Πως είπατε; Έξοδος από το μνημόνιο; Ρωτήσατε το δίδυμο της συμφοράς;

Πως είπατε; Έξοδος από το μνημόνιο; Ρωτήσατε το δίδυμο της συμφοράς;

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Δεν πρόλαβε η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου να καταθέσει στη Βουλή χθες το νέο πολυνομοσχέδιο που φέρνει το Μεσαίωνα στα εργασιακά και την εξαθλίωση στα συνταξιοδοτικά και το δίδυμο της συμφοράς Σόιμπλε-Λαγκάρντ, φρόντισε νωρίς-νωρίς να δείξει ο δρόμο των… νέων μέτρων. Αυτά δεν φτάνουν.

Έτσι φρόντισαν έγκαιρα μέσω διαρροών και «αξιωματούχων» αντιπροσώπων τους να διαμηνύσουν στην κυβέρνηση, ότι δεν πρέπει να πολυχαίρονται και να αυτοδιαφημίζουν την  έξοδο από το μνημόνιο, αν δεν κλείσει η 3^η αξιολόγηση! Και κάτι τέτοιο, τους διαμηνύουν, δεν φαίνεται από το πολυνομοσχέδιο που κατέθεσαν, αφού έχουν βάλει στο «μικροσκόπιο» τους τις διατάξεις και έχουν βρει μεμονωμένες ενέργειες.

Δηλαδή, δεν φτάνουν αυτά τα μέτρα που στέλνουν τις επικουρικές συντάξεις στον Καιάδα και τα εργασιακά στον Άδη, διέκριναν κάποιες ελάχιστες μικροδιαφορές για τις οποίες δεν έχουν συμφωνήσει και που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση από την κλειδαρότρυπα, μπας τυχόν και ξεγελάσει το «πόπολο», αλλά δεν λογάριασε τον ……ξενοδόχο. Και αυτός τους πήρε χαμπάρι.

Έτσι οι «θεσμοί» έστειλαν έγκαιρα το μήνυμά τους. "Δεν βλέπετε έξοδο από το μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018, αν δεν έχει κλείσει η 3^η αξιολόγηση μέχρι τέλος Νοεμβρίου, για να μπορέσει να επικυρωθεί στο Eurogroup του Δεκεμβρίου", έτσι ψυχρά και πολύ απλά!!

Και αρχίζει πάλι το γνωστό γαϊτανάκι των σκληρών διαπραγματεύσεων που στο τέλος φέρνει υποχωρήσεις και υποκλίσεις, με αντίδωρο την παράταση της παραμονής στην εξουσία, αλλά και νέα μέτρα και νέα βάρη  στους πολίτες, μέχρι τελικά να… σκάσουν.

Και όσο ο κόσμος παραμένει στην κατάσταση της αναμονής και δεν εννοεί να αντιδράσει, όχι όμως ρωτώντας απλά …  «και τι να κάνω»,  αλλά να κάνει πράξη την αντίδραση με  συνεχείς οργανωμένες ή όχι διαμαρτυρίες, κραξίματα και ότι άλλο οργανωμένα  μπορεί να κάνει. Μην  περιμένει κανένας  ότι αυτή η κυβέρνηση ή και η  άλλη που καιροφυλακτεί να συνεχίσει το καταστροφικό έργο των δήθεν μεταρρυθμίσεων, θα λυπηθούν κανέναν πέραν του κομματικού τους στρατού. Και αν νομίζει κάποιος ότι θα βρει και αυτός κάποιον «μπάρμπα στην Κορώνη», κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Δεν υπάρχει σωτηρία για τα εκατομμύρια των Ελλήνων με αυτές τις πολιτικές. Τελεία και παύλα. 

Όποιος δεν μπορεί να το αντιληφθεί να  μην διαμαρτύρεται άδικα και να αναρωτιέται τι να κάνει, γιατί στην ουσία δεν θέλει να κάνει τίποτα, πέρα από το να βρεθεί κάποιος να του λύσει το πρόβλημα. Ναι, να γίνει και αυτό, αλλά πρέπει και ο ίδιος να βοηθήσει, όπως γράφτηκε παραπάνω. Διαφορετικά,  ας κάτσει στα αβγά του και που ξέρεις, μπορεί και να φέξει.  

Πάντως όπως και να έχουν τα πράγματα, ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η ανοχή έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποδείχτηκαν εκτός από ψεύτες και τελείως ανάλγητοι, που σφετερίστηκαν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και για αυτό θα πάρουν ό,τι τους αξίζει. 

Αρκεί όμως αυτό να γίνει γρήγορα, όσο πιο γρήγορα γίνεται, ώστε μια πραγματικά Πατριωτική Εθνική Αναγέννηση έρθει για τη χώρα, πριν πεθάνει και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης!

Ο Δ. Κυπριώτης είναι στρατηγός ε.α., μέλος της ΠΓ και Οργανωτικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Πηγή: dimitris-kypriotis.blogspot.gr 

Παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, οι δυο έννοιες που θα φέρουν την κοινωνική έκρηξη

Από Σπύρος Στάλιας -

27/08/2017

Η συνύπαρξη των κρατών και των εθνών στην ευρωζώνη, εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της κάθε χώρας προς την άλλη. Είναι ένας χώρος αμείλικτου ανταγωνισμού, αφού τα ευρώ κάθε χώρα μπορεί να τα βρει είτε από δανεισμό είτε από τις εξαγωγές. Κατά συνέπεια η αμοιβή εργασίας παίζει σημαντικό ρόλο για να μπορεί μια χώρα να είναι διαρκώς ανταγωνιστική.

Άλλωστε το θεμελιώδες άρθρο πίστεως πάνω στο όποιο στηρίζεται η ευρωζώνη, ως συνολικό οικοδόμημα, είναι αυτό που απαιτεί για την αύξηση της απασχόλησης ή την μείωση της ανεργίας, οι μισθοί να είναι ευέλικτοι προς τα κάτω.

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι απασχόληση και μισθοί έχουν σχέση αντίστροφη. Με άλλα λόγια όσο πιο χαμηλοί θα είναι οι μισθοί τόσο πιο πολλούς εργαζόμενους θα ζητούν οι επιχειρήσεις και τόσο πιο αυξημένη θα είναι η απασχόληση και αντιστρόφως. Από την πλευρά των εργατών όμως συμβαίνει το αντίθετο. Οι εργαζόμενοι υποτίθεται πάντα ότι προσφέρουν την εργασία τους όσο πιο αυξημένοι είναι οι μισθοί και αντιστρόφως. Συνεπώς η ανεργία είναι εθελουσία κατάσταση. Οι εργαζόμενοι δεν δουλεύουν όταν οι μισθοί δεν είναι στο επίπεδο που αυτοί θέλουν. Το πώς ζουν σε αυτή την περίπτωση είναι μια άλλη ιστορία.

Όλα αυτά συνιστούν την αγορά εργασίας, στην όποια οίκοθεν νοείται, ότι οι μισθοί θα πρέπει να καθορίζονται ελεύθερα από την αγορά, χωρίς καμία παρέμβαση του κράτους και των εργατικών συνδικάτων. Όπως γίνεται με κάθε άλλο προϊόν. Όπως γίνεται, ας πούμε, με τις πατάτες. Η προσφορά και η ζήτηση καθορίζει την τιμή της και η αγορά της πατάτας βρίσκεται σε ισορροπία. Ό,τι προσφέρεται αγοράζεται.

Με βάση αυτό το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού διαλύεται η επονομαζόμενη αγορά εργασίας στην Ευρώπη, που μετά μανίας ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα του τόξου του ευρώ, επιδίδονται με πάθος να την αποτελειώσουν και στη χώρα μας. Τα παραπάνω είναι Δόγμα της Ευρωζώνης.

Επί της ουσίας τα μνημόνια που εφαρμόζονται στη χώρα μας αυτό τον στόχο έχουν πρωταρχικά, την μείωση του κόστους εργασίας έτσι ώστε η χώρα να γίνει ανταγωνιστική ασχέτως της παραγωγικής της δομής. Επιδιώκεται με άλλα λόγια το επίπεδων τιμών στην Ελλάδα Τε, να καταστεί μικρότερο από το επίπεδο τιμών της ευρωζώνης Τez. Η εφαρμογή των μνημονίων που προϋποθέτει δραστική μείωση της ενεργούς ζήτησης και δραματική αύξηση της ανεργίας, θα αποκαταστήσει τους μισθούς στο επίπεδο που η αγορά απαιτεί και έτσι οι επιχειρήσεις θα αρχίσουν να προσλαμβάνουν εργάτες με αποτέλεσμα την εξάλειψη της ανεργίας μεταγενέστερα. Όλα αυτά βεβαίως θα γίνουν μακροχρονίως, με την βασική υπόθεση ότι τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, η Ελλάδα, θα τις νικήσει σε αυτόν τον αγώνα του δρόμου της ανταγωνιστικότητας.

Η περιγραφόμενη διαδικασία έχει ως εξής. Αν οι δαπάνες μειωθούν δραματικά τα προϊόντα που παρήχθησαν θα μείνουν απούλητα στα ράφια. Άλλα αυτό οι επιχειρήσεις δεν το γνωρίζουν ακόμα και συνεχίζουν να παράγουν. Δεδομένου ότι η προσφορά προϊόντων είναι μεγαλύτερη από την ζήτηση, κατ’ ανάγκη οι τιμές τους θα μειωθούν στα ράφια, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις να απαλλαγούν από τα μη αναγκαία αποθέματα προϊόντων. Αλλά αφού οι μισθοί παραμένουν στα ίδια επίπεδα, ο πραγματικός μισθός αυξάνεται, αγοράζεις πιο πολλά προϊόντα με τον ίδιο μισθό, και έτσι η προσφορά εργασίας αυξάνεται. Από την άλλη οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να προσλάβουν εργάτες με μισθούς σε αυτό το επίπεδο, αφού τα προϊόντα που θα παράγουν δεν θα πωλούνται και έτσι κατ’ ανάγκη οι μισθοί θα πρέπει να μειωθούν. Αν οι μισθοί είναι ευέλικτοι προς τα κάτω και αν δεν είναι το κράτος τους κάνει, διαλύοντας την αγορά εργασίας, τότε με δεδομένη την πτώση των τιμών και των μισθών, η ζήτηση για χρήμα μειώνεται και άρα και το επιτόκιο. Δεδομένου ότι το επιτόκιο μειώνεται, αυτό ενθαρρύνει τους επιχειρηματίες να προβούν σε νέες επενδύσεις και έτσι η ανεργία να μειωθεί έως εκείνο το σημείο που δεν θα υπάρχουν πληθωριστικές πιέσεις. Με άλλα λόγια στην ευρωζώνη ο στόχος, πλήρης απασχόληση και σταθερότητα των τιμών, είναι στόχος ανέφικτος. Πάντα θα άρχει ανεργία και χαμηλοί μισθοί να προστατεύεται η αξία του ευρώ.

Συνοψίζω την πεμπτουσία της ευρωζώνης. Οι μισθοί, οι τιμές και το επιτόκιο αποτελούν ένα φυσικό μηχανισμό, που αν αφεθεί ελεύθερος να δράσει, θα φέρει την οικονομία σε ισορροπία, με άλλα λόγια σε σταθερότητα τιμών και σε σχετικώς πλήρη απασχόληση. Είναι ένας θεϊκός αυτορυθμιζόμενος μηχανισμός με στόχο το ατομικό καλό, που αναλογεί στον καθένα, σε σχέση με την θέση που έχουμε στην παραγωγική διαδικασία. Η αποθέωση της μηχανιστικής μεταφυσικής.

Ο παρακάτω πινάκας μας δίνει ανάγλυφα την διαδικασία μείωσης του μοναδιαίου κόστους εργασίας που επιχειρήθηκε στη χώρα μας από το 2010 με την εφαρμογή των μνημονίων. Το Μοναδιαίο Κόστος Εργασίας (ULC) εκφράζει το κόστος εργασίας που απαιτείται για την παραγωγή μιαςνομισματικής μονάδας (€1) ΑΕΠ. Δηλαδή, χρησιμοποιώντας τα δύσκολα μαθηματικά της πρακτικής αριθμητικής και τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ (Αύγουστος 2017), αν διαιρέσουμετον συντελεστή μισθού με την παραγωγικότητα της εργασίας έχουμε το μοναδιαίο κόστος εργασίας. Ο πινάκας είναι απλός στην παρακολούθησή του. Η πρώτη σειρά μας δίνει τις αμοιβές εργασίας από το 2010 έως το 2016 σε δις ευρώ, η δεύτερη σειρά μας δίνει τον αριθμό των εργαζομένων σε εκατ., η τρίτη σειρά μας δίνει τον συντελεστή μισθού, δηλαδή τον μέσο μισθό, η τέταρτη σειρά μας δίνει το ΑΕΠ σε δισ. ευρώ, η πέμπτη σειρά μας δίνει την παραγωγικότητα της εργασίας, που σημαίνει πόσο κάθε εργαζόμενος συνέβαλε στην παράγωγη του ΑΕΠ σε ευρώ και η τελευταία σειρά μας δίνει το μοναδιαίο κόστος εργασίας που το λαμβάνουμε από τον λόγο (ULC) = w.L/Yκαι επειδή L/Y είναι το αντίστροφο της παραγωγικότητας της εργασίας LP, το μοναδιαίο κόστος εργασίας ULC μπορεί να γραφεί w/(Y/L) = w/LP.

Τι παρατηρούμε λοιπόν μετά από 8 χρόνια μνημονίων; Παρατηρούμε ότι παρά την άγρια λιτότητα το μοναδιαίο κόστος εργασίας ULC μειώθηκε ελαχιστότατα, παραμένει μάλλον σταθερό καίτοι ο συντελεστής μισθού (w) μειώθηκε. Δεν γίναμε χώρα ανταγωνιστική και αυτό φαίνεται και στις εξαγωγές μας την ίδια περίοδο. Τα μνημόνια δεν επιτυγχάνουν το στόχο τους και επιμένουν να τα εφαρμόζουν. Τι συμβαίνει άραγε;

Ας πάμε στα αγχώδη μαθηματικά της πρακτικής αριθμητικής. Αν πάρουμε ένα κλάσμα, ας πούμε το 10/5, και εκτελέσουμε την διαίρεση, το πηλίκον της είναι 2. Αν θέλουμε να έχουμε μικρότερο πηλίκον με σταθερό τον παρονομαστή, στην περίπτωση μας το 5, θα πρέπει μειώσουμε τον αριθμητή και να έχουμε 9/5=1,8, 8/5=1,6 κοκ. Αν πάλι θέλουμε από μια διαίρεση να έχουμε πάντα μικρότερο πηλίκον θα πρέπει ο ρυθμός αύξησης του αριθμητή να είναι μικρότερος της αύξησης του παρανομαστή. Στην περίπτωσή μας τα παραπάνωεπιδιώχθηκαν με τα μνημόνια αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν ’έκατσε’.

Αφού το μοναδιαίο κόστος εργασίας μας δίνει ο τύπος ULC= w/LP, όπου ο αριθμητής μειώνεται άλλα ο λόγος του κλάσματος μένει σταθερός, θα πρέπει να δούμε τι συμβαίνει με τον παρανομαστή LP, που είναι η παραγωγικότητα της εργασίας. Την παραγωγικότητα της εργασίας μας δίνει ο τύπος LP=Y/L, όπου Υ το εθνικό εισόδημα και L ο αριθμός των εργαζομένων.

Τι συνέβη σε αυτά τα μεγέθη που ο λόγος τους μας οδηγεί στη μείωση της παραγωγικότητας. Με άλλα λόγια τι συνέβη στο εθνικό εισόδημα και στο όγκο της απασχόλησης από μια πτώση των μισθών, που μας οδήγησε στη μείωση της παραγωγικότητας και στην μη μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, με αποτέλεσμα 8 χρόνια μνημονίων και θυσιών να πάνε στράφι.

Από εδώ οδηγούμαστε σε ένα συμπέρασμα. Οι μισθοί δεν είναι ένα απλό στοιχείο κόστους των επιχειρήσεων και η μεταβολή τους επιφέρει δραματικές αλλαγές στη προσφορά και την ζήτηση, οι όποιες επηρεάζουν τις επιχειρήσεις για το πόσους εργαζόμενους θα απασχολήσουν. Με άλλα λόγια, η μείωση των μισθών επιδρά στην κατανάλωση, στις επενδύσεις, στις εξαγωγές- εισαγωγές, στις κρατικές δαπάνες που συναποτελούν το εθνικό εισόδημα Υ, όπως και στο επιτόκιο αλλά και στον όγκο της απασχόλησης.

Ενώ λοιπόν οι νεοκλασικοί φωστήρες ισχυρίζονται ότι η πτώση των μισθών φέρνει ανάπτυξη, η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Και όχι μόνον μέσω του παραπάνω πίνακα, αλλά από εκατοντάδες τέτοιους πινάκες μέσα από τα τελευταία 200 χρόνια του καπιταλισμού. Όχι, φέρνει βαθύτερη ύφεση. Μείωση του εθνικού εισοδήματος, αύξηση της ανεργίας και κατά συνέπεια μείωση των επενδύσεων, της κατανάλωσης, των κρατικών δαπανών, των εισαγωγών και των εξαγωγών. Τα επιτόκια παραμένουν σε απαγορεύτηκα επίπεδα δανεισμού ενώ οι φόροι αυξάνονται αφού το ΑΕΠ μειώνεται. Μιλάμε για πλήρη καταστροφή.

Το σφάλμα ξεκινάει από την πίστη στην ύπαρξη αγοράς εργασίας. Δεν υπάρχει αγορά εργασίας, με την έννοια που υπάρχει σε κάθε προϊόν ξεχωριστά, όπου προσφορά και η ζήτηση καθορίζουν την τιμή του προϊόντος. Δεν υπάρχει δηλαδή μηχανισμός σύμφωνα με τον οποίο να προσαρμόζονται έτσι οι μισθοί που να καθιστούν την οικονομία και ανταγωνιστική και εξαλείφουν ταυτοχρόνως και την ανεργία.

Ο όγκος της απασχόλησης ή η ζήτηση εργασίας, δεν εξαρτάται από τους μισθούς, αλλά, όπως και η δημιουργία των μισθών, εξαρτώνται από το επίπεδο του εθνικού εισοδήματος. Δηλαδή από την κατανάλωση, από τις κρατικές δαπάνες, από την διαφορά εισαγωγών και εξαγωγών και από τις επενδύσεις. Από τις επενδύσεις εξαρτάται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Οι επενδύσεις εξαρτώνται από τα επιτόκια, από την προσδοκώμενη κερδοφόρα οικονομική δραστηριότης, το επίπεδο της παιδείας, της υγείας, των καλών αμοιβών και κυρίως από την θέληση του κράτους πάντα να κλείνει την διαφορά της δαπάνης μεταξύ πλήρους και μη πλήρους απασχόλησης.

Η προσφορά εργασίας εξαρτάται από την ικανότητα της οικονομίας να δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Το ύψος της αμοιβής εργασίας εξαρτάται περισσότερο από την ζήτηση εργασίας και λιγότερο από την προσφορά εργασίας, αλλά τελικά από την έκβαση της διαμάχης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας στη διανομή του εθνικού εισοδήματος, με διαιτητή το δημοκρατικό κράτος που πάντα θα πρέπει να εγγυάται αξιοπρεπείς αμοιβές.

Συνοψίζοντας, η πολιτική που ακολουθείται είναι καταστροφική για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αφού με κανένα τρόπο δεν αποδεικνύεται ότι οι μισθοί είναι εκείνοι που καθιστούν μια οικονομία ανταγωνιστική και που επίσης απορροφούν την ανεργία. Αυτό είναι και επιστημονικά λάθος και ιστορικά ανακριβές. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής είναι που οδηγεί σε αιώνια φτώχεια, κατακτημένους και έτοιμους μετά να βρεθούμε σε εμφύλιο σπαραγμό.

Οίκοθεν νοείται ότι η χώρα θα πρέπει να αποχωρήσει από το τρελλοκομείο του ευρώ, να εκδώσει το νέο της Εθνικό Νόμισμα και να ακολουθήσει τις κατάλληλες επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές μέσα από ανεξάρτητη νομισματική πολιτική.

Οι πολιτικοί που εξακολουθούν να υπηρετούν το ευρώ βρίσκονται σε κίνδυνο.   

*Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος PhD.

Βόμβα! Πανικός σε κυβέρνηση και τραπεζίτες: «Τρέχει» η δικαστική διερεύνηση της μήνυσης της ΛΑ.Ε για το μέγα σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης

Από Iskra -

28/08/2017

Αν η Δικαιοσύνη κάνει σωστά τη δουλειά της θα κάτσει στο «σκαμνί» όλο το κατεστημένο της χώρας. Θα την κάνει όμως; Ανάστατοι και σε πανικό βρίσκονται κυβέρνηση και τραπεζικό κατεστημένο, βλέποντας την Δικαιοσύνη να προχωρά με συγκεκριμένες προθεσμίες στη διερεύνηση της μήνυσης που έχει υποβάλει η ΛΑ.Ε για το μέγα σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Ως γνωστόν, όλα τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας της ΛΑ.Ε με επικεφαλής τον Παν. Λαφαζάνη είχαν υποβάλει στις 6/6/2016 μήνυση στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Ποινικής Δίωξης κ. Ευγ. Αυλίδου για το σκάνδαλο της τρίτης ανακεφαλαιοποίησης, το μεγαλύτερο όπως είπαν στην ελληνική ιστορία και η οποία μήνυση στρέφεται κατά της Διοίκησης του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), κατά της Διοίκησης της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) και κατά των Διοικήσεων των Τραπεζών και της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.  Σύμφωνα με τους μηνύοντες, με την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση οι τράπεζες πέρασαν σε τιμές διασυρμού, στην ουσία τζάμπα, στα χέρια ξένων κερδοσκοπικών κεφαλαίων (funds) ενώ το Δημόσιο απώλεσε 40, περίπου, δισ. ευρώ (!), δύο, περίπου, δισ. ευρώ (!) τα ασφαλιστικά ταμεία και πολλά δισ. ευρώ (!) χάθηκαν από τους μικροεπενδυτές.

Γιατί ο Kim Jong Un δεν φοβάται τον Trump

Από Jon Wolfsthal -

31/08/2017

Επί χρόνια ολόκληρα, η Βόρεια Κορέα χτίζει με μεθοδικότητα το πυρηνικό της πρόγραμμα ενώ οι ΗΠΑ αδρανούσαν. Τώρα ήρθε ώρα να πληρώσουν το τίμημα, λέει ο Jon Wolfsthal, ανώτερος σύμβουλος στην κυβέρνηση Ομπάμα,  και ειδικός αναλυτής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Jon Wolfsthal υπήρξε ανώτατο στέλεχος στην επιτόπια παρακολούθηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ στην πυρηνική εγκατάσταση της Βόρειας Κορέας το 1995-96 και γνωρίζει πολύ καλά την χώρα αυτή αρκετά.

Η ανάλυσή του, που φιλοξενείται στο politico είναι αν μη τι άλλο αρκετά ενδιαφέρουσα.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί θεωρούν ότι η Βόρεια Κορέα είναι ένα τρελό μέρος, όπου ηγείται ένας επίσης τρελός άνδρας που απειλεί με παγκόσμια καταστροφή. Η άποψη αυτή, βέβαια, είναι σχεδόν εντελώς λανθασμένη και παρέχει μία πρώτη εξήγηση γιατί δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα τι να κάνει ο Τραμπ με την «πυρηνική» Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν είναι τρελός. Είναι μεθοδικός και αρκετά προσεκτικός στην προώθηση των πυρηνικών και πυραυλικών του προγραμμάτων για να φανεί ότι «αποθαρρύνεται από τις συντριπτικές στρατιωτικές ικανότητες της Αμερικής» και ότι δεν είναι πρόθυμος να πυροδοτήσει μια στρατιωτική σύγκρουση. Τουλάχιστον όχι προς το παρόν.

Ωστόσο τα χρόνια που έχουν προηγηθεί τον έχουν ετοιμάσει για τις κινήσεις του. Ο ίδιος έχει μάθει πολύ καλά πως αντιδρά η Αμερική και γι’ αυτό δεν φοβάται τον Τραμπ.

Για αυτούς τους 5 βασικούς λόγους:

Πρώτον, η Αμερική θέλει μια συμφωνία. Σύμφωνα με τη λογική του Κιμ Γιονγκ Ουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες λένε ότι είναι απαράδεκτο να διαθέτει η Β. Κορέα πυρηνικά όπλα, ωστόσο επί χρόνια το αποδέχονται. Στη δεκαετία του 1990 οι ΗΠΑ είχαν υποβάλλει κυρώσεις για τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας. Αλλά τίποτα περισσότερο δεν συνέβη.

Η Βόρεια Κορέα αψήφισε τις διεθνείς κυρώσεις και το 2005 η Αμερική επέβαλε νέες κυρώσεις. Η Βόρεια Κορέα όμως συνέχισε με το πυρηνικό της πρόγραμμα. Το 2006, η Αμερική επέβαλε περισσότερες κυρώσεις, αλλά παρά την στάση της Βόρεια Κορέας, ήταν διατεθειμένη πάλι να μιλήσει με τους αντιπάλους της.

Ακόμη και επί Ομπάμα, οι ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να συμμετέχουν σε διάλογο για αποπυρηνικοποίηση. Συμπέρασμα; Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται α κινηθούν επιθετικά, και η Βόρεια Κορέα θα συνεχίσει την ίδια τακτική μέχρι να επιτύχει μία συμφέρουσα για εκείνη συμφωνία.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι η απομόνωση της Βόρειας Κορέας όλο και χειροτερεύει γεγονός που δεν ισχύει καθώς η Κίνα, ισχυρός αρωγός της βορειοκορεατικής οικονομίας, συνεχίζει να αγοράζει άνθρακα από την Πιονγιάνγκ, οι εργάτες της Β. Κορέας συνεχίζουν να δουλεύουν σε αφρικανικά και ασιατικά κράτη στέλνοντας εμβάσματα πίσω στη χώρα και οι κυρώσεις αν και δυσχεραίνουν την κατάσταση, δεν είναι ικανές να πλήξουν τη χώρα.

Εξάλλου, μπορεί και η Κίνα να επιβάλει κυρώσεις ανά διαστήματα, αλλά υπάρχουν αρκετές διακρατικές συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών.

Τρίτον, μπορεί οι ΗΠΑ να μιλούν για στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά ποτέ δεν θα τολμούσαν να επέμβουν στην Βόρεια Κορέα. Αφού δεν επιτέθηκαν όταν η Βόρεια Κορέα δεν είχε πυρηνικά όπλα, γιατί να το κάνουν τώρα εξάλλου; Γιατί να ρισκάρει η μεγαλύτερη παγκόσμια οικονομία έναν τόσο δαπανηρό πόλεμο; Στο ίδιο πνεύμα και η Νότια Κορέα. Επίσης πλούσια χώρα, που δεν θα επιτρέψει στις ΗΠΑ μία επίθεση αν αυτό σημαίνει μαζική καταστροφή.

Τέταρτον, οι ΗΠΑ χάνουν έδαφος στην περιοχή. Μπορεί να μιλούν για άξονα συμφερόντων αλλά η αλήθεια είναι ότι με την πάροδο του χρόνου η Κίνα ισχυροποιείται και σύντομα Ιαπωνία και Νότια Κορέα θα κληθούν να αποφασίσουν με ποιανού το μέρος είναι. Εξάλλου, η Κίνα έχει καταστήσει σαφές ότι μία ενδεχόμενη καταστροφή της Βόρειας Κορέας είναι πολύ πιο ανησυχητική από τις πυρηνικές προκλήσεις της.

Τέλος, αν η Βόρεια Κορέα παραδώσει τον πυρηνικό της εξοπλισμό δεν θα έχει τίποτα πλέον. Οι ΗΠΑ έκαναν συμφωνία με τον Καντάφι για την παράδοση του πυρηνικού του οπλοστασίου και η Λιβύη καταστράφηκε. Ομοίως και στο Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσεϊν σταμάτησε την κατασκευή πυρηνικών και η κατάληξη για τη χώρα ακόμα και σήμερα είναι τραγική. Όσο η Βόρεια Κορέα έχει πυρηνικά όπλα, μπορεί να καθορίζει τη τύχη της και να παίζει και αυτή επί ίσοις όροις. Αν τα παραδώσει, θα χαθεί από τον παγκόσμιο χάρτη.

Για αυτούς τους λόγους, ο Κιμ Γιονγκ Ουν γνωρίζει καλά ότι δεν χρειάζεται να φοβάται τον Ντοναλντ Τραμπ. Όπως δεν τον φοβήθηκαν και οι προκάτοχοί του. Η αλήθεια είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, έχει ελάχιστες ρεαλιστικές εναλλακτικές για να σταματήσει το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, όσο κι αν δεν του αρέσει αυτό. Ένας πόλεμος με τη Βόρεια Κορέα θα μπορούσε να έχει τρομακτικά αποτελέσματα. Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν θα προκαλούσε κάτι τέτοιο. Και παρά τις αμφιλεγόμενες αντιλήψεις, ο Κιμ Γιονγκ Ουν δεν είναι τρελός. Απλά πολύ καλά διαβασμένος. Ίσως πολύ περισσότερο από ότι η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί, καταλήγει ο ειδικός αναλυτής Τζον Γουλφσθαλ.

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: Στο 21,5% του ΑΕΠ η παραοικονομία στην Ελλάδα

Από Iskra -

31/08/2017

Σε 21,5% του ΑΕΠ ανέρχεται η παραοικονομία στην Ελλάδα για το 2017, στην πραγματικότητα, μάλλον, ακόμα μεγαλύτερα, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται σε δημοσίευσή του το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και τα οποία προκύπτουν από μελέτη του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένων Οικονομικών Ερευνών του πανεπιστημίου του Τούμπιγκεν στη Γερμανία.

Μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών που επικαλείται η μελέτη, η οποία διενεργήθηκε τον Φεβρουάριο, η χώρα μας καταλαμβάνει δυστυχώς την πρωτιά σε ό,τι αφορά τη «σκιώδη» οικονομία, μπροστά από την Ιταλία -όπου η παραοικονομία ανέρχεται σε επίσης υψηλά ποσοστά 19,2% του ΑΕΠ- και την Ισπανία (17,8%).

Ακολουθούν Νορβηγία (12,2% του ΑΕΠ), Γερμανία (10,4%), Καναδάς (9,8%), Αυστραλία (9,4%), Ηνωμένο Βασίλειο (9,4%), Ιαπωνία (8,6%), Ολλανδία (8,4%), Ελβετία (6%) και ΗΠΑ (5,4%).  Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, ως σκιώδης οικονομία περιγράφονται οι συναλλαγές επιχειρήσεων και ιδιωτών «εκτός βιβλίων», με μετρητά, προκειμένου να αποφευχθεί η είσπραξη φόρων και δίχως να ακολουθούνται τυποποιημένες επιχειρηματικές πρακτικές.

Virus-free. www.avast.com