Οι θηριωδίες που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία και το αιματοκύλισμα της εξέγερσης στην Κύπρο

Οι θηριωδίες που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία και το αιματοκύλισμα της εξέγερσης στην Κύπρο


 3
 1
 0
Translate this page
EN
FR
DE
ES
RU
AR

3

1

0
Google +
0

Το 44% των Βρετανών που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του YouGov δήλωσε υπερήφανο για την αποικιοκρατική ιστορία της χώρας του, το 21% το αποκηρύσσει και το 23% δεν παίρνει θέση ούτε υπέρ ούτε κατά. Στην ίδια δημοσκόπηση το 43% πιστεύει ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν κάτι καλό, το 19% πιστεύει το αντίθετο και το 25% δεν υποστηρίζει καμία από τις δύο απόψεις
Υπενθυμίζεται ότι μέχρι το 1922 η Βρετανία κυβερνούσε το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πληθυσμού και ήλεγχε το ένα τέταρτο περίπου της συνολικής έκτασης της ξηράς της Γης.
Όμως, όπως μεταδίδει ο independent, αν και οι υποστηρικτές της αποικιοκρατίας λένε πως η Αυτοκρατορία είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη, καθώς και άλλα οφέλη στα μέρη που διοικούσε, υπάρχουν και αυτοί που θυμίζουν μια σειρά από σφαγές εις βάρος των αντιφρονούντων, την επιβολή εξαθλίωσης σε ολόκληρους πληθυσμούς αλλά και τη χρήση στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Η βρετανική εφημερίδα παρουσιάζει μια λίστα με τις θηριωδίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο εγκλεισμός σε αυτά των Μπόερς

Κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς στη Νότια Αφρική (1899 – 1902) οι Βρετανοί συγκέντρωσαν περίπου το ένα έκτο των Μπόερ, κυρίως γυναίκες και παιδιά και τους έστειλε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σε αυτά εστάλησαν περίπου 107.000 άνθρωποι. Οι συνθήκες ήταν τόσο άθλιες με ελάχιστο φαγητό για τους κρατούμενους και τις αρρώστιες να θερίζουν με αποτέλεσμα 27.927 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους αλλά και άγνωστο αριθμό μαύρων Αφρικανών.

Η σφαγή του Άμριτσαρ

(O Κάμερον καταθέτει στεφάνι στη μνήμη των ανθρώπων που έπεσαν νεκροί από τα πυρά των Βρετανών)
Όταν οι Ινδοί διαδηλωτές αγνόησαν την κυβερνητική εντολή και διαδήλωσαν ειρηνικά στις 13 Απριλίου του 1919 στο Jallianwala Bagh κοντά στον «Χρυσό ναό» του Amritsar οι στρατιώτες που ήταν υπό τις διαταγές του Άγγλου ταξίαρχου Reginald Dyer πήραν εντολή να ανοίξουν πυρ εναντίον του πλήθους.
Οι στρατιώτες Gurkha άρχισαν να πυροβολούν εναντίον των πολιτών μέχρι που τελείωσαν τα πυρομαχικά τους. Εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους μεταξύ 379 και 1.100 άνθρωποι μέσα σε 10 λεπτά.
Η ημέρα εκείνη έμεινε στην ιστορία ως η σφαγή του Άμριτσαρ.
Ο ταξίαρχος Dyer ανακηρύχθηκε σε ήρωα και οι Βρετανοί πολίτες έκαναν έρανο, συγκέντρωσαν και του παρέδωσαν το ποσό των 26.000 λιρών ως ένδειξη της ευγνωμοσύνης τους.
Η ανεξαρτησία της Ινδίας

(Ο δικηγόρος Cyril Radcliffe, μετά την επιτυχία του στην Ινδία εστάλη στην Κύπρο)
Το καλοκαίρι του 1947 οι Βρετανοί αποχώρησαν από την Ινδία. Τότε ο Cyril Radcliffe (Κύριλλος Ράντκλιφ), είχε επιφορτιστεί με την αποστολή να σχεδιάσει τα σύνορα μεταξύ της Ινδίας με το νεοϊδρυθέν κράτος το Πακιστάν. Αυτό έγινε σε χρόνο ρεκόρ και συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια ενός μεσημεριανού γεύματος.
Ο διαχωρισμός έγινε βάσει της θρησκευτικής πίστης με αποτέλεσμα εν μια νυχτί 10 εκατομμύρια άνθρωποι να εκτοπιστούν από τις εστίες τους. Ινδοί στο Πακιστάν και Μουσουλμάνοι στην Ινδία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους καθώς η κατάσταση σύντομα ξέφυγε από τον έλεγχο και ξέσπασαν βίαια επεισόδια. Εκτιμάται ότι περισσότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια σεκταριστικών συγκρούσεων.
Η εξέγερση των Μάου – Μάου
Το 2012 χιλιάδες Κενυάτες πανηγύριζαν καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας είχε δώσει σε τέσσερις ηλικιωμένους Κενυάτες το δικαίωμα να προσφύγουν κατά της βρετανικής κυβέρνησης υποστηρίζοντας ότι οι βρετανικές αποικιοκρατικές δυνάμεις τους κακοποίησαν, βίασαν και βασάνισαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Μάου Μάου (1951 – 1956).

Η εξέγερση των Μάου Μάου, που ξέσπασε το 1952, ήταν η αντίδραση των Κικούγιου, της μεγαλύτερης εθνότητας της Κένυας, εναντίον των βρετανικών αρχών και των λευκών εποίκων. Πολλοί από αυτούς στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βασανίστηκαν άγρια και κακοποιήθηκαν σεξουαλικά.

Εκτιμάται, σύμφωνα με τον ιστορικό David Anderson  ότι 20.000 έχασαν τη ζωή τους, ενώ η Caroline Elkins ανεβάζει τον αριθμό στις 100.000.
Λιμός της Βεγγάλης

Περίπου 12 με 29 εκατομμύρια Ινδοί πέθαναν από την πείνα ενώ η χώρα ήταν υπό την βρετανική κυριαρχία καθώς εκατομμύρια τόνοι σιταριού εξάγονταν στη Βρετανία.
Το 1943 περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι στη Βεγγάλη πέθαναν από την πείνα καθώς ο Τσόρτσιλ έστελνε τα αποθέματα τροφίμων και ρυζιού στους Βρετανούς στρατιώτες και στην Ελλάδα.
Για το λιμό της Βεγγάλης ο Τσόρτσιλ είπε: «Τους μισώ τους Ινδούς. Είναι ζώα και έχουν μια ζωώδη θρησκεία. Ο λιμός ήταν δικό τους λάθος που αναπαράγονται σαν κουνέλια».

Μεταξύ 1955 και 1959 οι Βρετανοί βασάνισαν τουλάχιστον 3.000 Κύπριους που αντετίθεντο στο βρετανικό ζυγό.
Πολλούς από αυτούς που συνελάμβαναν τους κρατούσαν για χρόνια χωρίς δίκη και τους βασάνιζαν κατηγορώντας τους ως τρομοκράτες. Οι ξυλοδαρμοί, οι εικονικοί πνιγμοί και εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες ήταν ο κανόνας. Δεν γλίτωναν ούτε και τα παιδιά. Υπάρχουν καταγγελίες για βασανισμούς 15χρονων που μεταξύ άλλων τους έτριβαν τα μάτια με καυτερή κόκκινη πιπεριά, άλλα τα μαστίγωναν.
Όσοι βρίσκονταν ένοχοι για συνεργασία με τους αντάρτες έφευγαν για το Λονδίνο. Σε μια επίσκεψη της αντιπολίτευσης στις φυλακές όπου κρατούνταν οι Κύπριοι διαπιστώθηκε, όπως μεταδίδει το listverse, είχαν σπασμένα χέρια, ουλές σε όλο τους το σώμα και το λαιμό. Ήταν θύματα μιας σαδιστικής πολιτικής στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Οι Σύβιλλες και ένα Εξάγραμμο

Οι Σύβιλλες και ένα Εξάγραμμο

 ( http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58035:oi-sybilles-kai-ena-eksagrammo&catid=33:research&Itemid=213 )

Στην αρχαιότητα με τη λέξη Σίβυλλα χαρακτηριζόταν η οποιαδήποτε γυναίκα με μαντική ικανότητα πουπροφήτευε αυθόρμητα (χωρίς να ερωτηθεί), όταν περιερχόταν σε έκσταση, μελλοντικά συμβάντα (συνήθως δυσάρεστα ή φοβερά). Αυτό συνέβαινε, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι, γιατί δεχόταν την επίσκεψη ενός θεϊκού πνεύματος. Οι Σίβυλλες δεν είχαν σχέση εργασίας με κάποιο μαντείο.

Η ετυμολογία του ονόματος «Σίβυλλα» δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Στην αρχαιότητα πίστευαν, όπως μας πληροφορεί ο Χριστιανός Λατίνος συγγραφέας Λακτάντιος (4ος αι. μ.Χ.), ότι η λέξη ήταν σύνθετη, από τον δωρικό τύπο του ουσιαστικού «θεός» (σιός) και τον αιολικό τύπο του ουσιαστικού «βουλή» = θέληση (βόλλα). Σίβυλλα, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, σήμαινε επομένως εκείνη που αποκαλύπτει τη θέληση του Θεού. Η ετυμολογία ωστόσο αυτή δεν φαίνεται πιθανή από τη νεότερη έρευνα.

Περισσότερα ... (

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58035:oi-sybilles-kai-ena-eksagrammo&catid=33:research&Itemid=213 )

Πως προσκαλείς και προκαλείς τη συν-δημιουργία;

Πως προσκαλείς και προκαλείς τη συν-δημιουργία;  (

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58036:pos-proskaleis-kai-prokaleis-ti-syn-dimioyrgia&catid=39:omorfos-kosmos&Itemid=219

)

Μα φυσικά ζητώντας και επιτρέποντάς της, επιλέγοντας και δεχόμενος, με το να είσαι ανοιχτός και να εμπιστεύεσαι τις λειτουργίες της. Σπείρε τις προθέσεις σου με τις επιθυμίες σου (οι επιθυμίες σου είναι ο τρόπος που “ζητάς” από το σύμπαν αυτό που

θέλεις) και να είσαι ανοιχτός να δεχτείς τους καρπούς στον κόσμο σου.

Δεν είναι τόσο δύσκολη δουλειά, αν και έχει μία δυσκολία, να είσαι ξεκάθαρος με τα θέλω σου, ξεκάθαρος στην πίστη σου ότι θα τα καταφέρεις και ξεκάθαρος στην γνώση σου ότι αξίζεις ότι ζήτησες, που φυσικά και είναι έτσι. Ο μόνος που θα σταθεί στον δρόμο σου είσαι ΕΣΥ. Το σύμπαν πάντα λέει ΝΑΙ!

Περισσότερα ... (

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58036:pos-proskaleis-kai-prokaleis-ti-syn-dimioyrgia&catid=39:omorfos-kosmos&Itemid=219

)

Μαθήματα Ζωής

 Μαθήματα Ζωής

 ( http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58037:mathimata-zois&catid=30:texnes&Itemid=207 )

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε τη θάλασσα; ή που μυρίσατε το άρωμα του πρωινού; που αγγίξατε τα μαλλιά ενός μωρού; που γευτήκατε βαθιά και απολαύσατε ένα νόστιμο φαγητό; που περπατήσατε με γυμνά πόδια πάνω στο γρασίδι; που χαθήκατε στο μπλε του ουρανού; Όλες αυτές είναι εμπειρίες που όσο μπορούμε να ξέρουμε, ίσως να μην ξαναζήσουμε ποτέ. Πολλοί από μας ζουν κοντά στη θάλασσα , ποτέ όμως δεν βρίσκουν το χρόνο να την κοιτάξουν. Όλοι ζούμε κάτω από τα αστέρια, πότε όμως κοιτάμε ψηλά; Πότε αγγίζουμε και γευόμαστε τη ζωή και πότε βλέπουμε ή αισθανόμαστε το σπάνιο και ασυνήθιστο μέσα στα κοινά και στα τετριμμένα; Κάπου λένε ότι η γέννηση του κάθε παιδιού σημαίνει πώς ο Θεός αποφάσισε ότι ο κόσμος θα συνεχίσει.

Με τον ίδιο τρόπο, η κάθε μέρα που ξυπνάμε είναι ένα ακόμη δώρο ζωής και εμπειρίας.

Περισσότερα ... ( http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58037:mathimata-zois&catid=30:texnes&Itemid=207

NEWS 247 Newsletter

Σφοδρή κόντρα για Aυγενάκη – Siemens με φόντο τα Εξάρχεια

Πολιτική

«Η ανομία πίνει καφέ στο σαλονάκι του κόμματός σας» είπε στον κ. Μητσοτάκη ο πρωθυπουργός και του καταλόγισε ότι «δεν ξεχωρίζει πια από τον Άδωνι». Στήριξη Μητσοτάκη σε Αυγενάκη αλλά και καταγγελίες για εμπλοκή του παρακράτους.

 

Νέα πρόκληση: Τουρκικά ελικόπτερα πέταξαν πάνω από τα Ίμια

Κοινωνία

Εντείνεται η τουρκική προκλητικότητα, παρουσία του Τούρκου αντιπροέδρου της κυβέρνησης στην Κομοτηνή - Δύο διαδοχικές πτήσεις πάνω από τα Ίμια

 

Τσίπρας σε Μητσοτάκη: Ανομία είναι και η επίθεση στο «Έθνος». Δε μιλήσατε για τη ΧΑ

Πολιτική

Ο πρωθυπουργός έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη δολοφονική επίθεση στα γραφεία της 24MEDIA καλώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην ψάχνει την ανομία μόνο στα Εξάρχεια. Κατηγόρησε επίσης τον πρόεδρο της ΝΔ ότι δε μίλησε για τα τάγματα της ΧΑ

 

Δίκη ΧΑ: Προστατευόμενος μάρτυρας: 'Ζητάω ταπεινά συγγνώμη που ήμουν εκεί. Δεν είμαι δολοφόνος'

Κοινωνία

Περιγραφές για επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών, αναφορές στο ρόλο της ηγεσία της Χρυσής Αυγής, αλλά και άλλων προσώπων, έδωσε στη δίκη για την εγκληματική οργάνωση ο πρώτος προστατευόμενος μάρτυρας, που κατέθεσε ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων

 

Σοκάρει η ρατσιστική επίθεση στο σπίτι του μικρού Αμίρ

Κοινωνία

Έσπασαν τζάμια και πέταξαν χαρτί που έγραφε "φύγετε". Οι δράστες χτύπησαν τα ξημερώματα στο σπίτι του μικρού Αμίρ

 

Απολυτήριο Λυκείου με τέσσερα μαθήματα

Παιδεία

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου θα ανακοινώσει για φέτος την μείωση των εξεταζόμενων μαθημάτων στις απολυτήριες εξετάσεις, προκειμένου οι μαθητές της τάξης αυτής να ανακουφιστούν από τον μαραθώνιο των εξετάσεων

 

Ο Ομπάμα επιστρέφει στην πολιτική

Κόσμος

Ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος αναλαμβάνει δράση για να οδηγήσει τους Δημοκρατικούς ξανά στον Λευκό Οίκο, ενώ φουντώνουν οι φήμες για υποψηφιότητα της συζύγου του

 

Όταν Έλληνες βρισκόμασταν στη θέση του μικρού Αμίρ

Πρωτοσέλιδα

Viral

Έλενα Μπέρκοβα: Μια πορνοστάρ για την προεδρία της Ρωσίας

Σινεμά

Η γοητεία και τα ιστορικά λάθη του κινηματογραφικού Thor

Καιρός

Social

 

 

This email was sent to kostas01@cyta.gr why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences 24 Media · 166, Syggrou Avenue · Kallithea, Attiki 17671 · Greece

ΛΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΤΗΛΗ -Ο Νίκος Πιπέρης, Αυστραλία

Στην 5^η Ανθολογία της ΕΕΛΣΠΗ

Ο Νίκος Πιπέρης, Αυστραλία

Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2017

«Η παρουσία του Έλληνα μετανάστη στις Πέντε Ηπείρους το επιβεβαιώνει και ο γηγενής πληθυσμός το βιώνει σε όλους τους τομείς. Η αντικατάσταση του πολιτισμού από την ασύμμετρη εμποροκρατία προκάλεσε ζημιογόνες συνθήκες. Απολίτιστες Χώρες μοιάζουν με ξύλο απελέκητο. Και αυτό για την Ελλάδα δεν επιτρέπεται. Είναι σα να ήρθαμε στη γη από άλλο πλανήτη ή να γεννηθήκαμε από ψευδοκύηση»

Ο Νί­κος Γ. Πι­πέ­ρης γεν­νή­θη­κε στο χω­ριό Καρ­νε­ζέ­ι­κα Ναυπλί­ου. Τε­λεί­ω­σε το Γυ­μνά­σιο στο Ναύ­πλιο το 1955 και έ­να χρό­νο αρ­γό­τε­ρα με­τα­νά­στευ­σε στη Μελ­βούρ­νη Αυ­στρα­λί­ας. Ε­κεί δού­λε­ψε ως ερ­γά­της σε διά­φο­ρες βιο­μηχα­νί­ες, και το 1958 άρ­χι­σε σπου­δές στο Τμή­μα Μη­χα­νο­λο­γί­ας του Τε­χνο­λο­γι­κού Ιν­στι­τού­του της Μελ­βούρ­νης, (RMIT) και το 1963 α­πο­φοί­τη­σε με το πτυ­χί­ο μη­χα­νο­λό­γου μη­χα­νι­κού. Ερ­γά­στη­κε για εν­νέ­α χρό­νια ως μη­χα­νο­λό­γος σε α­ε­ρο­ναυ­τι­κή βιο­μη­χα­νί­α πολεμικών αεροσκαφών και το 1972 ε­πέ­στρε­ψε οι­κο­γε­νεια­κώς στην Ελ­λά­δα για μό­νι­μο ε­πα­ναπα­τρι­σμό. Ύ­στε­ρα α­πό έ­να χρό­νο γύρισε και πά­λι στην Αυ­στρα­λί­α και ερ­γά­στηκε για τα ε­πό­με­να δε­κα­εν­νέ­α χρόνια ως διευθυντής τμημάτων παραγωγής σε ε­ται­ρεί­α πολεμικής βιο­μη­χα­νί­ας.

Η α­γά­πη του για την ποί­η­ση, και τη λο­γο­τε­χνί­α γε­νι­κά, άρ­χι­σε α­πό τα μα­θη­τικά του χρό­νια και δη­μο­σί­ευ­σε τις πρώ­τες του ερ­γα­σί­ες στις το­πι­κές ε­φη­με­ρίδες του Ναυ­πλί­ου

Τα θέ­μα­τά του έ­χουν συ­νή­θως σχέ­ση με τη με­τα­νά­στευ­ση, και με τον α­γώ­να του με­τα­νά­στη για τον ε­πα­να­πα­τρι­σμό του. Με την ελ­λη­νι­κή φύ­ση, με την α­γά­πη, τη χα­ρά την ευ­τυ­χί­α. Μέ­σα α­πό τη δου­λειά του α­να­δύ­ε­ται ένα πι­κρό, με­λαγ­χο­λι­κό αλ­λά και αι­σθη­σια­κό τρα­γού­δι για τα χα­μέ­να ι­δα­νι­κά της ση­με­ρι­νής ζω­ής.

Έρ­γα του εί­ναι:

«Το χρώ­μα της χα­ράς» Ποι­ή­μα­τα, Μελ­βούρ­νη 1997

«Ε­δώ κι ε­κεί» Δι­η­γή­μα­τα, Μελ­βούρ­νη 2002.

«Πυγολαμπίδες των Ονείρων», Ποιήματα, Μελβούρνη 2010.

«Θάλεια» Μυθιστόρημα» Εκδόσεις Περίπλους, Αθήνα 2013.

«Όταν θα ’ρθει το ποτάμι…»                           piperis.nick@gmail

Nikos Piperis    49, Flowerdale Rd.    Glen Iris   VIC 3146     Australia 

(Αποσπασματική παρουσία του έργου  του Νίκου Πιπέρη, Αυστραλία)

«Όταν θα ’ρθει το ποτάμι…»

Ο χ ι ά

Η Χριστίνα από μικρή φοβότανε τα φίδια. Περισσότερο απ’ όλα τα φίδια φοβότανε τις νεροφίδες που φώλιαζαν στις σκοτεινές και υγρές τρύπες, στις όχθες του ποταμιού. Όποιος είχε θάρρος να πλησιάσει και να κοιτάξει μέσα, θα έβλεπε τα μάτια τους να αστράφτουν παράξενα σαν σπίθες μέσα στο σκοτάδι και τη διχαλωτή γλωσσίτσα τους να μπαινοβγαίνει απειλητικά απ’ το στόμα τους. Πότε πότε, έλεγε ο Στάθης που ήταν ο πιο γενναιότερος απ’ όλα τ’ άλλα παιδιά κι έμπαινε θαρραλέα στους βαθιούς νερόλακκους του ποταμιού να πιάσει νεροχελώνες και βατράχια, θα έβλεπε τις γλώσσες τους να ξεπετάγονται σαν αστραπές να κατατρομάξουν κάποιο βατραχάκι που είχε την ατυχία να βρεθεί κοντά στους κρυψώνες τους κι ύστερα να τ’ αρπάξουν με το μεγάλο τους στόμα και να το ακινητοποιήσουν με το φαρμάκι τους. Όταν στα μέσα του καλοκαιριού το ποτάμι λιγόστευε και γούρνιαζε εδώ κι εκεί, έβγαιναν και γλιστρώντας στην επιφάνεια του νερού, κυνηγούσαν διάφορα έντομα και σκορπούσαν συγχρόνως φόβο και τρόμο στα παιδιά που τσαλαβουτούσαν στους λάκκους.

Και τις οχιές. Τα κοντά, χοντρά φίδια με το ζιγκ ζαγκ χρωματισμό και το κέρατο στην άκρη του κεφαλιού τους. Όταν πήγαιναν στο χωράφι τους, στην Πάνου Λάκκα, με τα λιθάρια και τα παλιοχόρταρα στοιβαγμένα ένα γύρω, να μάσουν τις ελιές, τις έβλεπε συχνά να λιάζονται στο χινοπωριάτικο ήλιο κουλουριασμένες πάνου στις σταχτιές, λειχηνιασμένες πλάκες. Στο αντίκρισμά τους την έλουζε κρύος ίδρωτας κι έτρεμε σύγκορμη. Θυμάται και τα λόγια της συγχωρεμένης της γιαγιάς της: ‘Όποιον δαγκώσει το φιδάκι, βάλτου κερί και λιβανάκι’.

Στο Σικάγο που ζούσε από χρόνια τώρα έβλεπε κάποιους που είχανε κάτι φίδια μέχρι και δυο μέτρα μακριά. Τα είχανε στα σπίτια τους σαν φίλους, ‘πετ’ τα λέγανε στ’ αγγλικά και πολλοί τα έπαιρναν μαζί τους όπου πήγαιναν, κουλουριασμένα γύρω στο σώμα τους. Είχε ακούσει, μάλιστα, ότι τα βράδια κοιμόντουσαν μαζί στα ίδια κρεβάτια. Η σκέψη ότι θα άγγιζε ένα τέτοιο φίδι κι ακόμα περισσότερο, ότι θα το έπαιρνε αγκαλιά στο ίδιο της το κρεβάτι να κοιμηθούνε μαζί, της έφερνε πανικό. Στένευε ο λαιμός της και δεν μπορούσε να ανασάνει.

Δεν τα φοβόταν μόνον. Τα σιχαινόταν. Μια φορά είδε κάποιον στο Σικάγο που τηλεφωνούσε από έναν δημόσιο τηλεφωνικό θάλαμο. Ήτανε γυμνός απ’ τη μέση και πάνου κι είχε ένα από κείνα τα κιτρινόμαυρα φίδια κουλουριασμένο γύρω στη μέση του. Το φίδι παρέμενε ακίνητο, σαν πολύχρωμο σελάχι γύρω στην κοιλιά του. Δεν μπόρεσε να ελέγξει την ναυτία που ξαφνικά την κυρίεψε κι έκανε εμετό εκεί στο πεζοδρόμιο.

Και τα απεχθανόταν. Ίσως γι’ αυτό τον παρομοίαζε κι εκείνον με φίδι, γιατί τον αντιπαθούσε κι αυτόν το ίδιο δυνατά. Στην εκτίμησή της ήτανε κι αυτός ένα σωστό φίδι. Μια νεροφίδα, ένας αστρίτης, που το μαζώνεις στο σπίτι σου, το ταΐζεις, το ποτίζεις, το παίρνεις στο κρεβάτι σου, τ’ αγκαλιάζεις και ως αντάλλαγμα σε χτυπάει με το κεντρί του, σε φαρμακώνει, την ώρα που δεν προσέχεις, δεν έχεις το νου σου. Την ώρα που του έχεις πλήρη εμπιστοσύνη.

«Τόσα χρόνια που έζησα μαζί του, πώς πέρασαν, θεέ μου. Αυτή ήταν η τύχη μου, το τυχερό μου».

Στη σκέψη αυτή τα μάτια της Χριστίνας πλημμύρισαν δάκρυα. Πήρε τη λευκή πετσέτα που ήτανε μπροστά της, πάνου στο τραπέζι, ανάμεσα στα ποτήρια και τα πιάτα και σκούπισε τα μάτια της, με προσοχή χωρίς να την δουν οι άλλοι της παρέας, προσηλωμένοι καθώς ήτανε στους χορευτές που λικνίζονταν στην πίστα στον έξαλλο ρυθμό ενός ανατολίτικου τραγουδιού. Ο άντρας της ο Πωλ δε φαινόταν πια στην πίστα, όπου χόρευε πριν από λίγο με κάποια νεαρή γυναίκα. Τον είχε χάσει από ώρα τώρα μέσα στην πολυκοσμία του κέντρου.

Ζήτησε συγγνώμη απ’ την παρέα και σηκώθηκε απ’ την καρέκλα της. Ήθελε να πάει στην τουαλέτα, να διορθώσει το μακιγιάζ που σίγουρα θα είχε μουτζουρωθεί απ’ τα δάκρυά της, αλλά, το σπουδαιότερο, να μείνει για λίγο μόνη, να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Δεν έκανε σύγκριση με εκείνες που χωρίζουν ή με εκείνες που τρέχουν κάθε τόσο στην αστυνομία ή στ’ άσυλα προστασίας θυμάτων οικογενειακής βίας. Ούτε με εκείνες που είναι τόσο φτωχές που δεν μπορούν ούτε το νοίκι τους να πληρώσουν, με εκείνες που η οικονομική τους κατάσταση δεν τις επιτρέπει ούτε την παραμικρή πολυτέλεια, ούτε ένα σοκολατάκι, που λέει ο λόγος. Το τυχερό το δικό της ήτανε μια απόλυτη ειρωνεία, μια σκέτη καταστροφή, ένα ακατανόητο παράδοξο, τα είχε όλα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε τίποτα.  Κι η αιτία ήταν εκείνος. Ο άντρας της ο Παύλος. Πωλ τον λέγανε στην Αμερική και Πωλ του είχε μείνει ακόμα και στο χωριό που έρχονταν οι δυο τους ταχτικά τα τελευταία χρόνια, όπως είχανε κάνει και φέτος.

Στην αρχή, όταν πρωτοπήγε στην Αμερική, τότε που έφυγε να πάει νύφη στο Σικάγο, έκαναν πολύ καιρό να επιστρέψουν. Αμερική άκουγε ο κόσμος και τρέχανε τα σάλια τους. Πώς να βρισκόταν τρόπος να πάνε όλοι στην Αμερική! Πλούσια τα ελέη του Κυρίου στην Αμερική. Λέγανε ιστορίες που έκαναν τα μάτια των συνομιλητών τους να ανοίγουν διάπλατα και τις καρδιές τους να γοργοχτυπάνε σαν να είχανε κερδίσει το λαχείο.

«Μη το σκέφτεσαι καθόλου, κόρη μου», είχε πει η θεία της η Αγγελικώ. «Να το αποφασίσεις, μάτια μου και να πας. Κι ο Παύλος είναι καλός, θα περάσεις καλά μαζί του. Είσαι τυχερή που σε ζήτησε. Ούτε προίκα, ούτε τίποτα. Τριακόσιες χρυσές ζητάνε οι γαμπροί τούτες τις μέρες. Πού να τα βρούνε οι γονείς σου! Εδώ αν κάτσεις, τι θα κάνεις; Θα σε φάει η ερημιά, μάτια μου, θα μαραζώσεις. Εγώ, αν ήμουνα στη θέση σου, δε θα το σκεφτόμουνα καθόλου, δε θα το σκεφτόμουνα καθόλου».

Έτσι πήρε το αεροπλάνο και μια ωραία πρωία έφτασε, νύφη, στο Σικάγο.

Ήταν όμορφη η Χριστίνα, ψηλή και λυγερή κι έφερνε μαζί της τη λαμπράδα και τη ζεστασιά του ελληνικού καλοκαιριού, τη φρεσκάδα και την ηρεμία της ελληνικής υπαίθρου.

Ο Πωλ ενθουσιάστηκε απ’ την πρώτη στιγμή που την είδε. Δεν είχαν ιδωθεί για οχτώ χρόνια, από τότε που τον κάλεσε ο θείος του στην Αμερική κι εκείνη ήταν ακόμα μικρούλα, μόλις δέκα χρονών. Και τώρα την αντίκριζε στην πλήρη εφηβεία της, όμορφη σαν τριαντάφυλλο. Δε δίστασε να της υποσχεθεί όλα τα καλά του κόσμου. Σαν πριγκίπισσα θα την είχε, βασίλισσα της καρδιάς του θα την έκανε και πολλά παρόμοια κλισέ που έλεγε κι επαναλάμβανε κάθε τόσο και λιγάκι.

Ο Πωλ είχε την οικονομική άνεση να κρατήσει, τουλάχιστον, τις υλικές υποσχέσεις του. Ο θείος του τον βοήθησε να ανοίξει δικό του εστιατόριο σε μια πλούσια γειτονιά του Σικάγο. «Καρυάτιδες» το είχε ονομάσει. Δεν άργησε να γίνει ένα απ’ τα κοσμικότερα και πολυτελέστερα ρεστοράν της πόλης, φημισμένο για την εξυπηρέτηση και την εκλεκτή ελληνική κουζίνα του. Έφερνε τους καλύτερους μαγείρους απ’ την Αθήνα και τους ακριβοπλήρωνε. Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη.

Οι πελάτες έρχονταν απ’ όλες τις συνοικίες της πόλης. Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που χρειαζότανε να κλείσουν το τραπέζι τους εβδομάδες μπροστά.

Τα οικονομικά του Πωλ εξελίσσονταν κάθε μέρα και καλύτερα. Οι επενδύσεις του σε άλλες επιχειρήσεις και σε μετοχές αυξάνονταν. Το μόνο που του έλειπε τώρα ήταν ένας μόνιμος σύντροφος, μια σύζυγος.  

Είχε ακούσει πολλά και καλά λόγια για τη Χριστίνα Καλογερόπουλου απ’ το διπλανό χωριό. Ο θείος και η θεία του είχανε στενές σχέσεις με την οικογένειά της. Κάθε φορά που ταξίδευαν στην Ελλάδα επισκέπτονταν τους παλιούς τους φίλους, τον Κώστα και την Φιλιώ Καλογερόπουλου και περνούσαν αρκετές μέρες μαζί. Έβλεπαν τη Χριστίνα να μεγαλώνει, να ομορφαίνει και να ωριμάζει. Έκαναν την πρόταση και χωρίς καλά, καλά να το καταλάβει η Χριστίνα βρέθηκε στην Αμερική.

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Η Χριστίνα ήταν η αγαπημένη του Πωλ, η λατρεία του, η νέα του θρησκεία. Την παρουσίασε σε όλους τους φίλους και στους στενούς συνεργάτες του. Την πρόβαλε στην αμερικανική κοσμική κοινωνία. Διοργάνωσε προς τιμή της τα πιο εξαιρετικά πάρτι με εκλεκτούς καλεσμένους που άφησαν εποχή στα κοινωνικά χρονικά όχι μόνο της ελληνικής παροικίας του Σικάγο, αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας.

Με τον καιρό, όμως, το ενδιαφέρον του για τη Χριστίνα άρχισε να ατονεί. Είχανε περάσει κοντά δυο χρόνια από τότε που παντρεύτηκαν, αλλά η Χριστίνα δεν έμενε έγκυος. Ο Πωλ μια μέρα ψιθύρισε κάτι για ‘στειρότητα’ κι άφησε να υπονοηθεί ότι το πρόβλημα ήτανε με τη Χριστίνα. Πρότεινε να υποβληθούν σε εξετάσεις κι οι δυο. Η Χριστίνα διάλεξε να πάει πρώτη αυτή κι αργότερα, αν ήταν αναγκαίο, ο Πωλ. Οι εξετάσεις της Χριστίνας βγήκαν αρνητικές. Δεν υπήρχε πρόβλημα γονιμότητας με εκείνη. Ύστερα από ένα μήνα και χωρίς να το γνωρίζει ο Πωλ, η Χριστίνα επανέλαβε το τεστ να βεβαιωθεί, να είναι σίγουρη ότι δεν ήταν εκείνη η αιτία. Και πάλι τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Σίγουρα πια δεν ήταν εκείνη το πρόβλημα.

Ο Πωλ αρχικά ανέβαλε τις δικές του εξετάσεις και στη συνέχεια τις ακύρωσε οριστικά. Ήτανε προφανές ότι δεν ήθελε να πάρει το ρίσκο και να βεβαιωθεί, τόσο αυτός όσο κι η Χριστίνα, ότι όντως ήταν εκείνος που είχε πρόβλημα στειρότητας. Τις πρώτες μέρες δεν ανέφερε τίποτα για τις εξετάσεις. Με τον καιρό, όμως, άφησε να εννοηθεί, με διάφορα μισόλογα και υπαινιγμούς, ότι η Χριστίνα ήταν η αιτία που δεν έκαναν παιδιά.

Η Χριστίνα δεν αντέδρασε δυναμικά για να αποφευχθεί η διαμορφωμένη δυσάρεστη κατάσταση κι ήτανε σαν να δεχόταν την υποκριτική στάση του άντρα της, σαν να υπέκυπτε στην υπεροχή του και τον αντιπαθούσε γι’ αυτό ακόμα περισσότερο.

Συγχρόνως η Χριστίνα άρχισε να ανακαλύπτει μια άλλη πλευρά του Πωλ που δεν ήθελε να παραδεχτεί ως τώρα. Προφασιζόμενος την απογοήτευσή του με τη δήθεν ανικανότητα της συζύγου του να του κάνει παιδιά, ο Πωλ αναζητούσε αλλού την ερωτική του ικανοποίηση.

«Έτσι ήταν πάντα, μην τον παίρνεις στα σοβαρά», προσπάθησε να την καθησυχάσει ο θείος του Πωλ που είχε αρχίσει και εκείνος να υποψιάζεται ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά ανάμεσα στον ανιψιό του και τη Χριστίνα.

«Τι εννοείτε όταν λέτε ‘έτσι ήταν πάντα’, πώς ήταν δηλαδή;»

«Από ανέκαθεν του άρεσαν πολύ οι γυναίκες, τα γλέντια, οι ταβέρνες. Μόλις έστρωσε η δουλειά με τις μπίζνες, το ’ριξε πάλι στις διασκεδάσεις, τα ξενύχτια. Τι να σου πω… Κάνε υπομονή, κορίτσι μου, είμαι σίγουρος τα πράγματα θα επανέλθουν στο κανονικό». 

Έκανε υπομονή δέκα χρόνια τώρα. Αντί τα πράγματα να έρθουν στο ‘κανονικό’ γίνονταν χειρότερα. Πενηντάρης πλέον ο Πωλ δεν έλεγε να συμμαζευτεί. Οι κατηγορίες εναντίον της Χριστίνας είχαν πάρει δημόσιες διαστάσεις. Ο Πωλ την κατηγορούσε ανοιχτά και χωρίς επιφυλάξεις κι ο κόσμος, ακόμα κι οι στενοί φίλοι και συνεργάτες του, πίστευαν ότι αιτία ήταν εκείνη. Η δικαιολογία αυτή του επέτρεπε να επιδίδεται στις ερωτικές του περιπέτειες, στα ξενύχτια του, σε πολυήμερα ταξίδια, χωρίς τη Χριστίνα βέβαια, εντός και εκτός Αμερικής να καταλογίζει τις ευθύνες στην Χριστίνα, ότι εκείνη, τάχα, του στέρησε την ευτυχία, γιατί δεν ήταν ικανή να του κάνει παιδιά.

Η Χριστίνα αρχικά δέχτηκε την κατάσταση με καρτερικότητα και στωικότητα. «Θα του περάσει» σκεπτόταν, «δεν πειράζει» και παρόμοιες επιπόλαιες δικαιολογίες.

Ωστόσο, τίποτα δεν άλλαζε. Η αρχική της απογοήτευση έγινε αποξένωση και στη συνέχεια ένα αχαλίνωτο μίσος. Αντί να ήταν εκείνος ο ένοχος, κατηγορούσαν άδικα εκείνη, ενώ ο Πωλ είχε την ελευθερία και τη «δικαιολογία» να συμπεριφέρεται απέναντί της με τον πιο χυδαίο τρόπο. Οι φίλες της δεν έπαυαν να την πληροφορούν κάθε τόσο, πού τον έβλεπαν και με ποια, πάλι και πάλι. Είχε γίνει θέμα συζήτησης της ελληνικής παροικίας του Σικάγο. Η Χριστίνα κλείστηκε στο σπίτι και δεν ήθελε να βγει ποτέ πάλι πουθενά, δεν ήθελε να δει κανέναν.

Κρατούσε, όμως, τις τυπικότητες. Κάθε χρόνο ταξίδευε στην Ελλάδα, να βλέπει τους γονείς της που είχανε πια γεράσει, να κουβεντιάζει με τη μάνα της και να της λέει τις ανησυχίες της και τα παράπονά της.

«Κάνε υπομονή κόρη μου», προσπαθούσε να την καθησυχάζει κι η μάνα της. «Έτσι είναι οι άντρες, αλλά φταίμε κι εμείς οι γυναίκες. Ιδιαίτερα τούτες τις μέρες. Δεν τις βλέπεις που τα βγάζουν όλα στη φόρα;» Ήταν κι αυτή η δικαιολογία που πρότεινε η μάνα της, ότι τάχα φταίνε οι γυναίκες που τα «βγάζουν όλα στη φόρα», ακόμα ένα επώδυνο πλήγμα για τη Χριστίνα.

Τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Την ενοχλούσαν τρομερά. Νύχτες ολόκληρες έμενε ξάγρυπνη, όχι βέβαια να τον περιμένει να γυρίσει στο σπίτι ύστερα απ’ τις ολονύκτιες διασκεδάσεις του στα καμπαρέ και στα μπουζούκια, αλλά να σκέπτεται και να αγωνιά, να βρει μια λύση που θα την ικανοποιούσε, που κατά κάποιον τρόπο θα έλυνε το πρόβλημά της, που κατά κάποιον τρόπο θα την απάλλασσε απ’ την παρουσία του.

Θα μπορούσε να ζητήσει διαζύγιο και να τον ξεφορτωθεί μια και καλή. Ήταν εύκολο στην Αμερική να πάρει κάποιος διαζύγιο. Όμως, το όνομά της θα γινότανε λάσπη. Ο Πωλ δεν θα ανεχότανε μια τέτοια προσβολή: Να τον χωρίσει η γυναίκα του. Μάλλον θα αντέστρεφε τους όρους και θα κατηγορούσε πάλι εκείνη ως υπαίτια της καταστάσεως που τους οδήγησε στο διαζύγιο.

Η αυτοκτονία πέρασε απ’ το νου της πολλές φορές. Ούτε κι η επιλογή αυτή, όμως, της έδινε μια ικανοποιητική λύση. Απλά θα έβγαζε τον εαυτό της απ’ τη μέση κι ο Πωλ ύστερα από μερικές μέρες υποκριτικής λύπης και πένθους, θα είχε κιόλας κι όλη τη «νόμιμη» ελευθερία να κάνει ό, τι ήθελε. Η σκέψη αυτή έπαιζε, όμως, συχνά στο νου της και δεν μπορούσε να την αποβάλει οριστικά.

Όχι. Ήτανε νέα ακόμα η Χριστίνα. Δεν ήταν ούτε σαράντα χρονών. Έπρεπε να βρει τρόπο να απαλλαγεί απ’ αυτόν οριστικά και να προσπαθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της, όπως είχε κάνει κι η φίλη της η Ελένη.

«Είναι αλλεργικός μου είχες πει κάποτε. Είπες πως αν τον τσιμπήσει σφήκα ή μέλισσα, έχει τρομερά προβλήματα», παρατήρησε μια μέρα η Ελένη που είχανε συναντηθεί για καφέ.

«Ναι», είχε συμφωνήσει η Χριστίνα. «Πέρσι το Πάσχα που πήγαμε στο χωριό να γιορτάσουμε με τους δικούς του, τον τσίμπησε μια μέλισσα και πάρα λίγο να πεθάνει. Από τότε έχει πάντα μαζί του αντιαλλεργικά χαπάκια».

Η Χριστίνα είχε μείνει για λίγο σκεφτική, ενώ η Ελένη την κοίταζε επίμονα στα μάτια, σαν να ήθελε να της πει: «Ιδού η λύσις»…

…

ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ; ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΕΞΗΣ ΜΕΤΡΑ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΡΑΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΔΩ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ ΜΑΦΙΟΖΟΙ  ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΈΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΔΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ΟΥΔΕΝ ΜΕΤΡΟΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ . 
ΕΤΣΙ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΦΟΒΙΖΕΙ Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΤΙ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΜΠΡΟΥΣΕ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙ;
1/ ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ . ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ
2/ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ.
3/ ΝΑ ΑΠΕΛΑΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ  ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΠΟΙΝΙΚΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ. ΤΟΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΘΝΟΤΗΤΕΣ. 
4/ ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΑΛΒΑΝΟΙ -ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ-ΝΑ ΑΠΕΛΑΥΝΟΝΤΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΣ ΣΤΙΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥΣ 
5/ ΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΣΕΙ Ο ΕΝΤΙ ΡΑΜΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ ΤΟΤΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΕΙ ΤΙΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ.
6/ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΡΑΜΑ ΤΗΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΝΑ    ΒΑΖΟΥΜΕ ΒΕΤΟ   ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.
ΤΑ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΝΑΡΚΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΗΤΤΟΠΑΘΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ;

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ 

Ανακοίνωση ΣΦΕΒΑ για τα γεγονότα της Χειμάρρας

Posted: 01 Nov 2017 01:00 PM PDT

Αυτές τις μέρες στη Χειμάρρα επικεντρώνεται όλος ο μισελληνισμός του σύγχρονου αλβανικού κράτους. Είναι σε εξέλιξη το σχέδιο των Αλβανών για μία «γενοκτονία χαμηλής έντασης» με την εκδίωξη των γηγενών Βορειοηπειρωτών.

Όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες, αυτές τις μέρες, έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στα ιερά χώματα της Βορείου Ηπείρου. Εκεί που είναι ακόμη άταφοι οι παππούδες μας ήρωες του 1940, εκεί που τα αδέρφια μας δοκιμάζονται σήμερα.

Στους προσφιλείς μας Βορειοηπειρώτες και ειδικότερα στους Χειμαρραίους μεταφέρουμε τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μας για συνέχιση του αγώνα τους και τους διαβεβαιώνουμε ότι όχι μόνο η ΣΦΕΒΑ αλλά και όλος ο Ελληνισμός είναι στο πλευρό τους.

Χρέος της Ελλάδας είναι να μην περιοριστεί σε δηλώσεις αλλά εμπράκτως να δείξει στη γειτονική χώρα ότι δεν θα επιτραπεί η αλλοίωση του ελληνικού χαρακτήρα της Χειμάρρας. Να μην επιτρέψουμε επ’ ουδενί την επανάληψη του φαινομένου των Αγίων Σαράντα, όπου ο Ελληνικός πληθυσμός από μία πλειοψηφία του 55% το 1991 κατέληξε με την «τουριστική» και «οικονομική» ανάπλαση της περιοχής μειοψηφία στο ίδιο τους το σπίτι. 

ΣΦΕΒΑ, 1/11/2017