ΔΙΟΝΥΣΕ ΖΑΓΡΕΑ

  

ΔΙΟΝΥΣΕ  ΖΑΓΡΕΑ


Διόνυσε Ζαγρέα, των Ορφικών πρωθιερέα,
γιέ της Περσεφόνης και του Δία,
διώξε την μελαγχολία φέρε μας την ευτυχία
πές μου τη δική σου ιστορία,
πως κατέβηκες στη χώρα  του Αδη τη Νερτερία,
και πως είναι η κάτω κοινωνία;
Με  σκότωσαν οι άγριοι Τιτάνες κάνοντας θυσία ,
γιατί τους νίκησε  ο πατέρας μου στην Τιτανομαχία,
ήμουν νήπιο   και έπαιζα με  ένα  καθρέφτη στην Πιερία,
με  διαμέλισαν με   μαχαίρι οι κακούργοι ,
ένεκα έχθρας προς τον Δία,
μήπως σας θυμίζει κάτι σήμερα   η ιστορία;
Εκτοτε η χώρα μου κάθε τριάντα χρόνια υφίσταται
γενοκτονία,
κάθε δέκα  της κάνουν  καταστροφή τελεία ,
όπως προβλέπεται από την πάγια σιωνιστική συνωμοσία,
η ράτσα μου δεν πρέπει να ορθώσει ανάστημα
στη διαχρονία
Ο καθρέφτης συμβολίζει την θεϊκή μας καταγωγή,
από το Όντως- Ον   είμαστε φτιαγμένοι
από την ίδια ουσία  αποσπασμένοι ,
η  σύνδεση της ψυχής  μας με αυτή
μέσω του καθρέφτη παραμένει
Όσο το είδωλο μας με τον καθρέφτη διαρκεί,
τα ίδια έχουμε χαρακτηριστικά με την εξής διαφορά,

εμείς σε χαμηλότερη συνειδησιακή βαθμίδα

είμαστε τοποθετημένοι

Άθικτο   έμεινε μόνον το πνεύμα μου κι’ η καρδιά
τον κόσμο όλο ν’ αγαπώ στην οικουμένη ,
με πήρε  η θεά της σοφίας   Αθηνά ,
και  με ξαναγεννά  κάθε χρονιά από τον κισσό,
και από της αμπέλου τα σταφύλια τα  ξανθά
ο οίνος όπως το αίμα με ανασταίνει
Υπάρχει και  μια άλλη  εκδοχή,
ο Απόλλωνας   με έθαψε στη Δελφική γη
κοντά στον τρίποδα της Πυθίας,
στο ιερό του «μέτρου » και της ευρυθμίας,
όταν τους Τιτάνες κατακεραύνωσε  ο Δίας,
από τη στάχτη τους  γεννήθηκαν οι άνθρωποι
της προϊστορίας ,
γι’ αυτό απέκτησαν των Τιτάνων την θηριωδία
Όμως εγώ   θα σας  πω τη  σύγχρονη εκδοχή,
που μπορεί και να σας ενοχλήσει,
ο άνθρωπος γεννήθηκε σαν μικροοργανισμός
από τη μητέρα- Φύση,
άλλοι λένε ότι  ο σπόρος  ήρθε από τον ουρανό
και έπεσε στη Γη  από   μετεωρίτη
Ισως να προήλθε από κάποιον αστεροειδή,
ή σαν μικροοργανισμός που  πλάστηκε στο νερό
και στην υλή πριν η Καβειρώ βροχή σταματήσει,
πέρασε στάδια πολλά ώσπου  να εξελιχθεί
και να ορθοποδήσει,
 ο πρωτόγονος   άνθρωπος πρωτοεμφανίστηκε στην Κρήτη          
αν το δέρμα  μας   ελαφρά   ξύσεις
τον Πελασγό θα συναντήσεις
Διόνυσοι  υπήρξανε πολλοί,
άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο γνωστοί,
πρώτος είμαι εγώ της Περσεφόνης και του Διός,
από το Νείλο ο δεύτερος και από την Ιώ,
τρίτος  του Καπρίου  εξ άγνωστης μητρός,
της Σεμέλης ο τέταρτος και του Διός,
ο πιο γνωστός
Πέμπτος του Νύσσου και της Θεώνης
γύρω από τον Διόνυσο κρύβονται πολλά
Αβραάμ και Ιαχωβάς καλό «κλεφτρόνι»
έκτος του Αμμωνος και της Αμαλθείας
έβδομος του Αμμωνος και της Δήμητρας,
αδελφής του Δία
όγδοος ο γιός του Διός και της Σεμέλης
της Καδμίας
κι’ αυτόν τον διεκδικεί η φοινικοκρατία
και τέλος ο Αιγύπτιος Οσιρις γιός του Κρόνου
και της Ρέας
Πολύπαθη η ράτσα μου πολλά έχει περάσει
μαθήματα  δεν έγιναν τα παθήματα
και δεν  μας έχουν   αλλάξει,
φτιάξαμε θεσμούς αναιρώντας  τον   πρωτόγονο
εαυτόν  μας
στρεβλόψυχοι  βάρβαροι  εξ ανατολής  ,
από την πατρώα  θρησκεία μας χώρισαν
εκ των θεών μας
αυτό μας έκοψε τον λώρο   από  το ένδοξο
παρελθόν μας
Με όχημα την Επιστήμη και Τεχνολογία,
μακριά από   δογματισμούς , προκαταλήψεις και   θεοκρατία,
νέο τρόπο σκέψης  ο κόσμος  να υιοθετήσει,
τον πόλεμο και τα  όπλα  στα έγκατα του Αιγαίου μαζί με τους  Τιτάνες δια παντός να  φυλακίσει
«Μη σας εξαπατούν τα ιερατεία των
θρησκειών,
δεν είναι δική τους εφεύρεση
η Ανάσταση εκ νεκρών,
εγώ πρώτος αναστήθηκα στη  Γή,
μετά από μένα των  δήθεν  μυστών
η ανάσταση είναι ψευδής,
δολία εκ του πονηρού αντιγραφή»
αυτά γράφουν για τον   Διόνυσο Ζαγρέα
 οι Ορφικοί
Σήμερα  μόνον την ύλη εξουσιάζουν
οι ανεγκέφαλοι Οβριοί ,
δεν βρήκαν  ακόμη  τρόπους  να   εμπνεύσουν
Νου,   Λόγο και   Ψυχή,
γιατί εγώ ο Διόνυσος μεριμνώ αισίως ,
αυτά να μένουν στον άνθρωπο άθικτα αιωνίως
«Η ανώτατη παντός πράγματος είμαι η αρχή,
φέρω μέσα μου  συμπαντική και επίγεια  πνοή,
και την υποχθόνια που μου     έδωσε  η μάνα μου  Περσεφόνη,
η λατρεία μου  άνθρωπε της  σύγχρονης εποχής
αν την ακολουθήσεις   σε λυτρώνει»
ο Διόνυσος στις μέρες μας αναβιώνει
«Είμαι του κόσμου η συμπαντική ψυχή,
την διαιώνισή του διασφαλίζω,
του καλού και του αγαθού είμαι η αρχή,
τα κακά και τον πόλεμο  αφορίζω»
«Τον ενθουσιασμό μεταγγίζω  στην ψυχή,
τη ΜΗ ΒΙΑ  στα πέρατα εξακοντίζω,
χαρίζω  ψυχαγωγία , ειρήνη  και προκοπή,
τους  άπληστους υλιστές με ένα ποτήρι οίνο
τους αφοπλίζω»
« Το Απολλώνιο  πνεύμα και  η  Διονυσιακή μου ψυχή,
φέρνει στον άνθρωπο  γαλήνη και ισορροπία,
όταν λείψω εγώ το άτομο γίνεται ζώον υλιστικό
φιλοχρηματίας
η σύζευξη πνεύματος και ψυχής φέρνει πληρότητα
και   ευδαιμονία»
είναι αυτό που λείπει σήμερον στην κοινωνία
«Εσύ γήινε  κληρονόμησες  πνεύμα και  ψυχή
ενός πρωτόγονου Τιτάνα,
έμεινες απολίτιστος όπως βγήκες  από την κοιλιά της μάνας,
βίαιο και αγροίκο σε θέλει ο εκάστοτε  εξουσιαστής μόνο να τρως την κουραμάνα ,
να σε ελέγχει θέλει  ακόμη και στο Νιρβάνα»
Η λογική και η ψυχή πρέπει  να  συμπλέουν ,
αρμονικά  να  πορεύονται και μαζί να χορεύουν,
και αν αυτές δεν συμφωνούν και είναι  διχασμένες  ,
τότε καπετάνιε πρέπει να ανησυχήσεις,
γιατί αν γίνεις «όμηρος»μόνο της λογικής
ή της ψυχής
το πλοίο σου  θα ναυαγήσει σε θάλασσες
τρικυμισμένες
όπως οι κοινωνίες οι δυτικές και οι ισλαμικές
οι τρομοκρατημένες
Βελτίωσε τα  ορμέμφυτα και πάθη της ψυχής σου,
αυτά που κληρονόμησες  από τη γέννηση σου ,
γιατί ποτέ σε αίσιον τέρμα δεν θα φθάσεις,
όσο κι’ αν προσπαθήσεις το συμπαντικό Νου και το Λόγο
στην ύλη να τα υποτάξεις  ,
είναι άυλη η «συμπαντική  ψυχή» και ποτέ
δεν θα την πιάσεις
Συντροφιά έχω τις Βάκχες  και το λαό,
στρατηγούς τον Πάνα και τον Σιληνό,
το στράτευμα μου  είναι  ανδρείο και  ειρηνικό ,
δόρατα  φέρουν τυλιγμένα με κισσό,
γνωστά και ως ‘θύρσους’
και  με αυτό εκπολίτισα όλη την οικουμένη
οι  πιστοί μου εύθυμοι είναι αλλά όχι μεθυσμένοι
Ταξίδεψα σε χώρες  μακρινές  στα βάθη της Ασίας,
έχτισα    Νύσσες ξακουστές
ακόμη και  στην μακρινή Ινδία,
έγινα παντού πρόσωπο μυθικό και θεϊκό,
δίδαξα πράγματα καλά, Μυστήρια και Όργια θεία ,
και  την παρασκευή του οίνου και την αμπελουργία
Άνθρωπε  τα πάθη σου  σε αδιέξοδα  σε οδηγούν
και πλάνη ,
στην καθημερινή ζωή   τον ευδαιμονισμό επιζητείς
και τον σκοπό της ζωής  σου χάνεις,
βούλωσε τα αυτιά στου πολέμου τις σειρήνες
απότρεψε τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα
και τα μνημόνια εν Αθήναις
Διώξε τις  ψεύτικες  δοξασίες που σ’ έχουν γαλουχήσει,
γίνε σοφός αν θέλεις να ευτυχήσεις,
πέτα τις πολιτικές και θρησκευτικές ταυτότητες και προλήψεις,
νου, πνεύμα, ψυχή και σώμα δυνατό φρόντισε να δημιουργήσεις,
την  πραγματική ευτυχία έτσι θα την αποκτήσεις
Ο αιών παίζει   πεσσούς σαν παιδί
κανείς να ξεφύγει δεν μπορεί
από της φύσεως   την   εντολή
και μετά θάνατον
στον αγρό του Διονύσου έρχονται  οι ψυχές
ανυπομονούσες
άλλες πάσχουσες  άλλες ευδαιμονούσες
μέχρις ότου αποκτήσουν αυτοσυνείδηση ,
αιώνιο και ατελεύτητο το παιχνίδι χωρίς  εξήγηση
Υπάρχει μια αφανής Νομοτέλεια του όλου,
επαναφέρει την διαταραχθείσα τάξη  και αρμονία
επί του συνόλου,
ο κόσμος πάντα νεανίας παραμένει,
το ταξίδι της ζωής αιώνιο το   θέλει
σαν  εμένα τον  Διόνυσο τον γιό του Διός
και της Σεμέλης
Στα Μεγάλα Διονύσια στην Εαρινή Ισημερία,
πεθαίνω ως Διόνυσος Ζαγρεύς,
παίρνω δυνάμεις αναγεννητικές
από την Αθηνά και Δία,
ξαναγεννιέμαι ως Διόνυσος Ελευθερεύς,
για να φέρω στη Φύση   κάθε χρονιά σοδιά
και  αναδημιουργία
Με γιόρταζαν οι Αθηναίοι πανηγυρικά,
με Ανθεστήρια λαμπρά, τον μήνα Ανθεστηριώνα,
η πομπή μου ξεκινούσε από το Φάληρον και έφθανε στη Γαργαρέττα, κάτω από τον Παρθενώνα,
τελούνταν και μυστήρια άρρητα και ιερά,
υπό την αιγίδα  του άρχοντα βασιλιά κατά κανόνα
σ’ αυτά μόνον οι μύστες συμμετείχαν
στον Ορφικό νυμφώνα
Η αντανάκλαση μου στον καθρέφτη,
διασκορπίστηκε στο Σύμπαν θαρρείς  από αναμεταδότη,
ο   Απόλλωνας με περιμάζεψε , με πήγε στον ουρανό,
ευγνωμοσύνη μεγάλη του χρωστώ και στη νιότη
δικαίως  τον τιμούν οι Αθηναίοι, σαν Διόνυσο Χορηγό,
ή Διονυσιοδότη
Όπως η Κόρη έτσι και η Ψυχή,
και ο Προμηθέας   ένας από τους Τιτάνες ,
κατέβηκαν να ενσαρκωθούν στη Γη,
οι ψυχές των απελευθερώθηκαν όταν  έγιναν  δυνατές ,
σαν μεγιστάνες  ,
με την λύρα του Απόλλωνα και της Αθηνάς
και τους ύμνους του Ορφέα  και τους παιάνες
Ζώντας η Ψυχή μια μοναδική Εμπειρία,
στου Σύμπαντος την  Ανελικτική πορεία   ,
στον ατελεύτητο και αιώνιο χώρο- χρόνο,
ως τον έβδομο ουρανό
η μια την άλλη αναζητά καθώς  όλες επικοινωνούν ,
με την συμπαντική Ψυχή νοερώς
Από την εαρινή ως την φθινοπωρινή ισημερία,
κάνω την φύση καρπερή σε ευφορία
από το θερινό στο χειμερινό ηλιοστάσιο,
από   τον θάνατο  φέρνω  την ανάσταση,
και  απαρέγκλιτα συνεχίζω τούτη την ακολουθία
Στο θερινό ηλιοστάσιο πού η ημέρα λιγοστεύει,
γιορτάζουν προς τιμήν μου και η ψυχαγωγία θεριεύει    ,
ευγνωμονούν   της νιότης το θεό Απόλλωνα
και  του κάτω κόσμου τον Ορφέα,
υπέρ των  ψυχών των σοφών μυστών,
με   αμβροσία,  οίνο και   συνοδεία λύρας
και  φλογέρας
Υπέρτατε της τάξεως ρυθμιστή,
σ’ εσένα προσφέρω αυτή τη θυσία  και σπονδή
σ’ εσένα, Δία ή Άδη όπως προτιμάς
δέξου την αναίμακτη   θυσία,
καρπούς κάθε λογής από τα ολόγιομα καλάθια,
σαν θεία μυσταγωγία
Συ, ανάμεσα στους θεούς τ’ ουρανού
και της Γης,
στο χέρι σου κρατάς το σκήπτρο της ψυχής
μισό χρόνο στου  κάτω κόσμο το λιβάδι
το θρόνο σου μοιράζεσαι με τον Άδη
να μάθουν θέλουν οι θνητοί
της πρόσκαιρης ζωής τους
τις δοκιμασίες
και της ψυχής τους που στενάζει
από τις επίγειες ταλαιπωρίες
Φανέρωσέ τους που θα έρθουν
ποιόν θα συναντήσουν,
ποιά είναι η ρίζα του κακού,
ποιον από τους μακάριους θεούς με θυσίες
να εξευμενίσουν,
τα βάσανά τους για να σταματήσουν;
Ή μήπως είναι στη φύση των ανθρώπων
να καθαριστούν πριν αποδημήσουν;
Άνθρωποι της Γης πεπλανημένοι,
έχετε χάσει το νόημα της ζωής,
καθόλου δεν  είσθε όπως λέτε εκσυγχρονισμένοι
η   θολοκουλτούρα σας έκοψε το νήμα   με
την συμπαντική ψυχή,
καταστρέφετε τη φύση και τον εαυτόν σας
σαν μανιακοί,
και  τώρα περιπλανάστε  μετέωροι μεταξύ
ουρανού και γης δυστυχισμένοι
Ο σκοπός της ζωής είναι απλός,
ψυχοπνευματικός  και όχι υλιστικός,
ο άνθρωπος πρέπει να γίνει «καλός κ’ αγαθός»,
τότε θα βρει την ευδαιμονία της ψυχής ,
έξω από την απόλαυση των αισθήσεων
και τον σημερινό σας ευδαιμονισμό
Διόνυσε!  βοήθα τις ψυχές ημών.

*Αμφικτύων

20/4/2013,

*Αμφικτύων είναι ο υποστράτηγος ε.α  Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης, Συγγραφεύς,

μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://amphiktyon.blogspot.com/