ΜΑΓΙΑ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ
(
Η σκέψη μου γυρίζει σ' αυτούς που μπόρεσαν να διατυπώσουν
την απαρχή κάθε εκδήλωσης στον κόσμο της μορφής που ζούμε. Ο Ξενοφάνης, ιδρυτής
της Ελεατικής Σχολής από την Ιωνία (Μικρά Ασία) μας παρουσίασε ένα μεγάλο
Μεταφυσικό θεώρημα.
«Εν το Παν». Τα πάντα βρίσκονται μέσα σ' αυτό και τίποτα
δεν εκδηλώνεται, δεν γίνεται, αν δεν προέλθει απ' Αυτόν. Η Αρχική Αιτία του
Παντός, είναι η Αιώνια Πηγή, είναι το Θείον προϋπάρχον, είναι η μόνιμη περιοχή
μέσ' την οποία συνυπάρχουν τα πάντα και στην οποία περιοχή τίποτα άλλο δεν
είναι δυνατόν να μπει, να μετατρέψει και να αλλοιώσει και να μεταμορφώσει τις
σκέψεις του Αιώνιου και Μόνου Ένα. Η πολλαπλότητα χρησιμοποιείται απ' τον
ανθρωπονού, ώστε να εννοήσει και να αντιληφθεί αυτά, που ο Θείος Νους, όχι μόνο
εννοεί, αλλά που καταστρώνει σε προγράμματα και τα εκδηλώνει, ενώ ταυτόχρονα τα
ζει, συμμετέχοντας μέσα σ' όλες τις λεπτομέρειες και σ' όλα τα σημεία, είτε
αρνητικά παρουσιάζονται στον ανθρωπονού, είτε θετικά. Αυτή η Θεία Πανπαρουσία
και η Θεία Πανενότητα και η Θεία Αιωνιότητα, στο αναλλοίωτο κύκλωμα της, έκαμε
τόση εντύπωση στο Νου του Ξενοφάνη, ώστε διατυπώνει τον θαυμαστό του μύθο, της
πολυσυνθετικότητας του Θείου Νου, που δεν Του μοιάζει παντελώς, ο ανθρωπονούς
με το διαιρετό του σύστημα.
Η απόδοση της αληθινής πρώτης αιτίας από τον φιλόσοφο,
είναι η φιλοσοφική αλήθεια, αν η αιτία είναι προϊόν της αμετάβλητης και Θείας
Οντότητας, Αυτής που περιλαμβάνει τα πάντα και τίποτα δεν είναι δυνατόν να
βρεθεί έξω από την πραγματικότητα αυτή. Η θέση και αντίθεση, το αγαθό και πονηρό,
κάθε δυαδική κατάσταση βρίσκεται μέσα στο Μόνο Ένα Ον, που ο ανθρωπονούς τα
ξεχωρίζει όλα τα ενιαία, για να αντιληφθεί τη μόνη αδιαίρετη υπόσταση τους.
Συνεπώς, όποιος φιλόσοφος βλέπει το μόνο Αίτιο για όλα, μαζί και τον δικό του
εαυτό, αυτός μονάχα έχει συλλάβει την Αλήθεια, κι' αυτός μονάχα ζει μέσ' την
αληθινή αιωνιότητα, όπου και η πραγματικότητα.
Οτιδήποτε άλλο, τοποθετείται ως το Πρώτο Αίτιο, είναι
συμβολισμός του φιλοσόφου η πλήρη άγνοια των συμβαινόντων. Π.χ. ο Ηράκλειτος,
βάζοντας σαν Πρώτο αίτιο την φωτιά, το αείζωο Πυρ, συμβόλιζε με τον δικό του
τρόπο, αυτό που ο Πυθαγόρας αποκαλούσε Μονάδα και ο Ξενοφάνης στην Ελέα βάπτιζε
δυναμικά «Εν το Παν». Ο Δυισμός του Πυθαγόρα σε Άρτια και Περιττά, δεν
χρησιμοποιείται απ' τον μαθητή του Ξενοφάνη, που έλκεται από τον Μονισμό του
και δεν συμφωνεί καθόλου με τον συμπατριώτη του Ηράκλειτο, που επιμένει στα
«ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ».
Ο κάθε διασκεπτόμενος αληθινά, ο φιλόσοφος της εποχής,
νιώθει αυτό το ενιαίο Ένα, απ' το οποίο τα πάντα προέρχονται και στο οποίο τα
πάντα καταλήγουν, με τον δικό του τρόπο κι' ανάλογα το ερμηνεύει. Το αείζωο Πυρ
του Ηράκλειτου, η Μονάδα του Πυθαγόρα, το Μόνο Ένα του Ξενοφάνη, συμφωνούν όλα
για την αλήθεια, που είναι πως τα πάντα έχουν μία αιτία, απ' την οποία βγαίνουν
και μορφοποιούνται και στην οποία ΠΡΩΤΟΑΙΤΙΑ, θα επανέλθουν, άλλα σύντομα και
άλλα αργά.
Όμως το Ένα αυτό (ΑΥΤΟ) είναι Πηγή απάντων, τόσο του
ελλόγου κόσμου, όσο και του άλογου, τόσο της έμβιας ζωής, όσο και της άβιας,
τόσο των ορατών στον άνθρωπο, όσο και των αοράτων, τόσο των αντιλαμβανόμενων,
όσο και των μη αντιλαμβανόμενων από την γνώριμη συνειδητή κατάσταση του
συνανθρώπου. Η αληθινή αντίληψη του Μόνου Ένα, γίνεται στον άνθρωπο, όταν αυτός
μπορέσει να χρησιμοποιήσει εν γνώση του η όχι, τον υπερσυνείδητο του αυλό η την
υπερβατική συνείδηση του, την υπερσυνείδητη κατάσταση του. Όμως οι πλείστοι των
σοφών, ανδρών η γυναικών, φτάνουν στον υλικότατο αυτό πνευματικό κραδασμό και
Θεώνται τον Αθέατο Δημιουργό των Πάντων.
Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου