ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ

Για το καλό του μήνα, καρδιά της άνοιξης, που ακόμα στον τόπο μας δεν ήρθε. Δειλά, δειλά ξεπετάγεται κάποιο λουλουδάκι, βιαστική η αναζήτηση των μελισσών σε λίγα άνθη, σκεπτικά τα μυρμήγκια ξεμυτούν από κάποια μουσκεμένη τρύπα και ο ήλιος, λες και κάποιος τον έβαλε, συμμετέχει στην αργοπορία της άνοιξης…

Πρώτη τ’ Απρίλη σήμερα 2015. Πιστά ακολουθεί το αργό βήμα της Άνοιξης. Με ένα απόσπασμα της Ελλάδας των χιλιετιών, χαιρετώ και εύχομαι στα μέλη της ΕΕΛΣΠΗ, στους σκαπανείς του Λόγου και εραστές των μουσών, ένα καλό ξεκίνημα τ’ Απρίλη!!

…………………………………………………………………………………………………………….

«Ξεκίνησα με στοχασμό στο κοντινό δασάκι                                   

τώρα που είναι άνοιξη κι ανθεί το χορταράκι,

τώρα π’ ακούγονται πουλιά να γλυκοκελαηδούνε

κι όλα τα κοντυλόχορτα γοργά, γοργά ξυπνούνε  /  εσένα, ω άνοιξη,

 

π’ όλη την πλάση ξαναζείς με περισσή κατάνυξη.  

Εσύ που δίνεις τη ζωή ήρθα να συναντήσω

κι ως παντοδύναμη θεά πιστά να προσκυνήσω

να κουβεντιάσουμε μαζί για χίλια πραγματάκια   /  κάποια που ’ναι ρόδινα,

 

τα πιότερα ασήκωτα, είναι πικρά φαρμάκια!                     

Άνοιξη, ω άνοιξη, όπου κι αν βγεις τα πάνδεινα

μας κάνεις και ξεχνάμε κι όπου βρεθείς και απλωθείς   

εσένα μέσ’ τη μέθη μας σε γλυκοτραγουδάμε.   /  Χάρη σε εσέ, να δεις

 

μπορείς, εμείς ως άνθρωποι και τι δεν προσδοκάμε          

στην επικράτειά σου, ειρήνη να χαίρεσαι να ζεις,

τα δέντρα, τα ζωάκια σου εμείς τα αγαπάμε

και οι κορφάδες των δεντριών, καθώς ο άνεμος τις    /  απαλοχαϊδεύει,

 

μοιάζουν πιστοί προσκυνητές που όλο σε υμνούνε,           

του δάσους μυρμηγκοστρατιές που όλα τα μαζεύει, 

τούτη η μικρή σου αυλακιά με το κελάρυσμά της, 

χρώματα σμάλτου και χρυσού, πιτσιλωτές σκιάδες    /   του ήλιου οι ανταύγειες

 

κι όλα μαζί και άλλα πολλά για σένα τραγουδάνε   

μα πιότερ’ όλα τα πουλιά, που ξέγνοιαστα πετάνε.

Αχ! Τα πουλιά! Και να ’μουνα ένα πουλί κι εγώ,

στον τόπο μου να πέταγα νωρίς το δειλινό      /   και όλο να τραγουδώ,

 

που η άνοιξη στη Χώρα μου δεν είναι πια καλή.                   

Ω συ, καλή μου άνοιξη! Σε τούτη εδώ τη γη,

ας την καλέσουμε μαζί να ’ρθει για μια στιγμή 

η έρμη η πατρίδα μου, η μακρινή Ελλάδα,      /   φάρος μου και λαμπάδα. 

 

Μαζί κι εσύ, ω άνοιξη, κι εσύ εδώ πατρίδα,            

με την πατρίδα μου κι εγώ θα παραπονεθώ  

και μη ζηλεύεις, μάτια μου, κι εσένα σ’ αγαπώ

και μην τρομάξεις για ό, τι πω, μόνο ν’ αφουγκραστείς  / και μη μου πικραθείς..»