ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΝΙΟΝΙΟ

Ο Νιόνιος ήταν ένας πρωτοποριακός και ρηξικέλευθος άνθρωπος. Ήταν  ανένταχτος αριστερός που έγινε αριστερός όχι από ιδεολογία, αλλά από αντίδραση για τους κυνηγημένους αριστερούς. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να παντρέψει το μαύρο με το άσπρο. Μπορούσε να ζευγαρώσει τα αντίθετα. Ήταν ασυμβίβαστος, ήταν τολμηρός και ατρόμητος, ήταν ο άνθρωπος που έλεγε φωναχτά αυτά που είχε στο μυαλό του για τον καθένα. 

Ήταν φοιτητής Νομικής. Παράτησε τη Νομική έβαλε στον ώμο του μια κιθάρα, βγήκε στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Αθηνών, έκανε οτοστοπ  σ’ ένα φορτηγό και ξεκίνησε το ταξίδι του προς την άγνωστη Αθήνα.

Προσωπικά τον θαυμάζω διότι άφησε τη ‘‘σιγουριά’’ που θα του έδινε ένα πτυχίο της Νομικής  και επαναστάτησε κατά του ίδιου του εαυτού του και προφανώς και κατά των γονιών του για τους οποίους δεν υπάρχει καμία αναφορά.

Είναι αυτός που δεν κώλωσε να τραγουδήσει τους κωλοέλληνες αυριανιστές και  ψευτοσισιαλιστές του ΠΑΣΟΚ.

Νιόνε συνέχισε το ταξίδι της ανεμελιάς και τραγούδα- γλέντα τους νεοέλληνες- κωλοέλληνες.

Και κάτι για τα κενά καθίσματα των αριστεροσοσιαλιστοκομμουνιστών στην εξόδιο ακολουθία του.

Αντί χαρακτηρισμών θα παραθέσω μια προσωπική μου ενέργεια.

Σαν υποψήφιος φιλοξενήθηκα από μία θεία μου Βασιλική πρωτοξαδέλφη της μάνας μου. Ένοιωθα και ακόμη νοιώθω μια μεγάλη ευγνωμοσύνη. Το μόνο που με χάλαγε από τη φιλοξενία, ήταν ότι ο σύζυγός της και ‘‘θείος μου’’ έφευγε-ερχότανε την τρέλαινε στα φιλιά  λές και ήταν πιτσουνάκια. Ενοιωθα άσχημα και αηδίστικά.

Στη κηδεία του πατέρα μου δεν είχε έλθει η θεία μου, αλλά δεν έστειλε ούτε καν ένα συλλυπητήριο τηλεγράφημα  στη μάνα μου. 

Κάποια στιγμή επισκέφθηκα στη Λαμία τη νύφη της και θεία μου Ευγενία. Για μια στιγμή η θεία μου Ευγενία μου ξεστόμισε ότι είχα στείλει ερωτική επιστολή στη κουνιάδα της και θεία μου Βασιλική.  Βεβαίως εξεπλάγην, αλλά παρακάλεσα τη θεία μου Ευγενία, επειδή δεν θυμόμουνα ακριβώς τι είχα γράψει στην ‘‘ερωτική μου επιστολή’’, να πει στη  θεία μου Βασιλική να μου στείλει ένα αντίγραφο.

Προσπάθησα να εξηγήσω τι μπορούσε να είχε συμβεί και ποιος έγραψε την ‘‘ερωτική επιστολή μου’’ στη θεία μου.

Δεν ήταν πολύ δύσκολο, διότι η θεία μου, αφ’ ενός μεν ήταν πολύ μεγαλύτερη από τον σύζυγό της, αφ’ ετέρου δε δεν την έλεγες και όμορφη, αν και την είχε πολιορκήσει παρά πολύ μέχρι να δεχθεί τον έρωτά του. Περί ορέξεως κωλοκυθόπιτα. 

Ο συζυγός της, δεν μπορώ να τον αποκαλέσω θείο, δεν ήταν μόνο παρά πολύ γυναικάς, αλλά ήταν και παρά πολύ ανέντιμος με όλη τη σημασία της λέξεως.

Πιθανότατα η θεία μου να εκφράζετο, γενικά, με κολακευτικά λόγια για μένα, οπότε ο μοιχότατος θέλοντας να δείξει ότι τη ζηλεύει κιόλας πήρε και έγραψε μια ερωτική επιστολή την υπέγραψε αντί εμού και την ταχυδρόμησε στη σύζυγό του για λογαριασμό μου.

Ποτέ δεν κράτησα κακία στη θεά μου διότι ήταν θύμα του συζύγου της τον οποίο υπεραγαπούσε. Για το μόνο που τη μεμφόμουνα ήταν ότι δεν με κάλεσε και να μου απευθύνει την ερώτηση στα ίσια μπροστά  στο σύζυγό της: Τι είναι αυτό που μου έστειλες Τάκη; Τη μεμφόμουνα ακόμη και για ένα ακόμη λόγο. Διότι ήταν πανέξυπνη.

Ο σύζυγός της έφυγε πρώτος από της ζωή. Όταν έφυγε η θεία μου, πήγα στην εξόδιο ακολουθία της, αφ’ ενός μεν για να τη συγχωρήσω που ήδη το είχα κάνει, αφ’ ετέρου δε και κυρίως διότι αισθανόμουνα  μεγάλη υποχρέωση.

Πότε δεν κλωτσάμε και δεν βρίζουμε ένα αδύναμο άτομο, πολύ σε περισσότερο ένα άψυχο σώμα.

Ο αιρετικός