Η Στάση του Σωκράτη στον Επερχόμενο Θάνατο (
)
Giambettino Cignaroli – The Death of Socrates (18ος
αιώνας) «Εμένα δε με ενδιαφέρει ο θάνατος. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να
μη διαπράξω κάτι άδικο κι ανόσιο.»[1]σελ.67 «Δεν υπάρχει για τον καλό άνθρωπο
κανένα κακό, ούτε όταν ζει ούτε όταν
πεθάνει.»[1]σελ.91
Ο Σωκράτης ίσως έγινε πιο γνωστός για αυτά που έκανε,
παρά για αυτά που έλεγε. Η θανάτωσή του συχνά θεωρείται σαν ένα μεγάλο έγκλημα
των Αθηναίων κατά της ελευθερίας του λόγου και μία από τις μεγαλύτερες
ειρωνείες της Ιστορίας. Γιατί ακόμα και να εντάξουμε την δίκη και την εκτέλεσή
του στο ιστορικό πλαίσιο μιας δημοκρατίας που προσπαθούσε να επανακαθοριστεί,
έχοντας μόλις βγει από την άκρως απολυταρχική κυριαρχία των Τριάντα Τυράννων,
και που γι’ αυτό ήθελε να εξαφανίσει κάθε ίχνος του τραγικού πρόσφατου
παρελθόντος της με την εξόντωση κάθε ύποπτου για αντι-δημοκρατικά πιστεύω
πνευματικού ανθρώπου (ο Σωκράτης είχε κακές παρέες), πώς μπορούμε να
δικαιολογήσουμε ένα τόσο αχρείαστο θάνατο, ενός φιλοσόφου που θα κατέληγε να
θεωρείται ο πατέρας της δυτικής φιλοσοφίας; Η εκτέλεσή του σημάδεψε τους
μαθητές του, και πιο σημαντικά, τον Πλάτωνα, στο έργο του οποίου η παρουσία του
δασκάλου του κυριαρχεί. Η κύρια πηγή που έχουμε για το τι ειπώθηκε στη δίκη
είναι η Απολογία Σωκράτους που έγραψε ο Πλάτωνας. Το έργο γράφτηκε λίγα χρόνια
μετά τη δίκη, και φυσικά δεν είναι μια ακριβής λέξη προς λέξη περιγραφή της
ομιλίας του Σωκράτη, αλλά επειδή κατά τη συγγραφή του το θέμα ήταν νωπό στη
μνήμη των Αθηναίων και πολλοί από τους παρόντες στη δίκη σίγουρα είχαν πρόσβαση
στο Πλατωνικό κείμενο, θεωρείται αξιόπιστη πηγή, όσον αφορά τα κεντρικά σημεία
υπεράσπισης και το πνεύμα των περιστατικών που εξελίχτηκαν.
Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου