Vanitas Vanitatum et Omnia Vanitas* -ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ- ΟΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΟΥΜΕ;

Vanitas Vanitatum et Omnia Vanitas*

Γράφει ο
Φώτης Θαλασσινός

Κάθεσαι στη θέση που κάθεσαι για να γράψεις και περιμένεις. Έναν κεραυνό, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, την επενέργεια του Θεού, τον συντονισμό των εγκεφαλικών παλμών σου με τις συσπάσεις του κοσμικού δικτύου του Καρλ Γιούνγκ- εκείνο που μπορείς να το αναφέρεις και ως κοσμική συνείδηση και κοσμικό ασυνείδητο. Όλα βρίσκονται εκεί. Εκείνα που έχουν ειπωθεί κι εκείνα που θα ειπωθούν. Εκείνα που έχουν γίνει κι εκείνα που θα γίνουν. Ο προφήτης αντλεί τις προρρήσεις του μέσα απ' αυτή την μεμβράνη, την αποτελούμενη απ' τα συμβάντα της ανθρώπινης ιστορίας.
Η αιωνιότητα είναι ο τρόπος να κοιτάζουμε τα πράγματα εκ-πτυχωμένα μπροστά μας. Όλα μπροστά μας. Κι ο συγγραφέας –εσύ αλλά κι εγώ- μου είχες πεις ότι κάπου βυθίζουμε το σώμα μας. Για να αρχίσει η ιστορία πρέπει να κολυμπήσουμε μέσα στα μάτια μας. Στην μνήμη του οπτικού νεύρου. Στην ενόραση. Την ενόραση που φτάνει με τις απολήξεις των νευρώνων της- μέχρι το πέρας του απέραντου. Σε λίγο θα ξεκινήσει μια ιστορία. Περιμένω με τις αισθήσεις μου ερεθισμένες να συλλάβουν το εκστατικό. Αυτό που πάντα ξεφεύγει απ' την προσοχή της λογικής.
Ήρθε ο καιρός λοιπόν. Θα ξεκινήσει μια ιστορία. Θα κάνω αυτό. Θα μαζέψω σ' ένα προσχέδιο σημαίνουσες εμπειρίες των ημερών μου στην Κω, θα τις δέσω μαζί ώστε να βγει κάποιο νόημα, να φτάνει ο αναγνώστης στην καύλα της ανυπέρβλητης συγκίνησης, αγωνίας ή θα του δώσω το χαρίεν δώρο του χαυνωτικού αποκαρώματος. Αυτή η αίσθηση της νύστας, της λίγο γαλήνης που όμως ποτέ δεν σε κλέβει απ' την εγρήγορση.
Ένας άνθρωπος που έχει ένα σάιτ. Αυτή είναι η ιδέα του διηγήματος και ένας άνθρωπος που έχει ένα ειδησεογραφικό σάιτ στην απομακρυσμένη Κω πρέπει να κάνει κάτι αξιοπερίεργο για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Όχι. Δεν θα κάνω αυτό. Θα περιμένω. Θα περιμένω τον τόπο μου, την Κω, να μου δώσει την πλευρά της εκείνη που θα ζητά να την αφηγηθώ. Να είμαι ο μεσάζων έχει μια γοητεία όμοια με αυτές τις γοητείες της μαντικής τέχνης. Γιατί αυτό που βλέπω απ' την Κω είναι πάντα κρυμμένο απ' τα μάτια των υγιών. Κι εγώ είμαι τρελός.
Ύστερα όλα πέρασαν. Άρχιζα να κοιτάζω τους ανθρώπους με δέος και αποτροπιασμό. Ήταν σαν να φοράτε όλοι μάσκες-φόβητρα-μορμολύκεια. Σήμερα πήγα και ήπια, μορτάκι αθάνατο, αλλά να! η σκέψη που είχα στο μυαλό μου ήδη χάθηκε σε μια μετωπική μου σύγκρουση με το κενό. Δεν σας καταλαβαίνω ρε γαμώτο μου...γιατί κουνάτε τα χέρια και τα πόδια σας; γιατί να ξοδεύετε τόσο άσκοπα τη ζωή σας αντί να κάνετε ασκήσεις αγάπης του θανάτου; Δεν καταλαβαίνω...

*Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης