ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily Απεγγραφή |
| 7:20 μ.μ. (πριν από 2 ώρες)
| | | |
Ο κομμουνισμός (ο κορωνοϊός) και το παιδομάζωμα Posted: 14 Jul 2022 09:00 AM PDT Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης Το καλοκαίρι του 1948, από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Ακταίον» στην πλατεία Βασιλέως Γεωργίου της Καλαμάτας, ο Στρατής Μυριβήλης έδωσε από μικροφώνου μια διάλεξη για τον Κομμουνισμό και το παιδομάζωμα με θέμα: «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα». Η διάλεξη εκείνη τυπώθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της Λαϊκής Βιβλιοθήκης της Καλαμάτας και σήμερα κυκλοφορεί σε ακριβή ψηφιακή επανατύπωση από τις εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις. Ήδη στις εισαγωγικές σκέψεις του ποιητή καταγράφεται μια μεγάλη αλήθεια: «Κάθε φορά που μια μεγάλη χαρά ή μια θλίψη έρχεται να συνταράξη ώς τις Εθνικές του ρίζες ένα λαό, τα άτομα που τον αποτελούν αισθάνονται τη βιολογική ανάγκη να συμπλησιαστούν και να συνειδητοποιήσουν όσο περισσότερο μπορούν την ομαδική τους αλληλεγγύη. Το ίδιο γίνεται όταν ένας μεγάλος κίνδυνος σταθεί πάνω από το Εθνικό σύνολο. Τότε κάθε άτομο υπακούει σε μια μυστική, κεντρομόλο δύναμη, που το σπρώχνει να συσπειρωθή γύρω στην κοινή, την παλιά και αγαπημένη εθνική εστία. Το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό. Το απομονωμένο άτομο αισθάνεται μέσα του τη δύναμη της ομοιογένειας του συνόλου, ο καθένας γίνεται η συνισταμένη όλων των συγκλινουσών θελήσεων. Μπορεί τώρα πια να δεχτεί κατάστηθα όλη τη χαρά και όλη τη θλίψη της ομάδας. Μπορεί ο καθένας να αντικρύσει τη φοβέρα του κινδύνου με όλη την τρομερή δύναμη των ενωμένων συνειδήσεων. Και αντίθετα πάλι. Το πλήθος των ατόμων που αποτελούν την ομογενή κοινότητα αποχτά ξαφνικά το αίσθημα της ασφάλειας, που ενώνει τις αμέτρητες προσωπικότητες σε μιαν ενιαία σύνθεση. Ο άπειρος αριθμός παραμερίζει τα διαχωριστικά γνωρίσματα και τις επί μέρους διαφορές, και αισθάνεται να συμπτύσσεται σε ένα πολυάνθρωπο και χιλιόψυχο εθνικό υπεράτομο». Ο Μυριβήλης καταλήγει σε μια πολύ σημαντική διαπίστωση, η οποία είναι εξαιρετικά επίκαιρη στις μέρες μας: «Κάθε φορά που το Γένος σύσσωμο αιστανθεί αυτό το θαύμα, νοιώθει συγχρόνως πως καμμιά υλική δύναμη δεν μπορεί να το καταπονέσει και να το βάλει κάτω. Αυτό το ξέρουν καλά –καλύτερα από μας– όλοι οι εχθροί που κατά καιρούς επιχείρησαν να εξαφανίσουν την Ελληνική φυλή που στέκεται πεισματικά ριζωμένη πάνω σε τούτο το βράχο σαν τα δυνατά πουρνάρια επί τριάντα αιώνες. Οι παλιοί καταχτητές το ήξαιραν από διαίσθηση. Οι σημερινοί το ξέρουν επιστημονικά. Γι’ αυτό και εφαρμόζουν για την υποταγή των λαών ολόκληρο σύστημα μιας ψυχοτεχνικής, σατανικά σοφής, μελετημένης και πειραματισμένης επί τριάντα χρόνια μέσα στα μυστικά εργαστήρια της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών. Και γι’ αυτό οι επιθέσεις τους εκδηλώνουνται με λύσσα και μανία ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες που αποτελούν τους συνειδησιακούς κρίκους για την Εθνική μας ενότητα. Τη σημαία, τη θρησκεία, το σχολειό, τα ήθη και έθιμα, τη γλώσσα, τα τραγούδια και τις παραδόσεις της οικογένειας». Εν συνεχεία, ο Μυριβήλης αναφέρεται στον Ναζισμό και «στον νέο τύπο ανθρώπου, που είχε επιτύχει να κατασκευάσει […] όσο κρατούσε η δυναστεία του». Συγκρίνοντάς τον με τον σλαυικό κομμουνισμό επισημαίνει την ακόλουθη διαφορά, χρησιμοποιώντας έναν όρο που σήμερα έχει την τιμητική του: «νέα τάξη»! Στον Ναζισμό «η κυριαρχία πάνω στην ανθρωπότητα που θα είταν υποδουλωμένη στη “νέα τάξη” δεν εστηρίζετο σ’ ένα κόμμα, αλλά σε μια προνομιούχο φυλή, που πέρασε ολόκληρη μέσα από το κατηχητικό σύστημα ενός κόμματος, και υπέστη αυτό που οι σλαύοι λένε “διαφοροποίηση”. Δηλαδή έχασε τη συμπόνεση για τον άνθρωπο, και κατήργησε όλες τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η ανθρωπότητα και όλες οι θρησκείες της, ώς σήμερα, για να κάμουν τις σχέσεις των ανθρώπων όσο γίνεται πιο ανθρώπινες». Προχωρώντας προς το μέσο της διαλέξεώς του, ο Μυριβήλης αρχίζει να μιλά για την «εποχή που γινόταν το παιδομάζωμα, μιαν εποχή άγριας βαρβαρότητας, που οι μητέρες δάκρυζαν αίμα, και οι πατέρες καταργιούνταν την ερωτική χαρά του γάμου που έσπερνε τόση θλίψη και τόσο σπαραγμό μέσα στο σπίτι τους», για να παρατηρήσει από την οπτική του έτους που έδινε την διάλεξή του, δηλαδή το 1948, ότι «ο κόσμος σ’ αυτό το αναμεταξύ προόδεψε». «Υπάρχουν τώρα διεθνείς ερυθροί Σταυροί, υπάρχουν σύλλογοι προστασίας των ζώων, που δεν επιτρέπουν καν να κρατάς τα πουλερικά από τα πόδια και το κεφάλι κρεμασμένο προς τα κάτω, για να μην υποφέρουν από τούτη την αφύσικη στάση. Υπάρχουν διεθνείς οργανώσεις γυναικών, και ορφανοτροφεία και Υπουργεία περιθάλψεως. Υπάρχουν νόμοι και Δικαστήρια, που προστατεύουν τα παιδιά, ακόμα και από ένα μπάτσο που θα τους δώσει ο γονιός και ο δάσκαλος. Υπάρχουν ακόμα οργανώσεις ευαίσθητων ανθρώπων που έχουν ως μοναδικό σκοπό ν’ αγοράζουν και να ξελευτερώνουν από τα κλουβιά τους τα σκλαβωμένα πουλιά». Κι όμως, σημειώνει ο Μυριβήλης: «ο κόσμος που συντηρεί πολυτελή νεκροταφεία για τα σκυλιά και κλινικές για τις έγγυες γάτες», «ο καλοχορτασμένος κόσμος που μας έστειλε τη Βαλκανική επιτροπή παρατηρητών, ο κόσμος του ΟΗΕ και της ημέρας του παιδιού και της Ουνέσκο, ο κόσμος αυτός των υποκριτών και των φαρισαίων, κάθεται και σεργιανίζει το παιδομάζωμα του 1948. Που ατιμάζει όλη την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Σεριανίζει και συζητεί και γράφει άρθρα και φιλολογίες». Εστιάζοντας την προσοχή του στα ελληνόπουλα, ο ποιητής αναρωτιέται: Τι κάνουμε εμείς; «Που έχουμε τα παιδιά μας ακόμα δικά μας, που τακούμε ακόμα να μιλάν και να σκέφτωνται Ελληνικά; Εμείς που νιώθουμε όλες αυτές τις χιλιάδες τα Ελληνόπουλλα που μας αρπούν μέσ’ από την αγκαλιά μας, τα νιώθουμε δικά μας σπλάχνα, που τα ξεριζώνουν τα χέρια των βαρβάρων; Εμείς που αρνηθήκαμε να υποταχτούμε τόσο στο Γερμανό όσο και στο σλαύο κατακτητή; Εμείς που νιώθουμε δικά μας παιδιά όλα αυτά τα κοριτσάκια που οδηγούνται στην ατίμωση και την αποχτήνωση, εμείς τι κάνουμε; Τι κάνουμε σαν Κράτος; Τι κάνουμε σαν έθνος; Τι κάνουμε σαν εκπρόσωποι του Λαού; Τι κάνουμε σαν λόγιοι, σαν επιστήμονες, σαν μέλη ζωντανά του ζωντανού Ελληνικού Οργανισμού που τεμαχίζεται, που στρεβλώνεται, που μολύνεται, που μαχαιρώνεται και μαγαρίζεται, ώς τα πιο Ιερά, τα πιο άγιά του ύδατα; Φιλολογία κάνουμε. Και ψηφίσματα κάνουμε, που τα δημοσιεύουμε από βραδίς στις εφημερίδες μας, τα διαβάζουμε το πρωί και κοιμούμαστε με λαφριά συνείδηση το βράδυ». «Και ανάμεσό μας ανεχόμαστε τους παιδοσυνάχτες του Μάρκου και τις μέγαιρες που εκπορνεύουν κατά διαταγή των σλαύων τις παρθένες Ελληνίδες». «Τους ανεχόμεθα στα σπίτια μας σαν φίλους ιδεολόγους. Τους ανεχόμεθα και τους χειροκροτούμε στα θέατρά μας σαν προπαγανδιστές. Σαν ηθοποιούς και επιθεωρησεογράφους και σαν σκηνοθέτες και σαν ομιλητές ουδετέρων διαλέξεων». «Και τους προστατεύουμε σαν βουλευτές. Και τους ενισχύουμε σαν πλούσιοι. Και παίζουμε άνανδρα με ηχηρές λέξεις που τις ρίχνουν οι σλαύοι στους ηλίθιους για δόλωμα και στους προπαγανδιστές τους για δίχτυα. Η δημοκρατία. Και η ελευθερία σκέψεως. Και η αστράτευτη τέχνη. Και ο αγνός ιδεολόγος. Και ο ουδέτερος αριστερός και ο πλερωμένος βιβλιοπώλης που πλασάρει μπροσούρες στους εφήβους. Και ο μυστικός δολοφόνος. Και ο ναρκισευόμενος αισθηματικός».
«Όλη αυτή η σαπρία είναι υπό την προστασία μας τη φανερή και την κρυφή. Είμαστε ένα φρούριο πολιορκημένο που δίνει το μεγάλο του αγώνα, και μέσα στο φρούριο αλωνίζει ελεύθερα ο εχθρός. Ακόμα δεν πήραμε είδηση πως σήμερα αγωνιζόμαστε για όλους τους αιώνες της υπάρξεώς μας». «Ας προστατέψουμε λοιπόν τ’ άλλα παιδιά, τα παιδιά της Αθήνας και τα παιδιά της Επαρχίας από το παιδομάζωμα που οργανώνουν κατ’ από τα μάτια μας οι στρατολόγοι των σλαύων».
«Αυτή είναι η νέα γενιά της Ελλάδας για την οποία πρέπει να αγωνιστούμε όλοι. Με πάθος, με φανατισμό, με επιμονή. Τα παιδιά, τα νιάτα. Αυτά είναι το νέο θεμέλιο, η ελπίδα μας για το μέλλον. Αυτό το ξέρει ο σλαύος Ελληνομάχος, γι’ αυτό ζητά να μεταδώσει τη σαπίλα της προπαγάντας του στο Εθνικό μας θεμέλιο. Αλλιώτικα, όταν θα μεστώσουν λιγάκι οι μικροί γενίτσαροι του παιδομαζώματος που γίνεται στο εξωτερικό και εξαπολυθούν ενάντια στην Πατρίδα μας μόλις θα τους το διατάξει ο σλαύος, θα είναι πια τότε αργά». Άραγε, πώς θα σχολίαζε ο Μυριβήλης την σημερινή εποχή, που μιμείται τον Ναζισμό και τον «ομογάλακτο αδελφό του», τον κομμουνισμό, ο οποίος «στάθηκε ο δάσκαλος και ο οργανωτής του Ναζισμού»; Στην αλλόκοτη σημερινή εποχή του υβριδικού υγειοναζισμού, οι δικτάτορες με τις λευκές ρόμπες και οι κυβερνητικοί με τις μαύρες μπότες απομόνωσαν τα άτομα σε ιδιωτική καραντίνα, απαγορεύοντάς τους να «αντικρύσ[ουν] τη φοβέρα του κινδύνου με όλη την τρομερή δύναμη των ενωμένων συνειδήσεων». Εν συνεχεία, φόρεσαν στα τρομοκρατημένα άτομα μονά και διπλά φίμωτρα, εξαναγκάζοντάς τα να ανέχονται στα ρουθούνια τους έναν βαμβακοφόρο στυλεό και στις αρτηρίες τους ένα αγνώστου προελεύσεως φάρμακο (που για κάποιους έγινε φαρμάκι), θέτοντάς του το ντοστογιεφσιανό δίλημμα: ψωμί από την μια, Χριστός από την άλλη.  Η συντριπτική πλειονότητα των γονέων παρέδωσε τα παιδιά τους στους σχολικούς αγρούς του Κεραμέως, για να εκπαιδευθούν ως γενίτσαροι του νέου τύπου ανθρώπου, που θα απεμπολήσει τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία του ανθρώπινου πλάσματος, δηλαδή το αυτεξούσιο και την αξία του ανθρώπου, και στην θέση τους θα λατρέψει την ασφάλεια της σωματικής του υγείας, φροντίζοντάς την σύμφωνα με τις προπαγανδιστικές οδηγίες των ιατροφαρμακευτικών εταιρειών. Η σημερινή υγειοναζιστική νέα τάξη πραγμάτων διαθέτει κι αυτή το δικό της παιδομάζωμα, τα δικά της τάγματα των γενιτσάρων, αλλά έχει τους ίδιους υποκριτές και φαρισαίους με εκείνους που στηλίτευε ο Στρατής Μυριβήλης το 1948. Ας ξαναδιαβάσουμε τα λόγια του, που μοιάζουν γραμμένα κάποια ημέρα της σατανικής διετίας 2020-2022: «Είμαστε ένα φρούριο πολιορκημένο που δίνει το μεγάλο του αγώνα, και μέσα στο φρούριο αλωνίζει ελεύθερα ο εχθρός. Ακόμα δεν πήραμε είδηση πως σήμερα αγωνιζόμαστε για όλους τους αιώνες της υπάρξεώς μας». Το ελληνικό φρούριο είναι πολιορκημένο από τους σφουγγοκωλάριους του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, οι οποίοι, είτε ανήκουν στην ελίτ της πολιτικής είτε σε εκείνη της θρησκευτικής ηγεσίας, έχουν βαλθεί να κατακρημνίσουν τους στύλους του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Τα τσιράκια του διαβόλου, γνωστού και με το παρατσούκλι «αόρατος εχθρός» («χαίρε αοράτων εχθρών αμυντήριον»), αλωνίζουν πράγματι ελεύθερα. Όπλο του εχθρού για την υποταγή του λαού, σύμφωνα με τον Μυριβήλη, είναι η ψυχοτεχνική: «σατανικά σοφή, μελετημένη και πειραματισμένη επί τριάντα [Σ.Σ.: πλέον εβδομήντα τέσσερα] χρόνια μέσα στα μυστικά εργαστήρια της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών». Αυτός είναι και ο λόγος που οι επιθέσεις των επίδοξων κατακτητών «εκδηλώνουνται με λύσσα και μανία ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες που αποτελούν τους συνειδησιακούς κρίκους για την Εθνική μας ενότητα». Και φυσικά, για να κοιμάται ήσυχος ο εχθρός ότι η κατάκτησή του θα αντέξει στο πέρασμα του χρόνου, θα πρέπει να πειράξει τους βλαστούς της κοινωνίας, δηλαδή τα παιδιά. Αλλάζοντας τις συνήθειές τους και ακυρώνοντας τα καθιερωμένα ταμπού, δηλαδή εκπαιδεύοντάς τα εξ αποστάσεως μέσω της οθόνης και εκ του σύνεγγυς με χρήση μάσκας, η κοινωνία –όπως στο δυστοπικό μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι «Ο Δωρητής»– θα πάψει να έχει μνήμη, εν προκειμένω: προσωποποιημένων πολιτών, και έτσι θα αυτοπροσδιορίζεται ως ένα αριθμοποιημένο και, επομένως, πανεύκολα χειραγωγήσιμο συνονθύλευμα μαζανθρώπων στερούμενων προσώπου και κατ’ επέκτασιν προσωπικότητας. Κατόπιν αυτών, ο εν έτει 1948 τίτλος της ομιλίας του Μυριβήλη «Ο κομμουνισμός και το παιδομάζωμα» θα μπορούσε να παραλλαχθεί υπό την εξής μορφή: «Ο κορωνοϊός και το παιδομάζωμα»! Σημείωση: Συνεπτυγμένη μορφή του ανωτέρω κειμένου δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, φ. της 3.7.2022, σελ. 08β/24. | Η πίστη, ως στόχος των εν Χριστώ Θαυμάτων Posted: 14 Jul 2022 08:00 AM PDT Γράφει ο Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων Στην ορθόδοξη Εκκλησία, ουδέποτε αμφισβητήθηκαν τα θαύματα. Αντίθετα, καταγράφονται, ως πιστοποίηση της δυνάμεως και της χάριτος του Θεού, αφού, μέσω αυτών, οι άνθρωποι προγεύονται την αιώνια Βασιλεία του. Τα θαύματα αποτελούν μια προσωρινή αναστολή των φυσικών νόμων, του φθαρτού κόσμου ή του θανάτου, μέσω μιας έκτακτης ευεργεσίας του Ιησού Χριστού. Με τα θαύματα δοξάζεται και αναδεικνύεται η μοναδικότητα και αληθινότητα της Εκκλησίας στην αχώριστη ένωσή της με τον Χριστό, την Κεφαλή της Εκκλησίας. Επιβεβαιώνεται, ακόμη, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η εν Χριστώ αδιασάλευτη συνέχεια της πίστεως και της ζωής των Προφητών, των Αποστόλων και των Αγίων και ότι η ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον, αφού οι κεκοιμημένοι Άγιοι συνεχίζουν να θαυματουργούν, εντός της Εκκλησίας και μετά την κοίμησή τους, ως όργανα του Θεού. Με βάση τα παραπάνω, θεωρούμε ότι δεν είναι προς οικοδομή των πιστών, σήμερα, σε μια εποχή πνευματικών συγχύσεων και κρίσεων, να υπάρχουν φωνές, εντός της Εκκλησίας, που να δημιουργούν διαιρέσεις, σχίσματα και αμφισβητήσεις τόσο ως προς τα Θαύματα όσο και ως προς τους χαρισματούχους, που λειτουργούν, ως όργανα του Θεού και των πιστών ανθρώπων, στην τέλεση των Θαυμάτων. Δεν είναι ορθό, επίσης, να δημιουργείται άσχημη εικόνα στη συνείδηση των πιστών για τα Θαύματα, εξαιτίας της τυχόν υπάρξεως ή δράσεως κάποιων, οι οποίοι και σήμερα και πάντοτε παριστάνουν τους θαυματοποιούς, για να εκμεταλλευτούν κάποιους αδαείς. Εξάλλου, οι ψευτοθαυματουργοί, ως μη αληθινοί πιστοί, δεν μπορούν να κάνουν αληθινά θαύματα και αργά ή γρήγορα αποκαλύπτονται. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός της υπάρξεως των Θαυμάτων. Ο ίδιος ο Χριστός επιβεβαιώνει τη δυνατότητα που έχουν οι πιστοί να θαυματουργούν με τη δική Του δύναμη. Μετά την Ανάστασή και λίγο πριν την Ανάληψή Του στους Ουρανούς, ο Χριστός παραγγέλλει στους Μαθητές του να κηρύττουν το Ευαγγέλιο σε όλη την ανθρωπότητα, τονίζοντας ότι αυτός που θα πιστέψει σ’ Αυτό και θα βαπτιστεί θα σωθεί, ενώ εκείνος που θα απιστήσει θα καταδικαστεί. Στη συνάφεια αυτή, μάλιστα, συνδέει τα θαυμάσια σημεία με εκείνους που θα πιστέψουν, επισημαίνοντας ότι θα μπορούν διά της πίστεως να ενεργούν στο όνομά Του, καθώς θα τους παρέχεται η χάρη να διώχνουν δαιμόνια, να μιλούν ξένες και άγνωστες σε αυτούς γλώσσες, να σηκώνουν με τα χέρια τους φίδια φαρμακερά, χωρίς να παθαίνουν κάτι από το δάγκωμά τους, να μην βλάπτονται, αν πιουν κάποιο θανατηφόρο δηλητήριο και να θέτουν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και εκείνοι να γίνονται καλά (Μάρκ. 16, 15-18) Οι λόγοι του Χριστού βλέπουμε να επαληθεύονται στις Πράξεις των Αποστόλων. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης, βλέποντας κάποιο χωλό στην θύρα του ιερού να τους ζητά ελεημοσύνη, δεν του δίνουν χρήματα, που δεν έχουν, αλλά τον θεραπεύουν «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού» (Πράξ. 3, 5). Ο Πέτρος βρίσκει στην Λύδδα τον Αινέα, παράλυτο για οκτώ χρόνια, και τον θεραπεύει λέγοντάς του: «Αινέα, ιάται σε Ιησούς Χριστός» (Πράξ. 9, 34). Στην Ιόππη ανασταίνει εκ νεκρών την μαθήτρια Ταβιθά, μετά από παράκληση όλων όσων εκείνη βοηθούσε με ελεημοσύνες (Πράξ. 9, 40-41). Παρακολουθούμε, επίσης, να διενεργούνται Θαύματα, μέσω της πίστεως, ακόμη και σε όσους καταφέρνουν να βρεθούν στη σκιά του σώματος του Απ. Πέτρου (Πράξ. 5, 15). Χιλιάδες είναι τα θαύματα, τα οποία έχουν γίνει από την ίδρυση της Εκκλησίας έως σήμερα, στο όνομα του Χριστού, από τους Αγίους της Εκκλησίας μας, είτε κατά τη διάρκεια της ζωής τους είτε μετά την κοίμησή τους είτε με τον τιμητικό ασπασμό των λειψάνων τους είτε με το αναβλύζον από τα οστά ή τις εικόνες τους μύρο. Η προς τον Θεό αγάπη και πίστη των Χριστιανών προκαλεί τον πανάγαθο και ελεήμονα Χριστό να επεμβαίνει πάνω στην ανθρώπινη ασθένεια και να ενεργεί, όχι επιδεικτικά, αλλά απελευθερωτικά, χάριν των πιστών, με σκοπό να αποτελέσει το Θαύμα αφορμή ενδυναμώσεως της πίστεώς τους. Με τα θαύματά Του, ο Ιησούς προσφέρει στους πιστούς μια εμπειρία της νέας ζωής, που θα ζήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών, την οποία ο ίδιος, ως Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, εγκαινίασε γι’ αυτούς. Τα θαύματα, δηλαδή, ως σημεία της αιωνιότητας, δείχνουν πώς θα είναι ο τρόπος ζωής των αγίων του Θεού, στον νέο κόσμο της Βασιλείας Του. Θαύματα γίνονται και θα γίνονται καθημερινά εντός της Εκκλησίας, διότι όλες οι ευεργεσίες του Θεού, είτε γνωστές είτε άγνωστες, αποτελούν θαύματα. Η ίδια η πνευματική τροφή των πιστών, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που προσφέρεται στους πιστούς, κατ’ εντολήν Του, διά του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, «εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιον», είναι ένα διαρκώς και αδιακόπως επαναλαμβανόμενο Θαύμα. Ο όσιος Πορφύριος, ο Καυσοκαλυβίτης, δίδασκε, τονίζοντας ότι «το θαύμα είναι μέρος της ζωής της Εκκλησίας. Και σήμερα γίνονται θαύματα. Κάθε μέρα. Η μελέτη των θαυμάτων είναι ωφελιμότατη, γιατί το θαύμα φανερώνει την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και την πατρική φροντίδα του γι’ αυτόν». Βέβαια, χρειάζεται διάκριση πνευματική, καθώς υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι, οι οποίοι ζητούν από τους πιστούς της Εκκλησίας, αυτό που ζητούσαν τότε οι Φαρισαίοι, δηλαδή, «σημείον εκ του ουρανού επιδείξαι αυτοίς», δηλαδή, θαύμα, ως σημείο επίδειξης ή απόδειξης της υπάρξεως και της δυνάμεως του Θεού. Η απάντηση σ’ αυτούς είναι εκείνη που έδωσε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι» (Ματθ. 16, 1-3). Ο Χριστός μας διδάσκει τις πνευματικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για να ενεργήσει η θαυματουργική Του δύναμη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, για παράδειγμα, αναφέρει ότι πολύς όχλος ακολουθούσε τον Χριστό, διότι εντυπωσιαζόταν, καθώς τον έβλεπε να θεραπεύει τους ασθενείς (Ιω. 6, 2). Στην αποφυγή των συγκεκριμένων θαυματολάγνων αναφέρεται ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν σημειώνει τη στάση του Ιησού, μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων που τους εντυπωσίασε: «Οι άνθρωποι, ιδόντες ό εποίησε σημείον ο Ιησούς, έλεγον ότι ούτος εστίν αληθώς ο Προφήτης, ο ερχόμενος εις τον κόσμον. Ιησούς ουν, γνούς ότι μέλλουσιν έρχεσθαι και αρπάζειν αυτόν, ίνα ποιήσωσιν αυτόν Βασιλέα, ανεχώρησεν πάλιν εις το όρος αυτός μόνος» (Ιω. 6, 14-15). Όταν, αργότερα, τον συνάντησαν οι ίδιοι στην Καπερναούμ και τον ρώτησαν: Πότε ήλθες εδώ, εκείνος απάντησε: «Αμήν αμήν λέγω υμίν, ζητείτε με, ουχ ότι είδετε σημεία, αλλ ότι εφάγετε εκ των άρτων και εχορτάσθητε. Εργάζεσθε μη την βρώσιν την απολλυμένην, αλλά την βρώσιν την μένουσαν εις ζωήν αιώνιον, ην ο υιός του ανθρώπου δώσει. Τούτο εστί το έργον του Θεού ίνα πιστεύσητε εις όν απέστειλεν εκείνος» (Ιω. 6, 26 – 29). Ο σκοπός του θαύματος, συνεπώς, δεν είναι να προσφέρει θαυμασμό ούτε όμως περιστασιακή σωματική λύση, αλλά να προκαλεί ή να δυναμώνει την πίστη και μάλιστα την δι’ αγάπης ενεργουμένη (Γαλ. 5, 6), που είναι η μόνη που σώζει. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο, ως Σωτήρας του κόσμου και έκανε και κάνει τα πάντα, ακόμη και θαύματα, μέσω των Αγίων Του, προκειμένου να γεννηθεί, να ενδυναμωθεί και να μεγαλώσει η πίστη των Χριστιανών, που αποτελεί τον μόνο ασφαλή οδηγό τους προς τον Σωτήρα Χριστό και την εν Αυτώ σωτηρία τους. Προς τούτο, βλέπουμε, για παράδειγμα, τον Ιησού, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού και την αμφισβήτησή της από τους Φαρισαίους, να συναντά τον θεραπευμένο πλέον στο Ιερό και να μην τον ρωτάει για το πώς αισθάνεται, που από τυφλός που ήταν τώρα βλέπει, μέσω του Θαύματός Του, αλλά, να τον ρωτάει, αν πιστεύει στον Υιό του Θεού. Και ο θεραπευθείς, ευθέως απάντησε: «Πιστεύω Κύριε και προσεκύνησεν αυτόν» (Ιω. 9, 35-39). Ο Χριστός ήλθε, πρωταρχικά, για να μας διδάξει να πιστεύουμε στο θαύμα της Θείας Ενανθρωπήσεως, ότι, δηλαδή, ήλθε στον κόσμο για να είναι η οδός, η ζωή και η αλήθεια για τους πιστούς. Αποτελεί, επίσης, μέγα θαύμα, η συνολική αλλαγή της πορείας των ανθρώπων, που πιστεύουν (εμπιστεύονται) τον Χριστό και θέλουν να βλέπουν, πλέον, εμπειρικά και οντολογικά, τη δική τους ζωή μέσα από τη ζωή και την αλήθεια του Χριστού, όχι με τα σωματικά, αλλά με τα μετασκευασμένα από τη χάρη του Θεού πνευματικά μάτια της πίστεως. | Θερινὰ μαθήματα ἀπό Ἀγγέλους... Posted: 14 Jul 2022 07:00 AM PDT Ἔφτασε τὸ καλοκαίρι ποὺ οἱ ψυχὲς λαχταρᾶνε. Μοιάζει νὰ εἶναι γιὰ ὅλους μιὰ λύτρωση, μιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ χειμῶνα, ποὺ μάνιασε κάποιους νὰ ἀπογοητεύσει, νὰ ἀπελπίσει, νὰ ξεράνει κάθε προσδοκία γιὰ ἀναγέννηση γιὰ ἄνοιξη, γιὰ καλό... κελαρυστές πηγὲς σὲ μακρινὰ ξωκκλήσια δροσίζουν τὴν καταγάλανη θύμηση μὲ σταλαγμοὺς τῆς καρπισμένης ὡραιότητας, ποὺ ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ ξαναευλόγησε νὰ ἀναδυθεῖ. Οἱ μνῆμες σὲ ὁδηγοῦν, οἱ αἰσθήσεις σὲ ἐπιστρέφουν, σὲ ὅσα κάποτε τὸν χρόνο πολλαπλασίασαν... ἐκεῖνα τὰ παιδικά μας χρόνια! Μὲ τίς καρδιὲς ἁπαλὲς σὰν θαλασσινὸ ἀεράκι ποὺ τὸ σούρουπο τοῦ Ἰούλη δώρισε, σηκώνοντας ἕνα παλιὸ ποδήλατο μὲ πατημένα λάστιχα, ἀναζητῶντας γνώριμες κατηφοριὲς γιὰ νὰ κυλήσουμε χωρὶς τὰ χέρια στὸ τιμόνι καὶ μουράγια μὲ βράχους ἀλυσαχνισμένους γιὰ μακροβούτια, ὡς τοῦ βυθοῦ τίς σκιὲς ἀπὸ τίς ταπεινὲς τρατόβαρκες, ποὺ εἶχαν ὅλες γιὰ ἄλμπουρο Σταυρὸ καὶ προσωνύμια τῆς Παναγιᾶς χαραγμένα στὶς πλευρές τους. Καὶ περάσανε τὰ χρόνια καὶ ἄρχισαν νὰ λιγοστεύουν οἱ μέρες οἱ θερινὲς τῆς ἀνεμελιᾶς. Ἔγινε τότε τὸ καλοκαίρι μιὰ κρίσιμη καὶ χρήσιμη περίοδος μαθησιακῆς προετοιμασίας, κάλυψης κενῶν, ἀξιοποίησης τοῦ χρόνου μὲ ἐποικοδομητικὲς μεθόδους διδασκαλίας καὶ προγύμνασης, γιὰ τίς ἀπαιτητικὲς ἐξετάσεις τίς προαγωγικὲς σὲ ἀνώτερους καὶ ἀνώτατους βαθμοὺς ἐκπαιδεύσεως... Γνωστικὰ κενὰ καὶ ἀνώτατη ἐκπαίδευση...καταλαβαίνετε, ὅσοι μᾶς παρακολουθεῖτε αὐτὰ τὰ χρόνια, πὼς ἤδη ἡ ἱερὴ μεταστρεψιμότητα ἕναν συνειρμὸ γέννησε μέσα μας! Στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ἱερῆς μας Πίστης ἔχουμε χρέος κάποτε ὅλοι μας νὰ φοιτήσουμε! Πόσα κενὰ ὅμως ἔχουμε! Πόσες ἐλλείψεις σὲ βασικὰ γνωστικὰ πεδία! Καὶ πόσο ἀμερίμνητα συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε, ἀδιαφορῶντας πλήρως γιὰ ἐκεῖνα τὰ θεμελιώδη! Ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε ὅλοι μας νὰ ξεκινᾶμε τὸ ταξίδι στὴ γνώσῃ. Ἡ γνώση τοῦ ἀκαταλήπτου Θεοῦ...ὅση ἀντέχει νὰ ἐγκολπωθεῖ ὁ πεπερασμένος μας νοῦς! Σπουδὴ ἰσόβιος! Αὐτοθέλητα νὰ σπουδάσεις ὅλα ἐκεῖνα ποὺ χάρισαν σὲ ἐσένα, τὸν χωματένιο ἄνθρωπο, τοὺς οἰκτιρμοὺς τῆς Θείας ἀποκάλυψης μέσα ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Υἱὸ καὶ Λόγο Του, ποὺ δίδαξε τὴν Σταυρικὴ πορεία καὶ τὸ μυστηριακὸ βίωμά της! Ἀγαπημένα μαθήματα στὸ Φῶς τῆς γνώσεως καὶ στὴ λάμψη τῆς Ἀλήθειας! Τὸ νὰ συμβιβάζεσαι μὲ τὴν ἀγνωσία, εἶναι σας νὰ προτιμᾷς τὸ σκοτάδι! Μὰ αὐτὸ κάποτε θὰ εἶναι τὸ κριτήριο ἀδελφέ μου, ταλαίπωρε ἑαυτέ μου! Αὐτὴ ἡ ἐπιμέλεια ἢ ἡ ἀδιαφορία μας...καὶ αὐτὸ δὲν ἀναφέρεται βέβαια σὲ ὅσους... ἀλιβάνιστους προφανῶς καί... κατακριτικὼς τούτην τὴν ὥρα μας ἔρχονται στὸ μυαλό! Ναί, ἐσὺ γνωρίζεις καὶ τὸν Σταυρό σου νὰ κάνεις καὶ πότε νὰ κλίνῃς τὴν κεφαλήν σου, καὶ τὸ γιατί χτυπάει τώρα ἡ καμπάνα καὶ γιατί θυμιατίζει ὁ παπᾶς... Μὰ ἂν σκεφτοῦμε καλύτερα, οἱ περισσότεροι τοὐλάχιστον, γνωρίζουμε μόνο τὰ ἀπολύτως βασικὰ καὶ ἀπαραίτητα... τὰ ὑπόλοιπα, τῆς Θείας γνώσης τὰ ἔχουμε ἀφήσει γιὰ μετὰ ἢ γιὰ τοὺς ἄλλους... τοὺς Θεολόγους καὶ τοὺς ἀφιερωμένους... μᾶς ἀρκοῦν αὐτὰ τὰ λίγα καὶ μετρημένα...καὶ ἀκούγεται τό: πρόσχωμεν... τὰ Ἅγια τοῖς Ἀγίοις...καὶ ἐμεῖς τὸ μόνο ποὺ σκεφτόμαστε εἶναι πὼς ἔχει κανένα δεκάλεπτο ἀκόμα γιὰ νὰ τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία...ἡ Θεία Λειτουργία! Ἡ ἀληθινὴ ἀποκάλυψη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας! Ἡ στιγμὲς τῆς ἕνωσης μαζί Του! Κάθε λέξη της Φῶς! Τί ἀληθινὰ γνωρίζουμε ἀδελφοί μου; Διψᾶμε νὰ μάθουμε; Εἴμαστε φιλομαθεῖς; Ἄν ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος ποὺ λαχταρᾷ νὰ ἔρθουμε ὅλοι σὲ γνώση καὶ ἐπίγνωση τῆς Ἀλήθειας Του... διοργανώσει Θερινὰ τμήματα φοίτησης, θὰ δηλώσουμε ἄραγε συμμετοχή; Μέσα σὲ τοῦτο τὸ τόσο...συννεφιασμένο καλοκαίρι σκεφτήκαμε σὲ αὐτὴ τὴ μικρὴ σειρὰ τῶν ἐκπομπῶν λοιπὸν νὰ μαθητεύσουμε σὲ θερινὰ μαθήματα πίστης! Συντροφιὰ μὲ ἕνα μικρὸ παιδὶ σὰν αὐτὰ ποὺ σᾶς περιγράψαμε πιὸ πάνω, μὰ καὶ ἕναν Ἄγγελο ποὺ πρόσταξε ὁ Θεὸς μιὰ εὐλογημένη καὶ ἀλησμόνητη Κυριακή, νὰ κατηχήσει τὸ παιδὶ ἀλλὰ καὶ ὅλους μας, μὲ ὅσα ὀφείλουμε, ἂν ἀγαπᾶμε Τὸ Φῶς, ὅσο ζοῦμε νὰ σπουδάζουμε! Νώντας Σκοπετέας
Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμότιτλη ἐκπομπὴ ἀφιερωμένη στὸ ὑπέροχο βιβλίο:
«Ταξιδεύοντας μὲ ἕναν Ἄγγελο στὴ Θεία Λειτουργία» τῆς Σταυρούλας Κάτσου-Καντάνη μὲ θέμα τὴ Θεία Λειτουργία ἀπὸ τίς ἐκδόσεις «Μελῳδός» ΥΓ: Μιλᾶμε πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ ἀκατήχητο τοῦ λαοῦ μας. Τὸ ἀντιλαμβανόμαστε, τὸ ἐπισημαίνουμε! Τὸ ἀναγνωρίζουμε σὰν μιὰ παρατεταμένη παθογένεια ποὺ γεννᾷ κακοδοξία, αἱρέσεις, δεισιδαιμονίες, σκοτάδι... στέκεται ἐμπόδιο στὴν πνευματική μας πρόοδο, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ βιώσουμε τὸ δόγμα καὶ τὸ μυστήριο! Ἀγνωσία Θεοῦ καὶ ἀκατήχητο! Μιὰ θλιβερὴ διαπίστωση! Εἴμαστε, εἶστε, εἶναι ἀκατήχητοι! Καὶ ἐσὺ πολυσέβαστέ μου πάτερ καὶ ἀδελφέ μου πνευματικέ, ἑαυτέ μου ταλαίπωρε, ἐσὺ ποὺ ἐξήγαγες καταθλιβόμενος τὸ πόρισμα καὶ τὸ τεκμηριωμένο ἀναντίλεκτο τοῦτο συμπέρασμα, τί κάνεις γι᾿ αὐτό; Θυμόμαστε τὸν μακαριστὸ πνευματικό μας, τὸν παπᾶ -Λιᾶ τὸν Ἀλευρᾶ ποὺ ἔλεγε: «Θὰ εἶμαι ἕνας πέρα γιὰ πέρα ἀποτυχημένος Ἱερέας, ἂν φεύγοντας ἀπὸ τὴν ἐνορία ποὺ ὁ Θεός μου ἐμπιστεύθηκε, δὲν ἔχω μάθει στοὺς ἐνορῖτες μου, στὸ ποίμνιό μου, τοὐλάχιστον πὼς πρέπει νὰ κάνουν τὸν Σταυρό τους καὶ τί αὐτὸς ὁ Σταυρὸς ὅταν τυπώνεται πάνω στὸ σῶμα συμβολίζει...» Πόσοι ἱερεῖς στὶς μέρες μας ἔχουν ἐνστερνιστεῖ αὐτὸν τὸν πόθο καὶ τὸ παράδειγμά του; Καὶ πόσοι... ὸργανοπαῖχτες ἐγχόρδων...δὲν ἐμπαίζουν εἰσερχόμενοι στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὶς πλεῖστες τῶν περιπτώσεων ἐν ἀγνοίᾳ τους, τὸ πανίερο τοῦτο ἐκτύπωμα καὶ σύμβολο; Πόσο ἁπλὸ καὶ ἀδάπανο, μὰ καὶ πόσο ὠφέλιμο εἶναι ἕνα μικρό... δίλεπτο κήρυγμα στὴν ἀπόλυση κάθε ἱερῆς ἀκολουθίας; Τί κάνουμε λοιπόν; Μένουμε στὴν θλιβερή μας διαπίστωση περὶ ἀκατηχήτου, ἢ προσπαθοῦμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ κάτι ἔστω νὰ κάνουμε νὰ σπάσουμε αὐτὸ τὸ σκοτάδι, μὲ μιὰ χαραμάδα φωτός, ποὺ θὰ πέσει πάνω του, μαζὶ μέ την ἐξ᾿ ὕψους γνώσῃ; Αὐτὴν τὴν ἀξιέπαινη καὶ ἀξιόλογη προσπάθεια καταβάλει μὲ τὸ τελευταῖο της βιβλίο ἡ ἀδελφή μας ἡ Σταυρούλα! Προσπαθῶντας νὰ μᾶς μυήσει στὸ μέγα Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας μὲ κατηχητὴ καὶ καθηγητὴ ἕναν Ἄγγελο! | Ο γλωσσικός πρωτογονισμός των νεοελλήνων Posted: 14 Jul 2022 06:00 AM PDT Ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού βρίσκεται σήμερα σε επίπεδο γλωσσικού (επομένως και ψυχικού) πρωτογονισμού; Είναι ένα μικρό, περιθωριακό ποσοστό, είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε; Οι δημοσκοπήσεις μας πληροφορούν, συνήθως, για τα ποσοστά λαϊκής προτίμησης που συγκεντρώνουν κατά καιρούς οι πολιτικοί και τα κόμματα ή για την ιεράρχηση από την κοινή γνώμη της σπουδαιότητας των προβλημάτων – διερευνούν, κατά κανόνα, ποσοστά απόψεων και γνωμών ανεξέλεγκτης σπουδαιότητας ή και μικρόνοιας. Δεν ενδιαφέρουν (γι’ αυτό και δεν δημοσιεύονται) στατιστικές που να καταμετρούν, ποιο ποσοστό του πληθυσμού κατανοεί (ή απλώς διαβάζει) το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας, δημοσιογραφικές πολιτικές αναλύσεις, τους προβληματισμούς μιας επιφυλλίδας. Δεν ξέρουμε πόσοι Ελληνες σήμερα μπορούν να εντοπίσουν γεωγραφικά την Τσετσενία ή και τη Λήμνο, να κατανοήσουν τις πολύτιμες αναλύσεις του Ιωάννη Μάζη ή του Σάββα Καλεντερίδη, πόσοι μπορούν να διηγηθούν την «υπόθεση» ενός κινηματογραφικού έργου που μόλις παρακολούθησαν. Γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώροι κοινής σχόλης δίνουν συνήθως την εικόνα ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού σήμερα είναι, μέχρι σημείου αναπηρίας, βυθισμένη σε γλωσσική (άρα και νοητική) υστέρηση. Το χρήμα, η τεχνολογία και οι σωματικές απολαύσεις είναι τα όσα κυρίως απασχολούν τον ανθρωπολογικό τύπο, που επίμονα προβάλλουν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Τον καμβά της εκφραστικής του Ελλαδίτη τον συνιστούν κυρίως λέξεις σεξουαλικών απηχήσεων – μοιάζει μάλλον ανίκανος να αρθρώσει ένα πλήρες νόημα, να διατυπώσει επιχείρημα, να χτίσει λογικό συμπέρασμα. Δεν πρόκειται για περιθωριακή κοινωνική μερίδα, που υπάρχει και επιμένει (ολοφάνερα λένε οι στατιστικές) σε μορφωτική καθυστέρηση. Μάλλον μιλάμε για φαινόμενο γενικευμένου αυθυποβιβασμού και νεο-πρωτογονισμού, όπου ο καταναλωτισμός απολυτοποιείται, γίνεται μοναδική συλλογική στόχευση, ενιαία διακομματική επιδίωξη. Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες, το «φροντιστήριο» έχει υποκαταστήσει το σχολείο, η συνδικαλισμένη ημιμάθεια έχει επιβάλει την κατάργηση της αξιοκρατίας και τον χλευασμό της αριστείας, ζούμε τον εφιαλτικό κρετινισμό να ταυτίζεται η «ακαδημαϊκή ελευθερία» με τη μόνιμη κατάληψη των πανεπιστημιακών χώρων και δημόσιων κτιρίων από τη νεολαιίστικη κομματική καφρίλα. Φαινόμενα γενικευμένου αυθυποβιβασμού. Ας τολμήσουμε, επιτέλους, μια στατιστική έστω προσέγγιση: Να αντιληφθούμε, ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού είναι ανέλπιδα βυθισμένο στον πρωτογονισμό της ανέμελης αφέλειας. Ρεαλιστικά, μοιάζει να μετρούν ποσοτικές αναλογίες ευήθειας μόνο οι πολιτικοί. Μόνο πατώντας σε έγκυρες διαγνώσεις απερισκεψίας των εκλογέων τους μπορούν να παραβλέπουν οι πολιτικοί τις κριτικές καταγγελίες και την οργή των σκεπτόμενων πολιτών. Ξέρουν οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι τόσο ο λόγος τους όσο και τα έργα τους δεν θα περάσουν από τον λογικό κριτικό έλεγχο των πολιτών, το σχολείο στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης (1974-2022) έχει μεθοδικά χειραγωγήσει τους Ελληνώνυμους υπηκόους του ΝΑΤΟ στην κατάφωρη αδυναμία να κρίνουν, να συγκρίνουν, να σκέφτονται, να επαληθεύουν εμπειρικά την πληροφορία, την είδηση, ενημέρωση, κριτική αποτίμηση. Τις εκλογές τις κρίνει ο πρωτογονισμός της συνθηματολογικής προπαγάνδας, το μέγεθος και το πλήθος από αφίσες, η ψυχολογική υποβολή της ψευδολογίας των «σποτς», η πρόκληση ορμέμφυτων διχαστικών αντανακλαστικών. Γι’ αυτό και η κρατική προστασία που επισήμως προσφέρεται στον πρωτογονισμό, είναι κυριολεκτικά εξωφρενική: Πολυδάπανη αστυνομική προστασία του κρετινισμού των γηπέδων, διακριτική εύνοια για τους χούλιγκανς, που με τακτή περιοδικότητα καίνε και λεηλατούν περιουσίες, άκρατος λαϊκισμός στην ανοχή της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας, θεσμοποιημένη κατάργηση πειθαρχικών συμβουλίων και αξιοκρατικής ιεραρχίας σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Με ποιο συνειδησιακό αντίκρισμα οι συγκεκριμένοι διαχειριστές της εξουσίας αναλαμβάνουν την ευθύνη και πρωτοβουλία τέτοιων εν ψυχρώ κοινωνικών εγκλημάτων; Είναι δυνατό, νοήμονες άνθρωποι να πιστεύουν ότι ο μεθοδικός εκμαυλισμός του δημόσιου και ιδιωτικού ήθους συνιστά «εκσυγχρονισμό», «φιλελευθεροποίηση», «δημοκρατία»; Τους καλύπτουν ψυχολογικά οι εξωραϊσμοί του μηδενισμού ως της μόνης πολιτικής φιλοσοφίας, με τους οποίους κατακλύζει τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων η «προοδευτική» μας διανόηση; Ας τολμήσουν, σαν τον βασιλιά του παραμυθιού, να εισχωρήσουν, μεταμφιεσμένοι και αγνώριστοι, σε γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώρους κοινής σχόλης. Ή ας τολμήσουν (τουλάχιστον) μια στατιστική καταμέτρηση του πρωτογονισμού στην Ελλάδα σήμερα. Καθημερινή | Ελληνικός Στρατός: Η εισαγωγή των αρμάτων μάχης στο οπλοστάσιό του Posted: 14 Jul 2022 05:00 AM PDT Ο ΕΣ άρχισε να παραλαμβάνει τα πρώτα του άρματα μάχης στα τέλη της δεκαετίας του ‘40. Επρόκειτο για βρετανικά υποδείγματα τα οποία δεν παρέμειναν για μεγάλο διάστημα σε υπηρεσία. Στη συνέχεια τον εξοπλισμό του σε άρματα μάχης ανέλαβαν εξ ολοκλήρου οι ΗΠΑ, οι οποίες στο πλαίσιο της στρατιωτικής βοήθειας σε χώρες του ΝΑΤΟ πρόσφεραν σειρά μεταχειρισμένων αρμάτων αρχής γενομένης από τα M18 Hellcat και M24 Chaffee για να ακολουθήσουν τα M47 Patton. Η ιστορία των αρμάτων μάχης στον Ελληνικό Στρατό ξεκινά με την ίδρυση του Όπλου του Ιππικού-Τεθωρακισμένων την 21η Φεβρουαρίου 1946. Το νέο Όπλο αποτέλεσε συνέχεια του Ιππικού και άρχισε να αναπτύσσεται οργανωτικά από τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Συγκροτήθηκε από μόνιμο και έφεδρο προσωπικό που ανήκε στο όπλο του Ιππικού, καθώς και κατώτερους αξιωματικούς άλλων όπλων. Τα πρώτα σύγχρονα άρματα που έφτασαν στην Ελλάδα το 1946 ήταν το βρετανικό άρμα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ (Centaur IΙΙ). Επρόκειτο για ένα ελαφρύ άρμα των 28 τόνων με πυροβόλο ROQF Mk V των 75 χλστ. Το πυροβόλο χρησιμοποιούσε τα αμερικανικά βλήματα HE M46, ή το διατρητικό APC M61 ή τέλος το AP M72. Κάποιες πληροφορίες αναφέρουν την παραχώρηση και αριθμού αρμάτων με οβιδοβόλο QF 95 των 95 χλστ. βλήμα βάρους 11 χλστ. αναχορηγία 51 βλημάτων και μέγιστου ρυθμού βολής 7 β.α.λ. Το μέγιστο βεληνεκές του οβιδοβόλου ανερχόταν στα 7.315 μ. Πάντως το πιθανότερο είναι να μην παραχωρήθηκε η συγκεκριμένη έκδοση (Centaur ΙV). Το Centaur ήταν μια έκδοση που αναπτύχθηκε προερχόμενη από το άλλο βρετανικό άρμα μάχης το Cromwell. Τα δύο άρματα ήταν πανομοιότυπα διέφεραν όμως στον κινητήρα. Το Centaur χρησιμοποιούσε τον κινητήρα Liberty των 410 ίππων, ενώ το Cromwell τον κινητήρα Meteor των 600 ίππων. Συνολικά ο ΕΣ παρέλαβε 52 άρματα Centaur IV τα οποία αρχικά αποθηκεύτηκαν στο ΚΕΤ και για πάνω από 15 μήνες έμειναν αναξιοποίητα. Τελικά το 1947 στάλθηκαν Έλληνες αξιωματικοί για εκπαίδευση στην Αγγλική Σχολή Τεθωρακισμένων, οι οποίοι με την επιστροφή τους ενεργοποίησαν και τα άρματα και με τη σειρά τους άρχισαν να εκπαιδεύουν πληρώματα. Τα Centaur δεν έμειναν όμως λίγο καιρό σε υπηρεσία που δεν υπεραίμει την δεκαετία. M18 Hellcat & M24 Chaffee
Το επόμενο άρμα μάχης του ΕΣ ήταν ο αμερικανικός καταστροφέας (ή κυνηγός) αρμάτων M18 Hellcat. Τα άρματα αποκτήθηκαν την περίοδο 1952-54 και εξόπλισαν τα νεοσύστατα 397, 398 και 399 Συντάγματα Καταστροφέων Αρμάτων. Το 1959 τα Συντάγματα μετονομάστηκαν σε Επιλαρχίες με την ίδια αρίθμηση. Συνολικά παραδόθηκαν 127 καταστροφείς το μεγαλύτερο μέρος των οποίων είχε αποσυρθεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60 αν και ορισμένα παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι τα μέσα του ΄70 κυρίως για λόγους εκπαίδευσης. Το κύριο χαρακτηριστικό του Μ18 ήταν η ελαφρά θωράκιση και η υψηλή του ταχύτητα η οποία ανερχόταν στα 89 χ.α.ω. σε οδόστρωμα και στα 42 χλμ. εκτός οδοστρώματος. Ο κύριος οπλισμός του ήταν ένα πυροβόλο των 76 χλστ. με αναχορηγια 45 βλημάτων. Ακόμη υπήρχε ένα πολυβόλο των 0.50 (12,7 χλστ.) με αναχορηγία των 800 βλημάτων. Ο κινητήρας του ερπυστριοφόρου ήταν ένας Continental R975-C4 των 400 ίππων. Περί τα τέλη του 1950 το Όπλο των Τεθωρακισμένων παρέλαβε νέα άρματα από τις Η.Π.Α. Επρόκειτο για 206 ελαφρά άρματα M24 Chaffee που εξόπλισαν τα 392 και 393 Συντάγματα αρμάτων (Διοίκηση – Ίλη Διοικήσεως – Τρεις Ίλες αρμάτων – 55 άρματα έκαστο). Οι παραδόσεις των αρμάτων έγιναν σταδιακά από τις ΗΠΑ για τουλάχιστον 3 δεκαετίες (΄50, ΄60 και ΄70), ενώ το 1975 παρέλαβε 121 πλεονάζοντα Μ24 από τον ιταλικό Στρατό. Τα άρματα άρχισαν να αποσύρονται από την ΑΣΔΕΝ μόλις την δεκαετία του ΄80 όταν πλέον ήταν εντελώς παρωχημένα. Το άρμα προσφέρθηκε σε ένα μεγάλο αριθμό χωρών στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας ή που το παράγγειλαν από τη γραμμή παραγωγής. Στις 30 χώρες που το παρέλαβαν συνολικά συμπεριλαμβάνεται και η ΕΣΣΔ η οποία απέκτησε δύο κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ μέσω του προγράμματος στρατιωτικής βοήθειας Lend-Lease. Το άρμα είχε βάρος 20 τόνων περίπου, πενταμελές πλήρωμα (διοικητής, πυροβολητής, γεμιστής, οδηγός και χειριστής ασυρμάτου) ελαφρά θωράκιση η οποία δεν υπερέβαινε τα 38 χλστ. και πυροβόλο Μ6 των 76 χλστ. με αναχορηγία 48 βλημάτων. Ως δευτερεύοντα οπλισμό το άρμα διέθετε ένα πολυβόλο των 0.50 cal Browning M2HB και δύο πολυβόλα των 0.30 (7,62 χλστ.) Browning M1919A4. Ο κινητήρας του άρματος ήταν ένας Cadillac Series 44T24 των 220 ίππων, ο οποίος έδινε μέγιστη ταχύτητα 56 χ.α.ω. Η έλευση των Patton Σ τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές του ’60 ο ΕΣ απέκτησε το νεότερο και το πρώτο βαρύ άρμα το M47 Patton των 48 τόνων εξοπλίζοντας με τα πρώτα άρματα τις 21 και 22 ΕΜΑ. Συνολικά αποκτήθηκαν 396 (423 κατ΄άλλες πηγές) άρματα μάχης τα οποία παραλαμβάνονταν για σχεδόν μια 20ετία μεταξύ του 1957 και του 1977. Το άρμα διέθετε πυροβόλο Μ36 των 90 χλστ. ικανό να χρησιμοποιεί βλήματα των τύπων HEAT και APFSDS με αναχορηγία 71 βλημάτων. Το άρμα είχε ικανοποιητική θωράκιση -για την εποχή και το επίπεδο των απειλών- η οποία ήταν από 12,7 έως 115 χιλιοστά στο εμπρόσθιο τόξο. Ο δευτερεύων οπλισμός αποτελείτο από ένα συζυγές πολυβόλο Μ1919Α4Ε1 των 0,30 in, το πολυβόλο του αρχηγού Μ2 των 0.50 in και το πολυβόλο γεμιστή Μ1919Α4Ε1των 0,30 in. Ο κινητήρας του άρματος ήταν ένας βενζινοκινητήρας Continental AV-1790-5B V12, αερόψυκτος που απέδιδε 810 ίππους και έδινε στο άρμα μέγιστη ταχύτητα 48 χ.α.ω. σε ομαλό δρόμο. Η σχεδίαση του άρματος ξεκίνησε τοποθετώντας τον πύργο του πειραματικού άρματος Τ42, στο σκάφος του ήδη υπάρχοντος Μ26 Pershing. Το νέο άρμα αν και χαρακτηρίστηκε ως προσωρινή λύση, ονομάστηκε Μ47 Patton και μεταξύ 1950-53, κατασκευάστηκαν 8.676 οχήματα. Ο οδηγός βρίσκεται στα αριστερά του σκάφους και στα δεξιά του ένας πολυβολητής/χειριστής ασυρμάτου. Τα υπόλοιπα 3 μέλη του πληρώματος αποτελούν το σύνηθες πλήρωμα ενός άρματος (αρχηγός, πυροβολητής, γεμιστής). Ο αμερικανικός Στρατός μετέφερε σε κατάσταση εφεδρείας αυτό το τύπο άρματος μετά από λίγα μόλις χρόνια, αλλά αρκετά παραχωρήθηκαν σε χώρες μέλη του NATO. Εκτός του ΕΣ το άρμα προμηθεύτηκαν οι: Τουρκία (523), Ιταλία (313), Ιράν (100), Ιορδανία (260), Ισπανία (375), Πακιστάν (300), Νότια Κορέα (300) και Σομαλία (120). Στον ΕΣ το άρμα υπηρέτησε μέχρι τις αρχές του ’90, μάλιστα συμμετείχε σε άσκηση του ΕΣ στη Μακεδονία το 1992.
Άρχισε να αποσύρεται και να οδηγείται στα διαλυτήρια στο πλαίσιο της συνθήκης CFE (Συνθήκη Μείωσης Συμβατικών Όπλων στην Ευρώπη) μεταξύ του 1992-95 για να αντικατασταθεί από τα ολλανδικά LEO1V, τα οποία και αυτά αποσύρθηκαν μέχρι το 2004. | Μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επιβεβαιώνουν γιατί το CDC άλλαξε τους ορισμούς «€μβόλιο» και «€μβολιασμένος» Posted: 14 Jul 2022 04:00 AM PDT Τα πρόσφατα ληφθέντα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επιβεβαιώνουν ότι τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) άλλαξαν τον ορισμό τους τόσο για το «εμβόλιο» όσο και για τον «εμβολιασμένο», επειδή οι άνθρωποι επεσήμαναν ότι οι ορισμοί δεν φαίνεται να ισχύουν για τα εμβόλια COVID-19. «Ο ορισμός του εμβολίου που έχουμε αναρτήσει είναι προβληματικός και οι άνθρωποι τον χρησιμοποιούν για να ισχυριστούν ότι το εμβόλιο COVID-19 δεν είναι εμβόλιο με βάση τον δικό μας ορισμό», έγραψε η Alycia Downs, υπάλληλος του CDC, σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στις 25 Αυγούστου 2021 σε έναν συνάδελφό της. Ο όρος «εμβόλιο» ορίζεται από το 2011 τουλάχιστον από το CDC ως ένα προϊόν που προκαλεί ανοσία, ενώ ο όρος «εμβολιασμός» περιγράφεται ως μια ένεση που προλαμβάνει μια ασθένεια, σύμφωνα με αρχειοθετημένες εκδόσεις της σελίδας. Ωστόσο, μια πλημμύρα ερωτημάτων σχετικά με τους ορισμούς προκλήθηκε από το γεγονός ότι τα εμβόλια COVID-19 ήταν όλο και πιο αναποτελεσματικά έναντι της μόλυνσης από τον ιό που προκαλεί το COVID-19, όπως προκύπτει από τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Το ερώτημά μας είναι πώς επιτρέπεται στο CDC και στον υπόλοιπο κόσμο να αποκαλούν το εμβόλιο εμβολιασμό όταν δεν ανταποκρίνεται καν στον δικό σας ορισμό», έγραψε ένα άτομο στο CDC. «Οι δεξιοί αρνητές της πανδημίας covid-19 χρησιμοποιούν τον ορισμό σας για το «εμβόλιο» για να υποστηρίξουν ότι τα εμβόλια mRNA δεν είναι εμβόλια», ανέφερε ένας άλλος. Τα εμβόλια COVID-19 της Pfizer και της Moderna βασίζονται και τα δύο στην τεχνολογία αγγελιοφόρου RNA. Είναι δύο από τα τρία εμβόλια COVID-19 που διατίθενται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Downs και οι συνάδελφοί του Allison Michelle Fisher, Cynthia Jorgensen, Valerie Morelli και Andrew (δεν αναφέρεται το επώνυμο) εργάστηκαν για την αλλαγή των ορισμών των όρων «εμβόλιο» και «εμβολιασμός», σύμφωνα με τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Εδώ θα βρείτε τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: Οι αλλαγές προωθήθηκαν στις 31 Αυγούστου 2021 και την 1η Σεπτεμβρίου 2021, αντίστοιχα. Αλλαγή ορισμών
Ο όρος «εμβόλιο» ορίζεται πλέον ως «ένα παρασκεύασμα που χρησιμοποιείται για τη διέγερση της ανοσολογικής απάντησης του οργανισμού έναντι ασθενειών. Τα εμβόλια χορηγούνται συνήθως μέσω ενέσεων με βελόνα, αλλά ορισμένα μπορούν να χορηγηθούν από το στόμα ή να ψεκαστούν στη μύτη». Ο προηγούμενος ορισμός ήταν «ένα προϊόν που διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ατόμου ώστε να παράγει ανοσία σε μια συγκεκριμένη ασθένεια, προστατεύοντας το άτομο από την εν λόγω ασθένεια. Τα εμβόλια χορηγούνται συνήθως μέσω ενέσεων με βελόνα, αλλά μπορούν επίσης να χορηγηθούν από το στόμα ή να ψεκαστούν στη μύτη». Ο όρος «εμβολιασμός» άλλαξε σε «η πράξη εισαγωγής εμβολίου στον οργανισμό για την παραγωγή προστασίας από μια συγκεκριμένη ασθένεια» από «η πράξη εισαγωγής εμβολίου στον οργανισμό για την παραγωγή ανοσίας σε μια συγκεκριμένη ασθένεια». Ο δικηγόρος Τράβις Μίλερ απέκτησε ορισμένα από τα μηνύματα το 2021 και δημοσίευσε στιγμιότυπα οθόνης τους. Εκείνη την εποχή, το CDC δεν αμφισβήτησε τη γνησιότητά τους. Η εφημερίδα Epoch Times απέκτησε τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, καθώς και πρόσθετα μηνύματα σχετικά με τις αλλαγές, και δημοσίευσε και τις 67 σελίδες τους. Η δέσμη των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τα οποία ελήφθησαν μέσω αιτήματος του Freedom of Information Act, δείχνει επίσης ότι ο Andrew, υπάλληλος του CDC στην Ομάδα Εργασίας Εμβολίων του οργανισμού, ενίσχυσε ένα άρθρο της Washington Post που υποβάθμιζε την κριτική για την αλλαγή. «Έχω δει μόνο μερικές έρευνες σχετικά με την αλλαγή αυτής της σελίδας. Νομίζω ότι το άρθρο της WaPo εξηγεί καλά το πρόβλημα – ότι οι άνθρωποι παρερμηνεύουν την «ανοσία» ως 100% προστασία», έγραψε ο Andrew. «Σε ευχαριστώ, Andrew! Εκτιμώ πραγματικά την απάντησή σου», απάντησε ο Downs. Εκπρόσωπος του CDC δήλωσε στους Epoch Times ότι οι «μικρές αλλαγές στη διατύπωση» δεν έχουν αλλάξει «τον συνολικό ορισμό» του «εμβολίου», προσθέτοντας: «Ο προηγούμενος ορισμός στο Immunization Basics | CDC θα μπορούσε να ερμηνευθεί ότι τα εμβόλια ήταν 100% αποτελεσματικά, κάτι που δεν ίσχυε ποτέ για κανένα εμβόλιο, οπότε ο τρέχων ορισμός είναι πιο διαφανής και περιγράφει επίσης τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να χορηγηθούν τα εμβόλια». Ορισμένα άλλα τμήματα του δικτυακού τόπου του CDC εξακολουθούν να λένε ότι τα εμβόλια COVID-19 παρέχουν ανοσία. Μια σελίδα, για παράδειγμα, αναφέρει ότι «ο εμβολιασμός κατά του COVID-19 είναι ένας ασφαλέστερος και πιο αξιόπιστος τρόπος για την ανάπτυξη ανοσίας κατά του COVID-19 από το να αρρωστήσει κανείς από το COVID-19». (Σχόλιο μεταφραστή: τώρα, από πότε η τεχνητή «ανοσία» είναι καλύτερη από τη φυσική ανοσία, αυτό μόνο στο CDC μπορούν να το εμπνευστούν…) Μετάφραση από το πρωτότυπο: Καταχανάς (Γ. Μεταξάς) |
| | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου