Πόσες (πολιτικές) ηγεμονίες θα… καταπιούν ακόμη τα Μνημόνια;- ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Πόσες (πολιτικές) ηγεμονίες θα… καταπιούν ακόμη τα Μνημόνια;

Γράφει ο
Μάνος Οικονομίδης

Η Ελλάδα της κρίσης συνεχίζει με σκανδαλιστική επιμονή να… καταπίνει πολιτικές ηγεμονίες, όπως επιβεβαιώνουν οι απόπειρες καταγραφής των ρευμάτων που επικρατούν στην κοινωνία, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
Ανεξάρτητα από την αξιοπιστία μεθοδολογίας, στοιχείων και προβλέψεων, είναι βέβαιο ότι και η σημερινή κυβέρνηση γονατίζει υπό το βάρος μιας οδυνηρής εθνικής πραγματικότητας, την οποία δεν κατάφερε να διαχειριστεί προωθητικά.
Το ζήσαμε άλλωστε ήδη αρκετές φορές από το 2009.
Ο εθνικός αυτοπυροβολισμός του «λεφτά υπάρχουν», με τον τελευταίο των Παπανδρέου να ανοίγει με την υπογραφή του την πόρτα της εθνικής μιζέριας και των παράλογων Μνημονίων.
Η σοβαρή και εργώδης προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά να «μαζέψει» το μαγαζί, χωρίς αποτέλεσμα, και με το βαρύ τίμημα της δημιουργίας άκρων στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Εκεί από όπου… δεν ξεκαρφιτσώνονται πλέον.
Η ψήφος «ελπίδας» από μια παραπλανημένη κοινωνία στον Αλέξη Τσίπρα, και η επιβεβαίωσή της, έστω και «κουρεμένη» εντός 8 μηνών, για να φτάσουμε σήμερα στα πρόθυρα του 4^ου Μνημονίου.
Αν σε κάτι μας δίδαξε η παραπάνω σύγχρονη Ιστορία της χώρας, ή μάλλον το… εθνικό δράμα των τελευταίων 6 ετών, είναι ότι πολύ δύσκολα συγκροτείται «πλειοψηφία θετικής προσδοκίας».
Κάθε ψήφος σε επόμενο πρωθυπουργό είναι ψήφος άρνησης και αποδοκιμασίας του προηγούμενου. Κάτι που σημαίνει ότι η «πολιτική ηγεμονία» η οποία προκύπτει από τις κάλπες είναι θνησιγενής, και ανατροφοδοτεί μια κρίση από την οποία η χώρα αδυνατεί να εξέλθει με όρους ρεαλισμού και ελπίδας.
Δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβεί διαφορετικά. Η πλατιά κοινωνική πλειοψηφία που στήριξε τον Κώστα Καραμανλή το 2004 και το 2007, με περισσότερους από 3 εκατομμύρια Έλληνες να του δίνουν εντολή πολιτικής αλλαγής, φαντάζει μακρινό όνειρο για το τρέχον πολιτικό δυναμικό.
Και όταν η άνοδος ενός κόμματος στην εξουσία δεν συνδέεται με πλατιές κοινωνικές πλειοψηφίες, πόσο μάλλον όταν προκύπτει κυρίως λόγω της… τύφλωσης μιας κοινωνίας που θέλει να αντικαταστήσει ένα «θύμα» (πρωθυπουργό) με ένα επόμενο «θύμα» (τον διάδοχό του στο Μέγαρο Μαξίμου), διαμορφώνει εκ των πραγμάτων τις συνθήκες για την αυτοϋπονόμευσή της.
Το μεγάλο και κρίσιμο ερώτημα λοιπόν, αφορά ουσιαστικά στο πόσους θα «καταπιεί» η περίοδος των Μνημονίων. Πολιτικούς και κόμματα. Πόσους ακόμη.
Χωρίς να ξεχνάμε ότι, το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την ανατολή. Και ότι, στο τέλος, το φως νικάει πάντα το σκοτάδι…

(Από την εφημερίδα “Αξία”)
http://ysterografa.gr/%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B9/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=%CE%A5%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1+5+%CE%9D%CE%BF%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85+2016+04