ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily Απεγγραφή |
| 3:28 π.μ. (πριν από 5 ώρες)
| | | |
Οι φιλότουρκοι και ανθέλληνες Αμερικανοί. Posted: 26 Apr 2022 01:00 PM PDT Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου Οι Αμερικανοί για άλλη μια φορά δείχνουν το απάνθρωπο πρόσωπό τους κατά της Ελλάδος, υπερασπιζόμενοι – όπως πάντα – “το Οθωμανικό Δίκαιο”! Αφού λοιπόν καλύπτουν απόλυτα τον εισβολέα Ρ. Τ. Ερντογάν, αναγορεύοντάς τον σε ειρηνοποιό, που δεν αποδέχεται τις οικονομικές κυρώσεις της Δύσης κατά της Ρωσίας, παρά το ότι δεν κλείνει τον εναέριο χώρο της στα ρωσικά αεροσκάφη, έρχεται και η απάντηση-δήλωση του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Άντονι Μπλίγκεν, στην ερώτηση που επέβαλε ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου, για να φανεί το φιλότουρκο πρόσωπο των ΗΠΑ! Πιο συγκεκριμένα ρώτησε ο κ. Ιγνατίου: «Είναι αποδεκτό από τις ΗΠΑ, χώρες όπως η Τουρκία να αρνούνται να επιβάλουν κυρώσεις στην Ρωσία; Εκτός από την Τουρκία, οι σύμμαχοί σας ακολουθούν τις διαδικασίες των κυρώσεων. Είναι αποδεκτό από τις ΗΠΑ χώρες όπως η Τουρκία να παραβιάζουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας;»! Εύλογο και σαφές ερώτημα και στο οποίο ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ απάντησε:
«Η Τουρκία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. H Τουρκία είναι ένας σημαντικός σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία έχει συνεισφέρει σημαντικά στην προσπάθεια να στηρίξει τον ουκρανικό λαό και να ζητήσει από τη Ρωσία να λογοδοτήσει και επίσης, έχει συντονιστεί πολύ στενά με το ΝΑΤΟ για διάφορες μορφές υποστήριξης. Η Τουρκία επίσης έχει καίριο ρόλο στην προσπάθεια να φέρει Ρώσους και Ουκρανούς κοντά ώστε να επιτευχθεί μια διπλωματική λύση…»! Δηλαδή, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Από ποιους; Από τους Αμερικανούς! Που σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 μέχρι τις 11 Απριλίου, οι νεκροί στην Ουκρανία ανέρχονται σε 1842 εκ των οποίων τα 70 είναι παιδιά! 2.493 είναι οι τραυματίες, εκ των οποίων τα 134 είναι παιδιά! Όμως – σύμφωνα με τον ΟΗΕ – κατά την λυσσαλέα Νατοϊκή επίθεση των 178 ημερών στην Γιουγκοσλαβία, πήραν μέρος 1130 αεροσκάφη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, έγιναν 2.200 αεροπορικές επιδρομές με ρίψη 37 χιλ. βομβών! Καταστράφηκαν 19 νοσοκομεία, 20 κέντρα υγείας, 18 παιδικοί σταθμοί, 176 εκκλησίες και πολιτιστικά μνημεία! Επλήγησαν 2.500 κυβερνητικά κτήρια, 14 αεροδρόμια, 2 διυλιστήρια, 14 γέφυρες του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου! Άμαχοι νεκροί 25 χιλιάδες! Άμαχοι τραυματίες 15 χιλιάδες, εκ των οποίων 2.700 παιδιά! Όταν εμπνευστής της Αμερικανονατοϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία ήταν ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν; Ο οποίος έχει ακεραία την ευθύνη γι΄ αυτά τα εγκλήματα πολέμου, όπως και ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, η ΥΠΕΞ του Μαντλίν Ολμπράιτ και ο τότε Διοικητής του ΝΑΤΟ Στρατηγός Γουέσλι Κλαρκ, ο οποίος το 2017 ως διευθυντής της εταιρίας Envidity Energy κατέθεσε πρόταση για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του Κοσόβου; Μήπως λοιπόν θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει τη στάση της έναντι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, μετά τις ανθελληνικές δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ; Μήπως θα πρέπει να άρει τη δουλική υποχωρητικότητά της στα θέλω των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ;; | Καστελόριζο γη ελληνική στο ελληνικό Αιγαίο. Posted: 26 Apr 2022 12:40 PM PDT Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
23 Απριλίου 2010 – πριν ακριβώς 12 χρόνια - ο τότε Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, από το προεκλογικό ψευδεπίγραφο “λεφτά υπάρχουν”, μας ανακοίνωνε από το ακριτικό νησί μας το Καστελόριζο – ναυαρχίδα των τουρκικών απαιτήσεων διεκδικήσεων στο Αιγαίο μας (τυχαίο;;;) - την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, οδηγώντας την Πατρίδα μας στα Μνημόνια και στα σκληρά οικονομικά μέτρα της αβάσταχτης λιτότητας, του πετσοκόμματος των συντάξεων, των μισθών και των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδόματος αδείας, τα οποία μετακυλίονταν στην ελληνική αγορά! Από αυτό το ακριτικό μας νησί – ο αθεόφοβος – με φόντο το γαλάζιο του Αιγαίου μας υπόγραψε το θάνατο του εμποράκου, το θάνατο μικρομεσαίων επιχειρήσεων! Ας μην ξεχνάμε αυτήν την αποφράδα ημέρα, ποτέ μα ποτέ! Ωστόσο, ο αδούλωτος λαός μας στο ακριτικό Καστελόριζο, ποτέ δεν ξεχνά αυτήν την ημέρα! Φέτος, στις 23 Απριλίου, ημέρα Μεγάλου Σαββάτου και ημέρα εορτασμού της μνήμης του Αγίου Γεωργίου, στο Καστελόριζο υψώθηκε μεγαλοπρεπής ελληνική Σημαία (15Χ15m) με τον Άγιο Γεώργιο! Αξίζει μάλιστα να αναφέρω – εξ όσων διάβασα – πως αυτή η τεράστια Σημαία, αποτελεί έργο ενός καλλιτέχνη από την Ξάνθη, του κ. Στράτου Μυλωνά! Την οποία εμπνεύστηκε ο πατέρας Γεώργιος Μαλτέζος και ο γνωστός καλλιτέχνης από την Ξάνθη ανέλαβε να τη δημιουργήσει! Στο σπουδαίο! Σε αυτό το πατριωτικό εγχείρημα, καθοριστική ήταν η συνεισφορά του Συλλόγου Χειμερινών Κολυμβητών Ορεστιάδας! Ο ίδιος καλλιτέχνης – πατριώτης από την Ξάνθη, είχε φιλοτεχνήσει πρόσφατα και τη μορφή της Παναγίας, σε εσοχή ψηλού βράχου κοντά στο αεροδρόμιο του Καστελόριζου, με την φράση “Η Παναγία μαζί μας”! Ας γνωρίζουν λοιπόν, Παπανδρέου, Τσίπρας, Μητσοτάκης, Μπακογιάννη, Βενιζέλος και ΕΛΙΑΜΕΠ, πως το Αιγαίο δεν ανήκει στα ψάρια του, το Αιγαίο είναι “λίμνη ελληνική” ποτισμένη με το αίμα των Ελλήνων και καμιά συνδιαχείριση δεν θα επιτραπεί να γίνει με τους βάρβαρους γείτονές μας! Φύλακας του Αιγαίου μας, ο τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος και οι Κανάρης, Μιαούλης, Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι καπεταναίοι που αγωνίστηκαν για την ελευθερία των νησιών του!! | Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ… Posted: 26 Apr 2022 12:00 PM PDT Διδάκτορος Βυζαντινῆς Ἱστορίας «Πόρνης ἐπεθύμει ὁ Θεός; Ναί, πόρνης· τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας λέγω… Καὶ ἄνθρωπος μέν, ἐὰν ἐπιθυμήσῃ πόρνης καταδικάζεται, Θεός δὲ πόρνης ἐπιθυμεῖ; Καὶ πάνυ. Πάλιν ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα γένηται πόρνος· Θεὸς δὲ ἐπιθυμεῖ πόρνης, ἵνα τὴν πόρνην παρθένον ἐργάσηται… Ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος ἐπεθύμησε πόρνης; Καὶ τί; Ἵνα γένηται νυμφίος. Οὐ πέμπει πρὸς αὐτὴν οὐδένα τῶν δούλων, οὐ πέμπει ἀρχάγγελον, οὐ πέμπει τὰ Χερουβίμ, οὐ πέμπει τὰ Σεραφίμ· ἀλλ᾿ αὐτὸς παραγίνεται ὁ ἐρῶν…Ἐπειδὴ αὐτὴ οὐκ ἠδύνατο ἀναβῆναι ἄνω, αὐτὸς κατέβη κάτω. Πρὸς τὴν πόρνην ἔρχεται καὶ οὐκ αἰσχύνεται. Ἔρχεται πρὸς τὴν πόρνην καὶ γίνεται ἄνθρωπος…» (Ἅγιος Ιωάννης Χρυσόστομος) «Ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον…» (Κατά Ἰωάννην α΄ 10-12) «Εἶδα μέσα σ’ ἕνα βοῦρκο ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πνιγόταν. Βούτηξα καὶ κατόρθωσα νὰ τὸν σύρω ἔξω, σχεδόν μισοπεθαμένο. Σιγά-σιγά συνῆλθε καὶ τότε γύρισε καὶ μὲ ἀγριοκοίταξε. “Γιατί μὲ ἔβγαλες;” ρώτησε. “Ἐγώ ἐκεῖ μέσα ζῶ”…» (Ἀντρέι Ταρκόφσκυ, «Νοσταλγία») Πάσχα. Παρὰ τό τρομακτικό ταξίδι τῆς ἀνθρωπότητας στήν καρδιά τοῦ σκότους, πού ὅλο καί βαθαίνει γύρω μας, καί παρά τὰ μαῦρα σύννεφα ποὺ συσσωρεύονται πάνω καί ἀπὸ τὴν καθημαγμένη καί προδομένη πατρίδα, δύσκολο νὰ μιλήσεις σήμερα γιὰ πράγματα χοϊκὰ. Σήμερα ἕνας χαροποιὸς λυγμός, λυτήριος τῆς θλίψης, καταυγάζει τὰ σύμπαντα. Ἐπειδή ἐν τῇ σκοτίᾳ τὸ Φάος ἠγέρθη καὶ ἀρρήτως φαῖνον τὰ πᾶντα καινὰ ἐποίησεν. Ποιὸς νὰ φοβηθεῖ πιὰ τὴ Νύχτα; Τώρα ὁ Ἅδης ἐπικράνθη καὶ ἐνεπαίχθη. Γιατὶ πίστευε πὼς εἶναι κραταιὸς καὶ πανσθενὴς. Μὰ πλέον ἡ ἐξουσία του ἀποδείχτηκε φενάκη. Πάσχα. Σήμερον ἐγείρεται ὁ Ἀναπεσὼν. Τῆς Πόρνης ἐπεθύμησε καὶ αὐτὸς παρεγένετο ὁ ἐρῶν. Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατέφτασε. Ὁ ἴδιος ὁ ἐρωτευμένος. Ἐφ’ ἡμᾶς ἦλθεν καὶ ἐσαρκώθη καὶ δι’ ἡμᾶς τὰ πᾶντα προσεδέξατο, ἴνα τὴν ἐν ἡμῖν πόρνην ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀναγάγῃ. Χερσίν ἀνόμοις ὁ Ὑπὲρ Νόμον ἐνεπαίχθη καὶ ἐν τῷ Κρανίῳ ἐπί ξύλου αἰσχύνης ἐκρεμάσθη ὁ πάλαι τὴν γῆν κρεμάσας ἐν ὕδασιν. Καὶ τῷ θανάτῳ ὁ Λόγος παρεδόθη καὶ ἐτάφη ἐν σπηλαίῳ ὁ Ἀθάνατος. Ὡς νεκρός κατεκλίθη ἐν πληγαῖς καὶ μώλωψιν ὁ ἐν τῇ δρακὶ περιέχων τὰ σύμπαντα καὶ ὁ Ἀχώρητος παντὶ ὑπὸ γῆν ἐσφραγίσθη. Καὶ ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, τὸν θάνατον νεκρώσας. Ἀνέστη ὁ Ἀπερινόητος, ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καὶ ἐν τοῖς κατωτάτοις κατελθὼν, ὁ Ἀΐδιος ὤν καὶ θνήσκων ἑκὼν, ὁ Πρὸ τῶν Αἰώνων γεννηθεὶς καὶ τὴν πόρνην ἐρασθεὶς καὶ ἐπιποθήσας ταύτην ἀναρρύσασθαι ἐκ τοῦ βορβόρου. Καί πάλι ὅμως, πῶς νά μή δύσει μέσα στή θλίψη ὁ λογισμός, σάν ἀναλογιστεῖς πόσο ἐμμονικά συνεχίζουμε νά ζοῦμε μέσα στόν βοῦρκο; Πάντα αὐτοεξόριστοι ἀπό τή φωτεινή Χώρα τοῦ Πατρός, αὐτεξουσίως παραδομένοι στήν παρακμή καί τόν νεοταξικό ζόφο. Περιφέροντες τίς ζωές μας σ’ ἕναν ἀτελεύτητο φαῦλο κύκλο, μπερδεμένοι καί ἀνίδεοι, σωρηδόν σκύβαλα καταπίοντες καί εἰδωλόθυτα κατεσθίοντες. Λαός ἐδῶ καί πολύ καιρό τῆς πτώσης, τῆς παραφροσύνης καί τῆς ἀποστασίας. Καί πάνω ἀπό ὅλα βέβαια, λαός τῆς ἀμετανοησίας. Καί ποιά σημασία ἔχει ἄραγε πού ἐξακολουθοῦμε νά μιλᾶμε γιά Πάσχα καί Ἀνάσταση; Ἀφοῦ παραμένουμε ἐκουσίως βουβοί, τυφλοί καί διψασμένοι. Πῶς νά μᾶς ἀγγίξει δηλαδή αὐτή εἰδικά ἡ Ἡμέρα; Καί πῶς να νιώσουμε τήν ἀνείπωτη ἀγάπη τοῦ Πρό τῶν Αἰώνων, τοῦ σαρκωθέντος καί σταυρωθέντος καί ἀναστάντος Λόγου, γιά τή χθόνια πόρνη; Ἀφοῦ ἀνάπαυση τόσα καί τόσα χρόνια δέν βρήκαμε. Ἡ κατήφεια ἐξακολουθεῖ πάντοτε νά ὁρίζει τούς λογισμούς μας. Καί ὁ πόνος μας ἦταν καί παραμένει πάντα εκεί. Ἀδυσώπητος καί πανσθενουργός. Ἀγχιβαθῶς ἀγάφθεγκτος. Τόσες καί τόσες Ἀναστάσεις ἀνέορτες ζήσαμε λοιπόν στίς ἄδειες ζωές μας. Άλογες δίχως τόν Λόγο. Ἀπάνθρωπες χωρίς τόν Ἐνανθρωπήσαντα. Κενές χωρίς τόν Κενωθέντα. Δῆθεν «ἀναστάσιμες», μά χωρίς τόν Ἀναστάντα. Τό Φάος ἐλήλυθεν καί ἐσαρκώθη καί ἐτάφη καί ἀνέστη, μά οἱ ὀφθαλμοί μας χρόνια καί χρόνια, πάντοτε σκοτισμένοι, τόν Ἄδη σταθερά ἀτενίζουνε ὡς ἐλευθερωτή. Καί οἱ πόθοι μας ἐν νεκροῖς λογισθέντες καί αυτοί . σάν τή μοναξιά τοῦ συνωστισμοῦ μέσα στά μπάρ . σάν τήν πανσθενῆ κατήφεια στόν πανικό τῶν ξενυχτάδικων . σάν τή βαριά κατάθλιψη πού μᾶς συνθλίβει ἐδῶ καί χρόνια . σάν τόν παρανοϊκό τρόμο τοῦ θανάτου, πού τόν ἀφήσαμε νά μᾶς κυριεύσει, ἔχοντας πετάξει ἔξω ἀπό τίς ζωές μας τόν Νικητή τοῦ θανάτου. Καί σάν τήν Πόρνη, πού προτίμησε νά μείνει μέσα στόν βοῦρκο της καί νά συνεχίσει νά ζεῖ ἐν σκότει καί ἐν σκιᾷ. Πού πολύ ἀπλά, ἐπέλεξε νά παραμείνει ἐν κλαυθμῷ - καί δέν τόλμησε νά προχωρήσει ποτέ πέρα ἀπό τά δάκρυα. Καιρός ὅμως πιά νά τελειώνουμε μέ τόν ζόφο. Καιρός λυτρωτικῆς ἐπιστροφῆς ἀπό τούς τόπους τῆς Ἐξορίας. Καθώς κατρακυλᾶμε στον γκρεμό, γόνοι ἐμεῖς μιᾶς Ρωμηοσύνης μ’ ἄναρχη περπατηξιά, κυήματα ἑνός Τόπου πυρίδαπτου κι ἑνός Τρόπου ἐπί πτερύγων ἀνέμων, γονή καπεταναίων καί πνευματική σπορά Ἁγίων, καιρός νά ξαναβροῦμε τό ἴσο μας, πού μᾶς τό κολόβωσαν καί τό ἀπονέκρωσαν δεκαετίες ὁλόκληρες «ἐκσυγχρονιστικῆς» χυδαιότητας, ὑλόφρονης ἐξηλιθίωσης, πανηδονιστικῆς διαστροφῆς, ἐκκλησιαστικῆς ἐκκοσμίκευσης καί νεοεποχίτικης δυσωδίας. Καθώς κατρακυλᾶμε στόν γκρεμό, ἄς μήν ἀφήσουμε νεκρό τελικά μέσα μας ἔνα ἀκόμη Πάσχα. Ἄς μήν τό ἀφήσουμε καί αὐτό νά περάσει καί νά φύγει ατελέσφορο, σάν νά μήν ἧρθε κἄν. Γιατί Ἐκεῖνος ἦρθε. Ἦρθε γιά τήν πόρνη. Κι ἄς τό ἤξερε πώς δύσκολο πολύ ἡ πόρνη μέσα μας νά ξαναγίνει παρθένα. Ἵσως κάποιες στιγμές καί νά τό ζήτησε, μά ὡς τώρα δέν μπόρεσε νά προχωρήσει πέρα ἀπό τά λόγια. Ἵσως καί νά ὀνείδισε τόν ἄθλιο ἑαυτό της, μά μέχρι σήμερα ἔμεινε ἀπλῶς στόν ὀνειδισμό. Καί ἄν ἀκόμη κλάψαμε κάποιες φορές γιά τά χάλια μας, ἡ συντριβή καί ἡ κατάνυξη ἦταν μόνο γιά λίγο. Μά ἦρθε τώρα ὁ καιρός νά τίς κρατήσουμε μέσα μας ζωντανές. Γιά νά μήν ἀφήσουμε πάλι ἐκεῖνο τόν μανιασμένο ἄνεμο νά στεγνώσει τό δάκρυ μας, ἔλκοντάς μας ξανά πίσω στίς ἐμμανεῖς Σκιές. Νά μήν ἀφήσουμε τή Νύχτα να μᾶς καταπιεῖ καί πάλι. Πάσχα. Σήμερα ἕνας χαροποιὸς λυγμός καταυγάζει τὰ σύμπαντα. Ἐπειδή ἐν τῇ σκοτίᾳ τὸ Φάος ἠγέρθη καὶ τὰ πᾶντα καινὰ ἐποίησεν. Τώρα ὁ Ἅδης ἐπικράνθη καὶ ἐνεπαίχθη. Γιατὶ πίστευε πὼς εἶναι πανσθενὴς, μὰ πλέον ἡ ἐξουσία του ἀποδείχτηκε φενάκη. Ποιὸς νὰ φοβηθεῖ τώρα πιὰ τὴ Νύχτα; Ἀνέστη Χριστός . καί πεπτώκασι δαίμονες.
Ποιός νά φοβηθεῖ πλέον τόν Θάνατο; Ἀνέστη Χριστός . καί νεκρός οὐδείς ἐν τοῖς μνήμασι. Ἧρθε ἡ ὥρα νά πάψουμε καί ἐμεῖς νά ζοῦμε ἐκεῖ μέσα… Ἐφημ. «Δημοκρατία» | Η ψυχική Εθελοδουλεία και κατάντια της Κοινωνίας και Ο Πόλεμος εναντίον της Ρωσίας και η Ιστορία Posted: 26 Apr 2022 11:00 AM PDT Η ψυχική Εθελοδουλεία και κατάντια της Κοινωνία Γράφει ο Γεώργιος Δημητράκης Η ψυχική Εθελοδουλεία των Ελλήνων, κυρίως μετά την Μεταπολίτευση, δεν έχει όρια. Ο Θουκυδίδης (460-398 π. Χ.) είπε: «Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της Πατρίδος εις τους εχθρούς, αλλά και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του, δεν προβαίνει εις τις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω εις τους οποίους άρχει». Ο δε Γεώργιος Σουρής (1853-1919): «Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μονίμως ως επάγγελμα την σωτηρία της Πατρίδος. Γι΄αυτό και αποφεύγουν επιμελώς να τη σώσουν. Μετά την σωτηρία, δεν θα έχουν επάγγελμα!». Η κατάντια όμως της Ελληνικής κοινωνίας αποτυπώνεται και εις την «απώλεια» των τριών (3) παιδιών της Πάτρας. «Οι πολύ μεθοδικοί, ψυχροί και ήρεμοι δράστες-γονείς εργαλειοποιούσαν τα 3 παιδιά τους και χρησιμοποιούν τους θανάτους αυτών για να ευρίσκονται συνεχώς εις το επίκεντρο της δημοσιότητας. Μιας δημοσιότητας, αλλά και μίας κοινωνίας συνώνυμα και χαρακτηριστικά των οποίων όμως είναι η απόλυτη σιωπή, αδιαφορία, αναλγησία, αφασία, αδιαφάνεια, ανευθυνότητα, ατιμωρησία και υποκρισία κ.α.». Ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ (1613-1689) είπε: «Η υποκρισία είναι τα λύτρα που πληρώνει η αμαρτία εις την αρετή». Ο δε Κωνσταντίνος Καβάφης (1868-1933) γράφει: «Η σιγή είναι βαρεία νόσος, σκιά και νυξ. Ο Λόγος είναι αλήθεια, ζωή, αθανασία». Και προσθέτω, «ότι δυστυχώς σήμερα οι άνθρωποι αδυνατούν να χειριστούν και την αλήθεια». Ο Πόλεμος εναντίον της Ρωσίας και η Ιστορία Την Ιστορία την κτίζουν οι άνθρωποι και την γκρεμίζουν δυστυχώς οι μισάνθρωποι και Ανιστόρητοι. Όταν ο άνθρωπος αγκαλιάζει όμως την Ιστορία, αυτή σου μιλάει απο μόνη της και σου δείχνει τον σωστό δρόμο. Πρόσφατα ισχυρίζεται διαρκώς και ψευδέστατα ότι είναι «ο Πόλεμος του Πούτιν», ενώ η αλήθεια είναι, ότι τώρα είναι η αντίδραση της Ιστορίας απέναντι σε όλες τις αθλιότητες και καταπιέσεις των Λαών, των πολέμων και τα εκατομμύρια θανάτων, συμπεριλαμβανομένων αμάχων και παιδιών που συμβαίνουν επι δεκαετίες εις τον Πλανήτη. Όταν την 1. Σεπτ. 1939 η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε και υπέταξε το ήμισυ της Πολωνίας, κατόπιν Συμφωνίας του Χίτλερ με τον Στάλιν για την Διπλή Διχοτόμηση της Πολωνίας (23.08.39, Ribbentrop/Molotov) ευθύς αμέσως «διαδόθηκε και επικράτησε η πληροφορία», ότι ο Χίτλερ και οι Ναζιστές εκτέλεσαν μεταξύ 3.04.-11.05.1940 εις το Katyn, 14.700 συλληφθέντες Πολωνούς Αξιωματικούς και 11.000 αντιφρονούντες Αντιναζιστές/Αντιφασίστες (σύνολο:25.700). Μέχρις τον Απρίλιο (14.04.43) επικρατούσε η πληροφορία/άποψη, ότι οι Γερμανοί ήσαν υπεύθυνοι για την δολοφονία των Πολωνών Αξιωματικών και Αντιφρονούντων Πολωνών εις το Κατίν. Καίτοι λίγο πριν υπήρχαν αμυδρές πληροφορίες, όταν οι Γερμανοί ήδη απο το 1942 εις το Δάσος Κατίν ανακάλυψαν τους πρώτους ομαδικούς τάφους των εκτελεσθέντων. Η υπόθεση άρχισε τότε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις, με αποτέλεσμα την 14.04.1943 ο Υπουργός Προπαγάνδας του 3ου Reich Joseph Goebbels να χρησιμοποιήσει αυτή την «αποκάλυψη» για την αποκατάσταση της αλήθειας και έτσι με αυτήν να ενθαρρύνει μετά τους Γερμανούς Εισβολείς εις τον πόλεμο κατά των αμυνόμενων Ρώσων. Δηλαδή μέχρις το 1942 δεν απέδιδαν οι Γερμανοί ιδιαίτεροι σημασία το τι συνέβη εις το Κατίν, διότι ο Στάλιν και ο Χίτλερ ήσαν Συνεργοί-Σύμμαχοι για την Διχοτόμηση της Πολωνίας. Μια Πολωνία η οποία όμως πλήρωσε επίσης βαρύτατο τίμημα! Εν συνεχεία την 22.Ιουνίου 1941 εισέβαλε η Γερμανία και εις την Ρωσία. Περικύκλωσε με τις δυνάμεις της το Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη), το Στάλινγκραντ (Βόλγαγκραντ) και την Μόσχα., πολιορκίες πλέον των 870 ημερών εκάστη, εν μέσω θερμοκρασιών μείον 40 βαθμούς. Η πολιορκία μόνο αυτών των 3 πόλεων κόστισε πλέον των 4.500.000 ψυχών, ενώ οι μαχόμενοι υπερασπιστές, αλλά και οι άμαχοι και τα παιδιά δεν είχαν καμία τροφή, νερό, φάρμακα, νοσηλεία, αφού είχαν καταφάγει όλα τα ποντίκια, γάτες, σκυλιά, κ.λπ. Ενώ παράλληλα εις την Ρωσία είχαν ισοπεδωθεί εκατοντάδες πόλεις και χιλιάδες χωριά. Φρικαλεότητες, εγκλήματα πολέμου και εθνοκαθάρσεις κατά τον 2ο Π.Π. συνέβησαν και σε άλλες χώρες, όπως μεταξύ των άλλων π.χ. και εις την Πολωνία, Λιθουανία και την Ουκρανία, η οποία τρίτη δεν ήταν ακόμη ανεξάρτητο Κράτος. Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας ανήκε εις την Ρωσία και ένα μικρότερο εις την Αυστροουγγαρία. Κατά την διάρκεια της εισβολής και κατοχής αυτής απο την Γερμανία, ο ουκρανός Ναζί και συνεργάτης αυτών Μίκολα Λέμπεντ, εξόντωνε με σαδισμό τα δεκάδες χιλιάδες θύματά του. Ιδε ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Όμως η Ουκρανία είναι μια τεχνητή δημιουργία των Ρώσων Κομμουνιστών υπό την ηγεσία του Νικίτα Χρουστσόφ (1954) και ένα αυθυπόστατο κομμάτι της Ρωσίας, ο Πούτιν θέλει τώρα να αναλάβει και να οδηγήσει το Κίεβο πίσω εις την Μόσχα. Οι απώλειες της Ρωσίας για την υπεράσπιση της ανθρωπότητας κατά του Ναζισμού ήσαν πάνω απ;o 27.000.000 Ρώσους, εκ των οποίων 14.000.000 άμαχοi και παιδιά. Οι απώλειες αντιθέτως των ΗΠΑ εις την χώρα τους ήσαν Μηδέν(0) ενώ εις την Ευρώπη μόλις 5.000 Αμερικανούς Στρατιώτες, της Βρετανίας μόλις 2.000. Αυτή την Ρωσία θέλετε/θέλουμε να καταστρέψετε/ψουμε; Είστε δηλαδή με το μέρος των Αμερικανών, οι οποίοι με το ΝΑΤΟ κρατούν επι δεκαετίες χειρoποδαρoδεμένη και σε ομηρία και την Ευρώπη, και στρέφουν έτσι και την Ε.Ε. εναντίον της Ρωσίας; Την 7. Δεκ. 1970 ο Καγκελάριος της Γερμανίας Willy Brandt (SPD) γονάτισε εις το Μνημείο των εκτελεσθέντων και όλων των Θυμάτων κατά την επίσκεψη του εις την Βαρσοβία, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης και ως εμπνευστής της Ost-Politik, μία για πρώτη φορά πολιτική για την συμφιλίωση των Λαών της Ευρώπης και με την Ρωσία, η οποία Ρωσία είναι χώρα Ευρωπαϊκή και ανήκει εις την Ευρώπη. Εσείς γιατί είστε ενάντια σε μία τέτοια συμφιλίωση; Μήπως διότι είστε και εσείς ενάντια εις την Ιστορία, ανιστόρητοι και μισάνθρωποι; Γεώργιος Εμ.Δημητράκης Υποσημείωση: Ο Συντάκτης κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη/Θράκη, τον Προμαχώνα της Ελλάδος. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις το Πανεπιστήμιο της Βόννης και Ιστορία και Πολιτιστική Κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτειa
| Είναι εχθροί της Αμερικής όσοι διαφωνούν με την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο στην Ουκρανία; Posted: 26 Apr 2022 10:00 AM PDT Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες επιθέσεων από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ στην Ελλάδα προς όσους διαφωνούν με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο ουκρανικό. Ανάμεσα στους πολλούς χαρακτηρισμούς που εκτοξεύονται (ψέκες, πουτινοπράκτορες, ακραίοι κτλ.) ιδιαίτερη θέση έχει αυτός του αντιαμερικανισμού. Πράγματι, συχνά η κριτική στάση απέναντι στις πραγματικότητες που επιβάλλει η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ εμπεριέχει και κάποια δόση κριτικής, αν όχι στις ΗΠΑ καθεαυτές, τουλάχιστον στην στάση του απέναντι στην Ελλάδα. Σήμερα, όμως, η κριτική απέναντι και στις ΗΠΑ καθεαυτές όχι μόνον αντιαμερικανισμό δεν συνιστά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ουσιαστική αμερικανοφιλία. Η Αμερική του Μπάιντεν οφείλει να γίνεται αντικείμενο δριμείας κριτικής από όποιον αγαπά την Αμερική και όσα σημαίνει το αμερικανικό όνειρο. Εάν, δηλαδή, κανείς έχει ως στόχο ζωής το αμερικανικό όνειρο, τότε μόνον απέναντι στην σημερινή αμερικανική ηγεσία μπορεί να βρίσκεται, καθώς η τελευταία είναι ο βασικότερος εχθρός του αμερικανικού ονείρου. Η Αμερική των μέτρων και των περιορισμών, η Αμερική του ελέγχου των πολιτών, η Αμερική του περιορισμού της ελευθερίας και της ατομικής ιδιοκτησίας, η Αμερική της πλήρους υποταγής του πολίτη στο κράτος είναι ακριβώς το αντίστροφο από το αμερικανικό όνειρο, της απόλυτης πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας. Ή με τον Μπάιντεν, δηλαδή, μπορεί να είναι κανείς ή φιλελεύθερος (με την αρχική σημασία του όρου και όχι με αυτήν που τεχνηέντως δίνεται σήμερα στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού). Μία Αμερική με ατζέντα πλήρους ελέγχου των πολιτών και υπαγωγής της Ελλάδος στην τουρκική επιρροή ειλικρινά τώρα ποιον φιλελεύθερο Έλληνα ενδιαφέρει; Σήμερα, όποιος είναι με την Αμερική, με τον φιλελευθερισμό, με το αμερικανικό όνειρο οφείλει να είναι αντιαμερικανός. Όποιος πάλι γουστάρει απόλυτο κρατικό έλεγχο πάνω στους πολίτες και περιορισμό της ελευθερίας τους πρέπει να υποστηρίζει φανατικά την σημερινή Αμερική. Όσο κι αν διαφωνεί κανείς με το αμερικανικό όνειρο, είναι βέβαιο ότι το προτιμάει από την σημερινή εκτροπή του....
| ΑΠΟ ΒΑΘΟΥΣ ΚΑΡΔΙΑΣ Posted: 26 Apr 2022 09:00 AM PDT Γράφει ο Οδυσσέας Τηλιγάδας Ημέρα σαν τούτη της Λαμπρής του 1980 στο χωριό μου, στην Αγία Ευθυμία (αρχαία Μυωνία) Φωκίδος και η σκέψη μου ανασύρει την συζήτηση που είχα με τον πατέρα μου, στον οποίο οφείλω τα μέγιστα, για το πώς βλέπει ο ίδιος το μέλλον της Ελλάδος: «Οδυσσέα, μου είπε, θα ρθούνε ημέρες που θα μας κυβερνάνε τα μπάσταρδα, οι άθεοι, οι σατανιστές και τα ανδρείκελα του Διεθνούς Σιωνισμού, αλλά σήμερα κάνω μια ευχή, ο Φοίνικας να αναστηθεί γιατί αλλιώς, σε πενήντα χρόνια η Ελλάδα σου θα έχει καταστραφεί και αυτό το επιδιώκουν και οι Αριστεροί και οι Δεξιοί. Αυτό είναι το σχέδιο όλων των απάτριδων που απομυζούν κάθε ίχνος ελληνισμού εκεί μέσα στον στάβλο του Αυγεία. Έχουν λυσσάξει να εξαφανίσουν τον Έλληνα από προσώπου γης. Ζηλεύουν, μέχρι θανάτου, το έθνος που πρόσφερε στην ανθρωπότητα πολιτισμό μέσα από τους γίγαντες του πνεύματός, του». Ο πατέρας μου, Βασιλικός στις πεποιθήσεις του, γνώριζε και ό,τι μου έχει πεί το συνάντησα στο διάβα της ζωής μου, αλλά στο άκουσμα των λόγων του εγώ πόνεσα μέχρι τα μύχια της ψυχής μου. Υπάρχει όμως µια πικρή αλήθεια. Τα χρόνια περνούσαν και τα γεγονότα δικαίωναν τα λόγια του. Και φτάσαμε στο σήμερα, ημέρα της Λαμπρής του 2022, και οδεύουμε, εν μέσω ιαχών πολέμων και πλήρους περιφρονήσεως του Ιερού Έθνους των Ελλήνων, προς την επιδιωκόμενη καταστροφή του. Σήμερα, ημέρα της Λαμπρής, από βάθους καρδιάς, υψώνω την ίδια του πατέρα μου την ευχή: «ο Φοίνικας να αναστηθεί» και τούτη την ημέρα της Λαμπρής να είναι ημέρα χαράς γιά όλους μας και κάθε αχτίδα από το φώς της ας είναι η ελπίδα και ο οδηγός μας στην ζωή και στην πορεία του αγώνα μας υπέρ βωμών και εστιών και η πορεία αυτή ελπίζουμε να φέρει την ελευθερία της πληγωμένης πατρίδος μας. Γένοιτο!!! Οδυσσέας Τηλιγάδας | Ο διευθύνων σύμβουλος της BMW προειδοποιεί κατά της στρατηγικής μόνο για ηλεκτρικά αυτοκίνητα Posted: 26 Apr 2022 08:00 AM PDT Μετάφραση: Απολλόδωρος Σε συνέχεια της προειδοποίησης της Toyota για τη βιασύνη προς τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τώρα ο διευθύνων σύμβουλος της BMW απευθύνει παρόμοια προειδοποίηση. Ο διευθύνων σύμβουλος της BMW, Oliver Zipse, δήλωσε ότι οι εταιρείες πρέπει να είναι προσεκτικές ώστε να μην εξαρτώνται υπερβολικά από λίγες επιλεγμένες χώρες, εστιάζοντας μόνο στα ηλεκτρικά οχήματα, προσθέτοντας ότι εξακολουθεί να υπάρχει αγορά για τα αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης. "Όταν κοιτάμε την τεχνολογία που βγαίνει, την ώθηση των ηλεκτρικών οχημάτων, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί ταυτόχρονα αυξάνετε την εξάρτηση από πολύ λίγες χώρες", δήλωσε ο Zipse σε στρογγυλό τραπέζι στη Νέα Υόρκη, τονίζοντας ότι η προμήθεια πρώτων υλών για μπαταρίες ελέγχεται κυρίως από την Κίνα. "Αν κάποιος δεν μπορεί να αγοράσει ένα EV για κάποιο λόγο, αλλά χρειάζεται ένα αυτοκίνητο, θα προτιμούσατε να του προτείνετε να συνεχίσει να οδηγεί το παλιό του αυτοκίνητο για πάντα; Αν δεν πουλάτε πια κινητήρες εσωτερικής καύσης, κάποιος άλλος θα το κάνει", δήλωσε ο Zipse. Ο ίδιος έχει ταχθεί εδώ και καιρό κατά της καθολικής απαγόρευσης των πωλήσεων αυτοκινήτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης ενόψει της αυξανόμενης πίεσης των ρυθμιστικών αρχών προς την αυτοκινητοβιομηχανία να περιορίσει τις "εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα" και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της. Η προσφορά πιο αποδοτικών αυτοκινήτων με κινητήρα εσωτερικής καύσης ήταν το κλειδί τόσο από την άποψη του κέρδους όσο και από την περιβαλλοντική άποψη, υποστήριξε ο Zipse, επισημαίνοντας τα κενά στις υποδομές φόρτισης και την υψηλή τιμή των ηλεκτρικών οχημάτων. Οι εταιρείες έπρεπε επίσης να προγραμματίσουν ότι οι τιμές της ενέργειας και των πρώτων υλών θα παραμείνουν υψηλές, με το να είναι πιο αποδοτικές στην παραγωγή τους και να εντείνουν τις προσπάθειες ανακύκλωσης για να διατηρήσουν το κόστος χαμηλό, είπε. "Έχουμε μια κορύφωση τώρα, μπορεί να μην παραμείνουν στην κορύφωση, αλλά δεν θα επιστρέψουν στις προηγούμενες τιμές", είπε. "Το πόση ενέργεια χρειάζεστε και χρησιμοποιείτε, και η κυκλικότητα, είναι σημαντική - για περιβαλλοντικούς λόγους, αλλά ακόμη περισσότερο για οικονομικούς λόγους". Δείτε περισσότερα εδώ: driving.ca------------------ | Ανάσταση σημαίνει ελπίδα και φως Posted: 26 Apr 2022 07:00 AM PDT Το Πάσχα των Ελλήνων εντυπωσίασε τον γνωστό Δανό συγγραφέα και «παραμυθά», τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Αρθρογράφος Χριστός Ανέστη! Ανάσταση σημαίνει ελπίδα. Η ζωή νικά τον θάνατο, η αφθαρσία νικά τη φθορά, η αισιοδοξία νικά την απαισιοδοξία. Ανάσταση σημαίνει φως. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στον περίφημο Αναστάσιμο Κανόνα του γράφει: «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Όλα τώρα είναι γεμάτα από φως. Και ο ουρανός και η γη και τα ευρισκόμενα κάτω από τη γη. «Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος»! Ο Χριστός έχει αναστηθεί. Παντοτινή χαρά για τους ανθρώπους. Η Ανάσταση είναι η κορυφαία εκκλησιαστική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ίσως άλλες Χριστιανικές Ομολογίες να εντυπωσιάζονται περισσότερο από την Ενανθρώπηση του Κυρίου, τα Χριστούγεννα. Οι Ορθόδοξοι πανηγυρίζουμε τα Χριστούγεννα, αλλά συγκινούμαστε ιδιαιτέρως από τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Το μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι Σταυροαναστάσιμο. Ας μην απογοητευόμαστε. Μετά την κάθε Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε. Η Ανάσταση είναι το μήνυμα που έδινε ελπίδα στους Έλληνες σε κάθε δύσκολη στιγμή. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όταν ακουγόταν η ευχή «Χριστός Ανέστη», οι υπόδουλοι έλεγαν από μέσα τους και τη μυστική ευχή: Και το Γένος θα αναστηθεί!. Το Αναστάσιμο μήνυμα μετέδωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, οι κληρικοί και οι λόγιοι της περιόδου εκείνης, οι οποίοι συντηρούσαν τη Μεγάλη Ιδέα. Η Ανάσταση ήταν η κινητήρια δύναμη των δεκάδων απελευθερωτικών κινημάτων πριν από το 1821. Την Ανάσταση κήρυττε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός με τη διπλή προτροπή: Πρώτον: Μείνετε Ορθόδοξοι, μην τουρκέψετε. Και δεύτερον: Θα έλθει το ποθούμενον, η απελευθέρωση! Το Πάσχα των Ελλήνων εντυπωσίασε τον γνωστό Δανό συγγραφέα και «παραμυθά», τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Βρέθηκε στην Αθήνα το Πάσχα του 1841 και κατέγραψε ως εξής τις εντυπώσεις του από τον εκκλησιαστικό εορτασμό της Αναστάσεως και τα πασχαλινά έθιμα των Αθηναίων: «Μπορεί κανείς με το δίκιο του να πει πως όλα ήταν μόνο μία τελετή, και ακόμη πως ήταν η ανθρώπινη χαρά για τη νηστεία που πέρασε και γιατί τώρα πια μπορούσαν να φάνε το αρνί, να πιούνε το κρασί τους, που τούς έδινε τόσο κέφι. Αυτή η σκέψη μπορεί να ικανοποιεί άλλους, εγώ όμως πιστεύω πως ήταν κάτι παραπάνω: Μία αληθινή, μία μεγάλη θρησκευτική έξαρση. Ο Χριστός ζούσε στις σκέψεις και στα χείλια τους. Το «Χριστός Ανέστη» δεν ήταν σαν μήνυμα για ένα παλιό γεγονός. Όχι, ήταν σαν να αναστήθηκε την ίδια αυτή νύχτα στη χώρα αυτή. Ήταν σαν να έφτασε το μήνυμα την ώρα αυτή στα αυτιά τους». Μακάρι να φτάσει και σήμερα σε όλους το πάντα επίκαιρο μήνυμα της Αναστάσεως. Χρειαζόμαστε ελπίδα, χρειαζόμαστε φως. Μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου να μεταδώσει ένα άγγελμα ειρήνης σε όλη την Ανθρωπότητα. «Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί. Πάσχα Κυρίου Πάσχα»! | Μακρόν: Νικητής «στα σημεία» Posted: 26 Apr 2022 06:30 AM PDT Είμαι ένας από τους –λίγους σχετικά- που δεν πανηγυρίζουν με ενθουσιασμό για την επανεκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν στην Γαλλική Προεδρία. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν χαίρομαι ΑΚΟΜΑ. Βεβαίως και ο Μακρόν κατάφερε να «σπάσει» την παράδοση-κατάρα της Γαλλικής πολιτικής σκηνής και να κερδίσει άλλη μια πενταετία στην Προεδρία της Γαλλίας, βεβαίως και η επιτυχία του ήταν μεγάλη, βεβαίως και «έκοψε» το δρόμο και την πορεία της Μαρίν Λεπεν προς την κορυφή και τα Ηλύσια Πεδία. ΑΛΛΑ….. υπάρχουν πολλά ερωτηματικά τόσο για την αναμφισβήτητη –αριθμητικά- μεταστροφή των Γάλλων απέναντι στην ακραία –θεωρητικά- δεξιά θέση της αντιπάλου του, όσο και για την αποτελεσματική ισχύ που θα διαθέτει ο Πρόεδρος μετά τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Σύμφωνα με ένα συμπέρασμα αρκετών έγκυρων σχολιαστών γαλλικών Μ.Μ.Ε.: « Το αποτέλεσμα του β’ γύρου των γαλλικών εκλογών μόνο σε ένα συμπέρασμα οδηγεί: τα δύσκολα, τώρα αρχίζουν». Όπως διάβασα σε αρκετές αναλύσεις, «Μια νίκη, χίλιες προκλήσεις» είδε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Télégramme ενώ «Μένει να γίνουν τα πάντα» ήταν αυτό της La Croix. Με τη σύντομη εξήγηση ότι : « Μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Γαλλίας, ο Εμανουέλ Μακρόν καλείται να ενώσει δυο Γαλλίες». Και μιλάμε για τη Γαλλία του 58% του Μακρόν και τη Γαλλία του 42% της Λεπέν και του 28% της αποχής. Αξιοσημείωτο είναι ότι η –πιο έγκυρη ίσως - εφημερίδα Le Monde μιλούσε για «επανεκλογή χωρίς περίοδο χάριτος» , για αποχή «που πλησίασε το ρεκόρ» και για το ότι η άκρα δεξιά που ενσάρκωσε η Μαρίν Λεπεν «έσπασε για πρώτη φορά το φράγμα του 40% των ψήφων». Με δυο λόγια οι τίτλοι «Ενθουσιασμός στη Γαλλία» και «οι Γάλλοι πανηγυρίζουν» που είδαν το φως της δημοσιότητας στην Ελλάδα, διαφέρουν πολύ από τα πρωτοσέλιδα του γαλλικού Τύπου που είδα, ήταν ξερά ειδησεογραφικά, όπως: «Ο Εμανουέλ Μακρόν επανεκλέγεται» (Ouest-France) ή «Ο Μακρόν επανεκλέγεται με το 58,5%» (La Dépêche du Midi) ενώ άλλα ήταν «προβληματισμένα», όπως το «Πράξη δεύτερη» (Sud Ouest. Η συντηρητική Figaro είδε «Μεγάλη νίκη, μεγάλες προκλήσεις» αλλά ο διευθυντής σύνταξης Αλεξίς Μπρεζέ τόνιζε ότι «Εκ πρώτης όψεως, το αποτέλεσμα μοιάζει με «αποθέωση», έπειτα από μια «καταραμένη» πενταετία, αλλά δεν αρμόζουν θριαμβολογίες καθώς κανένας δεν «μπορεί να πιστέψει στ’ αλήθεια» ότι ο 44χρονος αρχηγός του κράτους έχει τόσο ευρεία λαϊκή απήχηση». Από τα πιο πετυχημένα ήταν ένα σκίτσο του Κακ που δημοσιεύει η L’Opinion που παρουσίαζε χιουμοριστικά την έκβαση της αναμέτρησης: πάνω στο ρινγκ του μποξ, με μια διαιτητή να ανακοινώνει «Μακρόν, νικητής στα σημεία», υψώνοντας το δεξί χέρι ενός προέδρου ξυλοφορτωμένου, με πρησμένο και σχεδόν κλειστό ένα μάτι, παραζαλισμένου, με έκφραση βλοσυρή· και στην άλλη πλευρά, η Μαρίν Λεπέν να βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση, ξυλοφορτωμένη, παραζαλισμένη, ηττημένη — αλλά όρθια. Ο καθένας φυσικά μπορεί να βγάζει όποια συμπεράσματα θέλει, όπως λόγου χάρη οι «σχολιαστές» των εκλογών που βγήκαν στην ελληνική τηλεόραση και θριαμβολογούσαν υπέρ του Μακρόν λες και ανήκαν στο επιτελείο του. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο Μακρόν άντεξε και νίκησε και αυτό δεν αμφισβητείται. Έχει μπροστά του μια ακόμη πενταετία για να πετύχει το στόχο του και να αποκτήσει πανίσχυρη «φωνή» μέσα στην Ευρωπαική Ένωση, να εξαλείψει τον «θυμό» που νοιώθουν οι Γάλλοι, να εξελιχθεί σε πραγματικό ηγέτη της Ευρώπης – και αυτό μας ενδιαφέρει πολύ εμάς τους Έλληνες- αλλά δεδομένου ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει τις εξουσίες που έχουν άλλοι πρόεδροι, σε άλλες χώρες. Προσέξτε : Στη Γαλλία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ορίζει τον πρωθυπουργό και στη συνέχεια, έπειτα από πρόταση του τελευταίου, τα λοιπά μέλη της κυβέρνησης. Αρμοδιότητες του προέδρου είναι να εκδίδει τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή και να προκηρύσσει δημοψήφισμα, ενώ έχει και την εξουσία να διαλύει το Κοινοβούλιο. Είναι επίσης αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, έχει το δικαίωμα απονομής χάριτος και, σε περίπτωση εξαιρετικής ανάγκης, δύναται να ασκεί έκτακτες εξουσίες. Τέλος ο πρόεδρος της Γαλλίας διαχειρίζεται την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας, προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου και του συμβουλίου εθνικής άμυνας αλλά δεν μπορεί να κατευθύνει μόνος του την οικονομική και εσωτερική πολιτική της χώρας. Αυτές τις καθορίζει σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Γαλλίας. Και αναρωτιέμαι: Ποια θα είναι – και από ποιους θα αποτελείται- η κυβέρνηση της Γαλλίας μετά τις εκλογές του Ιουνίου; Αν δεν προκύψει καθαρή πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, η νέα θητεία του κ. Μακρόν μπορεί να σημαδευτεί από πολιτική «παράλυση καθώς ο Ζαν-Λικ Μελανσόν της ριζοσπαστικής αριστεράς καλεί τους Γάλλους να τον εκλέξουν πρωθυπουργό, η L’Humanité βάζει στο πρωτοσέλιδό της τσαλακωμένο ψηφοδέλτιο της Μαρίν Λε Πεν με τη σφραγίδα «νικήθηκε» κι από κάτω το πρόσταγμα: «Και τώρα, δώστε μάχη εναντίον του Μακρόν». Ο Εμμανουέλ Μακρόν θα εξασφαλίσει άραγε μια νέα πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση; Οι συνεργάτες του δεν θεωρούν πιθανή μια «συγκατοίκηση», ωστόσο οι πολιτικοί αντίπαλοί του δεν το αποκλείουν. Αξίζουν σίγουρα συγχαρητήρια στον Μακρόν που κατάφερε να επανεκλεγεί ύστερα από μια πολύ «σκληρή» πενταετία στην προεδρία. Αλλά πόσο ισχυρός μπορεί να είναι ένας πρόεδρος ΧΩΡΙΣ την απόλυτη στήριξη από την κυβέρνηση; πηγή
| Ο Πόλεμος Φθοράς και η τακτική της εξαπάτησης και του αιφνιδιασμού στις πολεμικές επιχειρήσεις του Βυζαντίου (11ος-13ος αιώνας) (Γ Μέρος) Posted: 26 Apr 2022 06:00 AM PDT Αρθρο του Νικόλαου Σ. Κανελλόπουλου
(συνέχεια από το Β Μέρος) Ο 13ος ΑΙΩΝΑΣ Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ ́ Σταυροφορίας, προκάλεσε όχι μόνον αδιάλειπτες πολεμικές συγκρούσεις με τους εγκατεστημένους στο βυζαντινό έδαφος Φράγκους, αλλά και τον ανταγωνισμό και τις πολεμικές αναμετρήσεις με τα βυζαντινά κρατίδια και ηγεμονίες που προέκυψαν από τη διάσπαση του βυζαντινού χώρου. Οι πρώτες συγκρούσεις των Βυζαντινών με τους Φράγκους κατακτητές, κάθε άλλο παρά με επιτυχία στέφθηκαν. Στο Ποιμανηνό, στα Κούντουρα, το Αδραμύττιο, την Αρκαδιούπολη τα βυζαντινά στρατεύματα εμπλέκονται σε μάχη εκ του συστάδην με τους Λατίνους και παρόλο που συνήθως υπερέχουν αριθμητικά, υφίστανται αλλεπάλληλες ήττες. Οι Βυζαντινοί, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούν να αντιπαραβληθούν στις τακτικές των δυτικών σε αναπεπταμένο πεδίο, αποφεύγουν συστηματικά την ανοικτή και εκ του συστάδην σύγκρουση μαζί τους. Ο Θεόδωρος Α ́ Λάσκαρις επιλέγει την τακτική της συνεχούς παρενόχλησης και της παγίδευσης των φραγκικών στρατευμάτων και η απόφαση αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς, έστω και περιορισμένης έκτασης, όπως για παράδειγμα όταν το 1207 ένα στρατιωτικό σώμα των Λατίνων εξολοθρεύεται σε ενέδρα των Βυζαντινών (σ.32). Σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την «πύρρειο» νίκη εναντίον των Σελτζούκων στην Αντιόχεια του Μαιάνδρου το 1211, όπου απωλέσθησαν οι Φράγκοι μισθοφόροι, οι Βυζαντινοί ηττώνται από τους Λατίνους στον ποταμό Ρυνδακό (σ.33). Η ήττα αποδόθηκε στην εξολόθρευση των μισθοφόρων κατά την προηγούμενη μάχη, αλλά η εκτίμηση αυτή δεν αντικατοπτρίζει πλήρως τα αίτια της ήττας (σ.34). Οπωσδήποτε οι συντριπτικές απώλειες των Βυζαντινών στην Αντιόχεια θα επέδρασαν καταλυτικά στην απόδοση του στρατού. Όμως ο Θεόδωρος Α ́ εφάρμοσε τη δοκιμασμένη τακτική της αρχικής μερικής εμπλοκής με τον αντίπαλο και της εικονικής υποχώρησης, στην προσπάθεια να παρασύρει τους Φράγκους σε ενέδρα, καθώς είχε αποκρύψει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του πίσω από έναν λόφο. Η εμπειρία του Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου απέτρεψε την επιτυχία του εγχειρήματος και υποχρέωσε τους Βυζαντινούς σε υποχώρηση υπό την καταδίωξη των Φράγκων (σ.35). Ανάλογα παραδείγματα της συγκεκριμένης στρατηγικής εντοπίζονται σε όλη την διάρκεια του 13ου αιώνα. Όταν το 1233 οι Φράγκοι εισέβαλαν στη Μικρά Ασία, οι Βυζαντινοί αποτραβήχτηκαν στα ορεινά, παραλαμβάνοντας μαζί τους οποιαδήποτε εφόδια θα ήταν χρήσιμα στους εισβολείς (σ.36). Ιδιαίτερα η πρόσληψη και εγκατάσταση Κουμάνων στα εδάφη της αυτοκρατορίας το 1242 από τον Ιωάννη Γ ́ Βατάτζη (σ.37), καθώς και η επανεμφάνιση των πρώτων τουρκικών στρατιωτικών σωμάτων λίγα χρόνια αργότερα στα βυζαντινά στρατεύματα (σ.38), ενίσχυσε την ικανότητά τους να επιχειρούν κατά αυτόν τον τρόπο και τους κατηύθυνε σε μία περισσότερο επιθετική πολιτική στο πεδίο της μάχης έναντι των Φράγκων (σ.39). Οι νίκες στις μάχες της Πελαγονίας (1259) και του Βερατίου (1281) βασίστηκαν στη συνεχή παρενόχληση και πρόκληση φθοράς του αντιπάλου και στις πολεμικές τακτικές των ιπποτοξοτών (σ.40). Η ακόλουθη περίπτωση παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς είναι ενδεικτική της δυσκολίας που αντιμετώπιζε ο τακτικός βυζαντινός στρατός όταν επρόκειτο να αντιμετωπίσει μη συγκροτημένες δυνάμεις εντοπίων, που υπεράσπιζαν τις εστίες τους: Πρόκειται για την εξέγερση των Ζυγηνών της Τρικοκκίας (σ.41), η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο των πρώτων αντιδράσεων για την ανατροπή της δυναστείας των Λασκαριδών από τον Μιχαήλ Η ́. Η επιχείρηση ήταν φαινομενικά εύκολη, αντίθετα όμως η καταστολή της εξέγερσης επετεύχθη πολύ δύσκολα: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, κυρίως λόγω της τακτικής του πολέμου φθοράς και του «ανταρτοπολέμου» των ατάκτων επαναστατών χωρικών, οι οποίοι, κάνοντας χρήση των τόξων τους και εκμεταλλευόμενοι τα στενά ορεινά περάσματα, πολλές φορές αν και σχεδόν άοπλοι, αντιμετώπιζαν τις δυνάμεις του Μιχαήλ Η ́ εκ του συστάδην. Τα ίδια συνέβησαν όταν οι εξεγερμένοι οπισθοχώρησαν σε υψηλότερα ορεινά δασώδη περάσματα, όπου χρησιμοποιούσαν ως κάλυψη τα δέντρα για να τοξεύουν εκ του αφανούς κατά των στρατιωτών. Τότε το στράτευμα πυρπόλησε το δάσος, για να τους υποχρεώσει να αποκαλυφθούν, αλλά εκείνοι μετακινούνταν και έπλητταν τους στρατιώτες παγιδεύοντάς τους σε άλλο πέρασμα. Οι χωρικοί πολλές φορές με μόνο όπλο ένα ρόπαλο, έφερναν τους στρατιώτες σε δύσκολη θέση. Τελικά, η εξέγερση έληξε με διακανονισμό. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για τη μελέτη μας είναι η περίπτωση του Λατίνου Λικάριου, ο οποίος προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Μιχαήλ Η ́, αφού αποστάτησε και συγκρούστηκε με τους Φράγκους στην Εύβοια. Ο αυτοκράτορας τον τίμησε με το αξίωμα του μεγάλου δουκός, του διέθεσε στρατεύματα και του ανέθεσε τη διοίκηση του στόλου. Ο Λικάριος επέτυχε να καταλάβει πολλά σημαντικά φρούρια στην Εύβοια καθώς και ορισμένα νησιά του Αρχιπελάγους. Ο ικανός αυτός Λατίνος, γνωρίζοντας άριστα τα τρωτά σημεία των Φράγκων, τα εκμεταλλεύτηκε και τους προκάλεσε σημαντικές ήττες. Το 1280 οργανώθηκε εκστρατεία στην Εύβοια με σκοπό την κατάληψη της πρωτεύουσας του νησιού, τον Εύριπο. Για τον σκοπό αυτό, σύμφωνα με τον Μαρίνο Σανούδο, στρατολογήθηκαν Ισπανοί, Καταλανοί και Σικελοί μισθοφόροι (σ.42). Οι Φράγκοι επέλεξαν να εξέλθουν από την πόλη και να επιδιώξουν σύγκρουση με τον Λικάριο σε ανοικτό πεδίο. Στην περιοχή του Βατώντα δόθηκε μάχη, στην οποία οι Φράγκοι ηττήθηκαν κατά κράτος. Ο Νικηφόρος Γρηγοράς περιγράφει το τέχνασμα, με το οποίο οι Βυζαντινοί νίκησαν τους Φράγκους. Κατά τη διάρκεια της νύκτας αριθμός οπλιτών τοποθετήθηκε κοντά στην πόλη. Όταν οι Φράγκοι κινήθηκαν εκτός τειχών και συγκρούστηκαν με τον κύριο όγκο του βυζαντινού στρατεύματος, οι οπλίτες αυτοί τους επιτέθηκαν από τα νώτα, προκάλεσαν σύγχυση και επέδρασαν αποφασιστικά στην ήττα τους (σ.43). Σύμφωνα με τις πηγές μας, ο στρατός ο οποίος επιβιβάστηκε στα πλοία για να μεταβεί στην Εύβοια αποτελούνταν από πεζικό και περιλάμβανε Ισπανούς και Καταλανούς μισθοφόρους, οι οποίοι είναι γνωστό ότι είχαν αναπτύξει ιδιαίτερες τακτικές για να πολεμούν πεζοί εκ του συστάδην (σ.44). Επιπρόσθετα πληροφορούμαστε ότι ο τριτημόριος της Εύβοιας κτυπήθηκε από ρίψη ακοντίου (σ.45), το οποίο κατά πάσα πιθανότητα εκτοξεύτηκε από πεζό στρατιώτη. Κατά συνέπεια, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η μάχη του Βατώντα αποτελεί ένα παράδειγμα αιφνιδιασμού ιππέων από πεζούς πολεμιστές (σ.46). Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η εκστρατεία στην Εύβοια του πρίγκηπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Β ́ και του Dreux de Beaumont, στρατηγού του Καρόλου Α ́ Ανδεγαυού, η οποία χρονολογείται το 1276 (σ.47). Ο Γάλλος στρατηγός, αφού δεν συνάντησε ισχυρή οργανωμένη αντίσταση διέσπειρε το ιππικό του σε λεηλασία και όταν επιχείρησε να διέλθει από ορεινά περάσματα οι Βυζαντινοί τον παγίδεψαν, με αποτέλεσμα να ηττηθεί με σημαντικές απώλειες σε έμψυχο δυναμικό καθώς και σε εξοπλισμό, ιδιαίτερα κατά τη φάση της υποχώρησής του μέσα από ορεινά εδάφη (σ.48). Ανάλογη ήταν η κατάσταση στην Πελοπόννησο κατά τις συγκρούσεις των Βυζαντινών με το πριγκηπάτο της Αχαΐας. Στη μάχη του Μακρυπλαγίου, οι Βυζαντινοί προσπάθησαν να οργανώσουν ενέδρα, με επιτυχία στην αρχή, αλλά οι Τούρκοι, τους οποίους είχαν προσεταιρισθεί οι Φράγκοι, γρήγορα ανέτρεψαν την κατάσταση. Μετά από τις πρώτες ήττες, ο Μιχαήλ Η ́ έδωσε εντολή να μην προκαλείται κατά παράταξη μάχη με τους Λατίνους, αλλά να επιδιώκεται η σύγκρουση μαζί τους αποκλειστικά σε ορεινές θέσεις και περάσματα (σ.49). Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας αυτοκράτορας έδινε ανάλογες οδηγίες για τη συγκεκριμένη τακτική που επιθυμούσε να ακολουθήσουν οι στρατηγοί του. Ο Ιωάννης Γ ́ Βατάτζης είχε δώσει εντολή να αποφευχθεί η κατά μέτωπο σύγκρουση με τους Φράγκους ιππότες στη Ρόδο το 1250, και παρόμοια ήταν η οδηγία του Μιχαήλ Η ́ στον αδελφό του Ιωάννη Παλαιολόγο πριν από τη μάχη της Πελαγονίας (1259) (σ.50). Ίσως βέβαια να αποτελεί κοινό τόπο των ιστορικών η τάση να αποδίδουν την εφαρμογή μιας επιτυχημένης πολεμικής τακτικής στη σκέψη και τις οδηγίες του αυτοκράτορα, προς εξύψωση της εικόνας του. Ο πόλεμος με το βουλγαρικό κράτος μεταξύ των ετών 1254-1256 εξελίχθηκε για άλλη μια φορά, παρά την επιθυμία του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β ́ Λάσκαρι για αποφασιστική σύγκρουση, σε ορεινό αγώνα. Στο στενό πέρασμα του Ρούπελ, οι Βυζαντινοί, επαναλαμβάνοντας την τακτική του Βασιλείου Β, αιφνιδίασαν τους αντιπάλους τους με την αποστολή τοξοτών στα νώτα τους και τους έτρεψαν σε φυγή (σ.51). Σημειώσεις – Παραπομπές 32. Geoffroy de Villehardouin, La conquête de Constantinople, έκδ. e. FARAl, τ. 2, Paris 1939, παρ. 482-489. Πβλ. α. μηλιαρακησ, Ἱστορία τοῡ Βασιλείου τῆς Νικαίας καὶ τοῦ Δεσποτάτου τῆς Ἠπείρου (1204-1261), Αθήνα 1898, 72-73. A. Gardner, The Lascarids of Nicaea, the Story of an Empire in Exile, London 1912, 78. Α.Γ.Κ. Σαββίδης, Βυζαντινά στασιαστικά και αυτονομιστικά κινήματα στα Δωδεκάνησα και στη Μικρά Ασία 1189-c. 1240 μ.Χ., Αθήνα 1987, 272-273. 33. Για τη μάχη της Αντιοχείας (1211), βλ. A.G.c. sAvviDes, Byzantium in the Near East: its Relations with the Seljuk Sultanate of Rum in Asia Minor, the Armenians of Cilicia and the Mongols, A.D. c. 1192-1237, Θεσσαλονίκη 1981, 96-111. Επίσης Η. Γιαρένης, Η συγκρότηση και η εδραίωση της αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Α ́ Κομνηνός Λάσκαρις, Αθήνα 2008, 70-82. 34. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ακροπολίτη [Χρονικὴ Συγγραφή, έκδ. A. Neisenberg, Georgii Acropolitae Opera, τ. 1, Leipzig 1903 (αναθ. έκδ. p. wiRTh, Stuttgart 1978), 27], ο αυτοκράτορας Ερρίκος πληροφορούμενος την απώλεια των Λατίνων μισθοφόρων αναφώνησε ότι ο Θεόδωρος Α ́ Λάσκαρις δεν νίκησε, αλλά στην πραγματικότητα νικήθηκε.
35. G. Prinzing, Der Brief Kaiser Heinrichs von Konstantinopel vom 13. Januar 1212, Byz. 43 (1973), 395-431.
36. Γεώργιος Ακροπολίτης, Χρονικὴ Συγγραφή, 47-48. Πβλ. μηλιαρακησ, Ἱστορία, 263-264. J. lonGnon, L’empire Latin de Constantinople et la Principauté de Morée, Paris 1949, 172. GARDneR, Lascarids, 146-147.
37. Γεώργιος Ακροπολίτης, Χρονικὴ Συγγραφή, 65. Νικηφόρος Γρηγοράς, Ἱστορία Ῥωμαϊκή, εκδ. l. Schopen – I. Bekker, Nicephori Gregorae Historia Byzantina [CSHB], τ. 1, Bonn 1829, 36-37. Ιδιαίτερα εγκωμιάζεται ο αυτοκράτορας σε ρητορικά έργα της εποχής για την επιτυχημένη ενσωμάτωση και εγκατάσταση στη βυζαντινή επικράτεια των ικανών αυτών πολεμιστών, βλ. π.χ. Γεώργιος Ακροπολίτης,Ἐπιτάφιος τῷ ἀοιδίμῳ βασιλεῖ κυρῷ Ἰωάννῃ τῷ Δούκᾳ, έκδ. α. ηeisenbeRG, Georgii Acropolitae Opera, τ. 2, Leipzig 1903 (αναθ. έκδ. p. wiRTh, Stuttgart 1978), 24. Θεόδωρος Δούκας Λάσκαρις, Ἐγκώμιον εἰς τὸν πατέρα αὐτοῦ τὸν αὐτὸν ὑψηλότατον βασιλέα κυρὸν Ἰωάννην τὸν Δούκαν, έκδ. l. TARTAGliA, Theodorus Ducas Lascaris Opuscula Rhetorica, München – Leipzig 2000, 28. Επίσης βλ. m. c. bARTusis, The Late Byzantine Army. Arms and Society, 1204-1453, Philadelphia 1992, 26-27. I. VasaR y, Cumans and Tatars. Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365, Cambridge 2005, 67-68.
38. Οι πρώτοι Τούρκοι μνημονεύονται ως συμμετέχοντες στο στρατιωτικό απόσπασμα υπό τον Μιχαήλ Παλαιολόγο το 1256–1257 κατά τον πόλεμο με το κράτος της Ηπείρου, Γεώργιος Ακροπολίτης, Χρονικὴ Συγγραφή, 146-149.
39. p. locK, The Franks in the Aegean 1204-1500, New York 1995, 111.
40. ε. συγκελλου, Ο πόλεμος στον δυτικό ελλαδικό χώρο κατά τον ύστερο Μεσαίωνα (13ος-15ος αι.), Αθήνα 2008, 220-222. J. wilsKmAn, The Campaign and Battle of Pelagonia 1259, Βυζαντινός Δόμος 17-18 (2009-2010), 131-174. Επίσης για τη βυζαντινή πολεμική τακτική του 13ου αιώνα Ν. Σ. Κανελλόπουλος – Ι. Κ. Λεκεα, Η βυζαντινή πολεμική τακτική εναντίον των Φράγκων κατά τον 13ο αιώνα και η μάχη του Tagliacozzo, ΒυζΣύμ19 (2009), 63-81.
41. Η ακριβής τοποθεσία δεν έχει προσδιοριστεί, βλ. K. belKe, Bithynien und Hellespont [TIB 13], Wien 2020, 1056 και 1084-1085 (s.vv. Trikokkia και Ζygos). Ο Γεώργιος Παχυμέρης (Συγγραφικαὶ Ἱστορίαι, έκδ. A. FAilleR, Georges Pachymérès Relations Historiques [CFHB 24/1-5], ΙΙΙ.12, τ. 1, Paris 1984, 259-265) περιγράφει παραστατικότατα τα σχετικά με την εξέγερση. Βλ. και Γ. Γεώργιαδης Αρνακης, Οἱ πρῶτοι Ὀθωμανοί, Αθήνα 1940, 39. Επίσης Π. Γουναριδησ, Το κίνημα των Αρσενιατών (1261–1310). Ιδεολογικές διαμάχες στην εποχή των πρώτων Παλαιολόγων, Αθήνα 1999, 36-37.
42. Marin Sanudo Torsello, Istoria di Romania, έκδ. και μετ. ευΤ. η. παπαδοπουλου, Αθήνα 2000, 140.
43. Sanudo, Istoria di Romania, 139-141. Γεώργιος Παχυμέρης, Συγγραφικαὶ Ἱστορίαι, V. 26, τ. 2, 525. Νικηφόρος Γρηγοράς, Ἱστορία Ῥωμαϊκὴ, 95-97. Για τη δράση του Λικάριου, βλ. D. J. GeAnAKoplos, Emperor Michael Palaeologus and the West 1258-1282. A Study in Byzantine- Latin relations, Cambridge, Mass. 1959, 235-237, 295-298 [=κ. γιαΝΝ ακοπουλοσ, Ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Παλαιολόγος και η Δύσις 1258–1282. Μελέτη επί των βυζαντινο-λατινικών σχέσεων, μετ. κ. πολιΤη, Αθήνα 1969, 179-180, 220-223].
44. Γενικά για την πολεμική τακτική |
| | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου