Ο Paul Theroux έκανε τη θέση του να ταξιδεύει με τρένο και να γράφει για τις εμπειρίες του. Από την Άπω Ανατολή μέχρι την Αμερική, ταξίδεψε κατά μήκος σιδηροδρομικών γραμμών που διασταυρώνονταν τοπία μακριά και ξένα στο μάτι του, συλλέγοντας και συνθέτοντας αφηγήσεις καθώς πήγαινε μαζί. Ανεξάρτητα από το ότι δεν μιλούσε για το Χίντι ή ότι οι Ισπανοί του δεν μπορούσαν να διακριθούν, οι ρομαντικές περιπέτειες του Theroux, που ταξίδευαν, γοήτευαν τους αναγνώστες του όχι μόνο του χρόνου, πριν από την εμφάνιση φτηνών αεροπορικών εισιτηρίων, αλλά και για τη γενιά μου, οι ίδιοι ωθήσαμε πίσω στο νοσταλγικό ρομαντισμό του ταξιδιού.
Ωστόσο, όταν κατοικούσα στη Γαλλία, το τρένο ήταν ο σωτήρας μου. Ταξίδευα στις πόλεις με τις οποίες κανονικά δεν θα έφτασα ποτέ ποτέ (για λόγους αναβολής και αναποφασιστικότητας): είτε πρόκειται για ταξίδι μακράς διαδρομής, όπως το ταξίδι μου από τη Βουδαπέστη στην Πράγα, όπου κάθισα στο τραπέζι τραπεζαρίας πίνοντας μπύρες σε καρό τραπεζάκι τραπέζι ή ταξιδεύοντας από το Παρίσι στη Μασσαλία σε πέντε ώρες, βυθισμένο σε ένα βιβλίο που τελείωσα από τη στιγμή που έφτασα στη Μεσόγειο θάλασσα. Στα πολυάριθμα ταξίδια με τρένα που έκανα κατά τη διάρκεια των ετών ζωής μου στη Γαλλία, ήμουν τελικά σε θέση να κάνω τη δική μου διαδρομή επί τόπου και από το έδαφος, χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίζω την αναμονή στα αεροδρόμια ή ακόμα χειρότερα την αναπνοή στο ανελέητο , ζεστός αέρας μέσα σε ένα Boeing triple-whatever.
To put things into perspective, I grew up in Texas: a state that is roughly the same size as France. Traveling on the ground in Texas is cumbersome. In the many times I road-tripped out of Texas, to Colorado or New York, getting out of Texas from Houston, would take nearly 12 hours in a car.
Imagine what my young adventurous self would have been exposed to in Texas if Amtrak worked as efficiently as the TGV, France’s nationalized passenger rail system? Of course, I never knew any better until I moved to Europe, but the question looms ever so more since I returned to New York City, where the train has once again become my savior. (But only partially so considering the limits of the Northeast.)
So, yes, we have a problem with our train system. But what then?
The Unlikeable Culture of Commuter Rails
Richard White, professor of history at Stanford University, says this “popular resentment” of trains goes back to the 19th century. In a recent New York Times op-ed he wrote after the latest Amtrak train crash that killed seven passengers en route to Philadelphia from New York, White charts out a number of reasons of the train’s failure in this country. Whether it’s the private sectoring of the U.S. railroad system that is fundamentally at fault, which he wrote about more in depth for his book “Railroaded”, or, as White argues, because people have long been socialized to dislike trains. (The latest Amtrak disaster being a continuation of this latter argument.)
He writes, “During World War I the nearly catastrophic inefficiency of the railroads brought about temporary nationalization, but by and large the public option was never exercised…Later…danger and bad service caused passengers to flee to automobiles and, later, airlines whenever they could.”
For me, the question isn’t necessarily why the American railroad system is archaic. (As much as I love to say yes, yes, it is!) That we lack any kind of subsidized train system, or that, generally speaking, American people have shunned the culture of train travel, are questions I wouldn’t spend too much time thinking about. Why? The problems in this country are vast: our healthcare system is laughable and the country’s systematic corporatizing of higher education is further alienating both students and professors alike.
Είναι αλήθεια ότι όλοι χρειαζόμαστε κάποιο ρομαντισμό και αργό ταξίδι στη ζωή μας, αλλά εάν μπορέσουμε να ξεκινήσουμε επισημαίνοντας το δάχτυλό μας στο σημερινό μας πολιτικό σύστημα ως αιτία για το λόγο ότι ένα εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα επιβατών πρέπει να υπάρχει καλύτερα, πιστεύω ότι η αιτία μπορεί να είναι που συνδέονται με μια σειρά άλλων "αρχαϊκών" εννοιών και είναι θέμα μόνο προτού συνδέσουμε τα θέματα αυτά μαζί για να σκεφτούμε και να προχωρήσουμε. Ή ίσως, και μόνο για να τελειώσουμε τα πράγματα πιο παιχνιδιωδώς, αυτό που χρειαζόμαστε είναι λίγο πιο Thomas ο Tank Engine στη ζωή μας. Γιατί, νομίζω ... μπορούμε - μπορούμε.
Όπως 8
↳ Απάντηση
Συμφωνώ με τον συγγραφέα ότι τα προβλήματα με το ταξίδι μας τρένο αντανακλούν πολλά άλλα προβλήματα στην αμερικανική ζωή που σχετίζονται με τον καπιταλισμό της τελευταίας ημέρας. Δεν έχουμε μάθει ακόμα πώς να αποτρέψουμε την ποιότητα ζωής από την ανάγκη μας για κέρδος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου