| Σάβ 23 Απρ, 11:49 μ.μ. (πριν από 11 ώρες)
| | | |
Τελευταία συμβουλή πριν την Ανάσταση από τον μακαριστό Σιατίστης Παύλο. (βίντεο) Posted: 23 Apr 2022 12:00 PM PDT Ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος Ιωάννου, μιλάει για την αποχώρηση των πιστών απο την εκκλησία το βράδυ της αναστάσεως μετά το Χριστός Ανέστη. Τελικά τί είμαστε; Χριστιανοί ή αντίχριστοι; | Ο ΑΔΗΣ ΚΑΤΩ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ: ΚΑΤΕΛΗΘΗ ΜΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ! Posted: 23 Apr 2022 11:00 AM PDT ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ θεολόγου – καθηγητού Το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο είναι μια ξεχωριστή ημέρα για την Εκκλησία μας. Τιμάμε κατ’ αυτή τη θεόσωμη ταφή και την εις Άδου κάθοδο του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Την οδύνη μας για τα σωτήρια παθήματα του Λυτρωτή μας διαδέχεται η θλίψη, η σιωπή και η περισυλλογή. Με την καρδιά σφιγμένη από τη βίωση των Αγίων Παθών της Μεγάλης Παρασκευής, βιώνουμε την αγία αυτή ημέρα έναν μεγάλο θρίαμβο, το μυστήριο της μεγαλύτερης πάλης όλων των εποχών, της μάχης του Χριστού με τον Άδη. Της πάλης της ζωής με το θάνατο. Εκεί στο σκοτεινό και ανήλιο τόπο των βασάνων, στο φοβερό και αδυσώπητο δεσμωτήριο των ψυχών, στο θλιβερό μεταθανάτιο προορισμό του ανθρώπου, εκείνο το υπερευλογημένο Σάββατο ο Αρχηγός της Ζωής νίκησε το θάνατο με το δικό Του θάνατο και απάλλαξε την ανθρωπότητα από την τυραννία του Σατανά. Τον σύντριψε και κατέλυσε το σκοτεινό του βασίλειο. Για τους πιστούς του Χριστού η κυριαρχία του διαβόλου, ο θάνατος και ο Άδης αποτελούν πια εφιαλτικό παρελθόν, ένα φρικιαστικό όνειρο, το οποίο δε μπορεί να επαναληφτεί, διότι η βασιλεία του Χριστού μας είναι πια η μόνη πραγματικότητα, η ατέρμονη πορεία προς τη θέωσή μας και καμιά αντίθεη δύναμη δε μπορεί να τηνματαιώσει και να την καταλύσει! Ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής μας, αφού καταδέχτηκε να υποστεί τα επώδυνα παθήματα και να θανατωθεί επάνω στο σταυρό, το πνεύμα Του, ενωμένο αδιάσπαστα με τη θεότητά Του, κατήλθε «εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψε μοχλούς αιωνίους» κατά τον ιερό υμνογράφο του Πάσχα. Κατέβηκε στον παμφάγο Άδη για να συνεχίσει και εκεί το απολυτρωτικό Του έργο. Κατέβηκε στο φοβερό εκείνο τόπο, όπου βρισκόταν τα πνεύματα όλων των ανθρώπων φυλακισμένα και διατελούντα σε αφάνταστη διαρκή τυραννία για να λύσει τα πικρά προαιώνια δεσμά τους. Ο Άδης υπήρξε εφεύρημα του διαβόλου για να κατακρατεί τα πνεύματα των ανθρώπων σε παντοτινή αιχμαλωσία και τιμωρία και να τα εμποδίζει να αναχθούν στην σφαίρα της κατά χάριν θεώσεώς των, όπως ήταν πλασμένα και προορισμένα, εκεί όπου «ο σκώληξ ου τελευτά και το πυρ ου σβέννυται» (Μαρκ.9,43). Παρακινημένος από ασύλληπτο μίσος κατά του Θεού και μη μπορώντας να πλήξει Αυτόν, ξέσπασε κατά του κορυφαίου δημιουργήματός Του, τον άνθρωπο. Δεν άντεχε να βλέπει τον άνθρωπο να ευδαιμονεί κοντά στο Θεό και γι’ αυτό τον παρέσυρε στην αμαρτία και τον απομάκρυνε από Εκείνον. Η βαριά πύλη του Άδη, της φρικτής κολάσεως, άνοιξε την αποφράδα εκείνη ημέρα της πτώσεως των πρωτοπλάστων, όχι την ώρα που «έφαγαν τον καρπό» της γνώσεως του καλού και του κακού, αλλά την ώρα του φοβερού διαλόγου τους με το Θεό, όπου δεν εξεδήλωσαν ίχνος μεταμέλειας για την παρακοή τους. Όταν μετέθεταν την ευθύνη της παρακοής τους ακόμη και σ’ αυτόν το Δημιουργό τους! Την ίδια ημέρα ο «Κήπος της Εδέμ» έκλεισε οριστικά για κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Το χερουβίμ με την φλόγινη ρομφαία φύλαγε την πύλη του Παραδείσου, ώστε να μην εισέλθει κανένας, όσο δίκαιος και αν ήταν(Γεν.3,24). Προορισμός λοιπόν πάντων, δικαίων και αδίκων ήταν το φρικτό δεσμωτήριο του σκοτεινού Άδη. Είναι θεμελιώδης πίστη της Εκκλησίας μας πως τα «πεπεδημένα» πνεύματα των ανθρώπων στον Άδη ανέμεναν και αυτά την απολύτρωσή τους. Οι θεόπνευστοι προφήτες και οι δίκαιοι της παλιάς εποχής προανήγγειλαν και καλλιεργούσαν τη βέβαιη ελπίδα της απολυτρώσεώς τους από τα βάσανα της κολάσεως στο Θείο Πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία, ο Οποίος θα έσωζε «παγγενή τον Αδάμ».Ο Κύριος «θανατοί και ζωογονεί, κατάγει εις άδου και ανάγει» (Α΄ Βασιλ.2,6).Ο Ωσηέ είχε προφητεύσει: «Υγιάσει(ο Κύριος) ημάς μετά δύο ημέρας, εν τη τρίτη ημέρα εξαναστηθώμεθα και ζησόμεθα ενώπιον αυτού» (Ωσηέ 6,1). Ο Ησαΐας προείπε:«Αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις» (Ησ.26,19). Επίσης ο Ψαλμωδός προφήτευσε: «Κατέβη εις άδου η δόξα σου, η πολλή ευφροσύνη σου» (Ησ.14,13), προαναγγέλλοντας σαφώς την κάθοδο τουΜεσσία στον Άδη. Βεβαίως δεχόμαστε την εκδοχή πως, όπως και στη γη, υπήρχαν και στον κόσμο των ψυχών άπιστοι, οι οποίοι δεν είχαν την ελπίδα της σωτηρίας και φυσικά δεν πίστεψαν στο κήρυγμα του Χριστού και εν τέλει αποτέλεσαν τους ένοικους του Άδη μετά τη συνανάσταση των νεκρών. Ο απόστολος Πέτρος αναφέρει κατηγορηματικά πως ο Κύριος μετά την εκπνοή Του ως άνθρωπος επί του σταυρού «θανατωθείς μεν σαρκί, ζωοποιηθείς δε πνεύματι, εν ω και τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν» (Α΄Πετρ.3,19). Κατέβηκε στον Άδη για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας και στις αιχμάλωτες ψυχές. Το ίδιο και ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως: ο Χριστός «κατέβη εις τα κατώτερα μέρη της γης … ίνα πληρώσει τα πάντα» (Εφεσ.4,9), θέλοντας να δηλώσει την κάθοδο του Κυρίου στον Άδη, σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής του, περί «υπογείου δεσμωτηρίου». Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας, η οποία αντλήθηκε από θεόπνευστες μαρτυρίες, η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη υπήρξε επεισοδιακή. Μπήκε σαν τον πιο δοξασμένο στρατηλάτη, ματωμένο από τις νικηφόρες μάχες, καταλαμβάνοντας το κάστρο των αντιπάλων του, για να εκδικηθεί σκληρά τους τυράννους του λαού του. Ο προφητάναξ Δαβίδ προείδε ως εξής το φοβερό αυτό γεγονός στον 23ο Ψαλμό, (στ.7-10): Οι άγιοι άγγελοι, οι οποίοι συνόδευαν το πνεύμα του Κυρίου στάθηκαν έξω από τη φοβερή και ζοφερή φυλακή των ψυχών, τον τρομερό τόπο της βασάνου, τον Άδη και φώναζαν γοερά: «άρατε πύλας οι άρχοντες υμών, και επάρθητε πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης». Οι σκοτεινοί δαίμονες της κολάσεως ρωτούσαν: «Τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης;». Οι άγγελοι απάντησαν: «Κύριος κραταιός και δυνατός, Κύριος δυνατός εν πολέμω»!Ο Ησαΐας είχε προφητεύσει την ήττα του Άδη:«Ο άδης κάτωθεν επικράνθη συναντήσας σοι, συνηγέρθησαν (εν Αυτώ) πάντες» (Ησ.53,4). Και επίσης ο Ιώβ προείπε: «Ανοίγονται δε σοι πύλαι θανάτου, πυλωροί δε άδου ίδονταί σε έπτηξαν» (Ιωβ 38,17). Ο προφήτης Ωσηέσκιρτώντας από άκρατο ενθουσιασμό φώναζε να το ακούσουν όλοι οι άνθρωποι «Πού σου η δίκη σου, θάνατε, πού το κέντρον σου άδη;» (Ωσηέ 13,14). Αμέσως σωριάστηκαν οι μεγάλες πύλες και εισήλθε ο Χριστός στα απόρθητα ως τότε βασίλεια του Διαβόλου, ως ελευθερωτής των ψυχών, που ήταν δέσμιες από την αρχή της ιστορίας. Άπλετο ουράνιο φως φώτισε για πρώτη φορά τον ανήλιο καταχθόνιο τόπο της κολάσεως. Για πρώτη φορά αγαλλίασαν οι δύσμοιρες δέσμιες ψυχές. Περισσότερο χάρηκαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι είδαν να πραγματοποιείται το προφητικό τους κήρυγμα, διότι έφθασε η πολυπόθητη ημέρα της σωτηρίας του κόσμου. Ο πλέον περιχαρής ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος σύμφωνα με την εκκλησιαστική μας παράδοση, υπήρξε ο προδρομικός κήρυκας του Χριστού και στον Άδη. Ο Χριστός κήρυξε στα εκεί πνεύματα το ευαγγέλιο της σωτηρίας και όσα από αυτά πίστεψαν στο κήρυγμά Του συναναστήθηκαν μαζί Του, «λύσας τας ωδύνας του θανάτου»σ’ αυτούς (Παρξ.2,24). Οι ιεροί υμνογράφοι του Μεγάλου Σαββάτου απέδωσαν με άφθαστη ποιητικότητα και λυρισμό το μέγα γεγονός της ευλογημένης καθόδου του Κυρίου στον Άδη, της θριαμβευτική Του νίκη κατά του διαβόλου και της καταργήσεως του θανάτου.«Σήμερον… υπνοί η ζωή και Άδης τρέμει, και Αδάμ των δεσμών απολύεται…» (1ο τροπ.αίνων, όρθρουΜ.Σαββάτου). «Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφωκειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση…» (3ο τροπ. αίνων, όρθρου Μ. Σαββάτου). «Σήμερον ο Άδης στένων βοά, κατελύθη μου η εξουσία… εγώ είχον τους νεκρούς απ’ αιώνος, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει…» (2οστιχ. Εσπερινού του Πάσχα). «Σήμερον ο Άδης στένων βοά, κατεπόθη μου το κράτος. Ο Ποιμήν εσταυρώθη, και τον Αδάμ ανέστησεν, ών περεβασίλευον εστέρημαι, και ους κατέπιον ισχύσας, πάντας εξήμεσα. Εκένωσε τους τάφους ο σταυρωθείς, και ου ισχύει του θανάτου το κράτος…» (3οστιχ. Εσπερινού Πάσχα)! Ο θάνατος του Κυρίου και η εκ νεκρών ανάστασή Του συντέλεσαν στη δική μας ζωοποίηση και αναγέννηση: «αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα δια του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτ’ έστι τον διάβολον, και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου διά παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας» (Εβρ.2,14-15). Δεν υπάρχει πια θάνατος για τους πιστούς του Χριστού, διότι «ο εγείρας τον Χριστόν εκ νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα ημών» (Ρωμ.8,11). Δεν υπάρχει αιώνιο δεσμωτήριο να τους κατακρατεί σε ανήλια και αραχνιασμένα διαμερίσματα, μακριά από το ανέσπερο φως του Χριστού. Ο φοβερός άδης υπάρχει για τους αμετανόητους αρνητές και εχθρούς του Χριστού, οι οποίοι θα βασανίζονται εκεί αιωνίως μαζί με τους εντολοδόχους τους αγγέλους της κολάσεως(Ματθ.25,41). Αντίθετα με αυτούς, οι δίκαιοι θα κληρονομήσουν «την ητοιμασμένην βασιλείαν (Του) από καταβολής κόσμου» (Ματθ.25,34). Αφού νικήθηκε πια ο διάβολος, καταργήθηκε ο θάνατος και έκλεισαν οι πύλες του Άδη, έχουμε κάθε λόγο να βρισκόμαστε σε ψυχική κατάσταση μόνιμης χαράς και ευφροσύνης, διότι οΑναστάς Κύριος έχει καταργήσει το χειρότερό μας εχθρό, το θάνατο με το δικό Του θάνατο! «Ο Θεός ερρύσατο ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέστησεν εις την βασιλείαν του υιού της αγάπης αυτού, εν ω έχομεν την απολύτρωσιν, την άφεσιν των αμαρτιών» (Ρωμ.6,15). Υπάρχει μεγαλύτερη ευεργεσία από αυτή; Ο εξαίσιος υμνογράφος του Πάσχαδικαιολογημένα προτρέπει ολόκληρη τη δημιουργία σε αέναη ευφροσύνη και ατελεύτητη πανήγυρη: «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω, εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος! Χριστός γαρ εγήγερται ευφροσύνη αιώνιος»! Στους νοητούς στεναγμούς του Άδη, στους απέλπιδες καγχασμούς των εχθρών του Αναστάντος Χριστού μας και στους θλιβερούς γρυλλισμούς των αρνητών της Αναστάσεώς Του, εμείς οι λελυτρωμένοι, εν «χαρά ανεκλαλήτω και δεδοξασμένη» (Α΄Πετρ.1,8), αντιπαραθέτουμε την ιλαρότητά μας και καταρτίζουμε ασίγαστο αίνο και επινίκια ωδή στο Μεγάλο Νικητή του Πάσχα. Η πίστη μας σ’ Αυτόν δεν είναι ένα ρηχό θεωρητικό σχήμα και ο εορτασμός της λαμπροφόρου Αναστάσεώς Του,δεν είναι μια επετειακή και ευκαιριακή ανάπαυλα, αλλά μόνιμη και βαθύτατη οντολογική βίωση του υπέρτατου μυστηρίου της εν Χριστώ απολυτρώσεώς μας.Με άκρατο ενθουσιασμό, κραυγάζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, για να ακουστεί σε όλους τους κόσμους, για να χαροποιήσει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη:«μηδείς φοβείσθω θάνατον΄ηλευθέρωσεν γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον Άδην ο κατελθών εις τον Άδην» (Migne P.G.59,721)!
| «Αναστήτω ο Θεός και διεσκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού…» ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! Posted: 23 Apr 2022 10:00 AM PDT Γράφει ο Θεόφιλος Παπαδόπουλος Το παρακάτω κείμενο, το έγραψε ο Άγιος Γέροντάς μου πριν από πολλά χρόνια, για να μας διδάξει και να μας τρανώσει στην πίστη, όλους εμάς τους βαπτισμένους και μυρωμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς, ακόμα και τον πιο αμαρτωλό και ελεεινό όπως η αναξιότητά μου, πως αν ρωτήσουμε την καρδιά μας, εκείνη θα μας απαντήσει: Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Χαρά μεγάλη και αγαλλίαση γεμίζει τις ψυχές μας ο θριαμβευτικός αυτός στίχος. Ποιος εχθρός μπορεί να σταθεί μπροστά στον Νικητή του θανάτου; Και αυτοί οι πονηροί δαίμονες κυριεύονται από φρίκη και τρόμο. Και τα όργανά τους, οι θλιβεροί άνθρωποι, που θεληματικά γίνονται υποχείριά τους, φρίττουν μπροστά στις κυρώσεις που θα υποστούν. Όλοι οι εχθροί του Χριστού σκόρπισαν και το τέλος τους ήταν άθλιο και τρομερό. Από εκείνους τους Γραμματείς και Αρχιερείς – Άννα και Καϊάφα, μέχρι τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, που ξεψύχησε στη μάχη με τα λόγια: «Νενίκηκάς με Ναζωραίε». Και από τον θλιβερό αρνητή Βολταίρο, που είχε ένα τρισάθλιο τέλος, μέχρι τον Στάλιν και τον Χίτλερ και τους σημερινούς άθεους. Αλλά αν η Ανάσταση του ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ είναι συντριβή και εξαφανισμός για τους εχθρούς Του, είναι χαρά και αγαλλίαση για τους δίκαιους. «Αναστήτω ο Θεός…και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν…», ψάλλει ο Δαυίδ (Ψαλμός ξζ’ 4). Σε κάποια πόλη της Ρωσίας, κάποιος «αθεϊστής» έκανε διάλεξη με θέμα: «Ο μύθος του αναστημένου Χριστού». Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη και ο διαφωτιστής με στόμφο είπε πολλά. Κάποτε έφθασε στο τέλος και με ύφος θριαμβευτικό καταλήγει: Μήπως έχει κανείς να πει τίποτε; Επιτρέπεται να πω εγώ δυο λέξεις; Η ερώτηση έγινε από κάποιον μικροκαμωμένο, σεβάσμιο γέροντα. Όχι μόνο δύο λέξεις, του απαντά, όσες θέλετε. Όχι, όχι φθάνουν δυο, ψιθυρίζει το «γεροντάκι», καθώς ανεβαίνει στο βήμα. Επήρε αναπνοή. Κοίταξε όλους καλά. Και φώναξε δυνατά: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΟΣΚΡΕΣ». Δηλαδή, «Χριστός Ανέστη». Και τότε έγινε κάτι το απροσδόκητο. Όλος ο κόσμος εκείνος, με μια φωνή, που έμοιαζε σαν βροντή, σαν κεραυνός, απάντησε. «ΒΟΪΣΤΙΝΟ ΒΟΣΚΡΕΣ», δηλαδή «Αληθώς Ανέστη». Ο διαφωτιστής ταραγμένος, ντροπιασμένος, έφυγε από μια πλάγια πόρτα. Και οι Χριστιανοί χαρούμενοι άρχισαν να αποσύρονται, ενώ η αίθουσα αντιβούιζε ακόμη από το «ΒΟΪΣΤΙΝΟ ΒΟΣΚΡΕΣ». «Αναστήτω ο Θεός και διεσκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού…». Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτου Κωνσταντίνου Σακαρίδη “ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ”. Να έχουμε την ευχή του. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ~ ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ | 23 Απριλίου 1821 – Η μάχη της Αλαμάνας και η ηρωική θυσία του Αθανάσιου Διάκου Posted: 23 Apr 2022 09:00 AM PDT Το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1821 υπήρχαν πολλές ενδείξεις και διάσπαρτες φήμες ότι οι Έλληνες θα επαναστατούσαν με κύρια εστία την Πελοπόννησο. Στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, στην περιοχή της Λιβαδειάς καπετάνιος στο αρματολίκι της περιοχής ήταν ο Αθανάσιος Διάκος γεννημένος στην Μουσουνίτσα Φωκίδος και μυημένος στην Φιλική Εταιρεία ήδη από το 1818, όταν ήταν πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Όταν μέσω του αγγελιοφόρου και υπαρχηγού στο αρματολίκι Βασίλη Μπούσγου μαθεύτηκε η γενική εξέγερση στην Πελοπόννησο, ο Διάκος αποφάσισε να υψώσει την σημαία της Επανάστασης κάμπτοντας τους όποιους δισταγμούς και των προκρίτων της περιοχής (Λογοθέτης, Λάμπρος Νάκος, Φίλων). Σύντομα έφτασαν στην περιοχή και τα νέα για την εξέγερση των Ελλήνων και την πολιορκία των Τούρκων στα Σάλωνα εκφοβίζοντας τους ντόπιους Τούρκους ότι κάτι τέτοιο έμελλε να συμβεί και στην επαρχία τους. Με ένα τέχνασμα ο Διάκος έπεισε τον Τούρκο βοεβόδα δήθεν ότι θα πολεμούσε τους εξεγερμένους και έτσι κατάφερε με τουρκική επίσημη γραπτή έγκριση να στρατολογήσει και να εξοπλίσει 5.000 χωρικούς. Στις 27 Μαρτίου ξεκίνησαν οι σποραδικές εχθροπραξίες και οι μεμονωμένες δολοφονίες Τούρκων, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς κατέφυγαν στο κάστρο της Λιβαδειάς. Η απελευθέρωση της Λιβαδειάς (1η Απριλίου 1821) Τη νύχτα της 28ης προς την 29η Μαρτίου οι επαναστάτες υπό τον Διάκο κατέλαβαν τον λόφο του Προφήτη Ηλία έναντι της πόλης της Λιβαδειάς και από εκεί έστειλε ομάδες οπλοφόρων και απέκλεισε τους δρόμους που οδηγούσαν στην πόλη. Στις 30 και 31 Μαρτίου οι επαναστάτες υπό την σημαία του Διάκου (ο Άγιος Γεώργιος με την επιγραφή “Ελευθερία η Θάνατος”) προήλασαν με τόλμη και κατέλαβαν την κυρίως πόλη συντρίβοντας την μικρή τουρκική αντίσταση που συνάντησαν. Οι κάτοικοι της πόλης ήταν περίπου 10.000 και έχοντας ξεχωριστή σημαία από κάθε συνοικία (Παναγιά, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Δημήτριος) της πόλης, ενώθηκαν με τους επαναστάτες. Οι Τούρκοι περιορίστηκαν στο κάστρο της πόλης που λεγόταν “Ώρα” η “ρολόι”. Μετά από συνεννοήσεις με τον Διάκο οι Αρβανίτες παρέδωσαν την εξωτερική πύλη του κάστρου που υπερασπίζονταν και αποχώρησαν αβλαβείς διατηρώντας τα όπλα τους. Μετά από αυτή την εξέλιξη οι Τούρκοι περιήλθαν σε δεινή θέση και παραδόθηκαν την 1η Απριλίου. Οι Έλληνες φέρθηκαν με μεγαλοψυχία στους Τούρκους τους οποίους απλώς αφόπλισαν και τους επέτρεψαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι στην πόλη, ενώ ο χρυσός και τα πολύτιμα αντικείμενα τους έμειναν στην κατοχή τους. Μάλιστα οι επισημότεροι των Τούρκων για την ασφάλεια τους, φιλοξενήθηκαν σε σπίτια Ελλήνων. Εκείνη την Ιστορική ημέρα σε πανηγυρική δοξολογία στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής Λιβαδειάς, οι επίσκοποι Σαλώνων, Ταλαντίου και Αθηνών ευλόγησαν την επαναστατική σημαία του Διάκου. Ιωάννης Δυοβουνιώτης Ο Διάκος εκείνη την κρίσιμη στιγμή για την επανάσταση έδειξε πατριωτισμό παραμερίζοντας κάθε υλικό προσωπικό συμφέρον. Μάζεψε όλα τα όπλα που παραδόθηκαν από τους Τούρκους όπως και όλα τα λάφυρα και τα παρέδωσε στους προεστούς ώστε να χρησιμοποιηθούν για αγορά τροφών και εφοδίων για τον νεοσύστατο επαναστατικό στρατό. Στην συνέχεια ο Διάκος συνεργαζόμενος με τον Δυοβουνιώτη απελευθέρωσαν εύκολα το Ταλάντι και την Θήβα ενώ είχαν πρόθεση να καταλάβουν την Λαμία (Ζητούνι), που ήταν το διοικητικό κέντρο της περιοχής, καθώς και την Υπάτη. Όλοι οι επαναστάτες μαζεύτηκαν στους Κομποτάδες ζητώντας την σύμπραξη του ισχυρού αρματολού Μήτσου Κοντογιάννη της περιοχής Πατρατσικίου για να επιτεθούν στο Ζητούνι (Λαμία). Ο Κοντογιάννης όμως δίσταζε να αποστατήσει και δεν απαντούσε στις δραματικές εκκλήσεις για βοήθεια. Μετά από οκτώ κρίσημες μέρες παρασυρόμενος από τους συγγενείς του, ο Κοντογιάννης ενώθηκε με τους επαναστάτες και όλοι μαζί επιτέθηκαν στην επαρχία Πατρατσικίου. Οι Έλληνες όμως δεν πρόλαβαν να καταλάβουν την πόλη καθώς την νύχτα είδαν να έρχονται από το Λιανοκλάδι χιλιάδες Τούρκοι κρατώντας αναμμένες δάδες και έτσι υποχώρησαν για να μην παγιδευτούν μέσα στην πόλη. Η μάχη της Αλαμάνας (Θερμοπυλών) (23 Απριλίου 1821) Ο Χουρσίτ πασάς, που πολιορκούσε στα Ιωάννινα τον Αλή πασά, έστειλε τον Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη με 8.000 πεζικό και 900 ιππείς να καταπνίξουν την επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα και έπειτα να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο, για να ματαιώσουν τα σχέδια του Κολοκοτρώνη για την Τριπολιτσά. Ο κίνδυνος για την επανάσταση ήταν μεγάλος. Ο Διάκος και το απόσπασμά του, που ενισχύθηκαν από τους μαχητές οπλαρχηγούς Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, αποφάσισαν να αποκόψουν την τούρκικη προέλαση στη Ρούμελη με την λήψη αμυντικών θέσεων κοντά στα στενά των Θερμοπυλών όπου οι Τούρκοι δεν θα είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν το ιππικό τους και την αριθμητική τους υπεροχή. Μετά από σύσκεψη στο χωριό Κομποτάδες, στις 20 Απριλίου 1821, η ελληνική δύναμη των 1.500 ανδρών χωρίστηκε σε τρία τμήματα: ο Δυοβουνιώτης θα υπερασπιζόταν την γέφυρα του Γοργοποτάμου με 600 άνδρες, ο Πανουργιάς το Μουσταφάμπεη με 500 άνδρες, και ο Διάκος την γέφυρα της Αλαμάνας με 500 άνδρες. Πανουργιάς Πανουργιάς Στρατοπεδεύοντας στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Τούρκοι διαίρεσαν γρήγορα τη δύναμή τους, επιτιθέμενοι αιφνιδιαστικά το πρωί της 23ης Απριλίου, χωρίς να επιτρέψουν στους Έλληνες να οργανωθούν. Η κύρια τούρκικη δύναμη υπό τον ικανότατο στρατηγό Ομέρ Βρυώνη επιτέθηκε στον Διάκο. Ένα άλλο τμήμα Τούρκων υπό τον Χασάν Τομαρίτσα επιτέθηκε στο Δυοβουνιώτη, του οποίου το απόσπασμα γρήγορα οδηγήθηκε σε οπισθοχώρηση λόγω της αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου, ενώ έτερη δύναμη επιτέθηκε με σφοδρότητα στις θέσεις του Πανουργιά, οι άντρες του οποίου έδωσαν σκληρή μάχη αλλά υποχώρησαν όταν τραυματίστηκε σοβαρά ο αρχηγός τους που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή. Στην μάχη αυτή βρήκε ηρωικό θάνατο ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, καθώς και ο αδερφός του. Μετά τις δύο αυτές πολύ σημαντικές νίκες που απογύμνωσαν τα άκρα της ελληνικής αμυντικής διάταξης, ο Ομέρ Βρυώνης συγκέντρωσε όλη την επιθετική του ισχύ ενάντια στη θέση του Διάκου στη γέφυρα της Αλαμάνας. Ο Διάκος είχε τάξει 200 άνδρες υπό τους οπλαρχηγούς Μπακογιάννη και Καλύβα πάνω στη γέφυρα της Αλαμάνας, ενώ ο ίδιος με 300 άνδρες κατείχε την θέση Ποριά από όπου με αντεπιθέσεις ανακούφιζε τους συμπολεμιστές του στη γέφυρα. Όταν όμως οι δυνάμεις του Πανουργιά και του Δυοβουνιώτη κατέρρευσαν οι Τούρκοι ξεκίνησαν να σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τους αμυνόμενους. Ενώ η κατάσταση γινόταν κρισιμότερη σύμφωνα με τον ιστορικό Σπυρίδωνα Τρικούπη, πρότειναν στον Διάκο να διαφύγει, ενώ ο ψυχογιός του, του έφερε το άλογο του προτρέποντας τον να σωθεί όσο ήταν καιρός. Αυτός όμως απάντησε “ο Διάκος δεν φεύγει” και δεν εγκατέλειψε την θέση του. Η άνιση μάχη συνεχίζεται κι απ’ τους πρώτους νεκρούς που πέφτουν μπροστά του, είναι ο αδερφός του Κωνσταντίνος Μασαβέτας, τον οποίο ο Διάκος χρησιμοποιεί πλέον σαν ασπίδα στις επιθέσεις που δέχεται. Με μόνο 10 αγωνιστές που του έχουν απομείνει, μεταβαίνει στην εκ φύσεως οχυρή θέση Μανδροστάματα της μονής Δαμάστας, όπου οχυρώνεται και πολεμά εκεί για μια ώρα περίπου. Τα πυρομαχικά όμως είναι περιορισμένα, ο ένας μετά τον άλλο οι περισσότεροι σύντροφοί του σκοτώνονται και ο ίδιος ο Διάκος συλλαμβάνεται ζωντανός και οδηγείται ενώπιον του Ομέρ Βρυώνη. Ο τελικός απολογισμός της μάχης της ημέρας εκείνης, ήταν περίπου 200 Έλληνες νεκροί και πολλοί Τούρκοι, ενώ αρκετοί ήταν και οι τραυματίες. Το τραγικό τέλος του Αθανασίου Διάκου (24 Απριλίου 1821) Ο Ομέρ Βρυώνης σεβάσθηκε αρχικά τον ήρωα και δεν άφησε να τον σκοτώσουν επί τόπου.Την νύχτα της 23ης Απριλίου 1821, αφού έφτασαν στη Λαμία, τον ανέκριναν, παρόντος και του Χαλήλ Μπέη, σημαίνοντα Τούρκου της Λαμίας και του πρότειναν να ασπαστεί τον Μωαμεθανισμό με την υπόσχεση ότι θα τον έχρηζαν αξιωματικό του Οθωμανικού στρατού. Ο Διάκος όμως αρνήθηκε επίμονα όλες τις δελεαστικές προτάσεις που του έγιναν για να γλυτώσει την ζωή του, αρνούμενος κατηγορηματικά να απαρνηθεί τον χριστιανισμό και απαντώντας με περιφρόνηση στις απειλές των Τούρκων. Την επόμενη μέρα, την 24η Απριλίου, ημέρα Κυριακή και κατόπιν επίμονης απαιτήσεως του Χαλήλ μπέη, εκδόθηκε απόφαση για θανατική ποινή με ανασκολοπισμό (σούβλισμα), καθώς όπως υποστήριζε, ο Διάκος είχε σκοτώσει πολλούς Τούρκους και θα έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Ο Διάκος εξαναγκάστηκε να κουβαλήσει με τα ίδια του τα χέρια το σύνεργο της φρικτής τιμωρίας του και μαρτύρησε με καρτερία για αρκετές ώρες πριν εκπνεύσει.  Μετά τον μαρτυρικό του θάνατο (για την περιγραφή του οποίου υπάρχει μια ποικιλία από ανατριχιαστικές εκδοχές), οι Τούρκοι έρριψαν το λείψανο του νεκρού σε ένα χαντάκι της περιοχής. Οι χριστιανοί της περιοχής κρυφά την νύχτα βρήκαν το νεκρό σώμα του Διάκου και το έθαψαν σε μυστικό σημείο στην πόλη. Τον τάφο του Διάκου βρήκε τυχαία ο αντισυνταγματάρχης Ρούβαλης το 1881. Το 1886 έγινε το πρώτο μνημόσυνο για τον Αθανάσιο Διάκο και τοποθετήθηκε η προτομή του που σώζεται ως σήμερα. Επίσης στην οδό Καλύβα Μπακογιάννη (πλησίον της πλατείας Λαού) στην πόλη της Λαμίας, υπάρχει σήμερα ένα κενοτάφιο για να μας θυμίζει αυτόν τον μεγάλο και πραγματικό ήρωα. Ένα εκ των χωριών που τον διεκδικεί ως τόπος γεννήσεώς του, το χωριό Άνω Μουσουνίτσα, μετονομάστηκε αργότερα Αθανάσιος Διάκος προς τιμήν του, ενώ υπάρχει άγαλμα του Αθανασίου Διάκου στην Εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας κοντά στο ύψος των Θερμοπυλών δίπλα στο άγαλμα του προγόνου του Λεωνίδα. Ι.Β.Δ. Βιβλιογραφία Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του νέου Ελληνισμού, εκδόσεις Σταμούλη | Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης: ” Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο “! Posted: 23 Apr 2022 08:00 AM PDT Γράφει ο Τσεσμετζής Μιλτιάδης-εκπαιδευτικός Την Μεγάλη Πέμπτη του 2002 είχα την μεγάλη ευλογία να μεταφέρω τον άγιο Πατέρα, από το Νοσοκομείο Σερρών όπου νοσηλευόταν, στην Θεσσαλονίκη, στο σπίτι της κόρης του. Ήταν μαζί μας και η ευλογημένη πρεσβυτέρα του Πολυξένη. Στην διάρκεια της διαδρομής, ο π. Ιωάννης μού είπε: «Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης σκεπάζει τον χριστιανό όλον τον χρόνο, γιατί είναι η Κοινωνία του μαρτυρίου του Χριστού. Εάν δεν έχουμε την ευλογία από τον πνευματικό να κοινωνούμε και την Μεγάλη Πέμπτη και την Ανάσταση, τότε να προτιμούμε να κοινωνούμε την Μεγάλη Πέμπτη”! Σκεπτόμενος τους λόγους αυτούς του Γέροντος, ενθυμήθηκα ότι και η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή κρατάει, για όλη την χρονιά, Σώμα και Αίμα Χριστού για να μεταλαμβάνουν οι πιστοί, σε έκτακτες περιπτώσεις! Επίσης ότι η αγία Μαρία η Αιγυπτία ζήτησε από τον άγιο Ζωσιμά να την κοινωνήσει, την επόμενη χρονιά που είχαν συμφωνήσει να ξανασυναντηθούν, την ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης! Τέλος και οι αόρατοι ασκητές του Αγίου Όρους, όπως διαβάζουμε στο Γεροντικό, ζητούν από κάποιους ενάρετους Αγιορείτες να τους μεταδώσουν την Θεία Κοινωνία, την ίδια ημέρα! Άγιοι Γέροντες, όπως ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης Καλαΐδης, μας άφησαν τις πολύτιμες αυτές παρακαταθήκες! Να μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή τους! Αμήν! | Πόλεμος στον «νατιβισμό» Posted: 23 Apr 2022 07:00 AM PDT Με τόσους αλλοδαπούς που έχουν εγκαταστήσει στην Αθήνα, δεν θα αργούσε να έρθει και η στιγμή που κάποιος από αυτούς θα βεβήλωνε θρησκευτική εκδήλωση. Από την Ελένη Παπαδοπούλου Την προηγούμενη Παρασκευή στον Άγιο Παντελεήμονα, την ώρα εκδήλωσης με Εκκλησιαστικούς Ύμνους από την 30μελή Χορωδία και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Αρχιεπισκοπής, μουσουλμάνος έπιασε το μικρόφωνο για να ουρλιάξει κάτι ακατάληπτα στα αραβικά. Δύο ψάλτες, χωρίς δεύτερη σκέψη, πετάχτηκαν αμέσως μέσα από τη χορωδία, τον έπιασαν και τον έβγαλαν έξω από τον ναό. Δεν σκέφτηκε κανείς τους, ούτε έβλεπε, αν είχε όπλο, μαχαίρι, αν ήταν επικίνδυνος, αν είχε άλλα στο μυαλό του. Αυθόρμητα και θαρρετά έπεσαν πάνω του και τον απομάκρυναν. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια αυτοί οι θαρραλέοι άνθρωποι. Η Αστυνομία που κλήθηκε δεν βρήκε τον βέβηλο την Παρασκευή. Ωστόσο, η ηγεσία της, θορυβημένη από τη δημοσιότητα που έλαβε το περιστατικό, κινητοποίησε δυνάμεις και ο δράστης συνελήφθη λίγες ημέρες μετά. Να υποθέσουμε ότι αν δεν είχε γίνει όλος αυτός ο ντόρος με το θέμα, δεν θα ίδρωνε κανενός το αυτί εκεί ψηλά. Το περιστατικό τρόμαξε την ελληνική κοινωνία. Δεν έχουμε διαβάσει και ακούσει λίγες περιπτώσεις όπου φανατικοί μουσουλμάνοι έχουν επιτεθεί σε εκκλησίες στο εξωτερικό και έχουν υπάρξει θύματα από αιματηρές επιθέσεις. Θέλοντας και μη το μυαλό μας κάνει τις συγκρίσεις και τις αναγωγές σε αυτά τα συμβάντα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι σκοπό έχει κάποιος που αρχίζει και ουρλιάζει στα μικρόφωνα μιας ορθόδοξης Εκκλησίας σούρες από το Κοράνι, όπως είπαν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν είναι μόνος του ή με άλλους. Ηταν απόλυτα φυσιολογικό να αναστατωθεί όλος ο κόσμος. Και όσοι δεν ζουν στην Αθήνα. Δεν είναι γεγονός που αφορά μόνο μία γειτονιά αυτό, αλλά μία ολόκληρη χώρα. Αυτό, βέβαια, δεν είναι κάτι που δεν περιμέναμε όσοι ζούμε σε περιοχές της πρωτεύουσας που έχουν καταληφθεί από αλλοδαπούς. Το περιμέναμε. Το περιμέναμε όταν βλέπαμε τα ξωκλήσια της Λέσβου να βεβηλώνονται με τον χειρότερο τρόπο. Το περιμέναμε όταν επί σειρά ετών έξω από τις Εκκλησίες μας, από την Καπνικαρέα ως τους Ταξιάρχες στο Πεδίον του Άρεως και ως τον Άγιο Παντελέημονα, διάφορες ομάδες έπαιζαν τις μουσικές τους στη διαπασών ακόμη και τις ώρες λειτουργίας και κανείς δεν τους έλεγε τίποτα. Οταν οι τοίχοι των ναών γέμιζαν γκράφιτι και οι σκάλες τους ακαθαρσίες. Το περιμέναμε όταν οι κεφαλές της χώρας βγήκαν με πρόταγμα να πολεμήσουν τον νατιβισμό διαφημίζοντάς το ως προοδευτικό. Με αυτές τις πολιτικές είναι επόμενο ότι στη χώρα δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο, γιατί έχουν θέσει ξεκάθαρα ως στόχο να πολεμήσουν τους γηγενείς, τους Έλληνες, αυτούς που έφτιαξαν αυτή τη χώρα, που την έχουν σπίτι και πατρίδα. Οι Έλληνες είμαστε οι «νατιβιστές» και ως «νατιβιστές» θεωρούμαστε «εχθροί». Γι’ αυτό και μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο. Είναι τρελό ως σκέψη για εμάς, αλλά είναι η πολιτική των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών. Το να πολεμούν τους γηγενείς το βρίσκουν ως φαίνεται εξαιρετικά λογικό, προοδευτικό και φιλελεύθερο. Στο πλαίσιο αυτού του πολέμου στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας -και όχι μόνο- το ελληνικό Κράτος εγκαθιστά και χρηματοδοτεί αδρά τεράστιες μουσουλμανικές κοινότητες, αποτελούμενες κυρίως από άντρες, νομιμοποιεί παράνομους μετανάστες, τους δίνει σπίτια και ένα σωρό επιδόματα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ολόκληρες περιοχές. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν απομακρυνθεί βιαίως -διότι βιασμός είναι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα όλα αυτά τα χρόνια- νόμιμοι κάτοικοι και επαγγελματίες, για να κάνουν χώρο στην παρανομία. Το αποτέλεσμα είναι ολόκληροι δρόμοι και γειτονιές να θυμίζουν παζάρια της Καμπούλ. Πώς ένας μουσουλμάνος, λοιπόν, να μην αισθάνεται σαν να είναι στον τόπο του πια; Πώς να μην τον ενοχλούν οι ναοί των απίστων, τα ήθη και τα έθιμά τους, όταν γύρω του αυτό που βλέπει είναι μία μικρογραφία της χώρας του; Το Κράτος μας, όλα αυτά τα χρόνια, έφτιαξε τις ιδανικές συνθήκες, για να ζούμε εμείς ως ξένοι στον τόπο μας. Όσοι κάτοικοι αντέδρασαν, τόλμησαν να απαιτήσουν ποιότητα ζωής, ασφάλεια και ηρεμία χαρακτηρίστηκαν ακροδεξιοί, ναζιστές και φασίστες. Το να απαιτούμε να ζούμε σε κανονικές γειτονιές και όχι σε multi – culti τσαντίρια-φαβέλες-καταυλισμούς είναι «ακροδεξιό» και όλα τα συνώνυμά του. Εκεί καταντήσαμε. Ενώ «προοδευτικό» είναι να επιβάλλεις έναν εξευτελιστικό τρόπο ζωής σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού απολαμβάνοντας τα κονδύλια της γκετοποίησης-ισλαμοποίησης, την οποία έχεις βαφτίσει «ένταξη, αλληλεγγύη, ανθρωπισμό» και άλλα ανέκδοτα. Καλό θα είναι να αντιληφθούν ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι πλέον ανεκτή από πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού που συνειδητοποιεί ότι απειλείται. Η αλλαγή της «αντινατιβιστικής» πολιτικής τους σε πιο «νατιβιστικές» πολιτικές είναι μονόδρομος. *Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle. | Το εκπληκτικό έργο συντήρησης του τεράστιου και υπέροχου ψηφιδωτού στην Αγία Αικατερίνη του Σινά. Posted: 23 Apr 2022 06:00 AM PDT Στο όρος της Αγίας Αικατερίνας, στα βάθη της βιβλικής ερήμου, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τους δύο βαθύτατους κόλπους της Ερυθράς Θάλασσας, ανάμεσα στην Ασία και την Αφρική, βρίσκεται η χερσόνησος του Σινά· ένα τριγωνικό κομμάτι γης (περίπου 60.000 τετρ. χλμ) που ξεκόλλησε κάποτε από τις άγριες ερήμους της Αραβικής Χερσονήσου, αλλά αποτελεί τμήμα της Πετραίας Αραβίας. Στο κέντρο περίπου του Σινά ορθώνεται το Θεοβάδιστον Όρος. Από εκεί πηγάζουν κι εκεί συναντιούνται οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες της Βίβλου. Αλλά οι Χριστιανοί ασκητές το φρουρούν και το διακονούν από τις αρχές τουλάχιστον του 4ου αιώνα.  Στο καστρομονάστηρο που ίδρυσε ο Ιουστινιανός Α΄ (527-565), το 542 και ολοκληρώθηκε το 551, δηλαδή μετά τον θάνατο της Θεοδώρας (που πέθανε το 548), οι Σιναΐτες πατέρες μνημονεύουν ακόμα στις καθημερινὲς ακολουθίες το αυτοκρατορικό ζεύγος: «Ὑπὲρ τῶν μακαρίων καὶ ἀοιδίμων κτιτόρων τῆς ἁγίας Μονῆς ταύτης Ἰουστινιανοῦ καὶ Θεοδώρας τῶν αὐτοκρατόρων...», ενώ στα οριζόντια δοκάρια των ζευκτῶν της στέγης του καθολικού της Μονής διασώζονται οι επιγραφές «+ΥΠΕΡ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΕΣΤΑΤΟΥ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ» και «+ΥΠΕΡ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΓΕΝΑΜΕΝΗΣ ΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΙΔΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ». Το καθολικό (ο κεντρικός ναός της Μονής), μία μεγαλοπρεπής τρίκλιτη βασιλική, είναι αφειρωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Εδώ φυλάσσεται η λάρνακα με την κάρα της Αγίας Αικατερίνας («της πανσόφου», όπως χαρακτηρίζεται, και πώς θα μπορούσε να μην είναι πάνσοφη μία Αλεξανδρινή αριστοκράτισσα;). Το μοναστήρι με τα εκατοντάδες ιερά κειμήλια είναι αφιερωμένο στο όνομά της (Αικατερίνα είναι το σωστό, αλλά έμεινε να λέγεται Αικατερίνη). Πίσω από το Ιερό βρίσκεται η Αγία Βάτος, η φλεγομένη και μηδέποτε καιομένη (προεικόνιση της Θεοτόκου, αλλά και συνέχιση της πανάρχαιας δενδρολατρείας).  | Το γνωστό ασημένιο δαχτυλίδι της Μονής που παίρνουν όλοι οι επισκέπτες της
|
Ο αρχιτέκτονας του καθολικού ήταν ο Στέφανος από την πρωτοβυζαντινή Αίλια (σημερινή Άκαμπα, λιμάνι της Ιορδανίας στην Ερυθρά). Δεν γνωρίζουμε όμως ποιος ήταν ο αγιογράφος - ψηφωτής και ποιο το εργαστήριο, που έφτιαξε τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.  Η ψηφιδωτή σύνθεση, ένα από τα λαμπρότερα έργα της Πρωτοβυζαντινής εποχής, καλύπτει την αψίδα του Ιερού και συνεχίζεται μέχρι την οροφή, όπου δεξιά κι αριστερά από τους φεγγίτες απεικονίζεται ο Μωυσής. Αριστερά: ο νεαρός άνδρας βγάζει τα σανδάλιά του μπροστά στην Βάτο. Δεξιά: παραλαμβάνει τις Εντολές από το χέρι του Θεού. Ο Μωυσής απεικονίζεται και στη Μεταμόρφωση, αλλά με τη μορφή του ηλικιωμένου προφήτη, που παραστέκει τον Χριστό μαζί με τον Προφήτη Ηλία. Κοντά στον Ηλία, γονατιστός ο Ιωάννης. Κοντά στον Μωυσή, γονατιστός ο Ιάκωβος. Στα πόδια του Χριστού ο Πέτρος. Και οι τρεις μαθητές είναι έκθαμβοι. Στον χρυσό κάμπο (φόντο) κυριαρχεί ο Χριστός που περιβάλλεται από «μάντορλα» (ένα οβάλ σχήμα που παραπέμπει σε μεταφυσικά σύμβολα). Σκούρο και φωτεινό μπλε, γαλάζιο, γκρίζο και ασημένιο είναι τα χρώματα αυτού του αμυγδαλωτού σχήματος, ενώ οι χρυσάργυρες ακτίνες που πηγάζουν από τον Χριστό φτάνουν έως τα πέντε πρόσωπα τα οποία παραβρίσκονται στην σκηνή. Η αριστουργηματική σύνθεση συμπληρώνεται με 31 πρόσωπα, που καλύπτουν το ημικυκλικό περιθώριο. Οι 29 είναι προτομές προφητών και αποστόλων, ενώ στις δυο άκρες βρίσκονται οι προτομές του ηγούμενου Λογγίνου και του διακόνου Ιωάννη, οι οποίοι ήταν οι υπεύθυνοι για την παρακολούθηση της εκτέλεσης του αυτοκρατορικού έργου.  Είκοσι χιλιάδες ψηφίδες από μάρμαρο κι άλλα πετρώματα, φύλλα χρυσού και αργύρου, γυαλί και υαλόμαζα χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί η σύνθεση στα μέσα του 6ου αι. Οι χρωματικοί τόνοι είναι τριάντα πέντε. Οι διαφορετικές κλίσεις των ψηφίδων επιτρέπουν τη μέγιστη δυνατή εκμετάλλευση του εξωτερικού φωτός, ενώ οι λεπτότατες χρυσάργυρες ψηφίδες στο λευκό ένδυμα του Χριστού αντανακλούν το φως. Το εσωτερικό φως τονίζεται μέσα από τον χρυσό κάμπο. Το ολόφωτο αποτέλεσμα αποπνέει βαθειά πνευματικότητα. Όμως τα χρόνια πέρασαν. Οι ασταμάτητες λειτουργίες και τα κεριά, η διαβρωτική δράση του νερού που πέρασε από χαραμάδες και ρωγμές, οι σεισμοί, οι ανάσες αμέτρητων πιστών, σώρευσαν μεγάλες ζημιές στο ψηφιδωτό. Η πρώτη προσπάθεια για τη συντήρησή του έγινε το 1847 από τον Ρώσο μοναχό Σαμουήλ, όταν Αρχιεπίσκοπος του Σινά ήταν ο πρώην Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνστάντιος Α΄ ο Σοφός. Η επόμενη έγινε έναν αιώνα αργότερα (το 1959) από μία αμερικανική αποστολή, υπό την διεύθυνση του George H. Forsyth και του Kurt Weitzmann. Αυτή η επιστημονική ομάδα κατέγραψε με συστηματικό τρόπο τα προβλήματα, επιδιόρθωσε ορισμένες από τις ζημιές που είχαν προκληθεί από την ερασιτεχνική συντήρηση του Σαμουήλ και έφυγε, εκπέμποντας σήμα κινδύνου για την επικείμενη πλήρη κατάρρευση του ψηφιδωτού. Το σήμα δεν ήταν απλώς λόγια: ήταν ένας «χάρτης» πάνω στον οποίο είχαν αποτυπωθεί εκατοντάδες φθορές. Μεσολάβησαν πόλεμοι κι άλλα πολλά, ώσπου ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός και το συμβούλιο της μοναστικής κοινότητας να αναθέσουν το δύσκολο έργο της συντήρησης στο ιταλικό Κέντρο για Αρχαιολογική Συντήρηση (CCA) υπό την διεύθυνση του Ρομπέρτο Νάρντι. Η προγραμματική φάση χρηματοδοτήθηκε από το Getty Conservation Institute του Λος Άντζελες και εγκρίθηκε από το Ανώτατο Αρχαιολογικό Συμβούλιο της Αιγύπτου. Όλα ήταν έτοιμα για την υλοποίηση του έργου.  Το CCA της Ρώμης εργάστηκε μέσα στον ναό από τον Νοέμβριο του 2005 μέχρι τον Απρίλιο του 2010. Στα πέντε αυτά χρόνια, ο ναός δεν έπαψε ούτε μια ημέρα να λειτουργεί. Το συνεργείο, στο οποίο συμμετείχαν και Σιναΐτες μοναχοί, σκέπασε για μερικούς μήνες το έργο και, αφού αποτύπωσε ψηφιακά τα πάντα, εντοπίζοντας και όλα τα προβλήματα (η κόκκινη φωτ που δημοσιεύουμε), αποκόλλησε μια προς μία όλες τις ψηφίδες. Από τις 20.000 είχε χαθεί περίπου το 4%. Στη συνέχεια, ανέβασε στην θέση του αποκολλημένου ψηφιδωτού μία οθόνη με την ψηφιακή απεικόνιση του έργου σε κλίμακα 1/1, ώστε να μην λείψει η Μεταμόρφωση από την αρχική της θέση. Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί την «εικονική πραγματικότητα».  Τα εργαστήρια στήθηκαν σε κάτι μικρούς χώρους κάτω από την δίριχτη στέγη του ναού, πάνω από το Ιερό. Εκεί τοποθετήθηκε και μία κάμερα που βιντεοσκοπούσε την εργασία, όχι μόνο για να υπάρχει η καταγραφή, αλλά για να παρακολουθούν το έργο όλα τα μέλη της Σιναϊτικής Κοινότητας και ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός ανά πάσα στιγμή. «Είχαν ζήσει δεκαπέντε αιώνες με τη Μεταμόρφωση» γράφει ο Ρομπέρτο Νάρντι «ήταν ανεπίτρεπτο εκ μέρους μας να τους την στερήσουμε». Και αλλού εξηγεί ότι χάρη στις δυνατότητες που τους παρείχε η σύγχρονη τεχνολογία τόλμησαν ακόμα και να κατασκευάσουν νέες ψηφίδες για να συμπληρώσουν τα κενά. «Αν μας είχε ζητηθεί κάτι τέτοιο πριν από τρεις δεκαετίες, θα ήταν αδύνατον να το δεχτούμε». Αλλά και πάλι, οι προσθήκες έγιναν με τέτοιον τρόπο «ώστε να είναι εύκολο σε επόμενες γενιές να αφαιρέσουν ό,τι κρίνουν πως πρέπει να αφαιρεθεί».  Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών –ακόμα και γεωγραφικών, γεωπολιτικών κλπ– η επί τόπου εργασία, η μελέτη και αποτύπωση, η αποκόλληση, η συντήρηση, οι επεμβάσεις και η επανατοποθέτηση της σύνθεσης ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο και πολυέξοδο έργο. Χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον εμίρη του Κατάρ, τον μαικήνα Σεΐχη Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ Τάνι. Η χριστιανορθόδοξη Μονή της Αγίας Αικατερίνας του Σινά, το μοναδικό χριστιανικό ίδρυμα στον κόσμο μέσα στο οποίο λειτουργεί και ένα μουσουλμανικό τέμενος, μεταδίδει το μήνυμα ότι το Θεοβάδιστο Όρος είναι ο ιερός τόπος των παιδιών του Αβραάμ. Ευχές πολλές! ΣΧΟΛΙΟ Αξιωθήκαμε να το επισκεπτούμε το 1995 και με τα ίδια μας τα μάτια δηλώνουμε ότι μέσα στην καρδιά της Αραπιάς λειτουργεί εδώ και αιώνες ένα Ελληνικό Βυζαντινό Μοναστήρι με υψωμένες μέρα νύχτα περήφανες την Ελληνική σημαία και την σημαία της Αυτοκρατορίας μας.... Να το γνωρίζουν αυτό όλοι οι Ελληνες....
Η εικόνα είναι από το ρομφέα
| Εικόνες από την Αποκαθήλωση και την Περιφορά των επιταφίων σε εκκλησίες της Πιερίας! Posted: 23 Apr 2022 05:30 AM PDT Γράφει ο Θεοφάνης Γκατζής του Θωμά και της Μαίρης Χθες πραγματοποιήθηκαν οι περιφορές των Επιταφίων στις εκκλησίες της Πιερίας! Άξιζει να αναφερθεί ότι μεταξύ άλλων πραγματοποιήθηκαν περιφορές του Επιταφίου στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη στην Κατερίνη (κοντά στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννας) και στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου στον Κορινό!! Εύχομαι καλή Ανάσταση με Θεία ευλογία, φώτιση, υγεία, ευτυχία και παγκόσμια ειρήνη! |
1 διαγεγραμμένο μήνυμα σε αυτήν τη συνομιλία. Προβολή μηνύματος ή μόνιμη διαγραφή. | | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου