

ποιός τόπε πρώτος, ποιός μετά/

σημασία δεν έχει αυτό καμιά /

Αέρααα!!!    Λεβέντη μου Τσολιά/

ρίξε στη θάλασσα τον Ιταλό μακαρονά/

 λέει της Βέμπο η σφιχτή κελαριστή φωνή/

και ενώθηκε με του Ελληνα τη συλλογική  Ψυχή/

 Ετσι  άρχισε η νέα Τιτανομαχία/

στα Βόρειοπειρωτικά Βουνά/

Ο   Παγκόσμιος Πόλεμος παρέσυρε τα πάντα

στη  δίνη και την καταστροφή/

“Πόλεμος,  Πατήρ Πάντων ” είπε ο Ηράκλειτος/

του Σύμπαντος Καταστροφεύς και Αναμορφωτής / 

είναι επώδυνη  του Πολέμου   η οργή / 

και της Νίκης ο τοκετός αργεί/

και η πείνα μας θερίζει/

λες και αιώνες κράτησε η Κατοχή

.

Η Βιομηχανική Εποχή

Τότε αλλάξαν όλα μονομιάς./

Τέλος ο ράθυμος ο προιστορικός ρυθμός, /

   τόπο στον τρελλό του σουίγκ το  χορό  /

 Καινούργια τώρα ζωή/

να ξαναρχίσουμε  πάλι/

απ' τα ερείπια και την καταστροφή/

  Ανοικοδόμηση  παντού αρχίζει /

 και το μουγκρητό της μπουλντόζας /

και  της μηχανής παντού αντηχεί/

άλλος άνεμος αρμενίζει

Ετσι ξεκίνησε  η  Βιομηχανική  εποχή /

Τα προσωπικά  Βιώματα σκληρά

Είναι τόσο τρανός ο  προσωπικός μου Γολγοθάς  /

που δεν  θ’ αντέξει η σημερινή μου η καρδιά     /

να τον ανέβει  ακόμη μιά φορά/

 συγχωρείστε με λοιπόν παιδιά/

που δεν θα  διηγηθώ αυτή την τραγωδία /

 της μάνας μου που έμεινε με  πέντε ορφανά/

και   την δική μου ταπεινή ιστορία/

γεμάτη κακοποίηση και βία/

η σφαίρα εκείνη του Γερμανού Ναζί κατακτητή/

που  έκοψε του άμοιρου πατέρα μου/

 το νήμα της ζωής /

Οποία ειρωνεία!!!/πολέμησε όλη του τη ζωή,/

σε όλα τα μέτωπα, έφθασε ως το Σαγγάριο /

και  τώρα πέφτει από Γερμανική βολή/

50 μέτρα από του σπιτιού του την αυλή

 Η σφαίρα εκείνη  χτυπά της χήρας μάνας μου τα σωθικά/

 και των 5 ορφανών την τρυφερή καρδιά /

 Αυτή  μας έφερε  μίλια μακρυά/

 στης Κατοχής την προσφυγιά /

 χωρίς φαί, χωρίς σπίτι, χωρίς λεφτά, /

με ένα μπογαλάκι ρούχα  μοναχά/

μοναδική συντροφιά  είχαμε την Πείνα και την πενία  /

στην  κατασκότεινη και  ανοικτήρμονα  Αθήνα /

Παρ’ ολίγον Αντιστασιακός

Τότε για πρώτη φορά αντίκρισα   τα  τράμ/

  στην σκυθρωπή Αθήνα/

τα  αποσπάσματα  και τα SS τα φονικά /

που πέρναν τους ηρωικούς  νέους /

από το Χαιδάρι ζωντανούς/

  τραγουδώντας τον Εθνικό Υμνο/

 κι' άλλα τραγούδια  της Λευτεριάς/

και ξαφνικά ο Χάρος  έβγαινε παγανιά/

στο Σκοπευτήρι της Καισαριανής

και κουβαλούσαν στη νεκροφόρα του Δήμου της Αθήνας

  τ' άψυχα κορμιά /

 και πότιζε την άσφαλτο με άγιο τους αίμα

 πριν τους  θάψουν στο νεκροταφείο της Κοκκινιάς

αυτά τα είδα με τα μάτια μου παιδιά!

Η Ιταλική Κατοχή

Τις Ιταλικές πανιότες και  τα μακαρόνια,/

τα  βλέπαμε απο μακρυά/

έφαγα  κάποτε μιά κλωτσιά /

απ'  Καραμπινέρο στης Κυπαρισσίας την  αγορά,/

 χωρίς λόγο και  αιτία/

απογειώθηκα και έσκασα σαν το καρπούζι κατά γης,/

 και ένοιωσα  της σκλαβιάς την δυστυχία/

 

Όμως αυτό ήταν θωπεία/

μπρος στην γερμανική βαρβαρότητα και βία.

δεν ξέρω όμως γιατί; /

ποτέ δεν κρατήσαμε στους Ιταλούς κακία/

 Για την κλωτσιά πήρα εκδίκηση  μετά/

όταν πήγα στο Νατοικό  Στρατηγείο στη Νάπολη/

 εκεί πήγαινα  συχνά /

βροντοφώναζε τ' απόσπασμα της Πύλης/

"Παρουσιάστεεε Αρμ"

και οι καραμπινιέροι απέδιδαν εις ανταμοιβήν(;) τιμάς

Ανθρώπινη ματαιοδοξία;/

έστιν "δίκης οφθαλμός ός τα πάνθ' ορά;"

Γερμανική Κατοχή

Φθηνά  γλύτωσα  την εκτέλεση κάποιο πρωί /

το 1943 απο  τον Γερμαναρά SS /

μπροστά  στου Αγνωστου Στρατιώτη το Μνημείο /

γιατί  σκαρφάλωσα στον προφυλακτήρα/

σ’ ένα πράσινο στρατιωτικό τραμ/

  να πάω στο Θησείο/

χωρίς να ξέρω εγώ ο επαρχιώτης φουκαράς /

ότι  ήταν έγκλημα φρικτό/

 γιατί οι Γερμανοί φοβόνταν σαμποτάζ/

  παρ’ ολίγο να σκοτωθώ σαν  αντιστασιακός /

Είχαν σκοτώσει σαλταδόρους στο Βοτανικό /

 σπάζανε χέρια σε παιδιά, /

γιατί κλέψανε κάτι ψωμιά /

από τα αποφάγια

Εμένα με απείλησε ο Γερμανός  

 σαν ξεκίνησε το τραμ

Εγώ παγιδευμένος είχα δύο επιλογές:

-Να με σκοτώσει ο Γερμανός;

Ή να σκοτωθώ πέφτοντας αντίθετα

 από τη φορά κινήσεως του τράμ;

Εκείνη τη φευγαλέα στιγμή προτίμησα το δεύτερο  

Όταν προσγειώθηκα στον κακοτράχαλο τροχιόδρομο

σύρθηκα σαν το φίδι στο πεζοδρόμιο

τότε ένοιωσα στον κρόταφο μου την  ψυχρή κάνη του Γερμανού πιστολά και τις κραυγές

 τότε πονούσα τόσο φρικτά

  ίσως ήταν καλύτερα να με σκοτώσει

  έπεσα αιμόφυρτος στο κράσπεδο /

   συνέχισε να με απείλεί με σκοτωμό , ο SS   Γερμαναράς/

 έσπασα χέρια , πόδια,οστά

 γεγυμνωμένα από την πείνα της κατοχής,/

οι πόνοι φρικτοί ,

   είχα γίνει ένα τσουβαλάκι με κυμά

  σαν το πατημένο στο δρόμο σκυλί/

καλύτερα  να με σκότωνε αυτοστιγμεί./

αλλά τελικά τη γλύτωσα φθηνά

  Και τώρα  πως πηγαίνουν στο Αιγάλεω

  λεφτά για γκαζοζέν λεωφορείο δεν υπήρχαν

  πήτα με το τράμ το δύο /

Ανάθεμα ο Πόλεμος παιδιά /

η Ορφάνεια και η Προσφυγιά

Η Πείνα ήταν  Φρικτή

Ηλθε το “Κουρτουλούς” απ’ την Τουρκιά  /

  έφερε το φιλί της ζωής/

φασόλια , ρεβίθια με  μαμούνια και τα λοιπά/

τα πλήρωνε  ο φιλάνθρωπος Σκούρας Φίλμ/

    οι ομογενείς   της Αμερικής/

με δολάρια ακριβά/

κι'  οι άσπονδοι φίλοι απ' την Τουρκιά/

  μας  φέρναν αχταρμά/

και μας παραμύθιαζαν

ότι τάχα μας τα χάριζαν αφιλοκερδώς,/

οι Τουρκοι κι’ ο Ερυθρός Σταυρός/

αυτά τα έμαθα μετά  

Η Κατοχική Αγορά

Λάδι, μπομπότα   λαχανίδες /

δεν βρισκόνταν εύκολα στα μαγαζιά/

  με αστρονομικά πληθωρικά κατοχικά λεφτά /

εκτός κι’ αν πήγαινες στην Μαύρη Αγορά/

  εκεί ήθελαν  Λίρες Χρυσές , /

κι’ εμείς είχαμε μόνο ψείρες ξανθές

Η ημέρα η Κατοχική  ήτανε σωστός Ενιαυτός /

    τα πέτρινα εκείνα χρόνια /

   μοιάζαν με  μακρόσυρτους  αιώνες   /

και η πείνα    μας  δεν είχε τελειωμό/

Η ελπίδα όμως φεύγει τελευταία/

και κάποτε ήλθε η ποθητή η Λευτεριά /

με των Συμμάχων τη Νίκη την ωραία /

 και τότε τραγουδήσαμε  τον  πιό  γλυκό  σκοπό : /

“Καινούργια τώρα ζωή,/

 ας ξαναρχίσουμε πάλι ../

από την αρχή..”/

Και βάλαμε  ολοταχώς τη μηχανή/

   διώξαμε του πολέμου τη μιζέρια /

τις θύμησες και τα θανατικά.

Η Δολερή  Ερις  Καραδοκεί  

Ποιά επίβουλη Μοίρα μας εβάσκανε ; /

κι’ έρριξε όλα τα  δεινά /

  στην δική μας τη μαρτυρική Γενιά ;/

Συμμοριτοπόλεμος, χαμός,/

καταστροφή, εμφύλιος αλληλοσπαραγμός/

ο αδελφός σκοτώνει αδελφό/

Απατηλή ιδεολογία απ' το Βορρά/

φυτεύθηκε στον τόπο μας με πονηριά/

όλοι όμως δεξιοί,κεντρώοι, αριστεροί

 μπήκαν στην εθνική αντίσταση με πρόθεση αγαθή

Διχάζει η Αλβιών τους Ελληνες  αδελφοκτόνα,/

    δεξιά κι' αριστερά/

Οι  αντάρτες  σκέπτονται σοβιετικά/

και στρέφουν τα όπλα προδοτικά//

οι   γερμανοτσολιάδες Αγγλο-Αμερικανικά/

 και οι λιγοστοί βουβοί συλλογίζονται Ελληνικά/

δόλια Ελλάς, δόλια Ελλάς!/

Οχι ότι όλοι δεν θέλαμε κοινωνική δικαιοσύνη, /

Δημοκρατία, Ανθρωπιά και Λευτεριά/

αλλα τότε επικρατούσε φανατισμός,/

    μισαλλοδοξία και παραφροσύνη/

οι πατεράδες μας κι’ εμείς όλοι φταίξαμε παιδιά/

και το πληρώσαμε ακριβά,

μην το επαναλάβετε εσείς, ποτέ πιά.

Οι Παγκόσμιοι Συνωμότες

Αυτοί τρίβουν τα χέρια τους απο χαρά/

τα σχέδια τους τ’ ανθελληνικά /δουλέψανε καλά/

οι  αθώοι Ελληνες πέσανε στην παγίδα/

 της Εμφύλιας συμφοράς/

θα χαθούν, θα εξαφανισθούν, θ’ακρωτηριασθούν/

θα  σβήσουν από το χάρτη εθνικά/

Πάει η Ελλάς! /

 έπεσε το κάστρο της Δημοκρατίας ! /

λέγανε τότε με χαιρεκακία,/

 οι άσπονδοι φίλοι, κι’ οι εχθροί,  /

οι ίδιοι που τώρα λένε τα Σκόπια ‘Μακεδονία’ , /

 χωρίς αιδώ στην Ιστορία./

 Όμως η Ελλάς  αντέστη ηρωικά,/

 και στάθηκε αιμόφυρτη στα πόδια της ξανά,/

ενάντια στην ξένη και ντόπια επιβουλή, /

     όμως την κάνανε Σκλάβα του  Μπάρμπα Σαμ/

  πιασμένη στα πλοκάμια της  Σιωνιστικής Μαφίας/

της ντόπιας και της ξένης πλουτοκρατίας

Βάλανε δραγάτη τον άξεστο τον Τουρκαλά  /

 σε Κύπρο και Αιγαίο /

Δεν είχε πια φωνή η Ελλάς ,/

να απαιτήσει αυτό που τις ανήκει/

   τα Ελληνικά μας Δίκαια  να τα διεκδικήσει.

Κύπρο και Βόρειο Ηπειρο.

Μετανάστευση:  «Εθνική Ευλογία»   !!

Τα ερείπια  να άρουμε παιδιά/

τα μπάζα να πετάξουμε στο γκρεμό,/

  η τρελή κούρσα της Ανοικοδόμησης ξεκινά, /

τα τραύματα να επουλώσουμε τα παλιά τραύματα/

Παιδιά  γρήγορα, άναρχα, χωρίς ειρμό,/

λένε τα τότε αφεντικά/

 κι’ ας είναι ανάποδα, κουτσά, στραβά/

διχως σχέδιο και αλληλουχία  /

στο άρπα κόλλα και με κακοτεχνία /

 εκεί να δεις καταστροφή του ωραίου κι' ασχημία, /

η επείγουσα Ανάγκη  πάει μαζί με την παρανομία/

άρπαξε να φας/

 και κλέψε νάχεις απο τον ιδρώτα του λαού,/

 που αγκομαχά/

μιά νέα ηγετική τάξη ατσίδων ξεπηδά./

των κομπραδόρων, των προδοτών/

 και των μαυραγοριτών της κατοχής/

γίνεται η ιθύνουσα τάξη της εποχής

Η Βίομηχανική Εποχή

Ετσι κάπως μπήκαμε στο  αλλαλούμ/

της Βιομηχανικής Εποχής/

δύσκολα χρόνια, ανεργία τρομερή

 ο κοσμάκης βογκά /

  Διαφθορά,  αρπαχτή και μεγάλο φαγοπότι /

έρχεται το Σχέδιο Τρούμαν από την Αμερική/

της πλουτοκρατίας και της  κλεπτοκρατίας./

έγινε θησαυρός/

Τότε βάλαμε   θεμέλιο   σαθρό/

γιατί η Δημοκρατία ήτο στα χαρτιά

στην ουσία ήτο του Πιουριφόι  Αμερικανοκρατία

και ανοίξαμε τις πόρτες στη Διαφθορά,/

 που εκείνη ο λαός μας την πληρώνει

 ακόμη και σήμερα ακριβά/

Πολυκατοικίες κλουβιά ,/

 Η γεωργική  γη οικόπεδα προς αντιπαροχήν/

το δάσος  τσιμέντο να γίνει,/

 να φύγει ο αγρότης   από την γη/

και  εργάτης, θυρωρός ή  μικροπωλητής/

στην Αθήνα να μείνει/

Πωλείται η Ελλάς

Τότε  άνοιξαν για άλλη μιά φορά/

 οι φλέβες της Ελλάδας:/

Πρώτα το «Παιδομάζωμα»

στις  Ανατολικές χώρες

«Εξάγονται στην Αμερική μωρά»/

«μεταναστευτεύουν  τα  νειάτα» /

"Πωλείται η Ελλάς"

Είν' ευλογία η μετανάστευση /

μας έλεγε η τότε ηγεσία/

πάνε σ' ανατολή , δύση  και βορρά/

 εξαγωγή εγκεφάλων, αστυφιλία,/

 ερήμωσε η  Ελληνική γη/

Η Αττική εμπάταρε  απ' την  πολυκοσμία,/

   το αυτοκίνητο μας απειλεί,/

   η Μητέρα των Κρίσεων και η Πρώτη Αιτία/

 το Εθνος υφίσταται  σωστή Γενοκτονία.

Η Νέα Βαβέλ- Πολυεθνία

Και  τώρα μας απειλούν νέα θηρία,/

Υπογεννητικότητα,   Αγαμία και Ατεκνία/

Η Ελλάδα  μπάζει ξένο Αίμα , αμφιβόλου Αξίας/

 γίνεται Νέα Βαβέλ-Πολυεθνία/

αλλάζει του έθνους το DNA

σε λλιγο στον τόπο μας θα είμαστε Μειοψηφία;/

αν  αδρανήσει η Ελληνική Παιδεία/

όπως κάνει η Πολιτεία

Και τότε ο Εθνάρχης μας έλεγε:/

 "η Μετανάστευση  είν’ Ευλογία!!" /

 Κι’ ας  είναι   Αφαίμαξη   Εθνική/

  του Γένους η χαριστική βολή/

  αυτή μας  έρριξε στην σημερινή   παρακμή/

και στην χρεωκοπία.

Η Παρακμή

Οι εργολάβοι  γίνανε αρπαχτικά, /

οι νέοι μας μηδενιστές και  ξενολάγνοι ,/

οι  αριστεροί δογματικοί κι’ αρνητές, /

οι δεξιοί ξεμείναν  στα παλιά/

 αδελφοποίηση δεν έγινε ποτέ /

 ούτε η συνένωση των Ελλήνων

για να προχωρήσουμε μπροστά/

ακόμη ισχύει το δεξιά , αριστερά/

και  οι Πολίτες ατομιστές, Ωχ! αδελφέ /

 το βόλεμα   και μόνον/

  θρούμπι να γίνει η Ελλάς/

Η Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

Η"Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών"

   πρόδωσε την Κύπρο , η χούντα των Συνταγματαρχών/

 ο παπάς, οι πολιτικοί και ο Κοκός μας/

 παίξανε το παιχνίδι των εχθρών μας/

 Όλοι συμπεριφέρονται πελατειακά, /

μικροπολιτικά , κλεπτοκρατικά και ληστρικά/

και στον ξένο παράγοντα  δουλικά και ενδοτικά/

Είναι πολύ  άρρωστη η Ελλάς  /

 Πονάει δυνατά !!/

γιατί την ακρωτηριάζουνε σιγά-σιγά/

εντόπιοι και ξένοι ολετήρες/

Ποιός θα την σώσει ρε παιδιά;/

 οι "Εθνάρχες" κι' οι αυτόκλητοι "Σωτήρες",/

που μας ξεφυτρώνουν απο το πουθενά;/

Η οι νεκροθάφτες που αναλαμβάνουν την κηδεία,/

για να την θαύουν πιό βαθιά; /

Είμαστε οι Ελληνες χιλιοπροδωμένοι,

   εύπιστοι σαν τα Παιδιά /

Εμείς τι κάνουμε; Δεν έχουμε ευθύνη καμιά;

Κοράκια με Νύχια Γαμψά

Χαίρε ! Βιομηχανική Εποχή,/

που έγινες ήδη παρελθόν χωρίς να δώσεις ανθό /

μας έδωσες   υλική   αφθονία

χωρίς παραγωγική υποδομή/

όλα από τα ξένα, από την εισαγωγή

τώρα τάχεις όλα και  τίποτα  δεν  νοσταλγείς/

τότε που τα χρειαζόμαστε δεν είχαμε ψωμί /

μόνον η ευτυχία λείπει στην  κοινωνία/

Επρόδωσαν τις θυσίες σου,/

  τα όνειρα λαέ και την τιμή σου /

κι’ εστέριωσαν πάνω σε άμμονησίδες, /

τσιμένο κι' ασχήμια την ζωή  σου /

ξένοι και ντόπιοι  Σάυλωκ και Μήδες ,/

γίνανε τ' αφεντικά στη ιερή τη Γη  σου/

άπληστα κοράκια κι αχόρταγοι λύκοι/

  τρώνε τώρα το  κορμί σου,/

 και τον ιδρώτα του  παιδιού /

αλλά και του εγγονού σου /

φοβάμαι μην σε βγάλουν κάποια των ημερών

και απ' την γη σου .

Η  Πληροφορική Εποχή

Και τώρα λάχα-λάχα /μπήκαμε  ανέτοιμοι στη μαγική,/

ακατανόητη, θολή και  άυλη Εποχή /

την  Πληροφορική ! /

  της Ανασφάλειας και Απροσδιοριστείας,/

της εικονικής πραγματικότητος, των θαυμάτων

 και της μαγείας

Προς το παρόν ανθεί η επιστήμη και η βία/

Αν χρησιμοποιηθεί  σωστά, /

  θα    χύσει Φως και  Αλήθεια /

θα φέρει παντού  ευμάρεια και αυτάρκεια /

θα   ενώσει  φίλους και  εχθρούς /

και θα   ελευθερώσει τον Ανθρωπο/

 απ’ την  Ανέχεια , την Ψευτιά και την πλεονεξία/

Στα χέρια όμως   δόλιων και φανατικών ,  /

κακούργων και συνωμοτών/

θάναι της Γης Καταστροφή,/

Πυρηνικό  ολοκαύτωμα /

 θανατηφόρο νέφος θα ξαπλωθεί  εφιαλτικό/

  Χαίρε Μολώχ και Μαμμωνά ,/

είσαι ο Μεγάλος μας Αδελφός , ,/

“ός τα πάνθ’οράς”/

Εποχή της κερδοσκοπίας, του ωφελιμισμού

 και της ουτοπίας /

ανάμεικτος με αρκετή δόση αβεβαιότητος/

πολεμικών συγκρούσεων και υποκρισίας/

της αλητήριας και ανήθικης Διεθνούς Εξουσίας/

     χάνει η μάνα το παιδί απο  τα ναρκωτικά  /

και    με τα μικροτσίπς και τα Ψηφιακά /

 σε φέρνουνε σε χρόνο μηδέν  /

  στον παγκόσμιο μαχαλά/

να πληροφορηθείς σε χρόνο μηδέν

 τα καλά και τα κακά  

και βλέπεις στα παράθυρα τα ψευτοείδωλα σου /

και  εφραίνεται η καρδιά σου/

 Ετσι χάθηκαν οι Αξίες κι'  η Ανθρωπιά σου, /

 κι’έγινε πέτρα  η καρδιά σου /

Αδειασε η Ουσία της Ζωής

Αδειασε το κέλυφος της  ζωής  από Ουσία/

 και μπήκε  στη ζωή μας η μοχθηρή  Εξ-Ουσία/

 εντός και εκτός η Μαφία οργιάζει φανερά/

και των  Πολυεθνικών η Παρα-Εξουσία /

 τον κόσμο κυβερνά  /

 Ακόμη και στον πόλεμο αυτή απο μακρυά νικά /

χωρίς να ρίξει ντουφεκιά/

  μόνο με   πυραύλους και αθέατα  βομβαρδιστικά/

ισωπεδώνει πόλεις και χωριά/

Η Απάτη της «Ανοικτής Κοινωνίας»

  Με  την Πληροφορική /

   χειραγωγεί  τη Σκέψη,  το Νου και την Ψυχή   /

η παγκόσμια   αντιζωική  Πλουτοκρατία, /

εκμεταλλεύεται το μόχθο το δικό  σου με τη βία /

Και τώρα στα γεράματα/

σου λέει μάθε γέρο γράμματα

 “ τα νέα Ψηφιακά Προγράμματα” /

Άλλάζουν , τα πάντα,  την Ιστορία και τη Γεωγραφία/

και βγάζουν τις «νέες» αλλοιωμένες εκδόσεις

της «Ανοικτής του Soros Κοινωνίας»

όλο ψέμα και ραδιουργία

  αν δεν σεβασθείς τη Νέα Εποχή

 θα περιθωριοποιηθείς /

 και θα πεθάνεις από Ανεργία, /

σαν τριτοκοσμικός πολίτης Β! Κατηγορίας /

αν τελικά γλυτώσεις  απο τον Υπερπληθυσμό,/

 την Οικολογική Καταστροφή  ,/

τους λαθρομετανάστες/

 τα μολυσμένα Τρόφιμα και τα Νερά/

κι απο τους Πολέμους και τα Πυρηνικά/

θα πας από ψυχοπάθεια

και τ’ άλλα  φοβερά  δεινά που σε προσμένουν  φουκαρά/

Αν δεν κινητοποιηθείς έγκαιρα ,

 παγκόσμια, δυναμικά/ ΕΣΥ

 το Μεγάλο Θεριό να καρφώσεις στην καρδιά/

  που  καλπάζει κατεπάνω σου /

μην περιμένεις το γείτονα, ούτε τον  ξένο/

  αυτός θα σου φέρει μόνο την καταστροφή

Το στερνό Αντίο

Ετσι αποχωρεί σιγά-σιγά ,/

απο το προσκήνιο η δική μου ηρωική Γενιά /

 η λεβεντογενιά των Παιδιών του 40, /

 Η Γενιά που πάτησε σε δύο πολυτάραχους Αιώνες/ /

κι’ είδε και τράβηξε πολλά,/

  εβίωσε  δύο Παγκόσμιους Πολέμους στο πετσί

τον Επάρατο Εμφύλιο

έδωσε σκληρούς Αγώνες

και έχτισε  τους δικούς της… Παρθενώνες /

Δόξα και Τιμή  σε όλους Σας/

κουρασμένα από το χρόνο

Παιδιά του 40 και της Κατοχής!

*Αμφικτύων

25/12/ 2003

*Αμφικτύων είναι ο Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης