Σταυρός: Το Αρχαίο Ελληνικό σύμβολο του Θεού Ήλιου-Δία

Σταυρός: Το Αρχαίο Ελληνικό σύμβολο του Θεού Ήλιου-Δία

 

Το πανάρχαιο σύμβολο του σταυρού στην Κνωσό το 1600 π.Χ.

Ο ισοσκελής σταυρός ήταν ανέκαθεν ιερό σύμβολο των θαλασσοπόρων Ελλήνων,

μιας και συμβόλιζε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι θαλασσοκράτορες Κρήτες αλλά και γενικότερα

οι θαλασσινοί Έλληνες με τα αναρίθμητα νησιά και τα ποντοπόρα ταξίδια τους, όφειλαν να γνωρίζουν στοιχεία προσανατολισμού με κάθε δυνατή λεπτομέρεια.
Κάτι που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν σήμερα, είναι οτι η Ελληνική σημαία στην σημερινή της μορφή, αποτελούσε την σημαία των Ελληνικών Πολεμικών πλοίων που καθορίστικε με το Προεδρικό διάταγμα 540 στις 15 Μαρτίου 1822 . Μετά την κατάργηση της εμπορικής ναυτικής σημαίας το 1828 καθιερώθηκε ως Ναυτική σημαία της Ελλάδας. 

 

  

 

 

 

 

 

 

Στούς Σαρακατσάνους βρίσκουμε τόν κύκλο με τόν σταυρό σέ κίνηση, όπως ο τροχός στόν χορό ΚΑΤΣΑ ή ΣΤΑΥΡΩΤΟ όπως αλλιώς λέγεται. Μία μορφή τού χορού αυτού χορεύεται από τέσσερεις χορευτές πού σχηματίζουν σταυρό κρατώντας τίς άκρες δύο μαντηλιών σταυρωμένα μεταξύ τους σχηματίζοντας σταυρό. Όταν χορεύουν, οι σταυροί τών μαντηλιών καί χορευτών διαγράφουν κύκλο. Ο Σταυρωτός χορός τών Σαρακατσαναίων μάς παραπέμπει στό στίχο τού Ορφικού Ύμνου πρός τιμήν τού Ηλίου: “ κρᾶσιν ἔχων ὡρῶν, τετραβάμοσι ποσσὶ χορεύων” , Μετάφραση: έχεις την συνένωσιν των εποχών και χορεύεις (κινείσαι κυκλικώς)

με τέσσερα πόδια (ό δημιουργός των τεσσάρων εποχών του έτους)

Με σταυρό στην αρχαιότητα συμβολίζουν τόν Θεό Ήλιο – Δία    καί πιθανότατα ο χορός αυτός

να ήταν πρός τιμήν τού Θεού Ήλιου – Δία. Η ταύτιση τού σταυρού καί τού Ήλιου μπορεί εύκολα

να διαπιστωθεί εάν επισκεφθεί κάποιος τά μουσεία στην Κρήτη όπου θα βρεί πλήθος απεικονίσεων σταυρών καί ήλιων σέ λατρευτικά αντικείμενα.

Στις Πρωτοελληνικές διαλέκτους ο σταυρός λεγόταν -ΚΑΡΟΣ από τή ρίζα -ΚΑ, καί αυτή η λέξη διασώζεται σήμερα σέ όλη την Ευρώπη ΚΑΡΟΣ = Κ’ ΡΟΣ = CROSS, αλλά καί στην λέξη καρώ πού σημαίνει

τετράγωνο ή ρόμβος.
Στη ρίζα -ΚΑΣ λοιπόν βρίσκουμε την έννοια τού σταυρού, δηλαδή τήν ένωση “κάσις” 

ενός συμβόλου πού είχαν οι Σαρακατσάνοι πρίν τόν Χριστιανισμό.
Τό σταυρό στούς Σαρακατσάνους τόν βρίσκουμε όχι μόνο στήν κατσούλα τού καλυβιού, στό εσωτερικό, μα καί στό εξωτερικό τής καλύβας όπου έβαζαν εμφανώς σταυρό.

Σταυρό έχει καί τό πανάρχαιο λάβαρό τους, ο φλάμπουρας. Σταυρό καί στό χορό, ΣΤΑΥΡΩΤΟ ή ΚΑΤΣΑ.
Οι γυναίκες αλλά καί οι άνδρες παλαιότερα έφεραν σταυρό τατουάζ στό μέτωπο καί στα μπράτσα.

Οι Σαρακατσάνοι υπήρξαν “σταυρο-φορούντες” από τήν αρχαιότητα καί διέδωσαν τόν σταυρό

σ` όλη τήν Ευρώπη.
Προσφάτως ανακαλύφθηκε λείψανο ανθρώπου στίς Άλπεις καλά διατηρημένο στούς πάγους,

εις τό οποίο οι επιστήμονες δίνουν ηλικία 4.000 ετών. Τό σώμα αυτό είναι καλά διατηρημένο καί

στό δέρμα του διακρίνονται τατουάζ με σταυρούς! (λέτε να ήταν “Χριστιανός” πριν 4 χιλιάδες χρόνια;;)

Άρα η ένωσις (κράσις -> cross), των εποχών από τον ζωοδότη Ήλιο είναι το σύμβολο του σταυρού.
Και ως σύμβολο ενώνει τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες δημιουργώντας τον κύκλο των εποχών.

 

 

 

 

Για τον άνθρωπο που ζει τον βίο στο υλαίο πεδίο ο Θεός που του χορηγεί τα πάντα από ζωή

έως όλα τα αγαθά, ενώνει τα πάντα με την δύναμη του.
Όταν ο άνθρωπος φτάσει στο τέλος του βίου του, (τέλος εποχής) ο Θεός (Ήλιος) ανασταίνει

τον άνθρωπο ξανά με νέα ζωή και νέο βίο εντός του υλαίου πεδίου.
Έτσι, ο ισοσκελής σταυρός είναι σύμβολο ένωσης ζωής και ανάστασης.
Σε αυτήν την μεταφυσική πεποίθηση βασίζεται και η θεωρία της μετενσάρκωσης όπου ο άνθρωπος

ως ψυχή δεν χάνεται δεν πεθαίνει αλλά επανενσαρκώνεται σε νέο σώμα ως μία φυσική ανάσταση.

Η όλη ιδέα προέρχεται από τον κύκλο του Ηλίου και την δημιουργία των 4 εποχών.

Η σχέση του σταυρού με τον Θεό Διόνυσο ίσως είναι ότι η λέξη κάρος από την οποία

προέρχεται η λέξη Cross, σημαίνει την μέθη και τον βαθύ ύπνο όμοιο θανάτου.

Και η επαναφορά από τον μεθυστικό ύπνο είναι η συμβολική ανάσταση.

Στα σημερινά μαθηματικά το σύμβολο της ένωσης 2 αριθμών είναι + δηλαδή ένας σταυρός.

Σε επίπεδο συναισθημάτων η ένωση σημαίνει αδελφοποίηση και κατά αυτήν την έννοια

την χρησιμοποιεί και ο Όμηρος.

Σε επίπεδο θεουργικό η ένωση σημαίνει ένωση με το Θείο και σημαίνει θέωση.

Έτσι από την θανατηφόρο μοίρα (κάρος) περνάμε στην αναζωογονική δύναμη του Ηλίου που σαν

από μέθη ξυπνά την ψυχή μέσα σε νέο σώμα μετά τον υλικό θάνατο βάση της μυθολογίας του Ηλίου

που αναγεννάτε.

Τα Αρχαία Ελληνικά Σταυρόσχημα είδωλα της Χαλκολιθικής εποχής

Σταυρόσχημα ειδώλια έχουν βρεθεί και στην Χαλκολιθική εποχή πριν ακόμη

ο σταυρός γίνει ηλικακό σύμβολο και αποκτήσει όλη την προαναφερθείσα μυθολογία του “Κάρου”, της θανατηφόρας μοίρας και της αναγέννησης της ζωής.

Το Ειδώλιο του Πωμού είναι ένα προϊστορικό γλυπτό. Βρέθηκε κοντά στο κυπριακό χωριό Πωμός, στην επαρχία της Πάφου. Είναι φτιαγμένο από πικρόλιθο και χρονολογείται περίπου στο 3.000 π.Χ., στη Χαλκολιθική εποχή. Σήμερα βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο στην Λευκωσία. Η εικόνα του χρησιμοποιείται στην όψη των κυπριακών νομισμάτων του ενός και των δύο ευρώ.

Το ειδώλιο είναι σταυρόσχημο, παριστάνει δηλαδή έναν άνθρωπο με τα χέρια ανοιχτά σε σχήμα σταυρού. Τέτοια σταυρόσχημα ειδώλια βρέθηκαν αρκετά στην Κύπρο, καθώς στην εποχή τους φαίνεται ότι ήταν διαδεδομένα ως φυλαχτά για τη γονιμότητα, ενώ η συμβολική τους σημασία φαίνεται να ήταν η ευχή για καλή γέννα, κάτι που υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι μερικές φορές το οριζόντιο τμήμα του ειδώλιου (τα απλωμένα χέρια) αντικαθίσταται από μια δεύτερη ανθρώπινη μορφή σε οριζόντια θέση.

Οι ανθρώπινες μορφές παριστάνονται είτε χωρίς σημάδια για το φύλο τους είτε με δυο μικρές προεξοχές στο στήθος σαν μαστούς.

Σε παρόμοια ειδώλια της περιόδου υπάρχει στην κορυφή μια τρύπα

που επέτρεπε να φοριέται το αγαλματάκι στο λαιμό.

Ένα τέτοιο σταυροειδές φυλαχτό φαίνεται να φέρει κρεμασμένο στο λαιμό

και η ίδια η μορφή που εικονίζεται στο ειδώλιο του Πωμού.
Το ειδώλιο του Πωμού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό είδος προϊστορικής τέχνης της Κύπρου η οποία είναι συγγενής με την Κυκλαδική τέχνη της ίδιας περιόδου.
Παρόμοια σταυρόσχημα ειδώλια από την Κύπρο μπορεί κανείς να δει και στη συλλογή Ζιντίλη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα.

Εφόσον χρονολογούνται στο 3,000 π.Χ. (δλδ. πριν 5 χιλιάδες χρόνια)

δεν μπορεί να ήταν «χριστιανικά» σύμβολα! Συμφωνείτε;;

 

 

Εάν οι Ρωμαίοι όντως “σταύρωσαν” κάποιον ονόματι

Γιεσουά (Ιησού), σύμφωνα με την συνήθη μέθοδο,

θα τον σταύρωσαν σε ένα ξύλινο Τ.

 

Όχι σε σταυρικό σχήμα +. Όμως μόνον ο ευαγγελιστής Ιωάννης (οι άλλοι δεν το γνώριζαν…;;) αναφέρει στο κεφάλαιο 19, εδάφια 18-22, ότι «ο Πιλάτος έγραψε τότε και μια επιγραφή και την έθεσε πάνω στο σταυρό. (ΙΝΒΙ)

“Ιησούς, Ναζωραίος, Βασιλεύς, Ιουδαίων”.

 

Το * ακρωνύμιο αυτό (* ακρωνύμιο = συντομευμένη μορφή, πολυλεκτικού όρου, που σχηματίζεται από τα αρχικά γράμματα) αναφέρεται μεταγενέστερα στα λατινικά,

την γλώσσα των Ρωμαίων, ως INRI.

 

Ίσως λοιπόν οι πρώτοι Χριστιανοί, συνδυάζοντας το Τ της σταύρωσης και την πινακίδα άνωθεν της κεφαλής, σοφίστηκαν το σχήμα του ανισοσκελή σταυρού (αντιγράφοντας την “σταύρωση” του Ορφέα).

Δεν μπορούσε βέβαια και σε καμίαν περίπτωση να ήταν ισοσκελής ο σταυρός (απλοί λόγοι ανατομίας και φυσιολογίας του ανθρωπίνου σώματος).

 

** Προσέξτε όμως τί γράφουν οι “άγιες” Γραφές και δή ο “αγαπημένος” μαθητής Ιωάννης –

«…Βασιλεύς Ιουδαίων». Δεν λέει “Βασιλεύς Ελλήνων” ή “Βασιλεύς του Κόσμου”. Έτσι για να αποστομώνονται οι αμαθείς και οι “λαδέμποροι” συγγραφείς που ισχυρίζονται ότι ο (περιτετμημένος) Γιεσουά (Ιησούς) ήταν δήθεν “Έλληνας”. Ας τον χαίρονται λοιπόν οι Εβραίοι (Ιουδαίοι και μη) ως “Βασιλέαν Ισραήλ”, “Προφήτη”, “Υιόν του Γιαχβέ” κλπ. Εμάς τί μας νοιάζει;

Με το ζόρι να τον χρίσομε Έλληνα ή υιόν του θεού της Ελλάδος; Θα μας ρίξει αστροπελέκια ο Δίας!!

 

Αρχικά το σύμβολο τους Χριστιανισμού ήταν ο "ΙΧΘΥΣ"  «Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ».

 

Τρεις αιώνες μετά, για λόγους ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΟΥ (!)

οι ιερείς της νέας Θρησκείας επέλεξαν ως “σύμβολο”

το Μέσον του Βασανισμού και Θανάτωσης του Ιησού...

Δεν είναι τραγικό και ειρωνικό συνάμα, να φοράνε οι Χριστιανοί σταυρό στον λαιμό, ως ιερό «σύμβολο»;

 

Δηλαδή εάν οι Ρωμαίοι τον σκότωναν, με ξίφος ή με δόρυ, λόγχη, κοντάρι, θα φορούσαν οι ευσεβείς Χριστιανοί, ξίφος ή δόρυ, ή λόγχη, ή κοντάρι στον λαιμό; Εάν όμως τον σκότωναν οι Εβραίοι

δια λιθοβολισμού, θα φορούσαν οι Χριστιανοί μια «πέτρα στο λαιμό»;; Φαιδρά πράγματα….

 

Είναι Ηλίου φαεινότερον λοιπόν ότι απλά η νέα θρησκεία (Χριστιανισμός) καπηλεύθηκε (όπως τόσα άλλα) το ιερό σύμβολο του σταυρού (συνήθως ισοσκελή) το οποίο, αρχαίοι λαοί κρέμαζαν στο λαιμό τους για φυλακτό, χιλιάδες χρόνια προ της εμφάνισης του Χριστιανισμού…….

 

Ο σταυρός, δεν υπήρξε ποτέ εβραϊκό σύμβολο, αλλά ούτε και εφεύρεση της ορθοδοξίας.

Η ορθοδοξία για να καπελώσει με επιτυχία τον Ελληνισμό, ιδιοποιήθηκε και αυτό το σύμβολο,

το οποίο ήταν Ελληνικό και συμβόλιζε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, στα οποία διαμελίζονται

τα τέσσερα βασικά  στοιχεία του κόσμου που συνιστούν το υλικό σώμα της ανθρώπινης ύπαρξης και τα οποία  είναι ο αέρας, η φωτιά, το νερό και το χώμα.

Πάνω σε σταυρό υφίσταντο μαρτυρικό θάνατο οι ενιαύσιοι (ετήσιοι) Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων.

 

 

 

Αυτό το σύμβολο, καθιερώθηκε από τον Χριστιανισμό ως «ιερό σύμβολο», για να επιφέρει σύγχυση στον Ελληνισμό και το 336 μ.Χ. “ανακάλυψε” δήθεν η μητέρα του Ρωμαίου Κωνσταντίνου

τον Σταυρό. Όλο αυτό το παραμύθι δημιουργήθηκε μετά την σύνοδο της Νίκαιας στην Μ. Ασία,

που έλαβε χώρα το 325 μ.Χ., υπό την αιγίδα του Μ. Κωνσταντίνου, ο οποίος μετά αναγνώρισε

τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας και απαγόρευσε την Ελληνική θρησκεία

με ποινή θανάτου δια σταυρώσεως. * (Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος διήρκεσε δύο μήνες και

δώδεκα ημέρες και έλαβαν μέρος 318 επίσκοποι).

 

Ο λόγος που η εκκλησία έκανε «Άγιο», έναν ανθέλληνα, έναν απάνθρωπο, ήταν οι υπηρεσίες

που προσέφερε κατά του Ελληνισμού και υπέρ του Ιουδαιοχριστιανισμού.

Η Χριστιανοσύνη όμως δεν μπόρεσε να απομακρύνει τον Έλληνα από τις συνήθειες και

τις παραδόσεις του. Αυτός είναι ο λόγος που επινόησε το καπέλωμα διότι, η αντικατάσταση

ήταν αδύνατη. Έτσι αναγκάστηκε η εκκλησία με δόλο να αλλοιώσει τα έθιμα των Ελλήνων και

με την πάροδο του χρόνου να τα εβραϊοποιήσει, όπως και το κατόρθωσε.

 

Ποίος ο λόγος όμως της αναδιαμόρφωσης τόσο του Διονύσου όσο και των τελετών του;

Η απάντηση είναι ο Ορφισμός και ο δάσκαλος Ορφέας.

Ο Ορφισμός κατέχει ξεχωριστή θέση στην πορεία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας και φιλοσοφίας, καθώς εισάγει νέα μυστικιστικά στοιχεία στην θρησκεία, αλλά και την έννοια του Θεού δημιουργού. 

Ο Πρόκλος μας αποκαλύπτει στα σχόλια εις τον Πλατωνικό Τίμαιο:

«Πράγματι όλη η Ελληνική θρησκεία προέρχεται από την Ορφική μυσταγωγία.

Πρώτα ο Πυθαγόρας εδιδάχθη από τον Αγλαόφημο, τα μυστήρια των Θεών, και δεύτερος ο Πλάτων αντελήφθη την ολοκληρωμένη σχετικώς με αυτά γνώση από τα Πυθαγόρεια και Ορφικά γραπτά» .

O Ορφισμός πρεσβεύει ένα είδος πανθεϊστικού μονοθεϊσμού, μιλά για διττή ουσία του ανθρώπου, Θεία και τιτανική, θεωρεί το σώμα ως τάφο της ψυχής, δέχεται την μετεμψύχωση, εισάγει τους καθαρμούς, την νηστεία και την αποχή από το κρέας, εκεί που πριν υπήρχε η Διονυσιακή «ωμοφαγία». Ποίος όμως ήταν ο Ορφέας;

Ο Ορφέας, σύμφωνα με την μυθολογία, έζησε πριν τον Τρωικό πόλεμο

(ο οποίος έγινε με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις γύρω στο 1500 π.Χ). Πατέρας του ήταν ο Οίαγρος βασιλέας της Θράκης, και μητέρα του η Μούσα Καλλιόπη. Η συμμετοχή του στην Αργοναυτική Εκστρατεία και η κατάβαση του στον Άδη με σκοπό να επαναφέρει στον πάνω Κόσμο την Ευρυδίκη,

αποτελούν τα σημαντικότερα στοιχεία της μυθικής ζωής του.

Η δύναμη της μουσικής και της φωνής του ήταν τέτοια, που μπορούσε να κατευνάσει την οργή των κυμάτων, να υπερισχύσει του τραγουδιού των σειρήνων, να αδρανοποιήσει τον δράκο φύλακα του χρυσόμαλλου δέρατος, να μαγεύει τον κέρβερο έως και τον Πλούτωνα κατά την κάθοδό του

στον Άδη. Στον αντίστοιχο μύθο, ο Πλούτωνας ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου δέχτηκε να ελευθερώσει την αγαπημένη του Ευρυδίκη, με τον όρο εκείνη να μην μιλήσει στον Ορφέα, και εκείνος να μην την κοιτάξει έως ότου βγουν στο φως του Ήλιου. 

Ο Ορφέας όμως αδημονώντας να την αντικρίσει, στράφηκε λίγο πριν φτάσουν στην «έξοδο» και

η σκιά της Ευρυδίκης επέστρεψε στον κόσμο των νεκρών. Ο Ορφέας περιπλανιόταν για 7 ημέρες δίχως τροφή θρηνώντας για τον δεύτερο χαμό της γυναίκας του. Από τότε έγινε αδιάφορος προς τις γυναίκες και ταπείνωνε όσες τον πλησίαζαν. Μερικοί λένε πως μη αντέχοντας τον πόνο, αυτοκτόνησε. Άλλοι λένε πως ο Διόνυσος τον τιμώρησε επειδή περιφρονούσε τα μυστήρια του και έστειλε τις Βάκχες του να διασπάσουν τα μέλη του και να τα πετάξουν μακριά. Οι Μούσες τότε μάζεψαν τα μέλη του και τα έθαψαν στα Λείβδηθρα, ενώ το κεφάλι του που το έριξαν στον Έβρο κατέληξε στη Λέσβο. Άλλοι λένε πως ο Ορφέας θανατώθηκε από τις γυναίκες της Θράκης που τον εκδικήθηκαν επειδή τις απέκλεισε από τα Μυστήρια του.

Ο Ορφέας ήταν μουσικός, «προφήτης», «δάσκαλος» που έφερε μαζί του μία νέα θρησκεία επιθυμώντας να αναμορφώσει την παλιά. Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία της Ελληνικής Θρησκείας που συναντούμε τον ιδρυτή μιας Θρησκείας, ο οποίος είναι άνθρωπος, αλλά συγχρόνως μυθικός ήρωας, ο οποίος πεθαίνει ως μάρτυρας της πίστης του.

Σε αυτό το σημείο δεν θα μπορούσαμε να μην εντοπίσουμε τις ομοιότητες που μοιράζονται ο Διόνυσος και ο Ορφέας (και που υπέκλεψαν οι Χριστιανοί) άν και είναι γνωστές.

Είναι οι «ποιμένες» και «σωτήρες» που αναμορφώνουν τις θρησκείες.

Ο Ορφέας όντας εκ φύσεως χαρισματικός και περισσότερο εκπαιδευμένος

από τον κάθε ένα, έκανε πολλές τροποποιήσεις στις οργιαστικές τελετές

για αυτό ονομάζουν τις τελετές που προήλθαν από τον Διόνυσο, «Ορφικές».

Ο Ηράκλειτος επίσης λέει για τον Ορφέα: «Ρύθμισε την θρησκεία του Διονύσου στην Θράκη στο όρος Αίμος όπου λένε ότι υπάρχουν κάποια γραπτά σε πινακίδες του».  Ο Απολλόδωρος όμως δηλώνει ότι ο Ορφέας: 

«επινόησε τα μυστήρια του Διονύσου…». 

Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη: «Ο Ορφέας μας δίδαξε τα μυστήρια, και πώς να λείψουμε από τον φόνο και γητειές για τις αρρώστιες και μαντολογήματα». 

 

Τέλος ο Ερατοσθένης υποστηρίζει: « Ο Ορφέας θεωρούσε τον Ήλιο ως μεγαλύτερο των Θεών,

τον οποίο ονόμαζε επίσης Απόλλωνα. Και ξυπνώντας νωρίς το πρωί ανέβαινε στο βουνό που ονόμαζε Παγγαίο και περίμενε την ανατολή του Ήλιου για να δει την πρώτη του αχτίδα».

Το μεγάλο βήμα του Ορφέα είναι ότι διατηρώντας την βακχική πίστη πως άνθρωπος μπορεί

να φτάσει από την «μέθεξη» στην «θέωση», κάτι που πριν αποτελούσε ύβρη, άλλαξε την αντίληψη του τι είναι Θεός, και επεδίωξε να αποκτήσει αυτή την Θεότητα με εντελώς διαφορετικά μέσα.

Για τον Ορφισμό ο Θεός κατοικεί στα βάθη του είναι μας, κρυμμένος στην ύλη και καθήκον μας

είναι να τον απελευθερώσουμε από τα δεσμά των Τιτάνων.

Η «θέωση» που αναζητούσαν στο εξής δεν ήταν σωματική μέθη αλλά πνευματική έκσταση,

και τα μέσα που υιοθέτησαν δεν ήταν η οινοποσία, αλλά αποχή και τελετές καθαρμού.

Μερικοί υποστηρίζουν πως η σπουδαιότερη συμβολή του Διονύσου στην θρησκεία της

αρχαίας Ελλάδος, ήταν η ελπίδα που έφερε για αθανασία, κάτι που οφείλετε στους Ορφικούς

οι οποίοι αναμφίβολα πίστευαν στην μελλοντική ζωή.

Η επίδραση του Ορφισμού ήταν καταλυτική καθώς εισήγαγε στον Ελληνικό κόσμο το στοιχείο

του μυστικισμού και του δυϊσμού ψυχής-σώματος, του πνεύματος και ύλη, όπως αποκαλύπτει

και η χρυσή πλάκα του Ιππωνίου αναφερόμενη στην καταγωγή της ψυχής:

«Είμαι παιδί της Γης και του Έναστρου Ουρανού»...Πριν τους Ορφικούς και σύμφωνα με

την Ομηρική άποψη η ψυχή ήταν μια σκιά που εγκατέλειπε τον νεκρό τη στιγμή του θανάτου για

να οδηγηθεί στο Βασίλειο του Άδη. Οι Ορφικοί υποστήριζαν ότι η ψυχή είναι αυτό που υποκινεί τον άνθρωπο, η αρχή όλων, ενώ ο σώμα η φυλακή της ψυχής, κάτι που πέρασε και στον Χριστιανισμό. Πίστευαν ότι η ψυχή είναι θεϊκή και ενσαρκώνεται λόγω ενός “προγενέστερου αμαρτήματος της”.

 Έτσι υπάρχοντας στο σώμα εκτός το ότι φυλακίζεται, λυτρώνεται κιόλας μέσα από τον κύκλο

της επαναλαμβανόμενης μετενσάρκωσης. Οι Ορφικοί πρώτοι πίστεψαν πως όχι μόνο είναι δυνατή

η επιστροφή του νεκρού στον επίγειο κόσμο (μετενσάρκωση), αλλά ότι μπορεί κάποιος να βγει

από τον αιώνιο κύκλο των συνεχόμενων μετενσαρκώσεων. Στην Ολβία του Εύξεινου Πόντου, ανακαλύφθηκαν οστέινες πλάκες, του 5ου π.Χ. αιώνα, με τις λέξεις : ΒΙΟΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ – ΒΙΟΣ.

Οι μυστηριακές τελετές του Ορφισμού διακρίνονταν σε δύο επίπεδα, στον εξαγνισμό και στην μύηση, και διαδραματίζονταν την νύκτα συμβολίζοντας την μετάβαση από το σκότος της άγνοιας στο φως της αλήθειας. Δια μέσου της μύησης στα Ορφικά Μυστήρια αποκαλύπτονταν στον άνθρωπο οι αρχετυπικές αλήθειες, έχοντας ως αρωγό τον Θεό Διόνυσο πού ήταν ο λυτρωτής της ανθρώπινης ψυχής, που την οδηγούσε στην αθανασία του ουρανού.

 

 

Οι Ορφικοί συγκεντρώνονταν είτε σε οικίες, είτε σε φυσικά σπήλαια για να ψάλουν ύμνους και να γνωρίσουν την διδασκαλία του Ορφέα, υπό το φως του ιερού πυρ που δεν έσβηνε πότε. Η επίδραση του Ορφισμού επηρέασε τόσο πολύ τον Πυθαγόρα, ώστε την εποχή του Πεισιστράτου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια μυστήρια. Ο Ορφισμός επέδρασε καταλυτικά στην Ελληνική φιλοσοφία για δυό λόγους:

Σύμφωνα με τον Ορφισμό ο Θεός κατοικεί στα βάθη του αυτού μας, κρυμμένος στην ύλη.

Ο Διονυσιακός άνθρωπος μπορεί εξ ιδίων να απελευθερωθεί από τα Τιτανικά δεσμά του και να σωθεί. Η Θεϊκή προέλευση της ψυχής ενοποιεί όλους τους ανθρώπους και τους φέρνει σε απευθείας ένωση με την Θείαν ουσία.
Σύμφωνα με την Ορφική θεογονία αρχικά στο Σύμπαν υπήρχε η συνεχής ροή του Χρόνου από

την οποία προήλθαν οι δύο Κοσμογονικές Ουσίες: Ύδωρ και Γη, Αιθήρ και Χάος. Διαμέσου του

Φάνη-Έρωτα δημιουργήθηκε το Ορφικό Ωόν, από όπου προήλθε το σύμπαν. (Στους Ορφικούς, Φάνης ονομάζεται ο πρώτος Διόνυσος, δεύτερος ο Ζαγρέυς που διαμελίστηκε από τους Τιτάνες,

ενώ ο τρίτος Διόνυσος είναι ο αναστημένος από τον Δία).

Το Ύδωρ ή Αιθέρας Έν, αποτελεί την πρώτη Κοσμογονική Ουσία, ή Ενεργητική Αρχή,

η «Συνεχής Ουσία». Η Γη ή Χάος ή Πάσχον ή Αόριστος Δυάς ή Έτερον ή Άπειρον των Πυθαγορείων, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση αμορφίας, αταξίας, αρρυθμίας, συγχύσεως, ταραχής, αποτελεί την «Μεριστή Ουσία» η οποία έχει την ιδιότητα της κίνησης και της ζωής και διακόπτει το συνεχές

της συνεχούς ουσίας. 

Το Έν και η Δυάς είναι οι δύο πρώτες κοσμογονικές ουσίες, οι οποίες συνιστούν όλη την δημιουργία. Από αυτές και διάμεσο της ενέργειας του Φάνη-Έρωτα που προκαλεί την επαφή και

μίξη των στοιχείων αρχίζει η πορεία του κόσμου. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός ως Ένας

που πολλαπλασιάζεται εσωτερικά με τη δημιουργία των διαφόρων μορφών ζωής.

Τόσο οι Θεοί, όσο και οι άνθρωποι θεωρούνται δημιουργήματα του Κόσμου, στον οποίο μετέχουν

και υπάγονται στους νόμους που διέπουν τη δομή και λειτουργία του. Οι Θεοί και οι Θεές

θεωρούνται θεματοφύλακες αυτών των νόμων, χωρίς όμως να εκφεύγουν αυτών.

 

Η λατρεία του Ήλιου ανάγεται στα βάθη των αιώνων

 

Ο Ήλιος λατρεύτηκε από όλους σχεδόν τους αρχαίους λαούς ως το κυριότερο και το πιο ουσιαστικό φυσικό πρότυπο της φυσιολατρείας. Στην αρχαία Ελλάδα ηλιακός θεός είναι ο Ήλιος, γιος των Τιτάνων Υπερίωνα και Θείας και είναι προγενέστερος του Ολυμπιακού Δωδεκάθεου.

Η νεότερη εκδοχή του είναι, όπως αναφέρεται από τον Ευριπίδη, ο Απόλλων, που για αυτό ονομάζεται Φοίβος, ενώ η αδελφή του η Άρτεμις, είναι θεά της Σελήνης.

 

 

 

 

 

 

Η μεγαλύτερη ιστορία που ειπώθηκε ποτέ. 
Ο Ήλιος μας! Από το 10.000 προ Χριστού η ιστορία είναι γεμάτη από μαρτυρίες για το σεβασμό και

την λατρεία για αυτόν. Κι είναι απλό το γιατί, καθώς κάθε πρωί ο Ήλιος ανέτελλε κι έφερνε φως ζεστασιά και ασφάλεια, προστατεύοντας τον άνθρωπo από το κρύο σκοτάδι της νύχτας. Χωρίς αυτόν οι καλλιέργειες και τα σιτηρά δεν θα μεγάλωναν και δεν θα υπήρχε ζωή στον πλανήτη. Αυτά τα γεγονότα κάνουν τον ήλιο το πιο λατρευτό αντικείμενο αιωνίως. Αντίστοιχα, έδιναν μεγαλύτερη σημασία και στα άστρα.

Με την παρακολούθηση των άστρων μπορούσαν να προσμένουν γεγονότα που εμφανίζονταν σποραδικά όπως εκλείψεις και πανσέληνοι. Κατηγοριοποίησαν τις αστρικές ομάδες σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε αστερισμούς. Ο ζωδιακός κύκλος, ένα από τα πιο παλιά σύμβολα της ανθρώπινης ιστορίας.

Αναπαριστά το πέρασμα του Ηλίου από τους 12 αστερισμούς στη διάρκεια ενός έτους.

Δείχνει επίσης τους 12 μήνες, τις 4 εποχές, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες. Ο ζωδιακός κύκλος βασίζεται στο ότι οι αστερισμοί είχαν μορφή ανθρώπων ή σχημάτιζαν αντικείμενα και ζώα.

Οι πρώτοι πολιτισμοί, όχι απλά λάτρευαν τον Ήλιο και τα άστρα, αλλά τους έδιναν ανθρώπινη υπόσταση

κι έπλαθαν μύθους για την ύπαρξη τους. Ο Ήλιος, ο προσφέρων την ζωή και ο προστάτης των πάντων, θεωρούταν ο εκπρόσωπος του απρόσωπου δημιουργού, γνωστός κι ως Θεός. Ο Ήλιος-γιος του Θεού.

Το φως του κόσμου. Ο σωτήρας της ανθρωπότητας. Αντίστοιχα, οι 12 αστερισμοί αντιπροσώπευαν

τα μέρη του ταξιδιού του Ήλιου-γιου του Θεού. Και τους έδωσαν ονόματα που αναφέρονταν σε στοιχεία της φύσης που συνέβαιναν τις συγκεκριμένες περιόδους. Για παράδειγμα ο νεροκουβαλητής, που φέρνει τις ανοιξιάτικες βροχές. 
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το σκοτάδι ενάντια στο φως ή το καλό εναντίον του κακού, είναι από τις αρχαιότερες και πιο γνωστές διαμάχες. Και εκδηλώνεται σε πολλά επίπεδα μέχρι και στις μέρες μας.

Σε γενικές γραμμές, η ιστορία του Αιγύπτιου θεού Ώρου έχει ως εξής:

Ο Ώρος γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, από την παρθένα Ίσιδα-Μαρία.

Την γέννηση του σηματοδότησε ένα αστέρι στην Ανατολή, το οποίο ακολούθησαν 3 βασιλιάδες για

να βρουν και να στολίσουν τον νεογέννητο σωτήρα. Σε ηλικία 12 χρόνων δίδασκε άλλα παιδιά.

Στην ηλικία των 30 χρόνων βαφτίστηκε από τον Άναπα και ξεκίνησε το κήρυγμα του.

Ο Ώρος είχε 12 μαθητές, με τους οποίους ταξίδευε παρέα κάνοντας θαύματα, όπως να θεραπεύει

τους αρρώστους και να περπατάει στο νερό.

Ήταν γνωστός με πολλά τιμητικά ονόματα, όπως «αλήθεια», «το φως», «ο αγαπημένος γιος Του», «ο καλός ποιμένας», «ο αμνός του Θεού», και άλλα πολλά. Αφού τον πρόδωσε ο Τυφών, ο Ώρος σταυρώθηκε, θάφτηκε για τρεις μέρες και μετά αναστήθηκε. (αυτά δεν είπαν και για τον Ιησού;;)!

 

Ο Διόνυσος της Ελλάδας, γεννήθηκε από μια παρθένα στις 25 Δεκεμβρίου ήταν περιπλανώμενος δάσκαλος κι έκανε θαύματα, όπως να αλλάζει το νερό σε κρασί.

Τον αποκαλούσαν «Βασιλέα των βασιλέων», «μοναχογιό Του», «Α και Ω» και πολλά άλλα.

Και μετά το θάνατο του αναστήθηκε. Ο Μίθρα της Περσίας, γεννημένος κι αυτός από μια παρθένο

στις 25 Δεκεμβρίου. Είχε 12 μαθητές κι έκανε θαύματα. Μετά τον θάνατο του έμεινε θαμμένος για τρεις μέρες, μέχρι να αναστηθεί. Τον αποκαλούσαν «η αλήθεια», «το φως», και πολλά παρόμοια.

Έχει ενδιαφέρον ότι η μέρα λατρείας του Μίθρα ήταν η Κυριακή. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν ένα σωρό σωτήρες από κάθε περίοδο στον κόσμο που έχουν αυτά τα βασικά γνωρίσματα.

 

 

 

Το ερώτημα παραμένει.

Γιατί όλα αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά; Γιατί η γέννηση από παρθένα στις 25 Δεκεμβρίου; 
Γιατί να μένουν πεθαμένοι για 3 μέρες, μέχρι να αναστηθούν; Γιατί οι 12 μαθητές ή ακόλουθοι; 

Για να το απαντήσουμε, ας μελετήσουμε τον πιο πρόσφατο από τους “ουράνιους μεσσίες”.

Ο “Ιησούς Χριστός” γεννήθηκε από την παρθένο Μαρία στις 25 Δεκεμβρίου στην Βηθλεέμ.

Την γέννηση του σήμανε ένα αστέρι από την Ανατολή, που το ακολούθησαν 3 βασιλιάδες για να βρουν

και να προσφέρουν δώρα στον νέο σωτήρα. Στα 12 του δίδασκε άλλα παιδιά και στα 30 βαφτίστηκε

από τον Ιωάννη τον Βαφτιστή. Και μετά ξεκίνησε το κήρυγμα του. Ο Ιησούς ταξίδευε με 12 μαθητές και έκανε θαύματα. Είναι επίσης γνωστός ως «ο Βασιλεύς των Βασιλέων», «ο Υιός του Θεού»,

«το φως του κόσμου», «το Α και το Ω», «ο αμνός του Θεού» και πολλά άλλα.

Αφού τον πρόδωσε ο μαθητής του, ο Ιούδας, για 30 αργύρια, σταυρώθηκε, έμεινε θαμμένος

για τρεις μέρες κι έπειτα αναστήθηκε, κι ανήλθε στους ουρανούς. 

Καταρχήν, η ακολουθία γεννήσεων έχει να κάνει με την αστρολογία.  

Το αστέρι στην Ανατολή είναι ο Σείριος, το πιο λαμπρό αστέρι, που στις 25 Δεκεμβρίου ευθυγραμμίζεται με τα 3 λαμπρότερα αστερία της ζώνης του Ωρίωνα.

Αυτά τα 3 αστέρια έχουν την ονομασία τους από αρχαιοτάτων χρόνων «οι 3 Βασιλιάδες».

Και οι 3 Βασιλιάδες μαζί με το λαμπρότερο αστέρι, τον Σείριο δείχνουν προς την ανατολή του Ήλιου

στις 25 Δεκεμβρίου. Για αυτό οι 3 Βασιλιάδες ακολουθούν το αστέρι από την Ανατολή,

προκειμένου να δουν την ανατολή την γέννηση του Ήλιου.

Η παρθένος Μαρία είναι ο αστερισμός της Παρθένου (Virgo). Το αρχαίο λογότυπο για την “Βέργκο”

είναι το παραλλαγμένο Μ (m). Για αυτό κι η Μαρία, ομοίως με τις άλλες παρθένες, όπως η μητέρα του Άδωνη, η Μύρα ή η μητέρα του Βούδα Μάγια, ξεκινούν τα ονόματα τους από το Μ. Η “Βέργκο” ήταν επίσης γνωστή ως «ο οίκος του άρτου» κι η αναπαράσταση της ήταν μια παρθένα να κρατάει ένα δεμάτι στάρι. Αυτός ο οίκος του άρτου και το σιτάρι συμβολίζουν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβρη, την περίοδο του θερισμού. Αντίστοιχα κι η Βηθλεέμ μεταφράζεται κυριολεκτικά σαν «οίκος του άρτου».

Συνεπώς η Βηθλεέμ είναι μια αναφορά στον αστερισμό “Βέργκο”, μια τοποθεσία στον ουρανό και

όχι στην γη. Υπάρχει κι άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στις 25 Δεκεμβρίου,

ή αλλιώς στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Από το εαρινό στο χειμερινό ηλιοστάσιο, οι μέρες γίνονται μικρότερες και πιο κρύες. Και κοιτώντας από το βόρειο ημισφαίριο ο Ήλιος φαίνεται να κινείται προς τον νότο,

να μικραίνει και να είναι ανεπαρκής. Οι μικρές ημέρες κι η εξάλειψη της σοδειάς, όπως πλησιάζουμε στο χειμερινό ηλιοστάσιο συμβόλιζε για τους αρχαίους την πορεία προς τον θάνατο.

Ήταν ο θάνατος του Ηλίου. Και ως τις 22 Δεκεμβρίου, ο αφανισμός του Ήλιου, ήταν πια ολοφάνερος. Καθότι, κινούμενος προς τον νότο για 6 μήνες ο Ήλιος φτάνει στο χαμηλότερο σημείο στον ορίζοντα.

Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο: Ο Ήλιος σταματά να κινείτε νότια και μένει σχεδόν σταθερός

για 3 μέρες, (22, 23, 24, Δεκεμβρίου). Και σε αυτές τις 3 μέρες ο Ήλιος μένει στην κλίμακα του

Σταυρού του Νότου, ή στον αστερισμό του Σταυρού. Και μετά από αυτό, στις 25 Δεκεμβρίου

ο Ήλιος μετακινείται μια μοίρα, αυτή τη φορά προς το βορρά προμηνύοντας μεγαλύτερες μέρες, ζεστασιά και την άνοιξη. Κι όπως είχε ειπωθεί: Ο Υιός πέθανε στον Σταυρό, έμεινε νεκρός για τρεις μέρες,

μέχρι να αναστηθεί. Για αυτό ο Ιησούς, κι αμέτρητοι άλλοι Θεοί του Ήλιου χαρακτηρίζονται

από την σταύρωση, τον 3μερο θάνατο και την ανάσταση.

 

Είναι η μεταβατική περίοδος του Ήλιου, προτού αλλάξει πορεία ξανά προς το βόρειο ημισφαίριο, φέρνοντας την άνοιξη και κατ' επέκταση τη σωτηρία. Παρόλα αυτά, δεν γιόρταζαν την ανάσταση του Ήλιου, μέχρι την εαρινή ισημερία ή αλλιώς την Λαμπρή (στα ελληνικά). Αυτό γίνεται επειδή στην εαρινή ισημερία ο Ήλιος υπερνικά το διαβολικό σκοτάδι μιας κι από εκεί κι έπειτα, η μέρα διαρκεί περισσότερο

από την νύχτα, κι αναδύονται οι αναζωογονητικές ουσίες της άνοιξης. 
Πιθανότατα, το πιο εμφανές αστρολογικό σύμβολο σχετικά με τον Ιησού, αφορά τους 12 μαθητές.

Είναι απλά οι 12 αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου πλάι στους οποίους ταξιδεύει ο “Ιησούς”,

σαν τον Ήλιο. Για την ακρίβεια, ο αριθμός 12 χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Βίβλο.

Γυρνώντας στον σταυρό του ζωδιακού κύκλου, την αλληγορική ζωή του Ήλιου,

αυτό δεν είναι απλά μια καλλιτεχνική ερμηνεία της κίνησης του Ηλίου.

Ήταν επίσης ένα παγανιστικό, πνευματικό σύμβολο, που η γνωστότερη μορφή του ήταν αυτή. 
Ο «Ιησούς» των ευαγγελίων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα προβολή του θεού Ήλιου, που απεικονίζεται με τον σταυρό στο κεφάλι του. Ο Υιός του Θεού, το φως του κόσμου, ο ανατέλλων σωτήρας, ο οποίος θα ξαναέρθει όπως κάθε μέρα με το μεγαλείο του Θεού, που αμύνεται ενάντια στις δυνάμεις του σκότους κι όπως γεννιέται κάθε μέρα και φαίνεται να έρχεται από τα σύννεφα, ψηλά στον ουρανό,

με το Ακάνθινο Στέφανο του ή αλλιώς, τις ηλιαχτίδες.

Σε όλες τις γραφές, υπάρχουν αμέτρητες αναφορές στην «εποχή». Για να το κατανοήσουμε αυτό, πρέπει να γνωρίζουμε το φαινόμενο που είναι γνωστό ως «μετάπτωση» των ισημεριών. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όπως και οι παλιότεροι πολιτισμοί από αυτούς που ήταν οι Έλληνες, διέκριναν ότι περίπου κάθε

2.150 χρόνια η ανατολή του Ήλιου την εαρινή ισημερία, γίνονταν σε διαφορετικό αστερισμό του ζωδιακού κύκλου. Αυτό οφείλεται σε μια ελλειπτική ταλάντωση που πραγματοποιεί η Γη περιστρεφόμενη γύρω από τον άξονα της. Ονομάζεται «μετάπτωση», επειδή οι αστερισμοί πάνε προς τα πίσω,

αντί για την συνηθισμένη, ετήσια τροχιά τους. 
Ο απαιτούμενος χρόνος για να περάσει η μετάπτωση κι από τους 12 αστερισμούς είναι χοντρικά

25.756 χρόνια. Αποκαλείται επίσης και κύκλος του Μεγάλου Ενιαυτού. Οι αρχαίοι πολιτισμοί έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτό, κι αναφέρονταν σε κάθε 2.150 χρόνια ως μια εποχή.

Από το 4.300 π.Χ, μέχρι το 2.150 π.Χ. ήταν η εποχή του Ταύρου.

Από το 2.150 π.Χ μέχρι το 1 μ.Χ. ήταν η εποχή του Κριού.

Από το 1 μ.Χ μέχρι το 2.150 μ.Χ είναι η εποχή των Ιχθύων (εξ’ ού και το ακρωνύμιο «ΙΧΘΥΣ»).

Είναι η εποχή στην οποία είμαστε εμείς τώρα. Ο συμβολισμός των ψαριών χρησιμοποιείτε ευρέως στην Καινή Διαθήκη. Και γύρω στο 2.150 θα μπούμε στην νέα εποχή, την εποχή του Υδροχόου. 
To “ΙΧΘΥΣ” είναι ένα παγανιστικό αστρολογικό σύμβολο για την βασιλεία του Ήλιου την εποχή των Ιχθύων (και όχι του Ιησού)! Που είναι η αλήθεια, μιας κι η ταύτιση του Ιησού με τους Ιχθύες θα πάψει μόλις

ο Ήλιος μπει στην εποχή του Υδροχόου; Όλη η ιδέα του τέλους του κόσμου, είναι δυσερμηνεία της αστρολογικής αλληγορίας (να το πούμε στα εκατομμύρια ανθρώπων ανά τον κόσμο, που πιστεύουν ότι πλησιάζει το τέλος του κόσμου. Επιπλέον, ο χαρακτήρας του Ιησού, που είναι ένα λογοτεχνικό και αστρολογικό υβρίδιο, είναι η εναλλακτική προβολή του Αιγύπτιου Θεού-Ήλιου, Ώρου ή του Διόνυσου ή του Μίθρα κ.α. Η Βίβλος δεν είναι τίποτε περισσότερο από αστροθεολογικό, λογοτεχνικό υβρίδιο όπως

όλοι σχεδόν οι θρησκευτικοί μύθοι πριν από αυτήν. Για την ακρίβεια, η μεταφορά στοιχείων από ένα πρόσωπο σε άλλο είναι διαχρονικά φανερή, μέσα από τις «άγιες» γραφές και παραδόσεις των λαών.

 

Είναι λογικό να πιστεύει κανείς ότι, κάποιος που αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς μπροστά σε όλους κι έκανε τόσα θαύματα, θα είχε θέση στις αναφορές των ιστορικών της εποχής.

Δεν είχε, επειδή μόλις υπολογιστούν τα δεδομένα εμφανίζονται μεγάλες πιθανότητες,

η μορφή που θεωρούμε ως Ιησού, να μην υπήρξε ποτέ. «Η χριστιανική θρησκεία είναι μια παρωδία της λατρείας του Ηλίου όπου τοποθετώντας έναν άνθρωπο, ονόματι Χριστό, στην θέση του Ηλίου του απέδωσαν την ιδία λατρεία, που αρχικά απέδιδαν στον Ήλιο». (Τόμας Πέιν, φιλόσοφος, 1737-1809). 

 

 

Ο Ιουδαιοχριστιανισμός απλά δεν βασίζεται στην αλήθεια όπως και οι άλλες θρησκείες.

 

Πιστεύω πως ο Χριστιανισμός δεν ήταν κάτι περισσότερο, από μια ρωμαϊκή ιστορία,

που αναπτύχθηκε για πολιτικούς σκοπούς. Η αλήθεια είναι, ότι ο Ιησούς ήταν ηλιακή θεότητα

της Γνωστικής Χριστιανικής Αίρεσης. Κι όπως όλοι οι παγανιστικοί Θεοί, ήταν μια μυθική μορφή.

Λόγω της πολιτικής επιβολής εξιστορήθηκε η μορφή του Ιησού με σκοπό τον κοινωνικό έλεγχο. 
Το 325 μ.Χ στη Ρώμη, ο Μ. Κωνσταντίνος συγκάλεσε το συμβούλιο της Νίκαιας. 
Σε αυτό το συμβούλιο αναγνωρίστηκε το Χριστιανικό δόγμα σαν επίσημη θρησκεία. 
Και ξεκίνησε η αιματοβαμμένη ιστορία του Χριστιανισμού και των ψεμάτων.

Για τα επόμενα 1.600 χρόνια το Βατικανό διατηρούσε την πολιτική του εξουσία σε όλη την Ευρώπη οδηγώντας σε «χαρούμενες» περιόδους, όπως οι Σκοτεινοί Αιώνες, μαζί με διαφωτιστικά γεγονότα,

όπως οι Σταυροφορίες κι η Ιερά εξέταση. Ο Χριστιανισμός, μαζί με τις υπόλοιπες θρησκείες,

είναι η μεγαλύτερη απάτη της εποχής μας. Χρησιμοποιείται για να αποσπάσει τους ανθρώπους

από τον πραγματικό κόσμο και μεταξύ τους. Υποστηρίζει την τυφλή υποταγή στη εξουσία.

Μειώνει το αίσθημα της ευθύνης, υποστηρίζοντας ότι ο «Θεός» ελέγχει τα πάντα και δικαιολογεί αποτρόπαια εγκλήματα στο όνομα του λόγου του Θεού. Και πάνω από όλα, ενισχύει αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια αλλά χρησιμοποιούν το μύθο, για να χειραγωγούν και να ελέγχουν την κοινωνία.

Ο θρησκευτικός μύθος είναι η πιο πανίσχυρη δημιουργία και λειτουργεί σαν πρώιμο έδαφος για

να αναπτυχθούν κι οι υπόλοιποι μύθοι. Ο μύθος είναι μια άποψη, η οποία αν και ευρέως αποδεκτή,

είναι λάθος. Από θρησκευτική άποψη, ο μύθος εξυπηρετεί στο να κατευθύνει τους ανθρώπους. 
Δεν επικεντρώνονται στην σχέση της ιστορίας με την πραγματικότητα, αλλά στον σκοπό της.

Η ιστορία δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνον εφόσον θεωρείται αληθινή από την κοινωνία ή το έθνος. Δεν συζητούν αν κάποιοι έχουν το θράσος να αμφισβητούν την εγκυρότητα αυτής της ιερής ιστορίας.

Οι άρχοντες της πίστης δεν μπαίνουν σε διαδικασία διαλόγου μαζί τους.

Τους αγνοούν, ή τους χαρακτηρίζουν βλάσφημους.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Εν κατακλείδι ας δούμε τί είπαν, δύο Γίγαντες της Ελληνικής Φιλοσοφίας:

Ξενοφάνης

- «Οι Αιθίοπες λένε ότι οι θεοί τους είναι μαύροι με κοντή μύτη.

   Οι Θράκες πως οι δικοί τους είναι γαλανομάτηδες και κοκκινοτρίχηδες».

-« Άν τα άλογα και τα βόδια είχαν τα χέρια και μπορούσαν να ζωγραφίσουν,

  οι θεοί τους θα ‘μοιαζαν πολύ με άλογα και βόδια».

- «Ένας θεός μέγιστος μεταξύ των θεών και των ανθρώπων.

   Καθόλου δε μοιάζει με τους θνητούς στο σώμα ή τη σκέψη».

 

Ηράκλειτος

- «Κάθε μέρα ο ήλιος είναι καινούργιος»

- «Αν δεν υπήρχε ο ήλιος με τ' άλλα αστέρια θα είχαμε νύχτα»

 

- «κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν

    καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα».

    «Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε,

    αλλ’ ήταν από πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή φωτιά,

    που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο».