Το χρονικό του
εποικισμού της Ελλάδος το δικαίωμα να έχεις πατρίδα
του καθηγητή Κ. Ρωμανού
Ο καθηγητής
Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός στο προηγούμενο άρθρο του με θέμα το ζήτημα της Μαζικής
Μετανάστευσης 2016, επισήμανε, ανέλυσε και παρέθεσε σειρά στοιχείων
αποδεικνύοντας και στον πιο δύσπιστο αλλά λειτουργικά σκεπτόμενο αναγνώστη ότι
οι μαζικές μετακινήσεις ασιατικών και αφρικανικών πληθυσμών στην Ευρώπη δεν
είναι κάποια φυσική εξέλιξη, απόρροια των πολεμικών συγκρούσεων αλλά υλοποίηση
συγκεκριμένου σχεδίου στο οποίο συμμετέχουν κυβερνήσεις κρατών και θεσμοί,
μυστικές υπηρεσίες, ΜΚΟ με πακτωλό χρημάτων, πολυεθνικές εταιρείες και ότι άλλο
απαρτίζει την λεγόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Στο επισυναπτόμενο
νέο άρθρο-ανάλυση του, προχωράει και καταδεικνύει τα τραγικά αποτελέσματα της
Μαζικής Μετανάστευσης στην χώρα μας και τους πολίτες της με τον διαφωτιστικό
τίτλο «Το χρονικό του εποικισμού της Ελλάδος». Αυτό που συμβαίνει σήμερα όμως,
είναι η κορύφωση μιας μακρόχρονης προσπάθειας βίαιης αλλαγής/αντικατάστασης του
πληθυσμού της Ελλάδας (και της Ευρώπης) ώστε να καταλήξει μια πολύ-πολιτισμική
κοινωνία στα Αμερικάνικα πρότυπα που θα την καταστήσει απόλυτα ελεγχόμενη.
Προτείνουμε ολόθερμα,
σε όποιον ακόμα μπορεί να συλλογάται ελεύθερα, να αναγνώσει όλο το άρθρο αν και
μακροσκελές. Μόνο να κερδίσει έχει … Αλλά και αν ακόμα δεν είναι διατεθειμένος
για την πλήρη ανάγνωση, ας σταθεί στο κεφάλαιο 11, «Το δικαίωμα να έχεις
πατρίδα» … Ειδικά αν νιώθει Αριστερός … Και ας επιτρέψει στον εαυτό του να
στοχαστεί αληθινά αλλά και να νιώσει έως το βαθύτερο κύτταρό του τι πραγματικά
σημαίνει Ανθρωπισμός!
Τότε ίσως τα λόγια του Αθηναίου στρατηγού Μιλτιάδη προς τους Έλληνες πριν από
την μάχη του Μαραθώνα να δονήσουν την ψυχή του με το αληθινό τους νόημα :
Μάχη του
Μαραθώνος,11η Σεπτεμβρίου 490 π. Χ.
Πριν από τη μάχη των
Ελλήνων εναντίον των Περσών στον Μαραθώνα, ο στρατηγός των Αθηναίων Μιλτιάδης,
απευθυνόμενος στους Έλληνες, είπε:
«Εάν τους
νικήσουμε αυτοί έχουν πατρίδα να επιστρέψουν,
Εάν μας νικήσουν εμείς δεν έχουμε πού αλλού να πάμε.»
Το χρονικό του
εποικισμού της Ελλάδος
1.Σχολική παιδεία
και πολυπολιτισμός
Οι Έλληνες είναι ψύχραιμοι απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα, γράφει η
Frankfurter Allgemeine(19-3-2016) και αυτό την ώρα που οι πολιτικοί των
κοντινών βαλκανικών χωρών προσπαθούν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον με
συνθήματα «έξω οι ξένοι!» και ένας υπουργός του Βελγίου απαίτησε να βυθίζονται
μεταναστευτικά πλοιάρια από την Τουρκία. «Κάτι τέτοιο δεν θα έκανε ποτέ η
Ελλάδα» είπε ο αναπληρωτής υπουργός μετανάστευσης Μουζάλας, αναφέρει η
Allgemeine, και κανένας δεν του έκανε κριτική. Ιδιαίτερα ψύχραιμος είναι ο
Δημήτρης Μάρδας, αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών, σε συνέντευξη με αυτήν την
εφημερίδα. «Αν μείνουν μερικές χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα, αυτό δεν
αποτελεί άλυτο πρόβλημα, εφ’ όσον υπάρχει εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι
θα αναλάβει τα έξοδα φιλοξενίας.» Αλλά και η αντιπολίτευση, το κόμμα της Νέας
Δημοκρατίας αποφεύγει κάθε εχθρικό προς τους αλλοδαπούς σχόλιο και περιορίζεται
στην κριτική του ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης, όταν π.χ η τελευταία αρχές του
2015 έκλεισε ένα στρατόπεδο προσφύγων και τους έφερε με λεωφορεία στο κέντρο
της Αθήνας, όπου τους άδειασε χωρίς να τους παράσχει κατάλυμμα. Παρά ταύτα η
Ελληνική ψυχραιμία μπορεί και να οφείλεται σε μια παρεξήγηση, κλείνει η
εφημερίδα, διότι ως τώρα όλοι πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες θα φύγουν και όταν
τους πουν ότι θα μείνουν, μπορεί ν’ αρχίσουν οι διαμαρτυρίες…
Η εποχή μας είναι γρήγορη και μέσα σε δέκα μέρες… τους το είπαν. 29-3-2016 η
κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη είπε ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη
για μακροχρόνια παραμονή προσφύγων. Το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής
άρχισε να εξετάζει αιτήσεις ασύλου και θέματα εγκατάστασης προσφύγων. Ο
υπουργός παιδείας Φίλης με αλλεπάλληλες εγκυκλίους προς τα σχολεία κάλεσε τους
μαθητές «ν’ ανοίξουν την αγκαλιά τους και την γειτονιά τους στους πρόσφυγες».
Εκπαίδευση στην υπηρεσία νέων μεταναστών.
Όλοι στο Υπουργείο
Παιδείας από τον Αντώνη Λιάκο ως την Σία Αναγνωστοπούλου πυρετωδώς ετοιμάζουν
την κλιμάκωση της πολυπολιτισμικής ουδετεροεθνούς ουδετεροθρησκευτικής
εκπαίδευσης. Για το μάθημα της ιστορίας στόχος είναι η σύνολη υπέρβαση του
Παπαρρηγόπουλου και της διδασκαλίας περί διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού.
Η ιστορία ξαναγράφεται για να υπηρετεί αυτό που κρίνεται ως ανάγκη του τώρα.
Π.χ .η μικρασιατική καταστροφή, ως δημιουργός προσφυγικού ρεύματος, είναι κατά
την Σία Αναγνωστοπούλου σημαντική όχι ως ιδιαίτερο Ελληνικό πεπρωμένο, αλλά
επειδή το προσφυγικό είναι μεγάλο ζήτημα για την… παγκόσμια ιστορία. –Το
Ελληνικό ως μερικό απορροφάται από το γενικό, προκειμένου να προχωρήσουμε
αβίαστα στο επόμενο στάδιο, μια Ελλάδα η οποία αποτελείται από «πρόσφυγες»
ανεξαρτήτως προελεύσεως, μια προσφυγική μητρόπολη «φύσει» προορισμένη να
απορροφά εις το διηνεκές μεταναστευτικές «ροές»
Ο Αντώνης Λιάκος,
καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πάπας των εγχωρίων αποδομητών
της Ιστορίας, έχει αναλάβει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την εποπτεία εκπόνησης
αναλυτικών προγραμμάτων για το μάθημα ιστορίας όλων των βαθμίδων. Εκ των ούκ
άνευ θεωρεί ο Λιάκος την κατάργηση του «αφηγήματος Παπαρρηγόπουλου» Οι μαθητές
να μάθουν να σκέπτονται πληθυντικά, όχι εθνικά. Το μάθημα της Ιστορίας δεν θα
έχει κέντρο την Ελλάδα, Θα γίνει ευρεία αναδόμηση του προγράμματος με αναφορά
στην πολυπολιτισμική κοινωνία. Ζητούμενο είναι όχι η Εθνική, αλλά η Ιστορική
συνείδηση. Ζητούμενο είναι «ποια ιστορία θα αφορά και τα μεταναστάκια!»
Η ιστορική συνείδηση
να λειτουργήσει ως συγκολλητική ουσία. Ο μαθητής να μην βλέπει αυτόν τον κόσμο
γαλανόλευκο και ανάδελφο!. Ο Λιάκος δεν μασάει τα λόγια του. Ομιλεί ανοιχτά στο
πανεπιστήμιο, π.χ για τις σφαγές και εγκλήματα των Ελλήνων κατά των Τούρκων το
1922. Όποιος έχει επισκεφτεί το πολεμικό μουσείο Κων/πόλεως και γνωρίζει την
κρατική Τουρκική γραμμή, αντιλαμβάνεται ότι οι γαλλικές ιστορικές πηγές του
Λιάκου δεν είναι άλλες από αυτές που χρησιμοποιεί αυτολεξί η προπαγάνδα του
τουρκικού υπουργείου εξωτερικών. Ο Λιάκος είναι αρχετυπικός εκπρόσωπος του
Ελληνικού Ανθελληνισμού.
2.Ιθαγένεια με τον
νόμο Ραγκούση (ΠΑΣΟΚ)
Σε κάποιο επόμενο άρθρο της η Frankfurter Allgemeine ίσως διδαχθεί από την
Ελλάδα πώς είναι δυνατόν χωρίς διαμαρτυρίες, με συνεχιζόμενη ψυχραιμία κυβερνώντων
και κυβερνωμένων, να μεταλλαχτεί ολικά μια χώρα τόσο πληθυσμιακά όσο
πολιτιστικά. Μια πλήρης κατανόηση του φαινομένου προϋποθέτει εν τούτοις μια
γνώση της προϊστορίας του μεταναστευτικού στην Ελλάδα : Π. χ των αποφάσεων περί
«εθνικής στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών 2011-15» η
οποία εκτίθεται στο υπ΄αρ.318/11-4-2011 έγγραφο της «Γενικής Γραμματείας
Πληθυσμού και Κοινωνικής Συνοχής» του Υπουργείου Εσωτερικών. Εδώ πληροφορούμεθα
ότι το «εθνικό συμφέρον επιτάσσει να συνεχισθεί η νόμιμη μετανάστευση» (και εδώ
η ετικέττα «εθνικό»είναι προσχηματική)και ότι «η χώρα θα χρειαστεί και νέους
μετανάστες προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο γήρανσης του πληθυσμού».
Ακόμα παλαιότερα, το
2010, η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου ως πρώτο νομοθετικό μέλημα της φρόντισε να
ψηφισθεί στην βουλή ο αποκαλούμενος «νόμος Ραγκούση» για την ιθαγένεια, ο
οποίος είχε προταθεί 26 Μαρτίου 2009 από την «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα
του Ανθρώπου» και το « Εθνικό Παρατηρητήριο κατά του Ρατσισμού και της
Ξενοφοβίας» »(αμφότερα χρηματοδοτούμενα από τον Σόρος) Εδώ ο όρος ιθαγένεια
χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά αντί του ορθού υπηκοότητα, προκειμένου όχι απλώς
να πολιτογραφηθούν «Έλληνες όλοι όσοι γεννώνται στο ελληνικό έδαφος (δίκαιο
εδάφους – jus soli), αλλά και να μην διακρίνονται εννοιολογικά από αυτούς που
ανήκουν στο ελληνικό γένος ως γόνοι Ελλήνων (δίκαιον αίματος – jus sanguinis).
Εναλλακτικά πρόβλεψε ο νόμος Ραγκούση, κτήση ιθαγενείας για παιδιά μεταναστών
που ναι μεν δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αλλά παρακολούθησαν ελληνικό σχολείο.
Να σημειωθεί εδώ το γενικώς αποσιωπούμενον, ότι τα παιδιά αυτά είχαν ήδη
ιθαγένεια, αυτήν των γονέων τους στην χώρα προέλευσης τους. Προβλέπει ο
ελληνικός νόμος και ο νόμος των χωρών προέλευσης διπλή ιθαγένεια; Ο προπαγανδιστικός
ορυμαγδός των Μ.Μ.Ε. έθαψε το ερώτημα. Να μην πάρουν ιθαγένεια «παιδιά που δεν
γνωρίζουν άλλη χώρα παρά την Ελλάδα»; ή τα παιδιά αυτά που είναι de facto
Έλληνες ως «της Ελληνικής παιδείας μετέχοντα»;(παραποίηση της ρήσεως
Ισοκράτους).Και εδώ όπως παντού η προπαγάνδα απευθύνθηκε στο συναίσθημα της
άλογης συμπάθειας και στην ετυμηγορία της ημιμάθειας.
Προς τιμήν της ελληνικής αντίστασης ο νεαρός δικηγόρος Ιωάννης Ανδριόπουλος με
την προσφυγή του ανέτρεψε τον νόμο Ραγκούση (αν και μερικές χιλιάδες πρόλαβαν
ως τότε να πολιτογραφηθούν).Έπαινος ανήκει και στο Συμβούλιο Επικρατείας, το
οποίο απέρριψε τον λαθρονόμο Ραγκούση με ένα όχι τόσο σύνηθες για νομικούς
επιστήμονες ουσιώδες σκεπτικό: Το έθνος αναφέρεται στις παρελθούσες και
μέλλουσες γενεές και ανήκουν σ’ αυτό οι Έλληνες της διασποράς…
Το δίκαιο ιθαγενείας
εγκαθιδρύει άρρηκτο δεσμό του πολίτη με το κράτος… δεν επιτρέπει την είσοδο
στην λαϊκή κοινότητα (λαός) αλλοδαπών προσώπων χωρίς ουσιαστικό δεσμό με αυτήν-
ιδίως με την πρόβλεψη αθρόων πολιτογραφήσεων… ώστε εν τέλει να αποσυντίθεται η
έννοια του Έθνους. Ο νομοθέτης (του παλαιότερου νόμου περί ιθαγενείας)
μερίμνησε για την Εθνική ομοιογένεια του κράτους δια της θεσπίσεως δικαίου
ιθαγενείας επί τη βάσει του δικαίου του αίματος. Εκεί προβλέπεται και η συμβολή
της εκπαίδευσης στην ανάπτυξη Εθνικής συνειδήσεως. Στον νόμο
3284/2004,α217(κώδικας ελληνικής ιθαγένειας προσετέθει νυν ο νόμος 3838/2010 με
το νέο άρθρο 1/Α, από τον οποίο συνάγεται νέος τρόπος κτήσεως Ελληνικής
ιθαγενείας με την γέννηση του αλλοδαπού στην Ελλάδα ή την φοίτηση του σε
Ελληνικό σχολείο. Πρόκειται περί αθρόας πολιτογραφήσεως άνευ εξατομικευμένης
κρίσεως επί της προϋποθέσεως της υπάρξεως ή όχι ουσιαστικού δεσμού προς το
ελληνικόν έθνος του αιτούντος πολιτογράφησιν. Πέραν αυτού η ιθαγένεια αποτελεί
το τελικό στάδιο της ενσωμάτωσης και όχι το μέσον για την ενσωμάτωση όπως
αναφέρεται στο σκεπτικό του νέου νόμου. Οι νέες προϋποθέσεις δύνανται να
οδηγήσουν σε αναίρεση του συνταγματικού Εθνικού χαρακτήρα του κράτους. Όσον δε
αφορά το εκλογικό δικαίωμα σε εκλογές τοπικής αυτοδιοικήσεως αυτό είναι
λειτούργημα απαραίτητο για την πραγμάτωση λαϊκής κυριαρχίας και επιφυλάσσεται
μόνο στους Έλληνες πολίτες. Με την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας ο αλλοδαπός
καθίσταται πολίτης, όχι ιθαγενής. Δεν του αναγνωρίζεται η ελληνική Εθνική
ταυτότητα.
Η προϋπόθεση υπάρξεως
γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το Ελληνικό κράτος και κοινωνία δεν μπορεί να
αγνοηθεί, διότι άλλως ο νομοθέτης θα μπορούσε να προσδιορίσει αυθαιρέτως την
σύνθεση του λαού… με συνέπειες για την λειτουργία του πολιτεύματος και την
ομαλή εξέλιξη της κοινωνικής ζωής… δεδομένου ότι το status της ιθαγένειας είναι
αμετάκλητο. Δεν υπάρχει ατομικό δικαίωμα που γεννά αξίωση αποκτήσεως
Ιθαγένειας. Η παροχή ιθαγένειας είναι κυριαρχικό δικαίωμα του Εθνικού κράτους.
(Από την απόφαση του συμβουλίου Επικρατείας 460/2013)
Είναι παρά ταύτα κρίμα ότι το Συμβούλιο Επικρατείας δεν φρόντισε, στα πλαίσια
της γενναίας του απόρριψης του κουρελουργήματος Ραγκούση, να διασαφηνίσει τον
ίδιο τον όρο ιθαγένεια ετυμολογικώς, πράγμα που θα κατεδείκνυε ότι (λογικά)
μόνο νόμος αποδόσεως υπηκοότητος μπορεί να υπάρξει και ποτέ ιθαγενείας.
Ιθαγενής είναι(λεξικό Δημητράκου) ο καταγόμενος εκ της χώρας, εν ή κατοικεί,
αυτόχθων, ντόπιος. Ιθύς το πρώτο συνθετικό του Ιθαγενής, ως επίθετο σημαίνει
ευθύς, κατ’ ευθείαν βαίνων. Ιθύς-ύος -ως ουσιαστικό σημαίνει την κατ’ ευθείαν
γραμμήν πορεία. Υπάρχει ως επίθετο δε ο ιθαιγενής, ο κατ’ ευθείαν εκ νομίμου
γάμου γεννηθείς, νόμιμος, γνήσιος. Συμπεραίνομε εξ’ αυτών ότι (κατά Δημητράκον)
ιθαγενής είναι ο αληθώς κατ’ ευθείαν γραμμήν έλκων την καταγωγήν εκ κοινού
γενάρχου συνόλου ομογενών, αποτελούντων γένος, εθνότητα, έθνος. – Εν τούτοις
παρά την έλλειψιν ετυμολογικής διασαφήνισης της λέξεως, το Συμβούλιο
Επικρατείας δεν ευρίσκεται σε σύγχιση ως προς το πραγματικό της νόημα.
3.Ιθαγένεια με τον
νόμο Χριστοδουλοπούλου (ΣΥΡΙΖΑ)
Η απόρριψη του νόμου Ραγκούση – Παπανδρέου καθυστέρησε, αν όχι τον εποικισμό
της Ελλάδος, όμως την «ελληνοποίηση»των εισελθόντων μεταναστών έως το έτος 2015
και τον εκλογικό θρίαμβο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή, όπως ήταν προβλέψιμο,
ανέλαβε πάραυτα την ολοκλήρωση του εθνομηδενιστικού έργου της κυβέρνησης
Παπανδρέου. Ομιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «στο κόκκινο» (δημοσίευση
2-6-2015) η υφυπουργός μετανάστευσης Τασία Χριστοδουλοπούλου δήλωσε ότι
«ετοιμάζει νέο νομοσχέδιο ιθαγένειας που να μην μας το κηρύξουν πάλι από το
Συμβούλιο Επικρατείας αντισυνταγματικό. Προσπαθήσαμε να κάνουμε έναν τέτοιο
συνδιασμό διατάξεων, με βάση την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, ώστε
πραγματικά να μην μπορεί να μας τον αγγίξει κανείς στο μέλλον». Θα βγει άραγε
αληθινή η Χριστοδουλοπούλου; Πληροφορούμεθα ότι ένας πελάτης του Γιάννη
Ανδριόπουλου έχει ήδη προσβάλει και το δικό της κουρελούργημα και ότι επίκειται
επ’ αυτού νέα κρίση του Συμβουλίου Επικρατείας
Η Χριστοδουλοπούλου
ξεπέρασε με γνήσια βαρβαρική περιφρόνηση της ελληνικής γλώσσας τον σκόπελο της
λέξης ιθαγένεια. «ο Κώδικάς μας», είπε στην βουλή 24-6-2015, «λέγεται κώδικας
ελληνικής ιθαγένειας. Δεν είναι κώδικας υπηκοότητας. Το ποια είναι η ετυμολογία
δεν μας ενδιαφέρει. Εμείς τώρα ρυθμίζουμε με νομικό τρόπο το πώς και με ποιους
όρους μπορεί κάποιος να γίνει Ελληνας». (να πως οι πολιτικοί ρυθμίζουν
αυθαίρετα την σύνθεση του Έθνους) Προηγουμένως είχε η μοιραία γυναίκα κανονίσει
στην επιτροπή της βουλής για τη συζήτηση του νομοσχεδίου (της) τροποποίησης του
κώδικα ιθαγένειας να παρευρίσκονται οι εξής εκπρόσωποι φορέων: Ο Συνήγορος του
πολίτη(συνήθως του επίδοξου πολίτη),η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του
Ανθρώπου(δηλ. επιτροπή δικαιωμάτων μεταναστών), το Συμβούλιο Ενταξης Μεταναστών
του Δήμου Αθηναίων, Η Ελληνική ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η Υπατη
Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους Πρόσφυγες, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, και η
Οργάνωση Νέων «Generation 2.Ο» Οι τελευταίοι ήσαν έγχρωμοι μετανάστες με άποψη
και απαιτήσεις.
Στην αγγλική γλώσσα
υπάρχουν οι όροι «immigration policy» και «immigrant policy»δηλαδή
«μεταναστευτική πολιτική» και «πολιτική μεταναστών». Η πρώτη αφορά στο εθνικό
συμφέρον που υπαγορεύει ποιοι και πόσοι γίνονται αποδεκτοί στο κράτος υπό
ποίους όρους. Η δεύτερη ασχολείται με την επίλυση προβλημάτων νομίμων
μεταναστών που ευρίσκονται στην επικράτεια(γλώσσα, εργασία, υγεία, ένταξη,
κτλ.)Η Ελλάδα δεν γνωρίζει την πρώτη έννοια, γνωρίζει μόνο την δεύτερη. Γι’
αυτό και η Χριστοδουλοπούλου έφερε στην συζήτηση μόνον φορείς μεταναστών, όχι
φορείς της ελληνικής κοινωνίας. Στην συζήτηση της προηγούμενης μέρας είχαν
λάβει μέρος βουλευτές των υπαρχόντων κομμάτων, που συμφώνησαν με το νομοσχέδιο
με μοναδική εξαίρεση την Xρυσή Aυγή. Συμφώνησε και ο βουλευτής των Ανεξάρτητων
Ελλήνων Μαυραγάνης, ο οποίος εξήρε το νομοσχέδιο ως «δικαιοπολιτικό» και παρά
τις όποιες «νομοτεχνικές» ατέλειες, ως «αναγκαίο ανθρωπιστικά». Το νομοσχέδιο
αποτρέπει «δια της παιδείας» την «γκετοποίηση» (να το πει αυτό στους
τζιχαδιστές τον Βρυξελλών) και προάγει την «ελληνοποίηση»(προφανώς με τα
ελληνοπρεπέστατα νέα σχολικά βιβλία).
Η ψήφιση του
νομοσχεδίου στην βουλή 8 Ιουλίου 2015 συνέπεσε, όχι τυχαία, με την καταιγιστική
μιντιακή κάλυψη των διαπραγματεύσεων Τσίπρα με τους «Θεσμούς»(οι οποίες ως
γνωστόν στέφθηκαν με σκανδαλώδη αποτυχία και καταβαράθρωση του Εθνικού
συμφέροντος) και πέρασε εντελώς απαρατήρητη. Κανένα μεγάλο Μ.Μ.Ε. δεν ανέφερε
ότι ναι, σήμερα ελληνοποιήθηκε εις το διηνεκές τεράστιος αριθμός αλλοδαπών και
άλλαξε εσαεί ο ορισμός του Έλληνα ιθαγενούς, με την σφραγίδα της βουλής των
Ελλήνων. Καλύτερη κάλυψη ενός ειδεχθούς εγχειρήματος δεν θα μπορούσε να
υπάρξει.
Που στηρίζεται το
νομοσχέδιο Χριστοδουλοπούλου ώστε να επιβιώσει του Συμβουλίου Επικρατείας εκεί
που το προηγούμενο απέτυχε; Απ’ ότι μπορούμε να δούμε, στην πρόβλεψη ότι δεν
αρκεί η γέννηση αλλοδαπού στην Ελλάδα, αλλά απαιτείται η εγγραφή του στην πρώτη
τάξη δημοτικού σχολείου και οι γονείς του να έχουν μόνιμη διαμονή πέντε ετών
στην Ελλάδα. Πέραν αυτών ελληνοποιούνται παιδιά με τουλάχιστον 6 έτη φοίτησης
σε ελληνικά σχολεία. Καλώς εχόντων των πραγμάτων το Συμβούλιο Επικρατείας
εύκολα θα απορρίψει και αυτό το νομοσχέδιο, με το παλαιό επιχείρημα ότι πρώτον,
η απόδοση ιθαγενείας δεν είναι προϋπόθεση αλλά αποτέλεσμα της ένταξης, οπότε
ένα παιδί στην πρώτη δημοτικού έχει πολύ χρόνο να διανύσει προκειμένου να
ενταχθεί-αν ενταχθεί-στην ελληνική κοινωνία. Αλλά και το παιδί που έχει
φοιτήσει έξη έτη δεν απαλλάσσεται της υποχρεώσεως να αποδείξει ότι η ένταξη του
είναι ουσιαστική, σύμφωνα με το προηγούμενο σκεπτικό του Συμβουλίου
Επικρατείας. Δεν υπάρχει αυτόματη, αθρόα απόδοση ιθαγένειας κατά τον νόμο. Στις
περισσότερες χώρες, ο επίδοξος πολίτης εξετάζεται, μετά την ενηλικίωση από
επιτροπή η οποία αποφασίζει εάν πληροί ή όχι τις προϋποθέσεις για την απόδοση
υπηκοότητος.
Εάν πάλι το νέο
νομοσχέδιο δικαιωθεί από το Συμβούλιο Επικρατείας, δεν υπάρχει καμιά ανάσχεση
στην ελληνοποίηση. Τα ελληνικά σχολεία είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για το ξέπλυμα
ιθαγένειας και το ζήτημα της «νόμιμης πενταετούς παραμονής» των γονέων, λύνεται
με εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις και ψεύτικα χαρτιά. Ήδη καταγγέλθηκε από την
Ελληνική αστυνομία ότι αλλοδαποί που ελληνοποιήθηκαν στο παρελθόν, όταν
επρόκειτο να πάρουν ελληνικές ταυτότητες, κατέθεσαν έναν τεράστιο αριθμό ψευδών
στοιχείων στην αστυνομία. Και αυτό το προέβλεψε ο ΣΥΡΙΖΑ με… μείωση του
προστίμου για ψευδείς δηλώσεις στα πλαίσια του κώδικα ιθαγένειας από 1500-3000
ευρώ αρχικά, σε 150 ευρώ! Περαιτέρω «διευκολυντικές» διατάξεις περιλαμβάνουν
μείωση του προστίμου που καταβάλλει ο εργοδότης για απασχόληση παράνομων
αλλοδαπών από 150 σε 50 ευρώ, άδεια οικογενειακής επανένωσης για γονέα παιδιού
που γεννήθηκε στην Ελλάδα και (το καλύτερο όλων)δεν απαιτείται άδεια παραμονής
σε θύματα ρατσιστικής βίας!
4.Ανοιχτή μόνιμη
νομιμοποίηση
Το τμήμα δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ χαιρέτησε το νέο νομοσχέδιο εκτός άλλων διότι,
«ο ελληνικός λαός δεν είναι μια κοινότητα που ενοποιείται με βάση την καταγωγή
και το ελληνικό αίμα, αλλά η πολιτική κοινότητα αυτών που ζουν, εργάζονται και
αγωνιούν (sic) για το κοινό παρόν και το κοινό μέλλον τους στον τόπο μας» .-
Μάλλον συγχέεται εδώ η απόδοση κάρτας εργασίας με την απόδοση ιθαγένειας-.
Απίστευτες παγκοσμίως
πρωτότυπες διατάξεις, περιέχει ο «στόχος 10» του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ: ανοιχτή
και μόνιμη νομιμοποίηση, κατάργηση των άτυπων επαναπροωθήσεων, αποποινικοποίηση
της παράνομης εισόδου, απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε όλα τα παιδιά που
συμπληρώνουν τρία χρόνια παραμονής, δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές
εκλογές μετά από πενταετή νόμιμη παραμονή, ισότιμη πρόσβαση μεταναστών στην
υγεία, άδεια προς αναζήτησιν εργασίας και θεσπίζεται η αρχή της κατοικίας για
την κτήση ιθαγένειας! -Διαφαίνεται ότι η μετάλλαξη της Ελλάδος σε μουσουλμανική
χώρα είναι η μοναδική προγραμματική δέσμευση που πραγματοποιεί με συνέπεια ο
ΣΥΡΙΖΑ.
Όλος ο ΣΥΡΙΖΑ! Γιατί
τα κείμενα αυτά έχουν υπογράψει και «πατριωτικά» θεωρούμενα στελέχη, όπως ο
Παναγιώτης Λαφαζάνης.
Μέσα στα μέτρα των
ελληνικών κυβερνήσεων και προκειμένου η Ελλάς να γίνει χώρα εγκατάστασης
μεταναστών (εποικισμός), εκτός από τους νόμους Ραγκούση-Χριστοδουλοπούλου, για
την ιθαγένεια, συγκαταλέγονται και οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις. Έγιναν δυο
από το ΠΑΣΟΚ το 1997 και 2001 και άλλες δυο από την Νέα Δημοκρατία το 2005 και
2007. Οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις λαθρομεταναστών είναι αυτές καθ’ εαυτές
παράνομες, εφ’ όσον το κράτος επιβραβεύει με αυτές την καταστρατήγηση των ιδίων
νόμων. Γενικότερα παρατηρείται σε όλα τα επίπεδα αναστολή και υπονόμευση του
κράτους δικαίου προκειμένου να προσελκύονται στην Ελλάδα και να εγκαθίστανται
σε αυτήν μετανάστες.
Και η υπογραφή της συνθήκης Δουβλίνο II εντάσσεται στην γενικότερη βούληση για
εποικισμό της Ελλάδος. Μάλιστα το γεγονός ότι η συνθήκη αυτή, ενώ υπεγράφη το
2003, γνωστοποιήθηκε στην δημόσια σφαίρα μόλις το 2010, αποδεικνύει την
πρόβλεψη των κυβερνήσεων να εγκαθιστούν επί μια ολόκληρη επταετία στην χώρα
μετανάστες χωρίς να κινδυνεύουν από τυχόν αντίδραση των Ελλήνων. Αυτό, διότι οι
Έλληνες δεν εγνώριζαν ότι οι μετανάστες με την συνθήκη αυτή εγκλωβίζονταν στην
Ελλάδα. Όταν η κοινή γνώμη μετά το 2010 εμφανίστηκε σκανδαλισμένη από την
ύπαρξη του Δουβλίνου II, ολόκληρη η πολιτική ελίτ από τα δεξιά ως αριστερά,
έσπευσε να προτείνει, ως θεραπεία την κατάργηση της εν λόγω συνθήκης. Βεβαίως
εγνώριζαν πολύ καλά ότι η απαίτηση αυτή ήταν ανέξοδη εφ’ όσον η πραγματοποίηση
της δεν ήταν στο χέρι της Ελλάδος αλλά των Ευρωπαίων. Οι τελευταίοι εγνώριζαν
ότι η πολιτική ανοιχτών συνόρων της Ελλάδος σε συνδυασμό με την εσωτερική
ελεύθερη διακίνηση που προβλέπει το καθεστώς Σέγκεν, θα είχε ως αποτέλεσμα να
πλημμυρίσει η Ευρώπη με μετανάστες. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συνέβει το 2015,
όταν η Μέρκελ ανέστειλε το Δουβλίνo II.
Βεβαίως κανείς από
τους Έλληνες πολιτικούς δεν τόλμησε ή θέλησε να διακηρύξει την μόνη προφανή
λύση να κλείσουν τα σύνορα. Αντ’ αυτού όλοι έλεγαν: «Τα σύνορα μας είναι σύνορα
της Ευρώπης, ας έλθει αυτή να τα φυλάξει». Και εδώ, όπως ισχύει για το Δουβλίνο
II, η προτεινόμενη λύση δεν ήταν στην διακριτική ευχέρεια της Ελλάδος, αλλά της
Ευρώπης. Ήταν λύση προσχηματική, στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης. Θα ήταν
βέβαια αρκετό να σκεφτεί κανείς λογικά: Τι παραπάνω από το ελληνικό ναυτικό θα
μπορούσε να κάνει το ευρωπαϊκό ναυτικό για την φύλαξη των θαλασσίων μας
συνόρων; Προφανώς τίποτα περισσότερο, αν πρόκειται για την ικανότητα αποτροπής.
Άλλη είναι η χρησιμότητα της ευρωπαϊκής φύλαξης: Η ελληνική μεθόριος
περιέρχεται στην αρμοδιότητα των Βρυξελλών, προκειμένου στα πλαίσια ενός
μελλοντικού ενιαίου ευρωπαϊκού συμφώνου ασύλου να ελέγχονται άνωθεν οι «ροές»
μεταναστών κατά το δοκούν προς την Ευρώπη.
Όταν όλες οι χώρες
της ΕΕ θα έχουν αποδεχθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό άσυλο, αλλά και μια ενιαία
συνοριοφυλακή, οι μετανάστες θα μοιράζονται στις χώρες αυτόματα, χωρίς τυχόν
αντιρρήσεις των χωρών αυτών να υπονομεύουν την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», όπως
προς θλίψιν Μέρκελ και Βρυξελλών γίνεται σήμερα. Το σχέδιο αυτό φέρει όχι μόνο
την υπογραφή των Βρυξελλών, αλλά και του μεγάλου φιλανθρώπου George Soros. Με
την αποδοχή των ανωτέρω επιλύεται, με κοσμοπολίτικη κομψότητα, η έριδα Ελλάδος
Τουρκίας για το Αιγαίο. Δεν θα χρειάζεται η Ελλάδα να ανησυχεί γι’ αυτό, θα το
διαπραγματεύονται οι Βρυξέλλες και η Τουρκία. Αυτό το προδοτικό για τα ελληνικά
συμφέροντα σχέδιο κρύβεται, από την εποχή του Σημίτη και δώθε, πίσω από την
απροθυμία της ελληνικής πολιτικής ελίτ να χρησιμοποιήσει τις εθνικές ένοπλες
δυνάμεις για να φυλάξει τα σύνορα.
5. Ο Σόρος και το
ενιαίο Ευρωπαϊκό άσυλο
Στο τελευταίο του άρθρο με θέμα «Πώς Ελέγχεται η Ευρωπαϊκή Μεταναστευτική Κρίση
-Bringing Europe’s Migration Crisis Under Control»ο Σόρος προτείνει στην Ευρώπη
τον στόχο να δέχεται ετησίως 500.000 πρόσφυγες. (λόγω ευρωπαϊκών αντιδράσεων με
κλείσιμο συνόρων και άνοδο αντιμεταναστευτικών κομμάτων και κινημάτων,
εγκατέλειψε προσωρινά τον προηγούμενο στόχο ενός εκατομμυρίου ετησίως). Το
σχέδιο, λέει, απαιτεί 30 δις ετησίως. Το ποσό αυτό θα ξοδευτεί, α) για την
Τουρκία και άλλες συνοριακές χώρες προκειμένου να επιτρέπει σε πρόσφυγες να
εργάζονται όσο διαμένουν εκεί και να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, β)την
δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού συμφώνου ασύλου και συνοριοφυλακής,
γ)αντιμετώπιση του ανθρωπιστικού χάους στην Ελλάδα και δ) δημιουργία κοινής
πολιτικής σε όλη την Ε.Ε για την υποδοχή και ένταξη προσφύγων. Ο Σόρος
προσφέρει εκτεταμένη ανάλυση – χάριν της Ευρώπης- της οικονομικής πλευράς του
εγχειρήματος. Η Ε.Ε. λέει, έχει χωρίς δυσκολία την δυνατότητα να βρει τα 30 δις
ετησίως, αλλά μέχρι σήμερα λείπει η πολιτική θέληση. Ο τρόπος είναι μεγάλα
δάνεια, τα οποία θα επιτύχει η Ε.Ε χρησιμοποιώντας την μεγάλη δανειοληπτική της
πίστη. Τα δάνεια θα πληρώνονται από νέους φόρους, όπως π.χ. αυτόν που πρότεινε
ο Σόϊμπλε να βάλει στην βενζίνη(μήπως τέτοιος είναι και ο φόρος «αλληλεγγύης»
στην Ελλάδα;). Επειδή τα δάνεια θα ξοδεύονται άμεσα για την εξυπηρέτηση των
στόχων, θα μεγαλώνει (λόγω μετανάστευσης) η οικονομία των ευρωπαϊκών χωρών,
δημιουργώντας κίνητρα για την αποδοχή των μεταναστών από τις κοινωνίες (money
talks- στην Ελλάδα ένα κίνητρο είναι τα ενοίκια διαμερισμάτων από μετανάστες
–επιδοτούμενα ή όχι).
Κατά την διάρκεια της
ιστορίας, καταλήγει ο Σόρος, οι κυβερνήσεις εξέδιδαν ομόλογα για να
αντιμετωπίσουν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Θα ήταν ανεύθυνο λοιπόν να
επιτρέψουμε να διαλυθεί η Ε.Ε. για τον λόγο της έλλειψης χρηματοδότησης
προκειμένου να ελεγχθεί η προσφυγική κρίση.
Το άρθρο του Σόρος
έχει σημασία όχι απλώς επειδή εκθέτει απόψεις ενός τυχαίου ατόμου, αλλά λόγω
της παρατηρούμενης σύμπτωσης της ευρωπαϊκής και της ελληνικής πολιτικής με τις
απόψεις αυτές. Ο Σόρος δίνει γραμμή και πέραν αυτού διαθέτει ένα μεγάλο μέρος
της υποδομής (think-tanks,μη κυβερνητικές οργανώσεις, νομικές υπηρεσίες,
λομπίστες, διασύνδεση με την ευρωπαϊκή ελίτ και τους διακινητές ανθρώπων στον
τρίτο κόσμο) για την πραγματοποίηση αυτής της γραμμής. Αξιοσημείωτη δε, είναι η
κοσμοθεώρηση του, ότι κάθε εθνική κρίση οποθενδήποτε προερχόμενη, επιλύεται αν
την δεις ως επένδυση. Τι κι αν το αποτέλεσμα είναι άλλο από την λαϊκή θέληση;
Τα λεφτά κάμπτουν την λαϊκή θέληση (εφ’ όσον αυτή έχει προηγουμένως πριονιστεί
στο εθνικό της φρόνημα από ανελέητο ψυχολογικό πόλεμο) και η τροπή των
πραγμάτων τελικά αντανακλά την θέληση του κεφαλαίου. Και επί του προκειμένου
θέληση του κεφαλαίου τελικά είναι η μετάλλαξη της Ευρώπης και των λαών της.
