Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily


ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily





Posted: 26 Oct 2016 10:30 AM PDT
συνέχεια από το 1ο μέρος
1941 – ΛΗΞΗ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα (Απρίλιος 1941) και την υπογραφή της συνθηκολόγησης με τη Γερμανία ο Ελληνικός Στρατός αποχώρησε από τη Βόρεια Ήπειρο χωρίς παρενόχληση των Ιταλών. Μετά την είσοδο των γερμανικών και των ιταλικών στρατευμάτων στη χώρα μας ιταλικές δυνάμεις παρέμειναν στην Αλβανία ως στρατός κατοχής.
Στις 3 Μαΐου 1941, λίγο μετά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα, όπως γράφει ο ιστορικός Δημ. Μιχαλόπουλος, “ειδική επιτροπή”, που είχε συγκροτηθεί με εντολή της αλβανικής κυβέρνησης, υπέβαλε στο Βασιλικό Υπουργείο Εξωτερικών στη Ρώμη υπόμνημα στο οποίο περιέχονταν οι διεκδικήσεις της Αλβανίας σε βάρος της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Όσον αφορά την Ελλάδα στις διεκδικήσεις περιλαμβάνονταν, εκτός από την Τσαμουριά, τα Ιωάννινα και η Πρέβεζα “μαζί με τις περιφέρειες τους”, δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου. Τα Τίρανα ζητούσαν τότε την “ένωση” των εδαφών αυτών, όπως και ορισμένων άλλων ελληνικών περιοχών (στη Δυτική Μακεδονία κυρίως), με το αλβανικό κράτος. Η κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα δεν επέφερε την πραγματοποίηση των αλβανικών επιδιώξεων.
Οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής, αν και υπήρχαν ομάδες αντίστασης, ουσιαστικά συνεργάζονταν με τους Ιταλούς. Όταν συνθηκολόγησε η Ιταλία, το 1943, η Αλβανία καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα. Και πάλι οι Αλβανοί, ιδίως οι Τσάμηδες, συνεργάστηκαν με τα στρατεύματα κατοχής, σε βάρος των Ελλήνων. Η Μ. Βίκερς γράφει ότι “κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Αλβανία οι Γερμανοί σχημάτισαν μια αλβανική μεραρχία SS.
Αλβανοί SS
Στις 17 Απριλίου 1944 δημιουργήθηκε μια μονάδα 35 αποτελούμενη αποκλειστικά από Αλβανούς, με την ονομασία 21 Waffen – Gebirgs – Division der SS «Skanderberg» (albanische Nr.1). Οι στολές τους ήταν ίδιες με τις στολές των γερμανικών SS, αλλά τα σύμβολα τους ήταν αλβανικά. Η μονάδα αυτή δημιουργήθηκε με οδηγίες του ίδιου του Χάινριχ Χίμλερ και απαρτιζόταν από 11.398 στρατιώτες αλβανικής καταγωγής, οι οποίοι προέρχονταν από τον Αλβανικό Στρατό, τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, αλλά και παραστρατιωτικές ομάδες και συμμορίες εγκληματιών.
Ήταν υπό τις διαταγές και τον έλεγχο του Αλβανού κατοχικού πρωθυπουργού Ξαφέρ Ντεβά. Δημιουργήθηκε προκειμένου τα γερμανικά στρατεύματα να μεταφερθούν από την Ελλάδα και τα κεντρικά Βαλκάνια στην Αδριατική και να ενισχύσουν την άμυνα, η οποία είχε αποδυναμωθεί μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών και την απόσυρση των στρατευμάτων τους από την περιοχή. Η δημιουργία της SS Skanderbey Division αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας”.
Το έργο των Αλβανών SS περιελάμβανε δολοφονίες ορθοδόξων ιερέων, καταστροφές ορθοδόξων ναών, βιασμούς, κλοπές αλλά και πλήρη κάλυψη των γερμανικών στρατευμάτων κατά την αποχώρηση τους από την Ελλάδα και αργότερα από τη Σερβία.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οπαδοί του Μπάλλι Κομπετάρ (Εθνικιστικό Κόμμα) είχαν επίσης συνεργασθεί με τους Γερμανούς.
Ολοκληρώνοντας αξίζει να αναφέρουμε ότι η εχθρική στάση των Αλβανών έναντι της χώρας μας είχε συνέχεια. Ενα χαρακτηριστικό γεγονός αφορά την προσπάθεια συνεργασίας των ανταρτικών δυνάμεων του Ναπολέοντα Ζέρβα ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ με τις ΜΑΒΗ (Μονάδες Απελευθέρωσης Β. Ηπείρου). Η προσπάθεια αυτή απέτυχε λόγω επέμβασης του Κ.Κ. Αλβανίας, το οποίο διέλυσε τελικά τις ΜΑΒΗ -μάλιστα τα περισσότερα στελέχη τους δολοφονήθηκαν.
Σε μια άλλη περίπτωση έγινε προσπάθεια ενοποίησης της Αλβανίας με την Ελλάδα. Συγκεκριμένα ορισμένοι Αλβανοί προύχοντες κατά την κατοχή ήλθαν σε συνεννόηση με Ελληνες πολιτικούς στη Θεσσαλονίκη για την ίδρυση Ελληνο-Αλβανικής Ομοσπονδίας. Η κίνηση αυτή απέτυχε λόγω αντίδρασης της αριστεράς της Αλβανίας. Όλοι όσοι συμμετείχαν δολοφονήθηκαν.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Από την αναγνώριση της Αλβανίας ως ανεξάρτητου κράτους μέχρι την κατάληψη της από τους Ιταλούς (Απρίλιος 1939), οι σχέσεις της με την Ελλάδα ήταν σχετικά καλές. Στη συνέχεια, όμως, η ιταλική προπαγάνδα στήριξε τις αλυτρωτικές διαθέσεις της Αλβανίας. Ο αλβανικός Τύπος δημοσίευε άρθρα κατά της Ελλάδας και καλλιεργούσε το όνειρο της “Μεγάλης Αλβανίας”.
Με την επίθεση των Ιταλών κατά της Ελλάδας, τον Οκτώβριο του 1940, αλβανικά τάγματα πεζικού και εθελοντών και σώματα άτακτων είχαν ενταχθεί στους ιταλικούς σχηματισμούς και έλαβαν ενεργά μέρος στις επιχειρήσεις. Εκτιμάται ότι συμμετείχαν 8-10 τάγματα Αλβανών. Η συμπεριφορά των Αλβανών πολιτών έναντι των Ελλήνων στρατιωτών το 1940-41 ήταν εχθρική, ενώ προς τους Ιταλούς φιλική.
Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από τον Απρίλιο του 1939 και μετά, πείθουν ότι οι Αλβανοί μισούσαν και εξακολουθούν να μισούν κάθε τι ελληνικό και ορθόδοξο χριστιανικό. Υπήρξαν πάντα εχθροί της Ελλάδας. Συνεργάσθηκαν με τον Άξονα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πάντα είχαν και εξακολουθούν να έχουν ως απώτερο σκοπό την ίδρυση της “Μεγάλης Αλβανίας”.
Δυστυχώς έναντι των “καλών υπηρεσιών” των Αλβανών η Ελλάδα το 1971 αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις της με τη γείτονα, με την ελπίδα ότι θα προστατεύονταν καλύτερα τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας της Βόρειας Ηπείρου. Επίσης το 1987 η Ελλάδα, ενεργώντας μονομερώς, κατάργησε την εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία, καθεστώς που ίσχυε από τον Νοέμβριο του 1940, χωρίς να εξασφαλίσει εγγυήσεις για την ελληνική μειονότητα της Βόρειας Ηπείρου.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
(1) Εκδ. ΔΙΣ/ΓΕΣ: Ο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1940-1941, Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ, Α9ήναι, 1960.
(2) Εκδ. Υπουργείου Εξωτερικών: 1940-1941, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ, Αθήνα, 1980. 
(3) Παπάγου Αλεξ.: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1940-1941, εκδ. “Οι Φίλοι του Βιβλίου”, Α9ήναι, 1945. 
(4) Κατσιμήτρου Χαρ.: Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ, εκδ. ΓΕΣ, Μήνα, 1982.
(5) Τσέρβι Μ.: Ο ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, έκδοση Αlvin Redma Hellas, Α9ήνα, 1987. 
(6) Κόρου Αδωνι: ΧΡΟΝΙΚΟΝ 1940-1944. 
(7) Κύρου Αλ.: ΟΙ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ, Α9ήναι, 1962. 
(8) Σιωμοπούλου Στυλ.: Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ “TΖΟΥΛΙΑ” ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ, Ηπειρωτική Εστία, 1994. 
(9) Τριαντάφυλλου Κ.: ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-41, Πάτρα, 1981. 
(10) Τσιρπανλή Ζαχ.: ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ OI ΙΤΑΛΟΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940-41, Αθήνα, 1974. 
(11) Ζαούση Αλεξ.: OI ΔΥΟ ΟΧΘΕΣ 1939-1945, εκδ. Παπαζήση, 1987. 
(12) Richter Heinz: Η ΙΤΑΛΟ-ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Γκοβόστης, 1998. 
(13) Μιχαλοπούλου Δημ.: ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 1923-1928. 
(14) Πράσκα Βισκόντι: ΕΓΩ ΕΙΣΕΒΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Γκοβόστης, 1999. 
(15) Vickers Miranda: ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ, εκδ. Οδυσσέας, 1997. 
(16) ΡοΙΙο S. – Ρυtο Α.: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, εκδ. Ομάδα. 
(17) Νικολάου Χαρ.: ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ -ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, εκδ. Φλώρου, 1996. 
(18) Ημερήσιος Τύπος της εποχής. [ Χαράλαμπος Νικολάου, Ταξίαρχος ε.α., τ. καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας ΣΣΕ, e-e-e.gr]
απόσπασμα από ΕΔΩ
Posted: 26 Oct 2016 09:30 AM PDT
Γράφει ο Μανουήλ Αγγελος Γιαννόπουλος
 
Το δαιμονικο δωδεκαθεο ηταν λοιπον εντελως αναξιο μπροστα στον κορυφαιο πολιτισμο του κοσμου που ηταν ο αρχαιος Ελληνικος πολιτισμος. Αυτό μας το δειχνει πρωτα από όλα, το κορυφαιο εργο του Πλατωνα για την δημιουργια του σύμπαντος. Ενα εργο με γεωμετρια στο πιο υψηλο επιπεδο, που κανενας άλλος δεν μπορεσε να γραψει.
 
Ας περασουμε τωρα να δουμε μερικα αποσπάσματα από το κορυφαιο εργο του Πλατωνα, το οποιο μου κινησε την περιεργεια να ψαξω για όλα τα σχετικα περι προελευσεως του δαιμονικου δωδεκαθεου. Εχω επιλεξει μερικα παρα πολύ χαρακτηριστικα αποσπάσματα. 
 
Για την δημιουργια του συμπαντος αναφερουν σχετικα και οι θρησκειες, ενω παρα πολλοι ανα τους αιωνες σχολιασαν και ερμηνευσαν τα λεγομενα απο τα ιερα βιβλια των θρησκειων. Ουδεποτε υπηρξε παρομοιο εργο σαν αυτο του Πλατωνα που να εξηγει τοσο τεκμηριωμενα τον τροπο με τον οποιο εγινε το συμπαν. 
 
Προ λοιπον της δημιουργιας του συμπαντος θα μας πει ο μεγας αυτος δασκαλος, ολα τα πραγματα βρισκοταν χωρις λογο, χωρις αιτια, χωρις μετρο. Οταν ομως αρχισε να δημιουργειται το συμπαν τοτε κατα πρωτον το πυρ, το υδωρ, η γη και ο αερας, βρισκοταν ολα αυτα σε ασυμμετρη κατασταση. Απο αυτα τα τεσσερα πηρε ο θεος αρχιζοντας να κανει το συμπαν, τους εδωσε σχημα και αριθμους τακτοποιώντας αριστα τα παντα. 
 
Τα σωματα αυτα το πυρ, η γη, το υδωρ, ο αερας εχουν βαθος το οποιο βαθος περιλαμβανει την επιφανεια των σωματων, η επιφανεια αυτη για καθε σωμα συνισταται απο τριγωνα. Ολα τα τριγωνα προερχονται απο αλλα δυο τριγωνα που το καθενα τους εχει μια γωνια ορθη και δυο οξειες. Το ενα απο αυτα τα τριγωνα απο τα δυο του μερη εχει το ένα μερος της ορθης γωνιας να περικλειεται υπο ισων πλευρων. Το ισοσκελες τριγωνο και το αλλο εχουν ανισα μερη ορθης γωνιας, περικλειομενης απο ανισες πλευρες, του σκαληνου. 
 
Αυτη ειναι η αρχη του πυρος και των αλλων σωματων, τις δε αρχες που ειναι ανωτερες απο αυτες της γνωριζει μονον ο Θεος δημιουργος και οποιος απο τους ανθρωπους ειναι φιλος του θεου. 
 
Ας παρουμε θα πει ο μεγας δασκαλος τα δυο τριγωνα απο τα οποια κατασκευαστηκαν τα σωματα του πυρος και των αλλων στοιχειων απο αυτα τα δυο τριγωνα το ενα ειναι ισοσκελες που ειπαμε ηδη,το αλλο ομως εχει παντοτε το τετραγωνον της μεγαλυτερης του πλευρας τριπλασιο απο το τετραγωνο της μικροτερης του πλευρας. 
 
Ξαναρχιζοντας απο το πρωτο στοιχειο που ειναι και το μικροτερο απο τα τεσσερα θα δουμε οτι το τριγωνο αυτο εχει την υποτεινουσα διπλασια κατα μηκος απο την μικροτερη πλευρα. Οταν συνδεθουν τα τριγωνα αυτα ανα δυο και αυτο το πραγμα επαναληφθεί τρεις φορες ωστε να στηριξουμε τις διαγωνιους και τις μικρες πλευρες εις ενα κοινον σημειον, ως κεντρο τοτε τα εξ αυτα τριγωνα γινονται ενα ισοπλευρο τριγωνο, μαζι με αλλα τεσσερα τα οποια οταν ενώθουν σε τρεις επιπεδες γωνιες κανουν μια στερεα γωνια η οποια ειναι εφεξης (γωνια που εχει κοινη κορυφη μια πλευρα κοινη, και της αλλες δυο πλευρες απο το ενα μερος και το αλλο της κοινης)της αμβλυτερης γωνιας απο τις επιπεδες γωνιες. Οταν αυτο το πραγμα γινει τεσσερις φορες σχηματιζεται το πρωτο ειδος του στερεου(πυρ) το οποιο διαχωριζει ολοκληρη την περιφερεια μεσα στην οποια βρισκεται ,σε ισα και ομοια μερη.
 
Το δευτερο ειδος στερεου γινεται απο τα ιδια τριγωνα, οταν συννενωθουν οκτω ισοπλευρα τριγωνα, τεσσαρων επιπεδων. Αμα αυτο το πραγμα επαναληφθει εξι φορες τελειοποιειται και το δευτερο σωμα(αερας). 
 
Το τριτο σωμα (υδωρ) γινεται απο εκατον εικοσι στοιχεια. (τριγωνα ενωμενα από δωδεκα στερεες γωνιες). Καθε μια γωνια περικλειεται απο πεντε επιπεδα ισοπλευρα τριγωνα. Το ενα ειδος των τριγωνων το σκαληνο οταν δημιουργησε τα πρωτα τρια σωματα σταματησε και ερχεται ενα νεο αλλο τριγωνο το ισοσκελες (τριγωνο) που δημιουργησε το τεταρτο σωμα, με την ενωση ισοσκελων τριγωνων ανα- τεσσερα. Δηλαδη ενωθηκαν οι ορθες αυτες γωνιες των τεσσαρων αυτων τριγωνων, στο κεντρο σχηματιζεται λοιπον ενα ισοπλευρο τετραγωνο. Οταν ενωθουν εξι τετοια τετραγωνα κανουν οκτω στερεες γωνιες απο τις οποιες η καθε μια αποτελειται απο τρεις επιπεδες ορθες. Το σχημα του νεοσχηματισθεντος αυτου σχηματος ειναι κυβικο που εχει εξι επιπεδες τετραγωνες, ισοπλευρες βασεις. Επειδη όμως ειναι δυνατον να γινει και μια ακομη δημιουργια τριγωνων οταν ο Θεος αποφασισε να κανει το συμπαν χρησιμοποιησε τελικα και αυτον τον συνδιασμο, δηλαδη το πενταγωνικον δωδεκαεδρο, που αντιπροσωπευει τον αιθερα. 
 
Υστερα σε ενα αλλο σημειο μας λεει σχετικα για τα μειγματα των σωματων που δημιουργησαν την ψυχη. Κατα πρωτον πηρε απο το ολοκληρο το μειγμα ενα μερος. Απο της δυο βασικες ουσιες δημιουργησε μια τριτη αναμειγνυοντας και τις τρεις εφτιαξε μια τεταρτη, την ψυχη. Το νεο αυτο μειγμα το χωρισε σε κομματια-μοιρες και το καθενα απο αυτά περιεχει ποσοτητες απο ολες τις ουσιες. Μια ποσοτητα αφαιρεθηκε για το πρωτο μειγμα ουσια, για το δευτερο μειγμα ουσια αφαιρεθηκε διπλασια ουσια σε σχεση με το πρωτο μειγμα. Υστερα ελαβε ποσοτητα ιση με το 1/2 της δευτερας ουσιας και τριπλασιας της πρωτης. Τεταρτον διπλασια της δευτερης, πεμπτη δε τριπλασια της τριτης, εκτη οκταπλασια της πρωτης, εβδομη εικοσιεπταπλασια της πρωτης. 
 
Μετα απο αυτα συμπληρωσε τα διπλασια-τριπλασια διαστηματα αποκοπτωντας απο τα αρχικα μειγματα επι πλεον και τοποθετωντας τα αναμεσα σε εκεινα, κατα τροπο ωστε σε καθε διαστημα να υπαρχουν δυο μεσοτητες. Η μεν μια απο αυτες υπερεχει απο το ενα ακρο οσο υπερεχει και απο το αλλο, η δε αλλη υπερεχει σε ισον αριθμο απο οσον υπερεχεται. Επειδη ομως απο αυτά εδημιουργηθησαν νεα διαστηματα και επιτριτα και εντογδοα με το διαστημα του επογδοου συμπληρωνε ολα τα επιτριτα αφηνοντας ενα μοριο απο το καθενα εξ αυτων. Το τμημα αυτο παριστανει ενα διαστημα που εχει την ιδια αριθμητικη σχεση που εχει το 256 προς το 243. 
 
Ολη αυτη λοιπον την συνθεση διπλη αφου την εσχισε ο Θεος κατα μηκος στο μεσον ενωσε το μεσον της μιας με το μεσον της αλλης σε σχημα Χ, λυγισε τα ακρα των σκελων και αφου τα ενωσε στο αντιθετο προς την διασταυρωση σημειο, σχηματισε δυο κυκλους. Απο τους κυκλους αυτους τον ενα τοποθετησε εξωτερικα και τον αλλον εσωτερικα και εδωσε κινηση στους κυκλους να γυριζουν παντοτε κατα τον ιδιο τροπο και στον ιδιο τοπο. Στην μεν εξωτερικη φορα εβαλε ο Θεος την φυση του αμεταβλητου και στην δε εσωτερικη την φυση του μεταβλητου. Την μεν κυκλοτερη κινηση του αμεταβλητου την εβαλε προς τα δεξια, κατα την πλευρα, την δε κινηση του αλλου προς τα αριστερα, κατα την διαμετρο. Μεγαλυτερη ομως ισχυ εδωσε στην περιφορα του αμεταβλητου. Την δε περιφορα του μεταβλητου που ειναι εσωτερικη την εσχισε σε εξι, σχηματιζοντας επτα ανισους κυκλους αναλογα προς το καθενα απο τα διπλασια και τριπλασια διαστηματα, που ειναι τρια σε καθε ειδος, ωστε οι κυκλοι αυτοι να εχουν αντιθετες κατευθυνσεις μεταξυ τους. Οι τρεις κυκλοι εχουν την ιδια ταχυτητα, οι δε τεσσερις αλλοι κυκλοι εχουν διαφορετικη ταχυτητα και αναμεταξυ τους και ως τους προς τους τρεις πρωτους κυκλους αλλα με αναλογικη κινηση. Η Αγια γραφη μας περιγραφει οπως και οι αλλες " θρησκείες" με εναν παρα πολυ απλοικο τροπο την δημιουργια του κοσμου και μονον ο Πλατωνας παγκοσμιως ειναι ο αυτός που εγραψε σε επιστημονικο επιπεδο.
 
Σε ολο του το εργο μιλα οτι το συμπαν εκανε ο ενας μοναδικος θεος δημιουργος, και όχι ο Διας ο δηθεν πατερας των Θεων, ουτε καποιος αλλος Ολυμπιος αναφερεται ως δημιουργος του σύμπαντος. Ακομη και για τους ολύμπιους αναφερει ότι τους επλασε ο ενας θεος δημιουργος, ως κατωτερους "θεους". Αυτό το τελευταιο το αναφερει για να εξευμενισει, καπως τους εωσφοριστες, δωδεκαθειστες. 
 
Ενδεικτικος, είναι ο διαλογος στο εργο του Πλατωνα, πολιτεια. Στο εργο αυτό συνομιλουν σε καποιο σημειο ο Σωκρατης , με τον σοφιστη Θρασυμαχο, σχετικα με τους Ολύμπιους. Απευθυνόμενος ο Θρασυμαχος στον Σωκρατη του ειπε τα εξης: Για ολους αυτους τους "θεους", τους οποιους αναφέρεις Σωκρατη, δεν τους ειδε ποτε κανενας. Ουτε φανερωθηκαν ποτε για να κανουν καποιο θαυμα, ειτε να δωσουν καποια συμβουλη.
 
Ολους αυτους τους γνωρίζουμε, από τους ποιητες που εγραψαν πολύ παλαιοτερα για τα πολεμικα τους κατορθώματα και τα γενεαλογικα τους δεντρα. Είναι ολοφανερο ότι ο Σοφιστης Θρασυμαχος, αναφερει, ανθρώπους που εζησαν σε παλαιοτερη εποχη και ηταν βασιλιαδες, εκαναν πολεμους, όπως εκαναν παιδια, εγγονια, κλπ. Ποτέ ο αληθινος Θεός δεν κανει πολεμους, και φυσικα δεν ειχε, ουτε εχει παιδια, ουτε γενεαλογικο δεντρο. Είναι πλεον γνωστο, ότι με βαση τις αναφορες του Ηροδοτου, όταν ηρθαν οι σκλαβοι από την Αιγυπτο στην Ελλαδα, για να είναι οικεια στους Ελληνες τα ονόματα των δαιμονων του δωδεκαθεου, αλλαξαν τα πραγματικα ονόματα των δαιμονων με ονόματα παλαιοτερων επιφανων Ελλήνων βασιλιαδων, στρατηγων κλπ. 
 
Ο Θεος δημιουργος των παντων (ο Ιησούς Χριστός), είναι γεματος αγαπη, καλοσυνη, ταπεινοτητα. Αυτό διοτι είναι αγαθος και στον αγαθο, δεν υπαρχει καμια κακια, κανενα μισος, όπως μας διδαξε ο Πλατων, στο εργο για την δημιουργια του κοσμου, στο εργο του με την επωνυμια Τιμαιος. Ο Χριστος είναι γεματος αγαπη ειναι αιτια μονον για κάθε τι καλο που συμβαινει, καθως είναι ο θεος της απολυτης αγαπης, της δικαιοσυνης, της ομορφιας, της ταξης. Αντίθετα ο εωσφορος ειναι ο απολυτος "θεος" του μισους, της αδικιας, του ψευδους, της καταστροφης των παντων. Ο Εωσφορος είναι η αιτια για κάθε τι κακο που συμβαινει. Ο Εωσφορος είναι αυτος που μισει κάθε τι καλο, ωραιο, δικαιο, που εφτιαξε ο Θεος.

Για αυτό ο Εωσφορος ανα τους αιωνες μεσα από τους λαους που πιστευουν σε αυτόν, προκαλει διαφορα τρομερα δεινα στην Ελλαδα, αλλα και σε ολους τους χριστιανους ανα τον κοσμο. 
Διαβάστε το Α μέρος ΕΔΩ
Posted: 26 Oct 2016 08:30 AM PDT
…Ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, που άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1940, επεκτάθηκε αυτόματα και μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας.
 
Η Αλβανία, συνδεδεμένη την εποχή εκείνη με καθεστώς “προσωπικής ένωσης” με την Ιταλία, είχε δεχθεί με νόμο του Κοινοβουλίου της (Αλβανικός Νόμος, 10 Ιουνίου 1940) ότι: 
“Το Βασίλειο της Αλβανίας αναγνωρίζει ότι θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τα κράτη τα οποία θα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Βασίλειο της Ιταλίας”.
 
Συνεπώς με την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία εναντίον της Ελλάδας βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση με την πατρίδα μας. Γι’ αυτό η Ελλάδα με το Βασιλικό Διάταγμα (ΒΔ) της 10ης Νοεμβρίου 1940, το οποίο εκδόθηκε σε εφαρμογή του ΑΝ (Αναγκαστικού Νόμου) 2636/1940 “Περί δικαιοπραξιών εχθρών και μεσεγγυήσεως εχθρικών περιουσιών”, όρισε ως εχθρικά κράτη “την Ιταλία μαζί με τις κτήσεις, τα αυτοκρατορικά της εδάφη και τις αποικίες, καθώς και την Αλβανία”.
 
Ο Ιταλός στρατηγός Βισκόντι Πράσκα σε διαταγή του της 21ης Οκτωβρίου 1940 αποκαλύπτει ότι είχε αναθέσει σε ειδικούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από Αλβανούς οδηγούς, να εκτελούν αναγνωρίσεις στην άμεση περιοχή των συνόρων. Περαιτέρω η διαταγή καθόριζε ότι έπρεπε να οργανωθούν ειδικά τμήματα αποτελούμενα ως επί το πλείστον από Αλβανούς, πλαισιούμενους μόνο από Ιταλούς, και επιφορτισμένα με την εξουδετέρωση των μεμονωμένων Ελλήνων σκοπών και με την αποκοπή των τηλεφωνικών γραμμών.
 
Η προκήρυξη που διάβασε ο πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου Βερλάτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1940, αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: “…Οι στρατιώτες του ένδοξου Ιταλικού Στρατού, στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται πολλές μονάδες Αλβανών στρατιωτών…”.
 
Ο Ιταλός ιστορικός Μάριο Τσέρβι γράφει: “Στις ιταλικές μεραρχίες περιλαμβάνονταν επίσης αλβανικά τμήματα (…). Εκπαιδεύτηκαν ακόμα και Αλβανοί, που θα ήθελαν να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις”.
 
Ο Γερμανός καθηγητής Χ. Ρίχτερ σημειώνει: “…Η συνολική δύναμη του Ιταλικού Στρατού στην Αλβανία δύο ημέρες πριν από την επίθεση ανερχόταν σε 140.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων (…) και των Αλβανών εθελοντών”.
 
Ο Αμερικανός καθηγητής του πανεπιστημίου Χάρτφοντ, Μπ.Φίσερ, στην ανακοίνωση του κατά το Συνέδριο του ΙΜΧΑ (Ίδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου), τον Οκτώβριο του 1990, ανέφερε σχετικά τα εξής: “Ο Μουσολίνι είχε δώσει διαταγές να υπάρχουν δύο αλβανικά τάγματα σε κάθε ιταλική μεραρχία, που χρησιμοποιήθηκαν για την εισβολή στην Ελλάδα, και επί πλέον είχαν σχηματιστεί τρία τάγματα Αλβανών μελανοχιτώνων, που είχαν το σύνθημα “Πεθαίνουμε όλοι για τον Ντούτσε”.
 
Διάφορες μυστικές διαταγές επιχειρήσεων του διοικητή της, στρατηγού Μάριο Τζιρότι,  Μεραρχίας “Τζούλια”χρονολογούμενες από τις 21 Οκτωβρίου 1940 και μετά, οι οποίες έπεσαν αργότερα στα χέρια του Ελληνικού Στρατού, αποκαλύπτουν ότι είχε αναθέσει εργασίες σε ειδικούς αξιωματικούς, συνοδευόμενους από ντόπιους Αλβανούς, φέροντες ενδυμασίες χωρικών…
 
Κατά την αρχική προέλαση της Μεραρχίας “Τζούλια” στον τομέα της Πίνδου οι επιτιθέμενοι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν Αλβανούς οι οποίοι γνώριζαν ελληνικά και φώναζαν στους Ελληνες στρατιώτες να παραδοθούν, λέγοντας ότι ο αγώνας τους ήταν πλέον μάταιος εφόσον στην Αθήνα είχε γίνει επανάσταση, η κυβέρνηση Μεταξά είχε πέσει, η νέα κυβέρνηση είχε συμμαχήσει με τον Άξονα κ.ά.
 
Στις 2 Νοεμβρίου 1940 τάγμα Αλβανών επιτέθηκε στο Καλπάκι απεγνωσμένα, χωρίς επιτυχία. Αλβανοί αυτόμολοι παρείχαν πληροφορίες στον Ελληνικό Στρατό.
 
Ο υποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος, διοικητής της VIII Μεραρχίας η οποία αντιμετώπισε την κύρια προσπάθεια της ιταλικής επίθεσης, γράφει για τη συμμετοχή αλβανικών δυνάμεων στον τομέα της Μεραρχίας: “Συμμετείχαν τρία τάγματα μελανοχιτώνων (Ι, II, III), δύο αλβανικά τάγματα πεζικού (“Γκράμος” και “Ντρίνος”), αλβανική ορειβατική πυροβολαρχία (“Νταϊτι”), τάγμα Αλβανών εθελοντών και σώματα άτακτων Αλβανών”.
 
Όπως καταγγέλλει ο υποστράτηγος, κατά τον Οκτώβριο του 1940 ο Αλβανός υπουργός Δικαιοσύνης συγκροτούσε συμμορίες με σκοπό να δράσουν στο ελληνικό έδαφος.
 
Ο αντιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41, σημειώνει: “Όλες οι ιταλικές μεραρχίες πεζικού ήταν ενισχυμένες σε πεζικό με τάγματα Αλβανών…”.
 
Ο Β. Πράσκα στο τμήμα του βιβλίου του “Εξέλιξη των επιχειρήσεων από 28 έως 31 Οκτωβρίου 19?, ανακεφαλαιώνοντας γράφει για τη συμμετοχή των αλβανικών μονάδων τα εξής: “…Φάλαγγα “Σολίνας” II Τάγμα της 1ης Λεγεώνας Αλβανών εθελοντών. (…) Κεντρική Φάλαγγα και Διοίκηση Μεραρχίας “Φερράρα” Ι Τάγμα Αλβανών Εθελοντών.
(…) Παραλιακό Συγκρότημα… Τα τμήματα διαπεραιώθηκαν με την κάτωθι σειρά… 6) Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών “Πεσκοσόλιντο” και “Κιαραβάλλε”. (…) “Τα αλβανικά τάγματα εθελοντών, προπορευόμενα του 3ου Συντάγματος Γρεναδιέρων και κινούμενα…”…”Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών, επίσης, ήλεγχαν πλήρως την αμαξιτή οδό (Ηγουμενίτσας-Βάρφανης).
 
Στην επίθεση εναντίον του υψώματος 1289 του Λαπιστέτ, στις 09.30 της 4ης Νοεμβρίου 1940, έλαβε μέρος ένα από τα πιο επίλεκτα τμήματα των Αλβανών, το τάγμα “Τιμόρ”, το οποίο και κατόρθωσε να το καταλάβει. Με άμεση αντεπίθεση των Ελλήνων το τάγμα “Τιμόρ” αναδιπλώθηκε και διασκορπίστηκε στην κοιλάδα με άτακτη φυγή.
 
Υποχρεώθηκαν να επέμβουν οι βερσαλιέροι για να σταματήσουν τους Αλβανούς.
Στην αναφορά που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι από τη δύναμη των 1.200 ανδρών του τάγματος είχαν απομείνει μόνο μερικές εκατοντάδες. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο απαρηγόρητος, όπως γράφει ο Μ. Τσέρβι, διοικητής του Τάγματος.
 
Αλβανικό τάγμα στις 25 Νοεμβρίου 1940 συμμετείχε με τα ιταλικά στρατεύματα στην επίθεση για την κατάληψη του σταυροδρομιού παρά το Δελβινάκι. Οι Αλβανοί αρχικά κατέλαβαν το χωριό αλλά την επόμενη με αντεπίθεση των Ελλήνων αυτό ανακαταλήφθηκε. Το αλβανικό τάγμα είχε απώλειες και αρκετοί άνδρες του συνελήφθησαν αιχμάλωτοι.
 
Στις 12 Νοεμβρίου αυτομόλησε στις ελληνικές γραμμές λόχος Αλβανών στρατιωτών με τους αξιωματικούς του.
 
Κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, οπότε οι Ιταλοί είχαν εισχωρήσει στο ελληνικό έδαφος σε μερικούς τομείς, Αλβανοί με μια σημαία τους εισήλθαν στην Κόνιτσα μαζί με τους Ιταλούς, τον Διαμαντή και τον εξωμότη Ματούση. Ο Διαμαντής μάλιστα εκφώνησε λόγο λέγοντας ότι θα απελευθερώσει την Κόνιτσα και θα σχηματίσει την Ομοσπονδία της Πίνδου.
 
Η απάντηση του Μουσολίνι (22/11) σε επιστολή του Χίτλερ (20/11) αναφέρει μεταξύ των άλλων: Η αποτυχία των Ιταλών οφείλεται και στη λιποταξία των αλβανικών δυνάμεων, οι οποίες στασίασαν εναντίον των Ιταλών…”.
 
Γερμανός αξιωματικός απευθύνει χαιρετισμό σε Αλβανούς Τσάμηδες
Αποκαλυπτικά είναι τα όσα γράφει στο ημερολόγιο του ο Φερνάντε Κομπιόνε, έφεδρος υπολοχαγός πεζικού της 51ης Ορεινής Μεραρχίας “Σιέννα”: “…Κατά το χρονικό διάστημα από 28 Οκτωβρίου ως 14 Νοεμβρίου 1940, οπότε ιταλικά τμήματα είχαν εισχωρήσει σε περιοχές της Ελλάδας, οι Τσάμηδες υποδέχονταν σε όλα τα χωριά τους Ιταλούς ως ελευθερωτές, με ζητωκραυγές και ενθουσιασμό…”.
 
Ο Ιταλός ιστορικός Μ. Τσέρβι γράφει: “Όπως αναφέρει ο στρατηγός Β. Πράσκα σε συζήτηση του με τον Πρίκολο (σ.σ. Αρχηγός του Επιτελείου της Αεροπορίας), ένας εθελοντής, πληγωμένος βαριά, πριν ξεψυχήσει αναφώνησε “Είμαι ευχαριστημένος που πεθαίνω για να μπορέσει ο (Αρχηγός του Επιτελείου της Αεροπορίας) να περάσει”.
 
Κατά τη διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης (Μάρτιος 1941) ο Μουσολίνι επισκεπτόταν διάφορες μονάδες για να τονώσει το ηθικό των ανδρών, στη ζώνη του Δέβολη και στην περιοχή του Βερατίου. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε ομάδες ταγμάτων και εθελοντών Αλβανών, των ιδίων για τους οποίους αρχικά εκείνος και ο Τσιάνο πίστευαν ότι είχαν προκαλέσει τις πρώτες ιταλικές ήττες. Κατά τις συνομιλίες που είχε μαζί τους έμεινε ενθουσιασμένος από το παράστημα και το πολεμικό τους μένος.
 
Ο Γερμανός συγγραφέας Βίλιμπαλντ Κόλεγκερ, σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1942, για τη στάση των Αλβανών κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41 γράφει τα εξής: “…Οι Ελληνες αναγκάζονταν να πολεμούν εναντίον Αλβανών συμμοριτών, κατά τη στιγμή που Αλβανοί εθελοντές προσέρχονταν αθρόα στις ιταλικές φάλαγγες. Δεν αγνοούσαν οι απόγονοι του Σκεντέρμπεη ποίοι ήταν οι πραγματικοί φίλοι τους. (…) Αγωνίσθηκαν με επιμονή και γενναιότητα όπου και αν τοποθετήθηκαν. (…). Απειράριθμες υπήρξαν οι περιπτώσεις απονομής τιμητικών διακρίσεων σε Αλβανούς…”.
 
Ο Μ. Τσέρβι γράφει ότι ο τοποτηρητής Τζακομόνι πληροφορούσε τον βασιλιά της Ιταλίας: “…Εδώ και έναν μήνα οι Αλβανοί είναι εξαιρετικά έμπιστοι και άριστα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον, το φρόνημα τους στέκεται ψηλά, η δε εργατικότητα και η αποδοτικότητα των υπαλλήλων κρίνεται εξαιρετική…”.
 
Ο Τζακομόνι είχε οργανώσει, όπως γράφει ο Μ. Τσέρβι, “ομάδες Αλβανών για τη διενέργεια δολιοφθορών, που ο ρόλος τους ήταν να εισχωρούν στο ελληνικό έδαφος και να προβαίνουν σε καταστροφή του τηλεφωνικού δικτύου, να καταστρέφουν φυλάκια, να αφοπλίζουν φρουρούς, να προκαλούν ταραχές στα μετόπισθεν, να διενεργούν δολοφονικές απόπειρες εναντίον στρατηγών του εχθρικού στρατοπέδου και να προπαρασκευάζουν και να υποκινούν κινήματα ανάμεσα στη λαϊκή μάζα”. Ο Ιταλικός Στρατός δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να επωφεληθεί από τη δραστηριότητα τους.
 
Ο στρατηγός Μπαντόλιο στα απομνημονεύματα του αναφέρει: “Οι Ελληνες δεν έδειξαν καμμία διάθεση συνεργασίας. Αντίθετα οι Αλβανοί στρατιώτες, που υπό μορφή ταγμάτων συμμετείχαν στις δικές μας μεραρχίες, αποδείχθηκαν άπιστοι και δόλιοι, καθώς επιδόθηκαν σε πράξεις δολιοφθοράς εναντίον μας, ή πέρασαν στις τάξεις των Ελλήνων…”.
 
Ο στρατηγός Αλ. Εδιπίδης γράφει ότι “Τμήματα αλβανικά, άρτια συγκροτημένα και με ομοιογενή στελέχη (αξιωματικοί και στρατιώτες Αλβανοί) πολέμησαν στις 27 Νοεμβρίου στο Φράσερι προς την Κλεισούρα).
 
Ο πρεσβευτής Άδωνις Κύρου σημειώνει: “…Όταν, τέλος, εξερράγη ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος, συμμετέσχον εις αυτόν παρά το πλευρόν των Ιταλών με ενθουσιασμόν και ανθελληνικήν λύσσαν άπειροι Αλβανοί – ενώ ουδείς εξ αυτών εσκέφθη να προσδράμη εις βοήθειαν του νικηφόρου Ελληνικού Στρατού, καίτοι ούτος, συμφώνως προς την ραδιοφωνικήν διακήρυξιν του Ιωάννου Μεταξά, ήρχετο προς αποκατάστασιν της αλβανικής ελευθερίας, ανεξαρτησίας και ακεραιότητας…”.
 
Όταν ο Ελληνικός Στρατός προήλαυνε εντός του αλβανικού εδάφους, τα περισσότερα σώματα στρατού των Αλβανών είχαν διαλυθεί, ενώ στα πρόσωπα των λιγοστών Αλβανών που εκινούντο στους δρόμους, ανάμεσα στους Ιταλούς, ζωγραφιζόταν άγριος θυμός εναντίον ενός στρατεύματος που το νόμιζαν παντοδύναμο και το έβλεπαν να οπισθοχωρεί μπροστά στις ελληνικές δυνάμεις.
 
Η Αγγλίδα ιστορικός Μ. Βίκερς τοποθετείται διαφορετικά: “…Η αλβανική κοινή γνώμη αρχικά πανηγύρισε για τον ελληνικό θρίαμβο, η στάση της όμως άλλαξε όταν η Αθήνα άρχισε να φανερώνει τις προθέσεις της να προσαρτήσει τη νότια Αλβανία…”(!!!).
 
Ενώ υπάρχουν όλα τα παραπάνω περί συμμετοχής των Αλβανών στον πόλεμο, οι Αλβανοί ιστορικοί, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, προσπάθησαν μεταπολεμικά να μας πείσουν ότι δεν συμμετείχαν με το μέρος των Ιταλών ή ότι συμμετείχαν λίγα τμήματα δια της βίας.
 
Συγκεκριμένα οι Αλβανοί ιστορικοί Σ. Πόλο και Α. Πούτο γράφουν σχετικά τα εξής: “Τα δύο αλβανικά τάγματα που στάλθηκαν με τη βία στον πόλεμο του 1940 αρνήθηκαν να πολεμήσουν. Οι Ιταλοί τους έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην κεντρική Αλβανία. (….) Στην ελληνική κυβέρνηση η πορεία των γεγονότων φαινόταν πως έδινε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τα παλαιά προσαρτιστικά σχέδια τους για τις περιοχές της Κόρτσας (σ.σ. Κορυτσάς) και του Γκιροκάστρ (σ.σ. Αργυρόκαστρου)”.
 
Σε άλλο σημείο συνεχίζουν: “Το 1940 ήταν μοναδική ευκαιρία να ενωθεί με τον Ελληνικό Στρατό ο Αλβανικός”.
 
Έτσι εξηγείται η κατηγορηματική άρνηση του Ελληνικού Στρατηγείου στην πρόταση των Αλβανών αντιφασιστών πατριωτών να σχηματίσουν δύο τάγματα και να πολεμήσουν με την εθνική τους σημαία στο πλευρό των ελληνικών δυνάμεων εναντίον των Ιταλών εισβολέων !
 
Στην πραγματικότητα οι Αλβανοί έδειξαν πλήρη δυσπιστία και απροθυμία να συνεργαστούν με τον Ελληνικό Στρατό. Αντιθέτως συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς. Ο Ιταλός παρατηρητής Τζακομόνι βεβαίωσε κατηγορηματικά και με συγκεκριμένα στοιχεία, ενώπιον του Ανώτατου Ιταλικού Δικαστηρίου, τα εξής: “Και οι Αλβανοί βοήθησαν παντού και πάντα τον Ιταλικό Στρατό, χωρίς να σημειωθεί πουθενά οποιοδήποτε επεισόδιο.
 
συνεχίζεται
 
απόσπασμα από ΕΔΩ
Posted: 26 Oct 2016 07:30 AM PDT
Με τον Λάζαρο Μαύρο 
 
Σ Τ Η Ν ΠΑΙΔΙΚΗ μνήμη του γράφοντος, με γυναικείες μελωδικές αλλ’ οργισμένες φωνές που τραγουδούσαν μέσα στο λεωφορείο, στη διαδρομή προς τα Κρατητήρια των Εγγλέζων.
 
Στα χρόνια της ΕΟΚΑ στην Πύλα και στην Κοκκινοτριμιθιά. Για λίγα λεπτά συνάντηση, μες στα κάγκελα, με τον φυλακισμένο πατέρα. Πολιτικό Κρατούμενο D.P. 759. Τριγύρω, παντού Άγγλοι στρατιώτες. Με τυφέκια Λι-Ένφιλντ Νούμερο 4. Με αυτόματα Στεν και Στέρλινγκ. Ψηλά στον πύργο, με τ’ οπλοπολυβόλο Μπρεν. Γυναίκες και παιδιά όλοι οι επιβάτες στο λεωφορείο, πλην του οδηγού. Κι οι γυναικείες φωνές τραγουδούσαν με πείσμα και δύναμη: 
 
«Είμαι Έλλην, το καυχώμαι, ξέρω την καταγωγή μου κι η ελληνική ψυχή μου με τους Άγγλους πια δεν ζη. Των εχθρών μισώ τα δώρα, δεν τα θέλω ας τα κρατούνε, τους μισώ κι ας με μισούνε, προτιμώ την φυλακή. Σαν δεν κόβει το σπαθί μου κι η αιχμή πια δεν τρυπάει, η ψυχή δεν λησμονάει πως επλάστη ελληνική. Απ’ του αγγλισμού την ψώρα, τους Κυπρίους δεν μολύνει, ούτε να μας απομακρύνει, από τον Ελληνισμό»… 
 
Η Τ Α Ν ΤΟ 2ο τραγούδι που αποτυπώθηκε ανεξίτηλα καταχωρισμένο στην παιδική μνήμη απ’ τα χρόνια της ΕΟΚΑ. Το 1ο ήταν του Δεκεμβρίου 1955: Στην είσοδο, μόλις μπεις δεξιά, στο κοιμητήριο των Αγίων Κων/νου κι Ελένης. Όπου, πλήθη πανύψηλων (στα μάτια νηπίου) γυναικών κι ανδρών, με γαλανόλευκες που οι σταυροί των ιστών τους έφταναν ώς τον ουρανό, κήδευαν τον πρώτο Ήρωα, Αντάρτη Χαράλαμπο Μούσκο. Κι αντηχούσε, με φουσκωμένες όλες τις φλέβες και δακρυσμένα όλων τα μάτια το: 
 
«Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά». 
 
Π Ε Ρ Α Σ Α Ν χρόνια. Βρέθηκε ένα διασωθέν βιβλιαράκι 87 σελίδων. Έκδοση 1948 στην Αθήνα: «Θεοφάνη Χ. Τσαγγαρίδη, ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΕΞΟΡΙΣΤΟΥ 1931-1946».
 
Τον συγγραφέα του, μαζί μ’ άλλους, τον είχαν συλλάβει οι Άγγλοι στη Λευκωσία, τρεις το πρωί απ’ τα κρεβάτια τους. Δύο μέρες μετά την αντι-αποικιακή, εθνικο-λαϊκή Εξέγερση της 21ης Οκτωβρίου 1931. Σιδηροδέσμιο τον φόρτωσαν σ’ ένα λεωφορείο, μαζί με τους Θεόδωρο Κολοκασίδη, Θεοφάνη Θεοδότου, Γεώργιο Χ’’Παύλου και τον πρωθιερέα της Φανερωμένης Διονύσιο Κυκκώτη. Για να τους πάνε Λάρνακα, στο καταδρομικό «London» του Royal Navy της βρετανικής αυτοκρατορίας και να τους στείλουν εξορία. 
 
Σ Τ Η ΣΕΛΙΔΑ 15 ο Τσαγγαρίδης έγραψε και τα εξής: «Ανακτήσαμε [εντός λεωφορείου] απόλυτα την ψυχραιμία μας. Κυττάζαμε μ’ απάθεια τώρα τους Άγγλους στρατιώτες που κάθονταν στους δύο πλευρικούς πάγκους του λεωφορείου. Ανάμεσα στα πόδια τους κρατούσαν σφικτά τα ντουφέκια. Όρθιος στο πίσω μέρος του λεωφορείου στεκόταν ο αξιωματικός τους – έτοιμος. Απέναντί του, δίπλα στον σωφέρ, ήταν ο Μουσταφά-μουζαλίμης, όρθιος κι αυτός. Ο Μουσταφά-μουζαλίμης και οι ζαπτιέδες, τέσσερεις-πέντε νομίζω, ήταν άοπλοι, γιατί δεν είχαν φαίνεται οι Αρχές εμπιστοσύνη στη νομιμοφροσύνη τους. Δεν βαριέσαι, ό,τι είναι να γίνει ας γίνει, εμείς θα το αντιμετωπίσουμε παλληκαρίσια! είπε κάποιος. Εμπρός ένα τραγούδι! Αρχίσαμε όλοι να τραγουδούμε, μαζί κι ο Διονύσιος: “Είμαι Έλλην, το καυχώμαι, ξέρω την καταγωγήν μου κ’ η Ελληνική ψυχή μου ελευθέρα πάντα ζη. Των εχθρών μισώ τα δώρα, δεν τα θέλω, ας τα κρατούνε, τους μισώ κι ας με μισούνε, προτιμώ την φυλακή”»… 
 
Α Ρ Α, ΤΟ τραγούδι της εποχής της ΕΟΚΑ 1955-1959, ήταν πολύ παλαιότερο. Το τραγουδούσαν κι οι Αγωνιστές της Εξέγερσης του 1931, κρατούμενοι κι εκείνοι των Άγγλων. Τότε που η αυθόρμητη παλλαϊκή έκρηξη για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, πυρπόλησε το Κυβερνείο του σερ Ρόναλντ Στορρς, στον λόφο των Αγίων Ομολογητών, όπου βρίσκεται σήμερα το Προεδρικό της Λευκωσίας… 
 
Α Λ Λ Α ΤΟ τραγούδι δεν ήταν καν κυπριακό. Ήταν Επτανησιακό. Του προηγούμενου αιώνα: Ο Ύμνος των Ριζοσπαστών, αγωνιζομένων εναντίον της αγγλικής κατοχής των Ιονίων Νήσων. Το είχε στιχουργήσει το 1848 ο Κεφαλλονίτης ποιητής Γεράσιμος Μαυρογιάννης (συνεπίθετος του νυν διαπραγματευτή με τους Τούρκους του Ακιντζί κ. Ανδρέα Μαυρογιάννη, υιού του Διομήδη της ΕΟΚΑ εξ Αγρού). Το είχε μελοποιήσει το 1854 ο Τζανής Μεταξάς. Και το είχαν προσαρμόσει το 1904, για τον δικό τους αγώνα, οι Μακεδονομάχοι ως εξής: «Του βουλγαρισμού η ψώρα, Μακεδόνες δεν μολύνει κι ούτε τους απομακρύνει από τον Ελληνισμό». 
 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η Αγγλία παραχώρησε τα Επτάνησα που ενώθηκαν με τη Μάνα Ελλάδα το 1864. Από τότε, μέχρι πριν από την ΕΟΚΑ, οι Κύπριοι είχαμε την ψευδαίσθηση ότι το «ευγενές και φιλελεύθερον αγγλικόν έθνος» θα έπραττε το ίδιο και για την Κύπρο. 
 
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ 
Πηγη: Sigmalive
το είδαμε ΕΔΩ
 
Ακούστε το αυθεντικό επτανησιακό τραγούδι στο βίντεο που ακολουθεί:
 
Οι στίχοι του είναι οι εξής: 
 
Κι ἂν δὲν κόπτει τὸ σπαθί μου,
κι ἡ αἰχμή του δὲν τρυπάει,
ἡ ψυχὴ δὲν λησμονάει
Πὼς ἐπλάσθη Ἑλληνική.
 
Τῶν ἐχθρῶν μισῶ τὰ δῶρα.
Δὲν τὰ θέλω. Ἂς τὰ κρατήσουν.
Τοὺς μισῶ κι ἂς μὲ μισήσουν.
Προτιμῶ τὴν φυλακή.
 
Εἶμαι Ἕλλην, τὸ καυχῶμαι.
Ξέρω τὴν καταγωγή μου.
Κι ἡ Ἑλληνικὴ ψυχή μου,
Ἐλευθέρα πάντα ζεῖ.
Posted: 26 Oct 2016 06:30 AM PDT
Το στασίδι του Ιωάννου Καποδίστρια στη Μεγάλη Παναγία της Αίγινας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
 
Πώς κατόρθωσαν οι Έλληνες του 1821, πριν καν αποκτήσουν κράτος ελεύθερο και ανεγνωρισμένο, να προκαλέσουν το κίνημα του Φιλελληνισμού; Αυτό το ενδιαφέρον ερώτημα απασχόλησε το Ε΄ Επιστημονικό Συνέδριο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Τουρκοκρατία και το 1821. Το Συνέδριο διεξήχθη στις 14 και 15 Οκτωβρίου στο κτήριο της Ιεράς Συνόδου και εντάσσεται στη σειρά 10 συνεδρίων με παρεμφερή θέματα, τα οποία θα ολοκληρωθούν το 2021, επέτειο των 200 ετών από την Εθνεγερσία. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ήταν παρών.
 
Από τις ανακοινώσεις που ακούσθηκαν και από την σχετική συζήτηση εξήχθησαν πολλά συμπεράσματα, τα οποία οι ειδικοί μελετητές θα βρουν σε λίγους μήνες στον Τόμο των Πρακτικών. (Ήδη έχουν κυκλοφορηθεί τα Πρακτικά των 4  προηγουμένων Συνεδρίων). 
 
Λόγω χώρου επιλέγω ορισμένες καίριες διαπιστώσεις:
Τα κυριώτερα αίτια του Φιλελληνισμού ήσαν ο σεβασμός των Ευρωπαίων και Αμερικανών προς την Αρχαία Ελλάδα, η αντιπάθεια των δυτικών Χριστιανών προς την καταπιεστική μουσουλμανική αυτοκρατορία των Οθωμανών Τούρκων, οι φιλελεύθερες ιδέες της εποχής, η συμπάθεια προς ένα μικρό λαό που αγωνιζόταν για την ελευθερία. 
 
Πάντως από τις περισσότερες εισηγήσεις έγινε προφανές ότι ο σημαντικότερος παράγων αφυπνίσεως του Φιλελληνισμού της περιόδου πριν και κατά την Επανάσταση ήταν η προσωπικότητα και η δράση του διπλωμάτη, πατριώτη και ευλαβούς Ορθοδόξου Χριστιανού Ιωάννου Καποδίστρια. Ο Κερκυραίος ιατρός και πολιτικός υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, ως σύμβουλος για τη δημιουργία της Ελβετικής Συνομοσπονδίας των καντονίων, ως αντίπαλος του Αυστριακού Καγκελλαρίου Μέττερνιχ στα διεθνή συνέδρια και ως η φωνή της μικρής καταπιεσμένης Ελλάδας στην Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας. Προκαλούσε τον θαυμασμό φίλων και αντιπάλων. Ως πρώτος Κυβερνήτης θεμελίωσε το ελεύθερο Ελληνικό Κράτος.
 
Οι ομιλίες που ακούσαμε κατέδειξαν ότι οι Φιλέλληνες κατά κανόνα κινήθηκαν εθελοντικά και μεμονωμένα. Οι Κυβερνήσεις της εποχής εκείνης δεν έβλεπαν θετικά την εξέγερση ενός μικρού και ξεχασμένου λαού. Ακόμη και στην ομόδοξη Ρωσία, όπως απέδειξε ερευνητής των  αρχείων της εποχής, ο Φιλελληνισμός του ποιητή Πούσκιν ή οι έρανοι της Εκκλησίας υπέρ των Ελλήνων  ήσαν ειδικές περιπτώσεις, ενώ η επίσημη διπλωματία του Τσάρου ενδιαφερόταν για την ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
 
Η μάχη του Πέτα το 1822 υπήρξε η πρώτη οργανωμένη συμμετοχή Φιλελλήνων σε πολεμική δράση κατά των Τούρκων. Εκατοντάδες Ευρωπαίοι έπεσαν ηρωικώς μαχόμενοι υπέρ της Ελληνικής Ελευθερίας.
 
Ορισμένοι εκ των λεγομένων Φιλελλήνων δεν ήσαν τόσο αγνοί όσο ήθελαν να εμφανισθούν. Χαρακτηριστική περίπτωση η Σοφί ντε Μαρμπουά Λεμπρέν, η γνωστή μας Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία εστρέφετο άλλοτε υπέρ και άλλοτε κατά του Καποδίστρια αναλόγως των οδηγιών που ελάμβανε από τη Γαλλία.
 
Τη διοργάνωση του Συνεδρίου ανέλαβε η Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος με Πρόεδρο τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο και Επιστημονικό Σύμβουλο τον Ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Σβολόπουλο.
 
Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 23 Οκτωβρίου 2016 
πηγή
Posted: 26 Oct 2016 05:30 AM PDT
Γράφει η Μαίρη Καρά 

     Τι είναι ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ; Μην είναι μια "αόρατη" ΙΔΕΑ που πλανάται μόνο στα οράματα των πιστών τέκνων του; Μην είναι μια φιλοσοφία που το νόημά της έχει χάσει την ΑΞΙΑ του στην εποχή μας; Μην είναι το πρωτογενές κύτταρο που εμφανίστηκε πάνω στον πλανήτη; Μην είναι το γέννημα ενός ανώτερου λαού, με αποστολή να μεταλαμπαδεύσει τις πολύτιμες ΓΝΩΣΕΙΣ του στους λαούς που δεν τις κατείχαν; Μην είναι η ΑΡΧΗτης ΓΕΝΕΣΗΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ; 
     Όποια έννοια κι αν συλλάβουν οι ΣΟΦΟΙ για την ύπαρξη του ελληνικού λαού θα είναι σωστή, γιατί ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ περικλείει την πεμπτουσία της Ανθρωπότητας. Όποιο όνομα και να δώσουν οι επιστήμονες για την προέλευση της ελληνικής φυλής, θα είναι σωστή, γιατί ΕΛΛΗΝΑΣ είναι ο γεννήτωρ της Ανθρωπότητας. Όποια εξήγηση καταγράψουν οι Ιστορικοί, για την μακροβιότητα και συνέχεια του Ελληνικού ΕΘΝΟΥΣ, θα είναι σωστή, γιατί ποτέ δεν αλλοιώθηκε από επιμιξίες, από αλώσεις, αλλά ούτε και από ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ. 
     Η ΑΛΗΘΕΙΑ του αιώνιου Ελληνισμού είναι διαχρονικά  ανθρωποκεντρική και δεν επηρεάστηκε από ΕΠΙ-ΘΕΣΕΙΣ σιωνιστών αλλά ούτε και από ΚΑΤΑ-ΘΕΣΕΙΣδανειστών. Η παρουσία του είναι πανανθρώπινη χωρίς να φθείρεται, χωρίς να παρακμάζει, χωρίς να εκφυλίζεται, γιατί είναι μια παγκόσμια εξελικτική έννοια, που φωτίζει τις σκοτεινές πτυχές της αβύσσου της ψυχής των βάρβαρων λαών. Είναι η φλόγα και το πάθος που αναβλύζει απ' το θείο ΦΩΣ της ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ.Είναι η πνευματική έκφραση για ένα καλύτερο δίκαιο ΚΟΣΜΟ, αυτού που δημιουργεί με τον Αθάνατο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥ! 
     Η υπαρξιακή διάσταση του Ελληνισμού έχει τις ρίζες της στην ΑΡΧΗ των πάντων και διέπεται απ' τις ΑΡΧΕΣ της Νομοτέλειας. Είναι η ανάπτυξη συγκεκριμένων διαδικασιών ή πράξεων, που πραγματώνονται σύμφωνα με τους εγγενείς νόμους τους. Η νομοτέλεια αναζητεί τους σταθερούς νόμους κάτω απ' τους οποίους λειτουργούν τα φυσικά ή κοινωνικά φαινόμενα, μα και την σχέση αιτίου-αποτελέσματος που υπάρχει σ' αυτά. Είναι η ουράνια μεγαλοφυΐα του Δημιουργού, που εκτόξευσε τον Έλληνα στην κορυφή της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ! 
     Ο Ελληνισμός αποτελείται από ένα ευρύ σύνολο Γνώσεων, Αξιώνκαι Αρχών, που δόθηκε στους Έλληνες απ' τον Δημιουργό, με απώτερο σκοπό την μετάδοσή τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ώστε να μεταμορφωθεί σε ουράνια κοινωνία, μέσα απ' την πρόοδό τους. Εξ' ου και οι ικανοί και αφοσιωμένοι Έλληνες ανά τους αιώνες με τα πνευματικά χαρίσματά τους και τις πολεμικές τους ικανότητες προήγαγαν τον Ελληνισμό σε Επιστήμη και τον διέδωσαν στα πέρατα του κόσμου. Η Ιστορία βρίθει από τις γεωγραφικές κατακτήσεις και πολιτιστικές αναζητήσεις των διαχρονικών ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ! 
     Ο Ελληνισμός απ' την αρχή της δημιουργίας του μέχρι σήμερα ήταν είναι και θα είναι στο διηνεκές ο εκφραστής του ΘΕΙΟΥ, της Ευσέβειας στους Ιερούς Κανόνες και στους Νόμους της Πολιτείας και της Δικαιοσύνης, της Ειλικρίνειας, του ενάρετου Βίου, της Ηθικής βιωσιμότητας του ανθρώπου, της Αλήθειας της ύπαρξής του και της αιώνιας πορείας του με οδηγό τις Ελληνικές Αρετές.  Οι έχοντες πολίτες τον Ελληνισμό ριζωμένο στην ψυχή τους, είναι κάτοχοι όλων των ΑΡΕΤΩΝ! 
     Ποιες είναι οι Αρετές του Έλληνα; Ανθρωπισμός Ηρωισμός, Ελευθερία, Δίκαιο, Φιλοπατρία, Αξιοπρέπεια, Μεγαλοψυχία, Αλληλεγγύη, Γενναιοδωρία και η προστασία των αδύνατων μελών της κοινωνίας. Αυτές οι αποκλειστικές Αρετές του έγιναν καρφί στο μάτι απολίτιστων λαών, που δεν εμφορούνται από πνεύμα ευγενούς άμιλλας απέναντί του. Είναι αυτή η γεμάτη από ελευθερωσύνη ψυχή του απόγονου των αρχαίων Ελλήνων, που ενεργοποιεί το μένος τους και επιδιώκουν να την ξεριζώσουν. Είναι η αδέσμευτη φιλοπατρία που σκοντάφτουν πάνω της όλα τα οπλικά και οικονομικά συστήματά τους, με τα οποία προκλητικά την ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΝ! 
     Η ελληνική φυλή διατηρήθηκε ανέπαφη σε ξενοκρατίες και δικτατορίες και θα καμφθεί από "άσφαιρες" απειλές διεθνών σιωνιστών; Θα δειλιάσει ο Έλληνας ο φέρων την Σοφία του Θεού, ο ζωοδότης ήλιος στο σκοτάδι της ΑΓΝΟΙΑΣ τους; Ο  ΔΑΝΕΙΣΤΗΣ της ύπαρξής τους θα φοβηθεί τους δανεισμένους το ΠΝΕΥΜΑ του; Αυτό που μετάλλαξαν σε ΟΙΝΟ-ΠΝΕΥΜΑ για να μολύνουν το Ελληνικό Έθνος; Δεν έχουν ιδέα τι είναι ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ! Γι' αυτό θα πληρώσουν τα χρέη τους στην Ανθρωπότητα με το ίδιο νόμισμα και μάλιστα με ΕΠΙ-ΤΟΚΙΟ!
Posted: 26 Oct 2016 04:30 AM PDT
Της Κλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακή βιολόγος, medlabnews.gr 

Η γ-γλουταμυλ-τρανσπεπτιδάση (γ-GT) είναι ένα ένζυμο που καταλύει τη μεταφορά μιας ομάδας γ-γλουταμυλίου από ένα γ-γλουταμυλοπεπτίδιο σε ένα άλλο πεπτίδιο ή αμινοξύ ή στο νερό. Το ένζυμο είναι ευαίσθητος αλλά όχι ειδικός δείκτης διαταραχών στο ήπαρ και την χολή. Στην διάγνωση αυτών είναι περισσότερο ευαίσθητη από την ALP ή την νουκλεοτιδάση. Ιδιαίτερα αυξημένες τιμές γ-GT στο ήπαρ παρατηρούνται σε τοξικές βλάβες του ήπατος όπως στην αλκοολική κίρρωση (αλκοολισμός). 
Η γ-GT εντοπίζεται κυρίως στους νεφρούς, στο ήπαρ και στο σπλήνα. Αποτελεί την πιο ευαίσθητη εξέταση για την ανίχνευση του αποφρακτικού ίκτερου, της χολαγγειίτιδας και της χολοκυστίτιδος. Το γεγονός ότι τα επίπεδα της γ-GT είναι φυσιολογικά στα παιδιά και στις έγκυες γυναίκες σε αντίθεση με τα αυξημένα επίπεδα της LDh και αλκαλικής φωσφατάσης επιτρέπει τη χρησιμοποίησή της στη διαφορική διάγνωση ηπατοχολικών παθήσεων στις δύο αυτές ομάδες. Χρησιμοποιείται επίσης για την παρακολούθηση χρόνιων αλκοολικών οι οποίοι βρίσκονται υπό θεραπεία. Χρησιμοποιείται ακόμη ως καρκινικός δείκτης, επειδή τα επίπεδά της αντανακλούν την υποτροπή ή την ύφεση της νόσου. Τα επίπεδα της γ-GT είναι φυσιολογικά στο έμφραγμα του μυοκαρδίου. Αυξήσεις μπορεί να παρατηρηθούν μετά την τέταρτη ημέρα και αποδίδονται σε δευτεροπαθή ηπατική βλάβη από καρδιακή ανεπάρκεια. 

Το αυξημένο βάρος και τα φάρμακα αυξάνουν την γGT. 

Αυξημένες τιμές παρατηρούνται σε: 
· Κίρρωση ήπατος 
· Πρωτοπαθή χολική κίρρωση 
· Αποφρακτικό ίκτερο 
· Χολόσταση 
· Χολική ατρησία 
· Ηπατίτιδα 
· Ηπατικές μεταστάσεις 
· Καρκίνος του ήπατος 
· Αλκοολικοί
 
· Παγκρεατίτιδα 
· Καρκίνος του παγκρέατος 
· Καρκίνος του προστάτη 
· Λοιμώδης μονοπυρήνωση 
· Μυοτονική δυστροφία 
· Νόσος του Crohn 
· Υπερθυρεοειδισμός 
· Υπερλιπιδαιμίες 
· Σοβαρές παχυσαρκίες 

Μειωμένες τιμές παρατηρούνται σε: 
· Υποθυρεοειδισμός 

Όρια αναφοράς: γ-GT: 
Hλικία
Άνδρες
Γυναίκες
< 6 μηνών
12 - 122 IU/lt
15 - 132 IU/lt
6 – 12 μηνών
≤45 IU/lt
≤44 IU/lt
1 – 12 ετών
≤30 IU/lt
≤28 IU/lt
13 – 18 ετών
≤48 IU/lt
≤32 IU/lt
> 18 ετών
7 - 47 IU/lt
5 - 25 IU/lt

πηγή
Posted: 26 Oct 2016 04:00 AM PDT
Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Οι ακρότητες

Οι ακρότητες της τρομοκρατικής οργάνωσης θα συνεχιστούν όσο θα υπάρχει αυτή γιατί δεν σέβεται καθόλου τους ανθρώπους εφόσον δεν θέλει παρά σκλάβους και όταν πρόκειται για ανθρώπους του Βιβλίου θεωρεί ότι πρέπει να πεθάνουν επί τόπου.

πηγή 

Αν διαβάσεις 

Αν διαβάσεις «Πολέμησε εξίσου αυτούς ανάμεσα στους ανθρώπους του Βιβλίου που δεν πρεσβεύουν τη θρησκεία της αλήθειας εκτός αν πληρώσει το φόρο υποταγής άμεσα και ταπεινά» μπορείς να καταλάβεις ότι η πηγή του προβλήματος για τους αθώους βρίσκεται
στα θεμέλια τα ίδια έτσι η συνέχεια γίνεται μια συνέπεια αδυσώπητη όταν μία εξουσία εδρεύει. 

πηγή 

Μάθε

Μάθε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των dhimmi για να καταλάβεις την κατάσταση
των ανθρώπων του Βιβλίου όταν ζουν σε ένα έδαφος που τους είναι εχθρικό όταν μία ομάδα θρησκευτική κυριαρχώντας τους ορίζει με περιορισμούς κοινωνικούς και φορολογικούς βαρείς ακόμα και ταπεινωτικούς.

πηγή 

Με την σούρα του πίνακα

Με την σούρα του πίνακα και πιο συγκεκριμένα με το εδάφιο 51 είναι δυνατόν να δούμε πως θεωρούνται οι άνθρωποι του Βιβλίου αυτό επιτρέπει να κατανοήσουμε την συμπεριφορά ατόμων που αρνούνται την ερμηνεία και δεν διαβάζουν παρά το περιεχόμενο το κυριολεκτικό του: "Ω πιστοί! Μην πάρετε για φίλους σας Εβραίους και τους Χριστιανού. Είναι φίλοι μεταξύ τους. Κι αν κάποιος ανάμεσά σας τους βλέπει ως φίλος, γίνεται ένας από αυτούς. Ο Αλλάχ δεν καθοδηγεί τους άδικους ανθρώπους"

πηγή

Οταν μια οργάνωση

Όταν μία οργάνωση τρομοκρατική ενθαρρύνει την σκλαβιά των μη-μουσουλμάνων  ενήλικων ή παιδιών είναι ότι βλέπει το βιασμό ως όπλο πολέμου για να μειώσει στο μηδέν
τη θέληση αντίστασης έτσι μην περιμένεις τίποτα από αυτή για το μέλλον της Ανθρωπότητας.

πηγή 

Αν σε ένα ανακηρυγμένο χαλιφάτο

Αν σε ένα ανακηρυγμένο χαλιφάτο η γυναίκα δεν είναι ένας πολίτης αλλά μόνο μία σκλάβα οικιακή και σεξουαλική στο έλεος του συζύγου της πώς να καταλάβεις τη συμπεριφορά κάποιων που υπερασπίζονται αυτή τη βαρβαρότητα όταν είναι αντίθετη
με την Ανθρωπότητα.

πηγή

Ο Νίκος Λυγερός είναι καθηγητής Γεωστρατηγικής
Posted: 26 Oct 2016 03:30 AM PDT
Γράφει ο κ. Θεόδωρος Ν. Κορμπίλας, Υποστρ/γος ΕΛ.ΑΣ.
 
Εδημοσιεύθη την 5-6-2016 ως ένθετο της «Καθημερινής» ένα Σχέδιο Συντάγματος, προτεινόμενον προς ψήφισιν, με τίτλο «Ένα καινοτόμο Σύνταγμα για την Ελλάδα». Η πιο σημαντική τομή του εν λόγω σχεδίου είναι η αφαίρεση από το εν ισχύι Σύνταγμα του προοιμίου με την επίκλησιν της «Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», η κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, της διατάξεως της σχετικής με την επικρατούσα θρησκείαν του άρθρου 3 και της παραγρ. 2 του άρθρου 16, που επιτάσσει παιδείαν των Ελληνοπαίδων, αποβλέπουσα στην «…ηθική…αγωγή και εθνική και θρησκευτική συνείδηση». Φρονώ ότι η τομή αυτή είναι θανατηφόρος για το Ελληνικό Έθνος για τους εξής λόγους: 
 
1) Στο άρθρο 1 του Σχεδίου διαβάζουμε: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Έθνος». Η καρδιά όμως του κάθε έθνους είναι η θρησκεία. Άρα η εξουσία του νομοθετείν πρέπει να πηγάζει όχι μόνον από τον νου, αλλά και από την καρδιά του Έθνους. «Άκαρδο» έθνος δεν υπάρχει. Άρα το εν λόγω Σχέδιο πλήττει την καρδιά του Έθνους. 
 
2) «Αρχή παντός συλλογισμού το τι εστί», λέει ο Αριστοτέλης. «Τι εστί», λοιπόν, επίκλησις της Αγίας Τριάδος στο εν ισχύι Σύνταγμα; Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωνή του ποταμού αίματος των προγόνων μας, που χύθηκε για «του Χριστού την πίστη την αγία και τις Πατρίδος την ελευθερία». 
 
- Υπενθυμίζει η «Φωνή» αυτή στον εκάστοτε Νομοθέτην την θείαν Εντολήν «αγαπάτε αλλήλους» και «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε». Εντολήν του Θεού της «Αγάπης», Θεού των Ελλήνων.
- Υπενθυμίζει ότι όπου «το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία». (Παυλ. Β, Κορ. Γ, 17).
- Υπενθυμίζει το βαθυστόχαστον δίδαγμα του Ηρακλείτου, που λέει ότι «τρέφονται πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός, του θείου». (Βλ. Ανθ. Στοβ.,1,177).
- Υπενθυμίζει το Πυθαγόρειον δίδαγμα «έπου Θεώ και ομοιούσθαι αυτώ» (Βλ. Πλατ. «Πολιτεία» 612Ε -613Β και «Νόμοι»715Ε – 718Α). 
- Υπενθυμίζει το Πλατωνικό δίδαγμα, που λέει ότι «όσων αν πόλεων μη θεός αλλά τις άρχη θνητός, ουκ έστιν κακών αυτοίς ουδέ πόνων ανάφυξις». (Σε όσες πόλεις συμβαίνει να κυβερνά θνητός και όχι ο Θεός, δηλ. η θεία δικαιοσύνη, σ’ αυτές είναι αδύνατη η αποφυγή των κακών και των πόνων). (Βλ. «Νόμοι» 713Ε -714Α). 
- Υπενθυμίζει το Αριστοτελικό δίδαγμα, που λέει ότι «…άρχων ο θεός,…. ήτις ουν αίρεσις και κτίσις των φύσει αγαθών ποιήσει μάλιστα την του θεού θεωρίαν, η σώματος η χρημάτων η φίλων η των άλλων αγαθών, αύτη αρίστη και ούτος ο όρος κάλλιστος· ει τις δ’ η δι’ ένδειαν η δι’ υπερβολήν κωλύει τον θεόν θεραπεύειν και θεωρείν, αύτη δε φαύλη». (…ο Θεός είναι άρχων… Όποια, λοιπόν, επιλογή και κτήσις εκ των φύσει αγαθών, είτε πρόκειται περί αγαθών σωματικών η χρημάτων η φίλων η των άλλων αγαθών, συντελεί εις την θεωρίαν του Θεού εις βαθμόν ύψιστον, αύτη είναι αρίστη και ο κανών αυτός άριστος. Όποια όμως, είτε από ένδεια, είτε από υπερβολήν, μας κωλύει από το να λατρεύουμε και να ενατενίζουμε νοερώς τον Θεόν, αύτη είναι φαύλη….). (Βλ. Ηθ. Ευδ.1249Β). 
- Υπενθυμίζει, τέλος, όλη την Ορθόδοξον Πατερικήν Θεολογίαν και Ελληνικήν φιλοσοφίαν, που επί γενεές γενεών υπήρξεν ο επιούσιος πνευματικός άρτος των Ελλήνων.
 
Τι θα συμβή, λοιπόν, αν το Έθνος μας στερηθή του «άρτου» τούτου; Δεν θα πεθάνη; 
 
3) Πιστεύω ότι ο συνταγματικός Νομοθέτης διαμορφώνει τον χαρακτήρα και τη ζωή των πολιτών. Π.χ. ο Σόλων και ο Κλεισθένης διέπλασαν τον Αθηναίον, ο οποίος ενίκησε στον Μαραθώνα τον Περσικό κολοσσό. Ο Λυκούργος διέπλασε τον Σπαρτιάτη, ο οποίος επί 400 χρόνια παρέμενε αήττητος, αναλλοίωτη έμψυχη εικόνα αρετής, και επέτυχεν αξιοθαύμαστα μεγαλουργήματα. Ο Σαρδανάπαλος διέπλασε τον αποκτηνωμένο Βαβυλώνιο, έχοντας ως δόγμα το «Έσθιε, πίνε, παίζε, αφροδισίαζε» (Βλ. Αθήναιον, 336, 530). 
 
Τα προϊσχύσαντα Ελληνικά Συντάγματα, που ρύθμιζαν την παιδεία με «εθνική και θρησκευτική συνείδηση», διέπλασαν τον Έλληνα, που έγραψε το Έπος του 1940. Το εν ισχύι Σύνταγμα την ίδια παιδεία θέλει, αλλά οι εθνοπατέρες μας το έχουν παραβιάσει σε μεγάλο βαθμό με αντισυνταγματικούς νόμους. (Το λέει ο εντιμότατος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ε.τ. Κύριος Β. Νικόπουλος στο βιβλίο του «Αγαπημένο μου… Σύνταγμα», εκδ. ΑΡΜΟΣ). Το εν θέματι Σχέδιο καθιστά «συνταγματικούς» όλους αυτούς τους παράνομους νόμους και δίνει την «χαριστική βολή» στο εν ισχύι Σύνταγμα. Πεθαίνει, λοιπόν, η δεν πεθαίνει με τέτοιο Σύντα­γμα το Έθνος, χωρίς εθνική και θρησκευτική συνείδηση; 
 
Μα η Χώρα μας φιλοξενεί χιλιάδες αλλοθρήσκους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες, ισχυρίζονται οι αντιτείνοντες. Και εγώ τους ερωτώ: 
 
Αν στο σπίτι μας περιθάλψουμε κάμποσους δυστυχείς αλλοθρήσκους, θα πρέπει να εξαφανίσουμε το εικονοστάσι του σπιτιού μας; 
 
Βέβαια το εν λόγω Σχέδιο λέει ότι «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Έθνος». Αλλά τι Έθνος θα είναι αυτό; Μάλλον Βαβυλώνιον θα προκύψει και όχι Ελληνικό, με πολίτες «ομοιοπαθείς Σαρδαναπάλω», κατά Αριστοτελικήν έννοιαν. (Βλ. Ηθικά Νικ. 1095Β). 
 
Οι «έχοντες ώτα ακούειν», ακούνε την «Φωνή» των προγόνων μας από τα βάθη των αιώνων, όπως την διερμηνεύουν οι μεγάλοι μας ποιηταί με τους πιο κάτω στίχους: 
 
«Μη λησμονείς πως Έλληνα σ’ έχει γεννήσει η μοίρα κι εντός σου λάμπει αδάμαστη του Γένους σου η ψυχή» (Γ. Στρατήγης).
 
Και η άλλη «Φωνή» δια του Κ. Παλαμά λέει:
«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν. 
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». 
 
Πηγή ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ
το είδαμε ΕΔΩ 
Posted: 26 Oct 2016 03:00 AM PDT
Πώς θα σας φαινόταν αν ακούγατε ότι το σύνολο του διαδικτύου βρίσκεται στα χέρια μόλις 14 ατόμων; Δεκατεσσάρων ατόμων που αποτελούν τους φύλακες των «επτά κλειδιών του internet»; Αναμφίβολα ακούγεται σαν ιστορία βγαλμένη από μυθιστόρημα. Μήπως όμως δεν είναι; 

Την περασμένη εβδομάδα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του διαδικτύου κατέρρευσε όταν χάκερς κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση στους σέρβερς της εταιρείας Dyn που αποτελεί σημαντικό φορέα παροχής ηλεκτρονικών διευθύνσεων (Domain Name System ή DNS).

Οι χάκερς αύξησαν τόσο πολύ την κίνηση που διακομιστές της Dyn δεν μπορούσαν να την αντέξουν. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσουν για λίγο σελίδες όπως η Amazon, το Twitter, το Github, το Spotify και πάρα πολλές ακόμη.

Κι αυτό ενώ η Dyn είναι μία μόνο πάροχος DNS και παρότι οι χάκερς δεν απέκτησαν ποτέ ουσιαστικά τον έλεγχο του δικτύου της. Αν μια τέτοια επίθεση μπορεί να ρίξει το μισό διαδίκτυο αυτό σημαίνει ότι όποιος μπορέσει να ελέγξει όλα τα DNS, μπορεί να ελέγξει και όλο το διαδίκτυο.

Οι «κρύπτο-φύλακες» 

Για αυτό και τα DNS έχουν τους «σωματοφύλακές» τους. Σύμφωνα με το Business Insider, πρόκειται για μια χούφτα ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, τους crypto officers. Θα μπορούσαμε να τους πούμε «μυστικούς αξιωματικούς» ή «κρύπτο-φύλακες».

Από το 2010 και περίπου κάθε τρεις μήνες μερικοί από αυτούς συγκεντρώνονται για να πραγματοποιήσουν μια τελετή που είναι γνωστή ως «η τελετή των κλειδιών». Σε αυτή τα «κλειδιά» του διαδικτύου επαληθεύονται και ενημερώνονται. 

Οι άνθρωποι που παρευρίσκονται σε αυτή την τελετή δουλεύουν για την «Εταιρεία του Διαδικτύου για την εκχώρηση Ονομάτων και Αριθμών» (ICANN). H ICANN είναι υπεύθυνη για την ανάθεση των αριθμητικών διαδικτυακών διευθύνσεων σε ιστοσελίδες και υπολογιστές.

Αν κάποιος μπορούσε να αποκτήσει τον έλεγχο της βάσης δεδομένων της ICANN, θα μπορούσε να ελέγξει το διαδίκτυο. Για παράδειγμα θα μπορούσε να στέλνει τους χρήστες του διαδικτύου σε μια ψεύτικη ιστοσελίδα τράπεζας αντί για την αυθεντική.

Η ICANN για να προστατέψει τα DNS προσπάθησε να τα ασφαλίσει χωρίς να αναθέσει πολύ μεγάλο έλεγχο σε κάποιο πρόσωπο. Επέλεξε επτά άτομα σαν «κλειδοκράτορες» και έδωσε σε κάθε έναν από αυτούς ένα κλειδί για το διαδίκτυο. Επέλεξε ακόμη επτά ανθρώπους που αποτελούν τους φύλακες των αντιγράφων ασφαλείας των κλειδιών. Στο σύνολό τους οι «μυστικοί αξιωματικοί» ή «κρύπτο-φύλακες» είναι λοιπόν 14. 

Σε κάθε τελετή που γίνεται απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον τριών καθώς τρία είναι τα κλειδιά που απαιτούνται για να ξεκλειδώσει ο εξοπλισμός που προστατεύει τα DNS.

Τι είναι τα «κλειδιά του internet» 

Τα κανονικά κλειδιά που κρατούν οι 14 «κρύπτο-φύλακες» ξεκλειδώνουν απλώς κάποια χρηματοκιβώτια. Μέσα σε αυτά βρίσκονται κάποια «έξυπνα κλειδιά» - κάρτες. Χρειάζονται πολλές από αυτές για να μπορέσει κάποιος να αποκτήσει πρόσβαση στη συσκευή που αποτελεί το «κλειδί του διαδικτύου».

Αυτό το «κλειδί» είναι στην πραγματικότητα ένας κωδικός. Ένα password, με μορφή κώδικα, που μπορεί να σου δώσει πρόσβαση στην βάση δεδομένων της ICANN. Αυτό το «κλειδί» ενεργοποιεί πολλά άλλα «κλειδάκια» που ελέγχουν και προστατεύουν επιμέρους κομμάτια του Διαδικτύου.

Το τελετουργικό

 Τα μέτρα ασφαλείας που περιβάλλουν τις «τελετές των κλειδιών» είναι τεράστια. Οι συμμετέχοντες περνούν μέσα από μια σειρά κλειδωμένες πόρτες τις οποίες ανοίγουν με ειδικούς κωδικούς και σαρωτές χειρός και καταλήγουν σε ένα δωμάτιο όπου καμιά ηλεκτρονική επικοινωνία δεν είναι εφικτή.

Μέσα στο δωμάτιο, οι φύλακες βρίσκονται μαζί με κάποιους αξιωματούχους της ICANN και τυπικά ορισμένους παρατηρητές. Η τελετή γίνεται με μεγάλη σχολαστικότητα, καταγράφεται και ελέγχεται. Τα ακριβή βήματα είναι προσδιορισμένα με ακρίβεια εκ των προτέρων. Υπάρχει ειδικό σενάριο το οποίο οι συμμετέχοντες απομνημονεύουν και ακολουθούν κατά γράμμα. Έτσι αν υπάρξει οποιαδήποτε απόκλιση γίνεται εμφανής αμέσως.

Όσο ασφαλές - ή και όχι - κι αν φαίνεται όλο αυτό, το διαδίκτυο δεν παύει να είναι μια ανοιχτή τεχνολογία που δεν ανήκει σε καμιά ενιαία οντότητα. Η ICANN επιτρέπει σε όλους να παρακολουθήσουν την τελετή μέσω ζωντανής μετάδοσης από το διαδίκτυο. Δημοσιεύει επίσης τα σενάρια για κάθε τελετή.

Ραντεβού στις 27 Οκτωβρίου 

Η επόμενη τελετή θα γίνει στις 27 Οκτωβρίου και θεωρείται ιστορική. Γιατί για πρώτη φορά θα αλλάξει το κεντρικό κλειδί πάνω στο οποίο είναι «χτισμένο» το σύνολο της ασφάλειας των DNS. Είναι γνωστό ως Root Zone Signing Key. 

πηγή
Posted: 26 Oct 2016 02:30 AM PDT
από τον χρήστη Evonymos

Σύντομη επισκόπηση θεμάτων που άπτονται της επικαιρότητας εν σχέσει με την Γεωστρατηγική και την Ιστορία από τον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky με τον Δημοσιογράφο & Αμυντικό Αναλυτή Γιάννη Θεοδωράτο στις 25/10/2016.
Posted: 26 Oct 2016 01:30 AM PDT
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μεγάλος σεισμός 7,6 της κλίμακας Ρίχτερ πρόκειται να πλήξει την Κωνσταντινούπολη στο προσεχές χρονικό διάστημα, σύμφωνα με τον γνωστό διεθνώς Γάλλο καθηγητή σεισμολογίας, Prof Le Pichon, που κάνει έρευνες αυτές τα μέρες σε συνεργασία με το τουρκικό σεισμολογικό κέντρο του Marmara. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο Γάλλος σεισμολόγος δήλωσε πως μόνο η Αγία Σοφία θα αντέξει σε μια τόσο μεγάλη σεισμική δόνηση.

Σε μια μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε ο Γάλλος σεισμολόγος στον τουρκικό τύπο, ανέφερε ότι το μεγάλο ρήγμα του Μαρμαρά έχει ενεργοποιηθεί για πρώτη φορά τόσο έντονα μετά τον σεισμό του 1999 και αναμένεται στο αμέσως πρόσεχες χρονικό διάστημα να δώσει ένα μεγάλο σεισμό, μέχρι 7,6 ρίχτερ, που θα είναι εξόχως καταστρεπτικός για τον αστικό ιστό της Κωνσταντινούπολης.
Ο Prof Le Pichon σε συνεργασία με τους Τούρκους σεισμολόγους, Celal Şengör και Tuncay Taymaz, επέστησε την προσοχή στις συνέπειες από ένα τόσο μεγάλο σεισμό που θα πλήξει την Πόλη, ενώ σύμφωνα με τις διαπιστώσεις των ερευνών τους που άρχισαν από το 2001, το πιο ασφαλές μέρος σε όλο τον αστικό ιστό είναι η Αγία Σοφία και ο περίγυρος της, γεγονός που δείχνει πως δεν επιλέγηκε τυχαία αυτός ο χώρος για να κτιστεί το μεγαλύτερο αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Χριστιανισμού της Ανατολής.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Posted: 26 Oct 2016 01:00 AM PDT
Στις 31 Οκτωβρίου 1912 ξεκίνησε η καθαγίαση των ναών της Πόλης. Ο μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος άρχισε να επισκέπτεται τους ιερούς ναούς.

Πρώτα επισκέφτηκε την Αγία Σοφία που είχαν καταλάβει οι Βούλγαροι και τέλεσε απλή δέηση επειδή ο ναός θεωρήθηκε “ακαθάριστος”. Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Αγία Παρασκευή (Αχειροποίητος), τον Άγιο Γεώργιο (Ροτόντα) όπου κι εκεί είχαν καταλύσει οι Βούλγαροι και τον Άγιο Παντελεήμονα όπου προσευχήθηκαν και έψαλλαν τα κατάλληλα για την περίσταση τροπάρια.

Στη συνέχεια ο Θεόκλητος επισκέφτηκε το ναό του Αγίου Δημητρίου, όπου έψαλλε το απολυτίκιο του μεγαλομάρτυρα Αγίου και πολιούχου της Πόλης. Στον τάφο του Αγίου έγινε προσευχή, αναπέμφθηκαν ευχές, ψάλθηκε αγιασμός και στη συνέχεια αυτός ραντίστηκε. Την ιερή και συγκινητική αυτή τελετή παρακολούθησε πλήθος ανδρών και γυναικών που έκλαιγαν από χαρά και συγκίνηση. Στη συνέχεια, ενώ έψαλαν το “Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια”, αναχώρησε ο Μητροπολίτης με τη συνοδεία του και πήγε στους Αγίους Αποστόλους και στην Αγία Κυριακή, όπου ανυψώθηκαν και οι ελληνικές σημαίες που πήραν από το απέναντι φαρμακείο του Ζωγράφου. Έτσι η ελληνική σημαία άρχισε να κυματίζει σε όλους τους ναούς της Πόλης.

Η ιστορική αυτή πράξη του Θεόκλητου δεν συνιστούσε την κανονική τάξη απόδοσης των ναών στη χριστιανική λατρεία, αλλά μία πανηγυρική τελετή μέσα στο πλαίσιο ενθουσιασμού για την απελευθέρωση της Πόλης. Την επίσημη διαδικασία απόδοσης των ναών στη χριστιανική λατρεία ανέλαβε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος Αλεξιάδης. 

[Eπιμέλεια φωτογραφιών και κειμένων: Demetrios Hatzikos.
Πηγές: Γιάννη Μέγα (Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης) και Θεόδωρου Γιάγκου (Η απόδοση των βυζαντινών ναών της Θεσσαλονίκης στη λατρεία μετά την απελευθέρωση)].
από τη σελίδα στο facebook : “Χαλάστρα 1912-Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης”
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
Posted: 26 Oct 2016 12:30 AM PDT
῾Η Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
– καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ-
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.
Τί νά ᾽βλεπε στον ὑπνο της, τί ν΄σ ‘ταν τ ονειρο της;
– Τὸν Ἅι – Δημήτρην ἔβλεπε στ’ ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ’ ἐγώ!»
Η παράδοση της Θεσσαλονίκης στον ελληνικό στρατό
Κι ἄνοιξ’ ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλάρη
καὶ μπῆκ’ ἐκεῖνος κι ἔξαμψε σὰν τὸν αὐγερινο
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ’ ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ ᾽Ολύμπου τὸ βουνό.
῾Η Σαλονίκη ποὺ ἔσβηνε μὲ τοῦ καιροῦ τὸ διάβα
– καντήλι ποὺ τρεμόφωτο γιὰ λάδι λαχταρᾶ-
ἀποβραδίς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα,
καὶ τὴν αὐγούλα ξύπνησεν ἀρχόντισσα κυρά.
Τί νά ᾽βλεπε στον ὑπνο της, τί ν΄σ ‘ταν τ ονειρο της;
– Τὸν Ἅι – Δημήτρην ἔβλεπε στ’ ἄτι του τὸ γοργό,
ποὺ ροβολώντας ἔκραζε μὲ τὴ φωνὴ τῆς νιότης:
«Ἄνοιξε πόρτα τῆς σκλαβιᾶς, ἡ Λευτεριὰ εἶμ’ ἐγώ!»
Κι ἄνοιξ’ ἡ πόρτα ὀρθάνοιχτη μπροστὰ στὸν καβαλάρη
καὶ μπῆκ’ ἐκεῖνος κι ἔξαμψε σὰν τὸν αὐγερινο
κι ὑψώνοντας καὶ παίζοντας τ’ ἀστραφτερὸ κοντάρι
ἔδειξε μὲ τὸ δάχτυλο τοῦ ᾽Ολύμπου τὸ βουνό. 
Κι ἡ σκλάβα ξύπνησε μὲ μιᾶς· πετιέται ἀπ’ τὸ κρεβάτι,
τὰ ξαφνιασμένα μάτια της στὰ κάστρα της κολλᾶ.
Ὄχι, δὲν ἦταν ὄνειρο, νά τη ἡ Παρθένα, νά τη!
ὄμορφη, γαλανόλευκη μὲ τὸ σταυρὸ ψηλά.
«Διάπλασις τῶν Παίδων»
᾽Ιω. Πολέμη
πηγή 
ΣΧΟΛΙΟ
Το ποίημα αυτό υπήρχε στα παλιά ελληνικά αναγνωστικά.... που έβγαζαν ελληνόπουλα.
 
Αν ψάχνετε να το βρείτε αυτό ή κάτι ανάλογο στα σύγχρονα νεοταξίτικα βιβλία γλώσσας που παράγουν λοβοτομημένα κι αλλοτριωμένα παιδιά..... είστε βαθιά νυχτωμένοι. 

Ο μόνος τρόπος να διασώσουμε τα παιδιά μας είναι να αγοράσουμε αυτά τα αναγνωστικά και να τα διδάξουμε μόνοι μας στα παιδιά μας....
Για να μείνει αλώβητη η γενιά-μαγιά που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης.... 
Posted: 25 Oct 2016 11:30 PM PDT
Εικόνα από παλιό ελληνικό αναγνωστικό....

Την εποχή που τα σχολεία έβγαζαν ελληνόπουλα με εθνικό φρόνημα, πίστη και ιδανικά για την Πατρίδα και την Οικογένεια...
Ελληνόπουλα που δάκρυζαν όταν αντίκρυζαν την Σημαία μας και ανατρίχιαζαν ακούγοντας τον Εθνικό μας Υμνο.

..... κι όχι νεοταξίτικα λοβοτομημένα και αλλοτριωμένα παιδιά με ξένα δαιμονικά παρακμιακά πρότυπα, ξένο τρόπο ζωής, χωρίς εθνική συνείδηση, χωρίς πίστη και με ιδανικό... το χρήμα και την επαγγελματική καριέρα... 
Posted: 25 Oct 2016 11:00 PM PDT
Θαύματα προστασίας τῆς Θεσσαλονίκης 
 
Ἐδῶ καί 1700 χρόνια, ὁ ἅγιος Δημήτριος παρέχει μέ μύριους θαυμαστούς τρόπους τήν προστασία του στήν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τή Θεσσαλονίκη, τῆς ὁποίας εἶναι καί πολιοῦχος. 
 
Σώζει την πόλη από την πείνα
 
● Σέ ἐποχή μεγάλης πείνας, ὅταν οἱ Θεσσαλονικεῖς κινδύνευαν νά πεθάνουν ἀπό τήν ἀσιτία, ὁ ἅγιος Δημήτριος ἐμφανίστηκε τή νύκτα σʼ ἕναν καπετάνιο ἐμπορικοῦ πλοίου καί τοῦ παρήγγειλε τό σιτάρι πού σχεδίαζε νά μεταφέρει στήν Εὐρώπη νά τό πάει στή Θεσσαλονίκη ὅπου ὑπῆρχε μεγάλη ἔλλειψη. Τοῦ ἔδωσε μάλιστα ὡς προκαταβολή τρία φλουριά, ἐνῶ τόν βεβαίωσε ὅτι ἐκεῖ θά ἔπαιρ νε καί τό ὑπόλοιπο τῆς ἀ ξίας του. Πράγματι, ὅταν τό πλοῖο ἔφτασε στό λιμάνι τῆς Θεσσαλονίκης, ἔκπληκτοι οἱ κάτοικοι γιά τό ἀπρόσμενο δῶρο, ἔτρεξαν νά ἀγοράσουν σιτάρι. Τότε ὁ πλοίαρχος τούς διηγήθηκε τό θαῦμα κι ὅλοι δόξασαν τόν Θεό κι εὐχαρίστησαν τόν ἅγιο Δημήτριο γιά τή σωτήρια παρέμβασή του. 
 
Μια μικρή πέτρα διώχνει τους εχθρούς! 
 
● Σέ ἐχθρικές ἐπιθέσεις ὁ ἅγιος Δημήτριος συχνά ἐμφανιζόταν ὡς λαμπροφορεμένος καβαλλάρης πάνω στό ἄλογό του νά περιφρουρεῖ τά τείχη τῆς πόλης καί νά μάχεται ὁρμητικά τρέποντας τούς ἐχθρούς σέ ἄτακτη φυγή. Τό 617 μ.Χ., ὅταν συμμάχησαν Σλάβοι, Ἄβαροι καί Βούλγαροι καί ἐπιχείρησαν αἰφνιδιαστική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Θεσσαλονίκης, ἔγινε τό ἑξῆς θαυμαστό: 
 
Εἶχε ἀρχίσει ἡ πολιορκία κι οἱ ἐχθροί μέ τούς πελώριους καταπέλτες τους ἔριχναν τίς πέτρες σάν βροχή μέσα στό φρούριο. Τότε κάποιος πιστός χριστιανός πῆρε μιά μικρή πέτρα κι ἔγραψε πάνω της: «Ἐν τῷ ὀνόματι Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἅγιε Δημήτριε βοήθει»! Ἔριξε μέ δύναμη τήν πέτρα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν κι ἡ μικρή αὐτή πέτρα κτύπησε ἕναν τεράστιο ὀγκόλιθο πού μόλις εἶχαν ἐκσφενδονίσει οἱ βάρβαροι, μέ ἀποτέλεσμα ὁ ὀγκόλιθος ἐκεῖνος νά ἀλλάξει κατεύθυνση καί νά συντρίψει τόν καταπέλτη τῶν ἐχθρῶν! Οἱ Θεσσαλονικεῖς, βλέποντας ὁλοφάνερη τήν προστασία τοῦ Ἁγίου, συνέχισαν νά πολεμοῦν γενναῖα καί τελικά, ὕστερα ἀπό 33 ἡμέρες πολιορκίας, τά στρατεύματα τῶν βαρβάρων ἀποχώρησαν. 
 
Η απελευθέρωση από τους Τούρκους και τους Γερμανούς έγινε την ημέρα της μνήμης του
 
● Δέν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τούς Τούρκους, ὕστερα ἀπό σχεδόν 500 χρόνια(!) σκλαβιά, ἔγινε ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου, 26 Ὀκτωβρίου 1912.
 
Ἀλλά καί οἱ Γερμανοί κατακτητές ἔφυγαν ἀπό τή Θεσσαλονίκη τό 1944, τήν ἑπομένη τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου…!
 
Βιβλία ὁλόκληρα ἔχουν γραφτεῖ μέ τά θαύματα τοῦ ἁγίου Δημητρίου ὁ ὁποῖος πάντοτε στέκεται συμπαραστάτης στούς ἀγῶνες ὅλων τῶν Ἑλλήνων καί μάλιστα τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του, τῆς Θεσσαλονίκης, σέ κάθε δύσκολη περίσταση: σέ σεισμούς καί πυρκαγιές, σέ ἐπιδρομές καί ἐπιδημίες, σέ ἐποχές πείνας καί στερήσεων… Μέ ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη γιά τήν ὁλοφάνερη προστασία του ἡ συμπρωτεύουσα τιμᾶ τόν πολιοῦχο της κάθε χρόνο μέ μία σειρά ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων πού φέρουν τόν τίτλο «Δημήτρια», πού κορυφώνονται τήν ἡμέρα τῆς μνήμης του.
 
Δίκαια ὀνόμασαν τόν ἅγιο Δημήτριο «φιλόπατρη» καί «σωσίπατρη»∙ διότι ἀγαπᾶ τήν πατρίδα του, τήν ὁποία ἔσωσε ἀμέτρητες φορές ἀπό ποικίλους κινδύνους. Καί θά σώζει πάντοτε τήν πατρίδα μας, ἄν ἐμεῖς ἐπικαλούμαστε τίς ἀκαταμάχητες πρεσβεῖες του!
 
Νικηφόρος 
από το περιοδικό Προς τη Νίκη, Οκτώβριος 2013 –εδώ σε PDF
για την αντιγραφή Alexia-momyof6
ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ
Posted: 25 Oct 2016 10:30 PM PDT
Εις την «θεοφύλακτον τῶν Θεσσαλονικέων μητρόπολιν», «ὑπερβαλλόντως ὑπερέχουσαν πλούτῳ τε καὶ ποικίλῳ καὶ ἀνθρώποις συνετοῖς καὶ χριστιανικωτάτοις», εγεννήθη και εμεγάλωσεν ο ωραιότερός της καρπός, «ὁ χαρίεις τὴν μορφήν, ψυχὴν δὲ χαριέστατος, ἡδὺς τὸ φθέγμα, τὸν τρόπον ἡδύτερος, γλυκὺς τὸν λόγον, τὸ ἦθος δὲ γλυκύτερος» Μεγαλομάρτυς του Χριστού Δημήτριος κατά τους χρόνους της βασιλείας του Διοκλητιανού και Μαξιμιανού Ερκουλίου (284-305 μ. Χ.) έχοντας ορίσει Καίσαρα Αχαΐας και Μακεδονίας τον Μαξιμιανό Γαλέριο. 

Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός παρακινούμενος από τον Καίσαρα Γαλέριο, μέλος της «Τετραρχίας», εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίον των χριστιανών. Ο χριστιανισμός που είχε εξαπλωθεί από την Παλαιστίνην έως τον Πόντο και από την Μικρά Ασία έως την κυρίως Ελλάδα και την Ιταλίαν, έχει να επιδείξει τη εποχή αυτή αναρίθμητες θυσίες και μαρτυρικούς θανάτους σε πόλεις όπως η Αλεξάνδρεια, η Σμύρνη, η Αντιόχεια, η Θεσσαλονίκη, αλλά και σε περιοχές όπως η Κρήτη και η Κύπρος, με αποτέλεσμα η εποχή αυτή να μείνει γνωστή στην ιστορία ως «εποχή μαρτύρων» του χριστιανισμού.

Με τον ερχομό του 4ου αι. ο χριστιανισμός είχε ήδη εδραιωθεί στην πόλη της Θεσσαλονίκης με πολυάριθμους χριστιανούς και Εκκλησίες οργανωμένες κατά τα πρότυπα της διδασκαλίας των Αγίων Αποστόλων. 

Εκλεκτό μέλος της των Θεσσαλονικέων Εκκλησίας ήτο και ο Άγιος Δημήτριος, ο οποίος προήρχετο από ευσεβείς γονείς, από τους πλέον επισήμους «ἄρχοντας τῶν Μακεδόνων», «πατέρας θαυμαστῷ τῷ γένει, πολύ δὲ τῇ ψυχῇ θαυμαστότερος». Είχε δε προικιστεί παρά του Δωρεοδότου παντός αγαθού με πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων.

«Γένους σεμνότητος, οὐσίας ἀφθόνου, ἰσχύος σώματος, κάλλους ἰσότης, ἠθῶν εὐγένεια καὶ ἡ διὰ πάντων τούτων ἁρμονία καὶ σύμβασις». Στα χαρίσματα αυτά προσετέθη η μόρφωση και η παιδεία, «ἡ τῶν λόγων ἄσκησις ἐγγὺς συνέφυ».

Με την πνευματικήν του υπεροχή, την ωραία εμφάνιση, την ευσέβεια και την ηθική του γενναιότητα ο Δημήτριος έγινε πολύ γρήγορα γνωστός σε ολόκληρη την πόλη, «ἀντὶ ψυχῆς τῇ πόλει καθίσταται» και προεβλήθη ως ιδεώδες τελείου ανθρώπου. Καταγινόταν δε κυρίως εις το να μαθαίνει το καλό και να γυμνάζεται  στην πολεμική τέχνη, διότι αυτό συνδυάζει άριστα τη φρόνηση και την ανδρεία με τη στρατηγική πείρα.  Η φήμη του έφθασε και μέχρι τον βασιλιά Μαξιμιανό Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον προσέλαβε αρχικά ως μέλος της συγκλήτου της πόλεως και στη συνέχεια τον τίμησε με το αξίωμα του Δούκα, διορίζοντάς τον στρατηγό όλης της Θεσσαλίας. 

Ως χριστιανός ο Δημήτριος δεν περιορίστηκε μόνον στη λατρεία του μόνου και αληθινού Θεού, αλλά προχώρησε με ζέση και ζήλο στο ιεραποστολικό του έργο φωτίζοντας και διδάσκοντας τόσο με τη φωτεινή παρουσία του, όσο και με τους «θείας εμπνεύσεως» ηρτυμένους κατηχητικούς λόγους του, σπείροντας τον λόγο του Ευαγγελίου στην αγαθή των Θεσσαλονικέων γη, για να προσφέρει μέχρι σήμερα η Θεσσαλονίκη ευχύμους τους καρπούς της πίστεως.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο «σοφός, παρθένος καὶ ὅσιος καί, ὡς εἰπεῖν πάγκαλός τε καὶ παναμώμητος καὶ φύσει καὶ σπουδῇ καὶ χάριτι λαμπρυνόμενος» Δημήτριος ανεδείχθη διδάσκαλος και απόστολος. Η μόρφωση και η παιδεία του με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος κατέστη «ὅπλον καὶ ἀμυντήριον ἐνυπόστατον» και οικοδομικό εργαλείο και γεωργική σκαπάνη και άροτρο και αλιευτική σαγήνη και ό,τι άλλο παρόμοιο, ώστε «οὐδεὶς εἶχεν ἀντιστῆναι τῇ τοῦ Δημητρίου σοφίᾳ καὶ τῷ Πνεύματι ὃ ἐλάλει». Καλλιεργώντας έτσι ο Δημήτριος τον αμπελώνα του Κυρίου της αγαπημένης του πόλεως, «καταγράφων τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς» στις καρδιές των Θεσσαλονικέων ειδωλολατρών, περιέλαβε στη σαγήνη του κηρύγματός του, εκτός της Θεσσαλονίκης, την Αττική και την Αχαΐα, ώστε να καταστεί από τότε ακόμη «θαῦμα ἐν λόγοις θείοις Δημήτριος καὶ εὐωδία Χριστοῦ». Ο Μάρτυς συνήθιζε να διδάσκει εις την «χαλκευτικὴ στοά», σε υπόγειο του Ναού της Αειπαρθένου Θεομήτορος, που ονομαζόταν Καταφυγή, κοντά στο Δημόσιο Λουτρό.

Ήδη ο αυτοκράτωρ Μαξιμιανός Ερκούλιος ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη, για να συγκεντρώσει στρατό εναντίον των Ισαύρων, εκτιμώντας το λαμπρόν, περίδοξον και περίβλεπτον γένος του Δημητρίου, ως επίσης και τις αρετές που συγκέντρωνε, τον είχε ανακηρύξει ανθύπατον και αυθέντην όλης της Ελλάδος δίνοντάς του την ανάλογη στρατιωτική στολή, το δακτυλίδι και τον υπατικό ωρατίωνα, τα οποία έφερε σαν διακριτικά της στρατιωτικής εξουσίας του, αλλά και σαν μυστικά σύμβολα της διδασκαλικής αξίας και προεδρίας, που μυστικά του εχάρισε ο αληθινός και Ουράνιος Βασιλεύς του, ο Χριστός.

Ο Μαξιμιανός, αφού υπέταξε τους Σκύθες και τους Σαυρομάτες, επέστρεψε νικητής και τροπαιούχος θυσιάζοντας στα είδωλα από όσες πόλεις διέβαινε. Ήλθε και στη Θεσσαλονίκη και μερικοί από τους ειδωλολάτρες της πόλης, έχοντας στην καρδιά τους τον Πονηρό και επιθυμώντας να τιμηθούν από τον βασιλιά τού είπαν: «Μεγαλειώτατε, σε παρακαλούμεν να μας ακούσεις, διότι επιθυμούμε το συμφέρον της βασιλείας σου. Γνώρισε λοιπόν πως ο Δημήτριος, ο οποίος ετιμήθη με το βαθμό του ηγεμόνος της Θεσσαλίας, αρνήθηκε την παραδοσιακή θρησκεία και πιστεύει εις τον Χριστόν, εκείνον τον οποίον εσταύρωσαν οι Εβραίοι. Επιπλέον κηρύττει φανερά αυτόν τον Χριστόν ως Θεόν αληθινόν. Και καθημερινώς ακούνε τους πλανεμένους λόγους του οι άνθρωποι, αφήνουν τη θρησκεία τους και γίνονται Χριστιανοί». 

Ο βασιλιάς, όταν άκουσε αυτά τα λόγια, κατ’ αρχάς λυπήθηκε, διότι θα έχανε τέτοιο άνθρωπο, έπειτα όμως θέλοντας να διαπιστώσει και ο ίδιος την αλήθεια, διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Πήγαν οι άνθρωποι του βασιλιά  στην «Καταφυγήν» και βρήκαν τον Άγιο καθήμενον και διδάσκοντα τον λόγο του Θεού, οπότε τον άρπαξαν αμέσως και τον παρουσίασαν στον βασιλιά. Ο Άγιος δεν αντιστάθηκε καθόλου, αλλά με χαρά στάθηκε μπροστά του. 

Ο βασιλιάς λέγει προς τον Δημήτριον: «Τέτοια τιμή περίμενα να μου δώσεις; Έτσι ήλπιζα να με τιμάς και σε ανεβίβασα σε τέτοιο βαθμό; Εγώ σε ανέδειξα ηγεμόνα της Θεσσαλονίκης και συ ούτε ένα μίλι δεν εξήλθες της πόλεως δια να με προϋπαντήσεις;».

Ακούσας αυτά ο Άγιος απήντησε: «Βασιλιά μου, εγώ τιμώ την βασιλεία σου, τιμώ όμως περισσότερο από εσένα τον Θεό του ουρανού και της γης, ο οποίος είναι βασιλιάς όλου του κόσμου». «Και ποιος είναι ο Θεός σου και βασιλεύς;». Ο Άγιος απήντησε: «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, εκείνος είναι Θεός αληθινός και Βασιλεύς Παντοκράτωρ». Ο βασιλιάς του λέγει πάλι: «Λοιπόν αυτόν πιστεύεις εσύ και διά τούτο δεν καταδέχεσαι εμάς, ανάξιε της τιμής; Και τι καλό είδες από τον Χριστό σου και τον έχεις Θεό και Βασιλέα; Δεν είναι θεός ο Ζευς, ο Απόλλων και οι λοιποί, αλλά ο Χριστός σου; Δεν σε τίμησα εγώ και σε διόρισα ηγεμόνα της Θεσσαλίας; Αυτά αποδίδεις σε εμάς, αχάριστε άνθρωπε; Τέτοιος φαίνεσαι προς του μεγάλους θεούς και εμάς; Εγώ λοιπόν θα σου ανταποδώσω κατά την μολυσμένη γνώμη σου. Θα βασανισθείς και θα τιμωρηθείς με πολλά βάσανα, για να μάθεις ποιος είμαι εγώ και ποιος είσαι εσύ και τι μπορεί να κάνει ο Θεός σου για σένα». 
Ο Άγιος απεκρίθη: «Βασιλιά, τις τιμωρίες και τα βάσανα με τα οποία με απειλείς εγώ τα θεωρώ ως χαρά και αγαλλίαση, διότι αυτά θα μου χαρίσουν την βασιλεία των ουρανών και ατελείωτη τιμή». Ο βασιλιάς θύμωσε υπερβολικά εναντίον του Δημητρίου. Έπειτα όμως, θέλοντας να ταπεινώσει τη γνώμη του, πρόσταξε να τον φυλακίσουν, συλλογιζόμενος ότι, αν καταφρονηθεί και φυλακισθεί, θ’ αναγκασθεί να αλλάξει γνώμη.

Πήραν οι στρατιώτες τον Άγιο και τον οδήγησαν σε τόπο ακάθαρτο, δηλαδή σε λουτρό παλαιό στα υπόγεια του οποίου εχύνοντο απόνερα. Εισερχόμενος ο Άγιος στον τόπο εκείνο είδε μπροστά του έναν μεγάλο σκορπιό, ο οποίος προσπαθούσε να τον κεντρίσει. Ο Άγιος εποίησε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και είπε: «Εις το όνομα του Ιησού Χριστού, ο οποίος είπε να πατάμε επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού». Αυτό είπε και πάτησε εκείνον τον σκορπιό και αμέσως εμφανίσθηκε Άγγελος Κυρίου επάνω αυτού κρατώντας στεφάνι χρυσό και είπε προς αυτόν: «Χαίρε Δημήτριε στρατιώτα του Χριστού, έχε θάρρος, ενδυναμού και νίκα τους εχθρούς σου». Και έβαλε το στεφάνι στο κεφάλι του μάρτυρος. Ο Άγιος παρέμεινε στον βρωμερό εκείνο τόπο στερημένος από τη συναναστροφή ανθρώπων, παρηγορούμενος υπό του Θεού.
Ο παράνομος βασιλιάς έχαιρε να βλέπει στις θυσίες των ειδώλων αιματοχυσίες και φόνους ανθρώπων. Πρόσταξε τότε να εκτελέσουν τον αγώνα του πεντάθλου, διότι οι βασιλείς των Ελλήνων είχαν αυτή τη συνήθεια. Σε όποια πόλη πήγαιναν για πρώτη φορά έβαζαν τους ανθρώπους και έτρεχαν, πάλευαν, έριχναν τον λίθο, πηδούσαν και σκόπευαν με τα δόρατα συγκεκριμένους στόχους. Αυτά τα πέντε αγωνίσματα τα ονόμαζαν πένταθλον και όποιος νικούσε σε ένα από αυτά τον τιμούσαν οι βασιλείς και του πρόσφεραν δώρα. Ο βασιλιάς κάθισε σε τόπο υψηλό, για να βλέπει τα αγωνίσματα. Ένας από αυτούς που πάλευαν ήταν άνθρωπος του βασιλιά και ονομαζόταν Λυαίος και ήταν από την πόλη Ουάνδηλα της Σκυθίας. Ήταν ψηλός και δυνατός και ο βασιλιάς τον είχε μαζί του, για να του προξενεί τιμή και έπαινο. Επιπλέον δε ο βασιλιάς για τις νίκες του του χάριζε πλούσια δώρα.

Κάποιος νέος από τη Θεσσαλονίκη, ωραίος στην όψη, ο Άγιος Νέστορας, ο οποίος ήταν κρυφός χριστιανός και μαθητής του Αγίου Δημητρίου, βλέποντας τον Λυαίο να φονεύει τους ανθρώπους και ο βασιλιάς να ευχαριστείται για τις νίκες του, αλλά και θέλοντας να δει τη δύναμη του αληθινού Χριστού του Θεού, πήγε στο λουτρό που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος Δημήτριος και του είπε: «Δούλε του Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και αυθέντα μου, ο μιαρός βασιλιάς χαίρεται με τις πράξεις του Λυαίου. Η ψυχή μου επιθυμεί να παλέψει μαζί του, μόνον ευλόγησόν με και ενδυνάμωσόν με να υπάγω να τον νικήσω». 

Τότε ο Άγιος Δημήτριος εποίησε το σημείο του Σταυρού στο μέτωπο του Νέστορος και του είπε: «Ύπαγε και τον Λυαίο θα νικήσεις και υπέρ του Χριστού θα μαρτυρήσεις». Ανεχώρησε λοιπόν ο Νέστορας και πήγε στον τόπο όπου γινόταν ο αγώνας της πάλης και αμέσως φώναξε: «Ω Λυαίε, έλα να παλέψουμε οι δύο». 
Ο βασιλιάς, ο οποίος καθόταν σε ψηλότερο μέρος, μόλις είδε τον Νέστορα, νέο στην ηλικία, είκοσι περίπου ετών, μήνυσε σε αυτόν να πάει μπροστά του και του είπε: «Νεανία, δεν λυπήθηκες την ζωή σου, αλλά ήλθες να παλέψεις με τον Λυαίο; Δεν βλέπεις πόσους νίκησε; Δεν βλέπεις πόσα αίματα έχυσε; Δεν λυπάσαι την ομορφιά και τα νιάτα σου; Μήπως αναγκάζεσαι από την πτωχεία να επιθυμείς τον θάνατό σου; Δεν πρέπει όμως να συμπλακείς με τον Λυαίο, για να μη θανατωθείς. Αν δε είσαι πτωχός, να σε πλουτίσω εγώ, μόνο να μην απολέσεις τη ζωή σου». 

Ο Νέστορας απάντησε στον βασιλιά: «Εγώ πτωχός δεν είμαι, ούτε καταφρονώ τη ζωή μου, αλλά και πλούτο έχω και τη ζωή μου αγαπώ. Θέλω όμως να παλέψω με τον Λυαίο, για να λάβω τιμή. Διότι, αν και είμαι πλούσιος, τιμή όμως δεν έχω, επομένως τι θέλω τον άτιμον πλούτον; Αγαπώ λοιπόν να τιμηθώ και να φανώ καλύτερος από τον Λυαίο, δια τούτο αποφασίζω να κινδυνεύσω». 

Όταν ο βασιλιάς είδε ότι ο νέος δεν ακούει, τον άφησε. Ο Άγιος Νέστωρ αμέσως πλησίασε τον Λυαίο, έρριψε το επανωφόριό του και φώναξε: «Ὁ Θεὸς τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι». Αμέσως με το σπαθί του χτύπησε τον Λυαίο στο κέντρο της καρδιάς του, οπότε αυτός έπεσε νεκρός. Ο βασιλιάς ταράχθηκε. Κάλεσε τον Νέστορα και του είπε: «Νέε, με ποιες μαγείες νίκησες τον Λυαίο; Αυτός φόνευσε τόσους ανθρώπους δυνατότερους από εσένα και εσύ πώς τον θανάτωσες;» Ο Άγιος Νέστορας απεκρίθη: «Εγώ, βασιλιά μου, δεν ενίκησα τον Λυαίο με μαγείες, αλλά με τη δύναμη του Ιησού Χριστού, του αληθινού Θεού». Ο βασιλιάς εξοργίστηκε και διέταξε έναν από τους άρχοντες, τον Μαρκιανό, να εκβάλει τον Νέστορα έξω από τη λεγόμενη Χρυσή Πύλη και να τον αποκεφαλίσει με το σπαθί του. Και έτσι ετελειώθη ο Άγιος Νέστωρ κατά τον λόγο του Αγίου Δημητρίου.

Ο βασιλιάς με λύπη ανεχώρησε για το παλάτι μονολογώντας: «Μα τη δύναμη των μεγάλων θεών, από μαγείες φονεύθηκε σήμερα ο φίλος μου ο Λυαίος». Μόλις έμαθε ότι ο Λυαίος φονεύθηκε με οδηγίες του Δημητρίου, πρόσταξε τους στρατιώτες να υπάγουν στο λουτρό και να φονεύσουν τον Άγιο Δημήτριο: «ὁ φιλῶν με, ἀπελθών, βαλέτω Δημήτριον». Επήγαν οι στρατιώτες και ελόγχευσαν τον Άγιο με τις λόγχες τους σε όλο του το σώμα. Ο πρώτος λογχισμός ήταν στη δεξιά του πλευρά, διότι μόλις τους είδε ο Άγιος ύψωσε μόνος του στην δεξιά του χείρα, για να τον λογχεύσουν. Με αυτό το μαρτύριο ετελειώθη ο Άγιος Δημήτριος. Ευλαβείς χριστιανοί ήλθαν κρυφά, για τον φόβο του βασιλιά, στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος εις το οποίο ετελειώθη.

Κάποιος άλλος μαθητής του Αγίου, ο Λούπος, ο οποίος βρισκόταν εκεί κατά την ώρα του μαρτυρίου, έβγαλε το δαχτυλίδι του Αγίου από το δεξί του δάχτυλο και πήρε το μανδήλιο του και το επανωφόριο του από τους ώμους του και τα έβαψε στο αίμα του Μεγαλομάρτυρος και με αυτά ενεργούσε θαύματα πολλά. Αρρώστους ιάτρευε και δαιμονισμένους εθεράπευε. Ο βασιλιάς, μόλις τα έμαθε αυτά, έστειλε στρατιώτες και αποκεφάλισαν τον Λούπο σε κάποιον τόπο ονομαζόμενο Τριβουάλιον.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ετελειώθη «ὁ αὐτόχθων ἡμῖν καὶ ἡμεδαπὸς Πολιοῦχος, τὸ μέγα τῆς οἰκουμένης θαῦμα, τὸ μέγα τῆς ἱερᾶς ἐκκλησίας ὡράΐσμα, ὁ πολὺς τὰ πάντα καὶ θαυματουργὸς καὶ Μυροβλήτης Δημήτριος». Ο Πανένδοξος και Καλλίνικος Μάρτυς υπήρξε «ἠγαπημένος τοῦ Χριστοῦ μαθητὴς ἢ παῖς ἢ φίλος ἄκρος καὶ οἰκειώτατος», ομοιάζοντας προς Αυτόν ως προς τα μαρτύρια τα οποία υπέστη, την απέραντη καρτερία του και ως προς την διδαχήν την οποίαν ανέλαβε«κατὰ χάριν τοῦ Δεσπότου μίμησιν». 
Ο μαρτυρικός του θάνατος ωνομάσθη «Χριστομίμητος σφαγή», διότι, ως αναφέρει ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας απευθυνόμενος προς τον Άγιον: «Ἐμαρτύρησεν ἐκεῖνος ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τὴν καλὴν ὁμολογίαν, ἐμαρτύρησας καὶ αὐτὸς τὴν καλὴν ὁμολογίαν ἐκείνῳ. Δεδεμένον ἔμαθες ἐδέθης αὐτός. Ἐδέξατο τῇ πλευρᾷ τὴν πληγὴν ὁ Δεσπότης καὶ σὺ τούτῳ τῷ μέρει τὰς πληγὰς ἐκείνας ἐδέξω. Ὑπὲρ ἀνθρώπων ἐκεῖνος εἵλετο τὴν τελευτὴν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων ἐτελεύτησας αὐτός. Ὦ Χριστοῦ μὲν ἑταῖρε, Χριστοῦ δὲ μιμητά». «Πᾶσα δὲ ἡ πόλις παρρησιαζόμεθα τὴν εὐσέβειαν, ἐπὶ τῷ μαρτυρίῳ τοῦ Μεγάλου Δημητρίου καυχώμενοι». Και αυτό διότι ο μέγας εν τοις αγίοις αυτού Θεός ημών θέλων να αντιδοξάσει τον δοξάσαντα Αυτόν Μάρτυρα οικονόμησε, ώστε να αναβλύσει η αγάπη του Αγίου χαρίζοντας την ίασιν εκ των σωματικών και ψυχικών ασθενειών δια του μύρου που άρχισε να εκρέει από το λογχισμένο πάναγνο σώμα του Αθλοφόρου.

Μπροστά λοιπόν σε μια τέτοια αγάπη και στις τόσες δωρεές του Μάρτυρα «τίς ἡμῖν ἰσχὺς πρὸς ἀνταπόδοσιν πολλαπλασιάζομεν αὐτῷ τὴν πανήγυριν»,ώστε το Μαρτύριο του Αγίου να μην σταματά τον θαυμασμό και μόνον των πιστών εγκωμιαστών του, αλλά και να ενεργεί μυστικώς στην καρδιά του κάθε χριστιανού, ούτως ώστε ο πιστός να μιμείται έργῳ πλέον τον Άγιον, διότι κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας «τιμὴ Μάρτυρος, μίμησις αὐτοῦ».

Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς.

πηγή
Posted: 25 Oct 2016 12:30 PM PDT
Ελάχιστη ανταπόδοση στην τεράστια προσφορά τους. ΑΘΑΝΑΤΕΣ!
(ένα συγκινητικό κείμενο της ΓΑΛΑΤΕΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ-ΣΟΥΡΕΛΗ)
 
Είχε φασόλια μαυρομάτικα, τα μούσκεψε, έριξε ξύλα στο τζάκι, μπας και σβήσει, γιόμισε καπνούς το σπίτι, δεν καλοτράβαγε το τζάκι, άτσαλα το ‘χε χτίσει ο μακαρίτης.
Απ’ το στενόμακρο παραθύρι κοίταξε τον ουρανό, μπλαβιασμένος ο ουρανός, χιονίζει μερόνυχτα, μα δε λέει να ξεθυμάνει. Καινούργιο χιόνι πάνω στο παλιό και ο λυσσασμένος παγωμένος αγέρας, να το κάνει πάγο. Βουνά ο πάγος να παραβγαίνουν θαρρείς σε μπόι με τα κατσάβραχα.
 
Για τον κύρη της ξέρει, τον πήρε κοντά του ο Θεός! Θεός σχωρέσ’ τον.
Μα εκείνος που να ‘ναι; Ο γιος της, το μοναχοπαίδι της, ε, βρε παιδεμός να τον μεγαλώσει, άντρακλας έγινε, που η Παναγιά να τον φυλάει.
Κι ήταν ώρες να βρει το ταίρι του, ν’ ανοίξει κι αυτηνής το σπίτι κι η καρδιά της, μα ήρθε ο πόλεμος.
Καί τώρα που να ‘ναι;
Πήγε χωρίς βιάση, άναψε το καντήλι της. “Εγώ δεν ξέρω Παναγιά μου που ‘ναι, μα εσύ ξέρεις· μάνα και του λόγου σου νογάς από καημούς”. 
 
Πήρε μετά μια ξεφτισμένη ρόμπα της κι άρχισε να τη ρεμπατεύει. Το χωριό, το Ηπειρώτικο χωριό δεχόταν με βόγκο το χιόνι που έπεφτε… έπεφτε… έπεφτε. 
 
Το χιόνι έπεφτε… έπεφτε. Κόντευες να πιστεύεις πως δε θα μπορούσε η μέρα να διώξει τη νύχτα. Κι όμως ξημέρωσε και τότε τόλμησαν να ξεκινήσουν.
Μπρος ορθό εχθρικό το βουνό. Κάτω το Ηπειρώτικο χωριό, δεξιά ζερβά οι χαράδρες. Και το χιόνι να τους κόβει την ανάσα, να τους ζαλίζει, που τελειώνει το μονοπάτι, που αρχίζει η χαράδρα;
 
Καί πάγος κάτω, πάγος που γλιστράει, τσουλήθρα θανάτου. Κι απάνω στο βουνό, ‘κει προς την κορφή να καρτερούν τα πυρομαχικά -ζωή και θάνατος η έλλειψη τους -και τους είχαν τελειώσει. Κι αυτοί ανέβαιναν… ανέβαιναν κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο μέσα στην τόση παγωνιά είχαν ιδρώσει . Απ’ το κόπο κι απ’ τον φόβο…
 
Και ‘κει ήταν που και τα μουλάρια σταμάτησαν. Ή πιο σωστά πήραν τα πόδια τους τη γλιστρά της κατηφοριάς, οι ασήκωτες κάσες που ‘χαν στις πλάτες τους μετακινήθηκαν… κίνδυνος να γκρεμιστούν στο βάραθρο μαζί με τα μουλάρια. Κι απάνω στο βουνό εκεί προς την κορφή, να καρτερούν τα πυρομαχικά, ζωή και θάνατος η έλλειψη τους, και τους είχαν τελειώσει…
 
– “Δε φτάνουμε”, είπε ο λοχίας κι όλοι συμφώνησαν.
“Δε φτάνουμε ‘κει πάνω”.
“Να κατεβούμε στο χωριό, να ζητήσουμε παλιολινάτσες να βάλουμε στα ποδάρια των ζωντανών να μη γλιστράνε”, είπε ο δεκανέας κι όλοι το ‘δαν σα μόνη ελπίδα.
 
Πήρε δυο φανταράκια ο δεκανέας μαζί του και ροβόλησαν για το χωριό. Στο έμπα ήταν που αντάμωσαν τον παπά με δυο-τρεις άλλους που ασφάλιζαν γερά ένα παραθύρι της Εκκλησιάς μη τύχη και ο χιονιάς μπει μέσα.
 
Τους είδε να ‘ρχονται αλαλιασμένοι.
“Παιδιά, έσπασε το μέτωπο”, ρώτησε ο παπάς και κρεμάστηκαν κι οι υπόλοιποι απ’ το στόμα του. Είχε σπάσει η χολή τους, τέτοια τρομάρα!
“Παπά, το και το, γρήγορα μονάχα βρες παλιολινάτσες κι οι απάνω μείναν χωρίς βόλι”. 
 
Είχε πιαστεί να κάθεται στο σκαμνί, της πόνεσε η μέση “έρμα γεράματα” γκρίνιαξε, τράβηξε κατά το παραθύρι, το παραθύρι, που το μαστίγωνε το χιόνι.
“Αγρίεψε ο καιρός, φύλαγε τα παιδιά μας, Παναγιά μου, ξέρεις εσύ πως…”. 
 
Δεν απόσωσε, τους είδε εκεί στην Εκκλησιά. Λαχτάρησε. Καλά, ο παπάς να ‘ναι εκεί, η φανταρία όμως; Τυλίχτηκε σφιχτά με το χοντρό σάλι της και βγήκε κι αντάμωσε τη χιονοθύελλα. Κουβέντιαζαν έντονα, δε την κατάλαβαν. 
 
“Να μαζώξουμε λινάτσες κι ό,τι μας βρίσκεται, μα μη θαρρείς πως τα ζωντανά δε θα γλιστράνε πάλι. Ξέρουμε από τέτοια κι έχουν χαθεί αν έχουν χαθεί ζωντανά μαζί μ’ ανθρώπους σε τούτα τα φαράγγια!”, είπε σκεφτικά ο παπάς.
 
“Εγώ θα σας πω και κάτι άλλο παλληκάρια: Τώρα να βαρέσουμε την καμπάνα, να καλέσουμε τις κυράδες να μας βρούνε ό,τι έχουν και δεν έχουν σε λινατσόπανα, θα κυλήσει ώρα. Άντε τα μαζώξαμε, τα πήρατε, πάτε στην ευχή του θεού. Μέχρι ν’ ανταμώσετε τους άλλους και τα ζωντανά σας βρήκε η νύχτα. Και δε δείχνει ο ουρανός να ξανοίγει, ώρα στην ώρα άλλη χιονιά έρχεται. Δε θα προκάνετε και εσείς λέτε πως βόλι πάνω στην κορφή οι φαντάροι μας δεν έχουνε βόλι, όχι οβίδες και…”.
Δεν αποτέλειωσε. Η φωνή κοφτή τον έκοψε. “Δεν προκάνουνε!!!…”.
 
Γύρισαν, είδαν τη γυναίκα που σίμωσε.
“Δε προκάνουνε”, ξανάπε με πεποίθηση.
“Και κυρά Σαράντη, τι λες να γίνει;” ρώτησε ο παπάς.
“Βάρα την καμπάνα, παπά μου, να μαζωχτούν οι γυναίκες. Εμείς θα ζαλωθούμε τα κιβώτια”. “Εσείς;” ξαφνιάστηκαν οι φαντάροι.
 
“Τα γουρουνοτσάρουχα δε γλιστράν, ξέρουμε σα τα σπιτικά μας τα μονοπάτια, “θα αντέξετε; Είναι βαριά, πες ασήκωτα”, είπε δειλά ο δεκανέας.
“Βαστάν οι καρδιές και τα κότσια τους”, είπε ο παπάς και ανακούφιση και περηφάνεια ένιωσε.
 
“Το λοιπόν μην αργείς παπά μου, και ξαναμούτρωσε ο καιρός”, είπε η γυναίκα και ίδια κοπελ-λίτσα τράβηξε για το σπίτι της, να βάλει τα γουρνοτσάρουχά της.
 
Η καμπάνα αυτοστιγμής χτύπησε δυνατά, χαρούμενα, ίδιος αναστάσιμος ο ήχος της…
Η μια πίσω απ’ την άλλη ανέβαιναν… ανέβαιναν… οι κάσες λύγιζαν τις μέσες τους, το χιόνι τις μάχονταν… ο θάνατος -το φαράγγι -δεξιά ζερβά τις παραμόνευε.
Κι αυτές ανέβαιναν… ανέβαιναν… 
 
πηγή
 
ΣΧΟΛΙΟ
Ποιος εχθρός θα μπορούσε να νικήσει αυτόν τον αντίπαλο;
Posted: 25 Oct 2016 11:30 AM PDT
Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός σύμβουλος
 
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος είναι πλήρης «ηγετών» διακατεχόμενων από έντονο σύνδρομο άρνησης. Οι σημερινοί «αρχηγοί» είναι άξιοι κληρονόμοι της παραδόσεως: θεωρούν, όπως και πολλοί συνάδελφοί τους σε άλλες χώρες, ότι η ειλικρίνεια βλάπτει ανηκέστως την πολιτική τους υγεία και ότι το ξεδιάντροπο ψέμα, η παραπληροφόρηση, η αποφυγή της πραγματικότητας, και οι διακηρύξεις «αποφασιστικότητας» μπορούν να αντικαταστήσουν την στιβαρή ηγετική στάση.
 
Ξεκινώ, λοιπόν, με την στυγνή πραγματικότητα. H Ελλάδα έχει πάψει να είναι ανεξάρτητο, «κυρίαρχο» κράτος: Δεν έχει το «δικαίωμα αυτοδιάθεσης», η διακυβέρνησή της υπόκειται σε ξένο έλεγχο, σε επιτροπεία. Hχεί σαν υπερβολή, αλλά είναι ρεαλιστική πιστοποίηση: Oι Έλληνες δεν είμαστε πια ένας ελεύθερος λαός, είμαστε λαός που επιτροπεύεται, όπως ακριβώς θα επιτροπευόταν και από τους εντεταλμένους στρατευμάτων κατοχής. H δαιμόνια πρωτοτυπία σήμερα είναι ότι: η επιτροπεία ασκείται με εκτελεστικά όργανα όχι κάποιους «κουίσλιγκς», αλλά τους «αντιστασιακούς», αυτούς που ψηφίστηκαν από τον λαό για να ασκήσουν «αντίσταση» στην επιτροπεία, αντίσταση στην υποδούλωση, στην απώλεια της κρατικής ανεξαρτησίας... Εφιάλτης η Ελλάδα σήμερα. Xωρίς προηγούμενο και χωρίς ελπίδα.
 
Το λίκνο της δημοκρατίας βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους και εξαιρετικά επικίνδυνης σύγχυσης. Η απόκριση στους χαλεπούς αυτούς καιρούς ολόκληρης της πολιτικής «ελίτ» αποτελεί μείγμα τραγωδίας και reality show. Η μεν «κυβέρνηση» ξοδεύει ό,τι της έχει απομείνει με την επιγραφή «αξιοπιστία» σε σπασμωδικά μέτρα ικανοποίησης προνομιούχων και σε δεκάρικους ελιγμούς όπως εδώ κι εδώ, η δε λεγόμενη «αντιπολίτευση» διάγει και πάλι περίοδο περιπλάνησης στην έρημο και αναζήτησης «πλάνου» και στέλνει τον ηγέτη της στην υπερατλαντική σύμμαχο για «συνέδριο περί λυδίας λίθου» -αφού πριν ο κ. Μητσοτάκης αντήλλαξε εξόχως πολιτικά επίθετα με τον πρωθυπουργό σε ατμόσφαιρα απόλυτης κοινοβουλευτικής και εθνικής σύμπνοιας.
 
Η φαρσοκωμωδία αποτελεί πια την πραγματικότητα στην οποία λούονται συμπολίτευση και αντιπολίτευση - του «κυρίαρχου λαού» παντελώς απόντος. Το γεγονός φυσικά δεν σταματά τις διεργασίες των «φίλων» και «εταίρων» μας στην Ευρώπη (ιδιαιτέρως μάλιστα των Γερμανών) και οι εξελίξεις είναι άκρως ανησυχητικές. Το αδιέξοδο που αρνούνται να αποδεχθούν οι «πατέρες» (και οι «μητέρες») του έθνους είναι γλαφυρότατο αλλά, κοινώς, «όλοι τόχουν βούκινο και μεις κρυφό καμάρι» όπως θα έλεγε ο λαϊκός θυμόσοφος (με πολύ κομψότερο τρόπο και χωρίς να θίγει τις ανοικτές πληγές θέτει το ίδιο θέμα και η «υπηρέτρια του καπιταλισμού» Financial Times).
 
Που μας οδηγεί όμως αυτή η κατάσταση; Ας το δούμε.
1) Με την πραγματική ανάκαμψη όνειρο θερινής νυκτός, η Ελλάς χάνει τις ελάχιστες αμυντικές δυνατότητες που της έχουν απομείνει: Η οικονομική καταστροφή, σε συνδυασμό με την πολιτική παράλυση και δουλικότητα φτιασιδωμένη ως «σκληρή διαπραγμάτευση», ανοίγει τον δρόμο για βαρύτατα εθνικά ατυχήματα. Κοινό μυστικό αποτελεί το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις, όπως και όλη η Ελλάδα, δοκιμάζονται επικίνδυνα -τα υλικά αποθέματα μειώνονται, το ηθικό πιέζεται, και οι συντηρήσεις των συστημάτων είναι πλέον ηρωϊκή μάχη από το προσωπικό για να βρεθούν λύσεις με ελάχιστο ή χωρίς κόστος.
 
2) Με την βοήθεια των γειτόνων μας και την έγκριση των ευρωπαίων «φίλων» μας, η Ελλάς βρίσκεται σε χερσαίο συνοριακό αποκλεισμό, κάτι που συνιστά εχθρική ενέργεια εν καιρώ ειρήνης: Η χώρα είναι ήδη ο περίγελως της Ευρώπης, τα αισθήματα των «φίλων» είναι γνωστά και καθημερινώς επιβεβαιωμένα από πράξεις. Το κλείσιμο των συνόρων οδήγησε στην εμπέδωση της εικόνας μιας απομονωμένης χώρας - παρωδία, ανίκανης να υπερασπίσει τα σύνορα της από την εισβολή των παρανόμων. Ψυχολογικά πλέον μια ελληνική κακοτυχία θα γίνει δεκτή με την ήδη εδραιωμένη ευρωπαϊκή αδιαφορία. Οι «σύμμαχοι» έτσι ουσιαστικώς εξαερώνονται ως υποστηρικτές (του γλυκού νερού) και τα όποια διαβήματα προς την Ευρώπη μάλλον θα συνεχίσουν να ακολουθούν τον γνωστό δρόμο προς το «αρχείο» δηλ. τον κάλαθο των απορριμμάτων εν μέσω φραστικών μόνον διαβεβαιώσεων περί συνδρομής, φιλίας, κ.λπ.
 
3) Η de facto απομάκρυνση της Ελλάδος από τον διαβόητο «κορμό» της Ευρώπης δίνει πολύτιμες ευκαιρίες σε όμορες χώρες με εκπεφρασμένες εδαφικές και πολιτικές απαιτήσεις εις βάρος μας: Πρώτη - πρώτη στην γραμμή η νέο - ισλαμική «φίλη» Τουρκία με κοντινή δεύτερη την Αλβανία του UCK και της σχεδιαζόμενης προτομής Χίλαρυ στους Αγίους Σαράντα. Οι απαιτήσεις και των δύο αυτών «φίλων » είναι γνωστές. Οι ελληνικές αντιδράσεις είναι επίσης γνωστές και παντελώς άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος. 
 
Η Τουρκία ήδη πανηγυρικά προβάλει ανοικτές απαιτήσεις αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Αλβανία, εκμεταλλευόμενη την μετά - κομμουνιστική ταυτότητα της ως άνευ όρων πειθήνιας υπηρέτριας των συμφερόντων που διέλυσαν την Γιουγκοσλαβία και δημιούργησαν το ανεξάρτητο «κράτος» του μουσουλμανικού Κοσσυφοπεδίου στην καρδιά των Βαλκανίων, θυμήθηκε και πάλι του Τσάμηδες συνεργάτες της φασιστικής - ναζιστικής κατοχής 1941 - 44, τώρα πια με την ανοιχτή σύμπλευση της ευρωπαϊκής «ένωσης» (οι «κύκλοι» των Βρυξελών φυσικά αποδίδουν την κίνηση σε παρεξήγηση).
 
Όσοι εξακολουθούν να ασχολούνται με την πρόσφατη ιστορία μας θα πρέπει πλέον να αναγνωρίζουν την ανάπτυξη συνθηκών που στο παρελθόν (1922, 1945, 1974) κατέληξαν σε εθνικές καταστροφές. Οι δυτικές «μεγάλες δυνάμεις» του σήμερα διστάζουν και δολιχοδρομούν. Τα μνημειώδη τους λάθη μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι ελαφρόμυαλες ζητωκραυγές και θριαμβολογίες τους περί «τέλους της ιστορίας», και η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν δυναμικά την εκρηκτική έξαρση και επιθετικότητα του Ισλάμ έχουν δημιουργήσει αδιέξοδο. Βασανίζονται από την αναπηρία του «προοδευτισμού», κατατρύχονται από καταθλιπτικά ευμετάβλητες διαθέσεις, κάνουν μνημειώδη στρατηγικά λάθη, και οι σπασμωδικές τους κινήσεις προκαλούν καταστροφές άνευ προηγουμένου (Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν κ.λπ.).
 
Η Ελλάς, έχοντας χάσει τις ιστορικές της σταθερές και εναποθέσει καταστροφικά την εθνική της επιβίωση στο φάντασμα της ευρωπαϊκής «ένωσης», αντιμετωπίζει άμεση απειλή τουρκικών ενεργειών με στόχο τον εκβιασμό της προς όφελος της μεγαλομανίας Ερντογάν. Και ενώ ο πατισάχ Ταγίπ κλυδωνίζεται κι αυτός εξ αιτίας της ανεξέλεγκτης του μεγαλομανίας, οι δυνάμεις που δήθεν θα τον περιόριζαν παραμένουν αδρανείς παρ’ όλες τις δημόσιες πλέον επιφυλάξεις τους υπό την επήρεια των δικών τους λαθών και φόβων.
 
Ο Ερντογάν, για μια ακόμη φορά, πλευροκόπησε τους επικριτές του με την ακροβατική του στροφή προς την detente με τον κ. Πούτιν, με τον οποίο συμφώνησε ταχύτατα για την επέκταση των διμερών ενεργειακών και στρατιωτικών σχέσεων. Η αναθέρμανση αυτή προστίθεται στους λόγους που θα έπρεπε να ανησυχούν βαθύτατα την Αθήνα.
 
Πώς σκιαγραφείται το πιθανότερο κοντινό μέλλον για την ελληνική επιβίωση υπό το καθεστώς της εξωτερικής «άτυπης» κατοχής και πλήρους υποταγής στις απαιτήσεις και εντολές των γερμανών επικυριάρχων και των συμμάχων τους;
 
Ιδού το «απαισιόδοξο σενάριο» στηριγμένο στην πραγματικότητα:
 
1. Η Τουρκία εξωθεί το θέμα του Αιγαίου με διμερείς πλέον απειλές της εξαπόλυσης κυμάτων παράνομων μωαμεθανών αφρό-ασιατών «προσφύγων» εναντίον των ελληνικών νησιών· η διαβόητη συμφωνία Μέρκελ - Άγκυρας για έλεγχο της κατάστασης ατονεί καθώς η Ελλάδα είναι στεγανά αποκλεισμένη και έτσι υποχρεωμένη να υποστεί ό,τι θε να’ ρθεί χωρίς άμεσο κίνδυνο για τους «εταίρους» της.
 
2. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία εγκαθιστά μονίμως πυρήνα μωαμεθανικής κατοχής εντός της χώρας, τον οποίο θα συντηρεί με την βοήθεια όλων των «φίλων» μας σε Ευρώπη και Αμερική μέσω του ακατάβλητου πλέον όπλου της «ισότητας» - «ανεκτικότητας» - «θρησκευτικής ελευθερίας» - «ανθρωπιστικής υποχρέωσης» - «πολύ-πολιτισμικότητας».
 
Στην προσπάθεια αυτή θα συμμετέχουν ασμένως και «έλληνες» που κινούνται υπό το λάβαρο του «διεθνισμού αδελφοσύνης» και της υποχρέωσης για «ανοιχτά σύνορα».
 
3. Σε δεύτερη φάση, η Άγκυρα θα προσφέρει εγγυήσεις έλεγχου των ροών με αντάλλαγμα τις «φιλικές» διευθετήσεις στο Αιγαίο και στο καθεστώς των «μουσουλμάνων» (διάβαζε «τούρκων») της Θράκης. Η όποια ελληνική κυβέρνηση, παγιδευμένη στο αδιέξοδο και τον στραγγαλισμό χρέους - οικονομικής κατάρρευσης - κοινωνικής αστάθειας - ξένης κατοχής, θα αποδεχθεί «διερευνητικές συζητήσεις» (κάτι παρόμοιο των επί Σημίτου ακροβασιών).
 
4. Με τις πολιτικές πιέσεις για έλεγχο της μωαμεθανικής εισβολής να αυξάνονται παντού στην Ευρώπη, η detente αλά Ερντογάν θα αποτελέσει βολική «μέση κατάσταση» για τους κλυδωνιζόμενους πολύ-πολιτισμικούς στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες - κατά των οποίων τώρα ευθέως βάλει και ο πατισάχ για να υποδαυλίσει την σύγχυση και τα ενοχικά συμπλέγματα των «πολιτισμένων δημοκρατιών». Μια Ελλάδα, πλαγίως ελεγχόμενη από την νέο-ισλαμική Τουρκία, έτσι αποκτά ιδιαίτερη αξία ως ενδιάμεσος αποσβεστήρας των πιέσεων της παράνομης μετανάστευσης.
 
5. Στην τρίτη και τελευταία φάση, οι «φιλικές» διευθετήσεις καταλήγουν σε επιτυχία με λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα όπως αυτό της Κύπρου, της υφαλοκρηπίδας, της ασφάλειας συνόρων, και της ελευθερίας διακίνησης μεταξύ των δύο χωρών, με τα ενεργειακά του Αιγαίου επίσης στην θετική «ατζέντα» των διμερών. Η Τουρκία χαλιναγωγεί τις ροές μονομερώς, η Ελλάς είναι ευγνώμων, και η φιλανδοποίηση της είναι γεγονός καθώς έχει χάσει ουσιαστικά τα όποια ελάχιστα ερείσματα διατηρούσε.
 
Αν τα ανωτέρω φαίνονται στον αναγνώστη αποκυήματα επιστημονικής φαντασίας, μια γρήγορη ματιά στα διεθνή γεγονότα μετά το 1989-90, και στις αλλαγές που προκάλεσαν, θα τον βοηθήσουν να αλλάξει γνώμη· ειδικότερα ίσως και να μην χρειάζεται ούτε καν αυτή η ιστορική αναδρομή αν ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις της διάλυσης της χώρας από το 2009 και μετά και βλέπει τι γίνεται γύρω του.
 
Η φιλανδοποίηση της Ελλάδος θα γίνει δεκτή με πανηγυρισμούς από τους «έλληνες» ολιγάρχες διότι, επιτέλους, η Τουρκία των 80-90 εκατομμυρίων μεταβάλλεται σε αγορά προς εκμετάλλευση (τυχόν γραφειοκρατικές λεπτομέρειες συνδεδεμένες με την «ενωμένη» Ευρώπη θα διευθετηθούν βιαστικά από τις Βρυξέλλες για να προχωρήσει η «ειρήνη» στο Αιγαίο και να λιμνάσουν μονίμως όλοι οι ανεπιθύμητοι σε κατ όνομα ελληνικό έδαφος). 
 
Η Ελλάδα θα υποκλιθεί στην ανάγκη να αναγνωρίσει επισήμως το Ισλάμ ως στοιχείο της νέας «ελληνικότητας» -με τους βέβαιους πανηγυρισμούς από «προοδευτικούς έλληνες» που θέλουν να γίνει το τέμενος στο Μοναστηράκι πόλος του ισλαμικού κόσμου.
 
Τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου θα περιπέσουν σε «ειδικό» καθεστώς με απελευθερωμένη την αγορά ακινήτων για τούρκους πολίτες. 
 
Και ειδικό μικτό συμβούλιο σοφών θα αναλάβει την διαχείριση της Νέας Εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που, επιτέλους, θα επιστρέψουν σε οθωμανική ισορροπία.
 
Έτσι θα ανοίξουν και οι πολυπόθητες επενδύσεις με ασιατικά κυρίως κεφάλαια να θωρακίζουν το πρώτο ουσιαστικό «ευπρεπές» και ουχί κοσοβάρικο ισλαμικό πρόχωμα στην Ευρώπη. Το τι ακριβώς θα συμβεί στον original πληθυσμό του προχώματος θα το αφήσουμε για μελλοντικό σημείωμα.
 
Πηγή RIEAS
το είδαμε ΕΔΩ
Posted: 25 Oct 2016 11:00 AM PDT
Γράφει ο Πέτρος Χασάπης 
 
Η ζωή, η τεχνολογία και ο πολιτισμός εξελίσσονται συνεχώς. Οι ελεύθερες διεθνείς επικοινωνίες, το internet, οι ελεύθερες μετακινήσεις, η απελευθέρωση από το άγχος των συναλλαγμάτων και των συναλλαγματικών ισοτιμιών, η ελεύθερη εργασία, η ελεύθερη διακίνηση προϊόντων, η καταναλωτική ευδαιμονία κ.λ.π., όλα αυτά είναι γεγονότα που δεν μπορούν με τίποτα να γυρίσουν πίσω. Το ποτάμι της εξέλιξης δεν γυρίζει πίσω και μην ξεχνάμε ότι ο ιστορικός υλισμός είναι στη ρίζα κάθε ιστορικής εξέλιξης.
 
ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ 
 
Μέχρι εδώ όλα ακούγονται καλά. Όμως, στην ιστορία αυτή, που λέγεται παγκοσμιοποίηση, κάποιοι κάνουν κουμάντο και αυτό είναι το πρόβλημα. Η διεθνής οικονομική ελίτ, που έχει τα οικονομικά μέσα και την απόλυτη γνώση των εξελίξεων, έχει καταφέρει να θέσει την παγκόσμια εξέλιξη κάτω από τον δικό της απόλυτο έλεγχο. Έχει καταφέρει να τεθεί επικεφαλής και να βάλει το τραίνο της παγκόσμιας εξέλιξης πάνω στις δικές της ράγες. Επομένως, όλοι μας, κράτη, έθνη, λαοί και απλοί πολίτες είμαστε αιχμάλωτοι μιας εξέλιξης της οποίας είμαστε καταναλωτές, αλλά όχι και συνδιαμορφωτές.
 
Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ 
 
Επειδή η ζωή δεν ανέχεται τα κενά και προχωράει πάντα με αντιθέσεις, είναι επόμενο να δημιουργηθεί και ήδη δημιουργείται νομοτελειακά η αντίθεση σε αυτή την κατεύθυνση. 
 
Το ποτάμι της εξέλιξης δεν γυρίζει πίσω στην παλιά κατάσταση των κλειστών εθνικών κρατών και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εθνικών κρατών και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν έχει μέλλον ο εθνικισμός. 
 
Η νέα μελλοντική σύγκρουση όμως, θα είναι άλλη. Θα είναι μεταξύ της κεντρικής διεθνούς ελίτ και των τοπικών κοινωνιών. Η σύγκρουση θα είναι μεταξύ μιας απάνθρωπης ολοκληρωτικής παγκοσμιοποίησης και μιας ανθρώπινης δημοκρατικής τοπικοποίησης. 
 
Επειδή όμως οι διεθνείς ολιγάρχες δεν έρχονται από τον Άρη, αλλά προέρχονται από όλες τις τοπικές κοινωνίες και αντλούν τη δύναμή τους από τον έλεγχο που ασκούν πάνω στα τοπικά αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, θα πρέπει να κόψουμε τα πόδια αυτού του είδους της παγκοσμιοποίησης, στερώντας τη δυνατότητα να ελέγχουν οι παγκοσμιοποιητές ολιγάρχες τα τοπικά αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα.
 
Η νέα ιδέα είναι ότι δεν πάμε κόντρα στην εξέλιξη, αλλά πολεμάμε για να πάρουμε εμείς οι τοπικές κοινωνίες τον έλεγχό της, για μια παγκόσμια συνεργασία και ειρήνη με κέντρο τον άνθρωπο. 
 
ΥΓ. Ήδη λίγα εθνικά κράτη πλέον αντιστέκονται και όχι φυσικά οι οικονομικές τους ολιγαρχίες, αλλά κάποιοι ιδεολόγοι πολιτικοί. Αν τελικά καταφέρει η διεθνής οικονομική ελίτ να επικρατήσει πλήρως, στο τέλος προβλέπουμε ότι θα οδηγηθούμε σε μια νέα - φεουδαρχία, όπου οι μεγάλοι ολιγάρχες – νεοφεουδάρχες, θα εξουσιάζουν μεγάλα εδαφικά τμήματα του πλανήτη, διαθέτοντας πλέον ιδιωτικούς στρατούς για να προασπίζουν τα συμφέροντά τους, όπως οι μαφιόζοι οριοθετούν τις δικές τους περιοχές εκμετάλλευσης. Κι εμείς φυσικά και τα παιδιά μας θα πολεμάμε για τα συμφέροντα του μεγάλου αφέντη. 
 
Θα αφήσουμε άραγε τα πράγματα να οδηγηθούν προς αυτή την κατεύθυνση; 
 
πηγή
Posted: 25 Oct 2016 10:30 AM PDT
Η απόφαση και η εισβολή της Ιταλίας στην Ελλάδα την 28η Οκτωβρίου 1940 έχει χαρακτηριστεί από ιστορικούς ως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ένα λάθος με το οποίο ήταν εξ αρχής αντίθετος ακόμα και ο ίδιος ο Χίτλερ, καθώς μια εισβολή στην Ελλάδα δεν εξυπηρετούσε κανένα ρεαλιστικό στρατηγικό συμφέρον της Γερμανίας και του Άξονα, περά από τη μεγαλομανία του Μουσολίνι και την ανάγκη του να αποδείξει στους Γερμανούς ότι μπορούσε να "προσφέρει". 

Πολλοί άλλωστε κατατάσσουν την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα μεταξύ των δέκα σημαντικότερων λαθών για την εξέλιξη και την έκβασή του Β' ΠΠ.  Σίγουρα πάντως, το πιο μοιραίο που διέπραξε η μουσολινική Ιταλία, από στρατιωτική άποψη, αλλά και για τον ίδιο τον ιταλικό φασισμό. 

Η πανωλεθρία σήμανε στην ουσία και την αρχή κατάρρευσης του φασισμού στην Ιταλία. Μέχρι τότε εμφανιζόταν και ήταν παντοδύναμος ο Μουσολίνι. 

Η δημόσια εικόνα του "Ντούτσε" ως καρικατούρα και του Ιταλού στρατιώτη ως «μακαρονά» που το βάζει στα πόδια τρομαγμένος δείχνει σαφώς τη δυναμική του δικαίου και της ηθικής ανωτερότητας που είχε με το μέρος της η Ελλάδα, δεν απείχε όμως πολύ από την πραγματικότητα. 

Σύμφωνα με προσωπικές μαρτυρίες Ιταλών που πολέμησαν στο αλβανικό μέτωπο το 1940, συνέβαινε κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό. "Εμείς πολεμήσαμε", έχει δηλώσει Ιταλός βετεράνος, "δεν είναι ότι δεν πολεμήσαμε, τα δώσαμε όλα. Όμως όποτε βλέπαμε τους Έλληνες να εφορμούν κατά πάνω μας με τις ξιφολόγχες, κάτι ανεξήγητο μας ωθούσε να τραπούμε σε φυγή πανικόβλητοι. Κάτι που δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε". 

Η εικόνα επομένως του «ψοφοδεούς» Ιταλού στρατιώτη, αδικεί αλλά εν μέρει μόνο τους Ιταλούς. Ο καθηγητής Ζ. Τσιρπανλής, έχοντας ασχοληθεί συστηματικά με την πτυχή αυτή, είναι κατηγορηματικός: «Υπήρξε, πράγματι, φτωχός ή εντελώς άδειος από ιδεολογικούς στόχους; 

Η επίσημη κυβερνητική γραμμή της Ελλάδας, που ακολουθούσαν και τα τότε μέσα μαζικής επικοινωνίας (ραδιόφωνο - εφημερίδες), έχτισε με άνεση και γενική συναίνεση, αμέσως μετά τις εχθροπραξίες, την εικόνα του κατώτερου Ιταλού στρατιώτη, με βάση και την αναμφισβήτητη ηθική ανωτερότητα των Ελλήνων. 

Γρήγορα όμως έφτασε στην υπερβολή. Και τούτο, γιατί έπλασε έναν αντίπαλο που αναμφισβήτητα διέπραττε έγκλημα, αλλά ταυτόχρονα τον παρουσίασε ως ανίκανο για πόλεμο, γελοίο, μειωμένης αντοχής και βουλήσεως, δειλό, υποχωρητικό, ηττοπαθή, έτοιμο να παραδοθεί... 

Οι Ιταλοί λοιπόν πολέμησαν εντελώς χλιαρά, χωρίς ιδεολογικά κίνητρα, χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς την προοπτική της νίκης; Η απάντηση είναι απερίφραστα αρνητική... Εως τις αρχές Νοεμβρίου 1940 το υψηλό φρόνημα του Ιταλού στρατιώτη είναι αναμφισβήτητο». 

Παρέμβαση Μουσολίνι: 

Η αντιστροφή θα αρχίσει ακριβώς με την έναρξη της ελληνικής αντεπίθεσης. Τότε παρεμβαίνει ο Μουσολίνι, διαισθανόμενος προφανώς τι διακυβεύεται, μετά το ναυάγιο του «κεραυνοβόλου πολέμου» που υποσχόταν στο εσωτερικό και στον Χίτλερ. 

Σε ομιλία του (18 Νοεμβρίου 1940) προς τα στελέχη του φασιστικού κόμματος, η οποία γνωρίζει τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, επιτίθεται με πρωτοφανή έως τότε ρητορική κατά της Ελλάδας. Με μια έννοια, αυτή αποτελεί συνέχεια του τελεσίγραφου της 28ης Οκτωβρίου στις νέες συνθήκες. 

Μιλά για την «ύπουλη Ελλάδα», για «λογαριασμό (την εισβολή και την κατάκτηση) που περίμενε την εξώφλησίν του...», προσθέτοντας: «Οι Ελληνες μισούν την Ιταλία, όπως κανείς άλλος λαός. 

Το μίσος αυτό εκ πρώτης όψεως φαίνεται ανεξήγητον, είναι όμως γενικόν, βαθύ, άσβεστον εις όλας τας τάξεις, εις όλας τας πόλεις, εις τα χωρία, εις τα άνω, εις τα κάτω, παντού! Το διατί είναι μυστήριον...». 

Καθόλου μυστήριο δεν ήταν λόγω των πεπραγμένων του φασιστικού καθεστώτος την προηγούμενη εικοσαετία, με αποκορύφωμα την επίθεση και εισβολή. Αν και το αντικείμενο του μίσους δεν ήταν συλλήβδην ο ιταλικός λαός, όπως δημαγωγούσε ο Ντούτσε. 

Το μοναδικό λογικοφανές επιχείρημά του περί του «μυστηρίου» ήταν η απαρίθμηση Ιταλών φιλελλήνων που πολέμησαν στη χώρα μας. Από τον Σανταρόζα έως τον Γαριβάλδη. Μόνο που αυτούς θα τους είχε εξοντώσει αν ζούσαν στις μέρες του, όπως έκανε με τους δημοκράτες απογόνους τους. 

Θέλοντας να διασκεδάσει τις αποτυχίες του στρατού του έριξε την... ευθύνη στις «τραχείες οροσειρές της Πίνδου και τις λασπώδεις χαράδρες». 

Επανέλαβε με «απόλυτη βεβαιότητα» ότι «θα τσακίσωμεν τα πλευρά της Ελλάδος. Εις δύο, εις τρεις, εις δώδεκα μήνας αδιάφορον. Ο πόλεμος μόλις ήρχισεν... 

Η αγγλική βοήθεια δεν θα δυνηθή να εμποδίση την πραγμάτωσιν της σταθεράς αυτής αποφάσεως, ούτε να σώσει τους Ελληνας από την καταστροφήν ... Το να σκεφθή κανείς διαφορετικά ή η να αμφιβάλλει θα εσήμαινεν ότι δεν με γνωρίζει. Απαξ ξεκινήσω δεν σταματώ πλέον μέχρι τέλους...». 

Νίκη στο μέλλον 

Ετσι, ο Μουσολίνι από τον «κεραυνοβόλο πόλεμο», κατά τα γερμανικά πρότυπα, περιοριζόταν στη... νίκη που θα ερχόταν στο απροσδιόριστο μέλλον. 

Η αντίστροφη μέτρηση προς τη διπλή συντριβή του φασισμού (στα πολεμικά μέτωπα και στην Ιταλία) είχε αρχίσει. Θα ενισχυθεί μετά το οικτρό τέλος της ιταλικής εαρινής επίθεσης. 

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ: 

- Κατάληψη του Βορρά και πορεία προς την Αθήνα 
Η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στην Ελλάδα αποφασίστηκε στην περίφημη συνεδρίαση στο Παλάτσιο Βενέτσια τη 15η Οκτωβρίου 1940. Μόλις 90 λεπτά αρκούσαν για να καταστρωθεί από την πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία το σχέδιο. 

Εκτός από τον Μουσολίνι συμμετείχαν ο Τσιάνο, δεύτερος στη φασιστική ιεραρχία και υπουργός Εξωτερικών, ο στρατάρχης Μπαντόλιο, αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, ο Σοντού, υπουργός Στρατιωτικών, ο Τζακομίνι, γενικός διοικητής της Αλβανίας, ο Ροάτα, αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού, και ο Πράσκα, ανώτατος στρατιωτικός διοικητής στην Αλβανία. 

Οπως προκύπτει από τα πρακτικά που κρατήθηκαν ή συμπληρώθηκαν με «θεατρικό» τρόπο, ο Μουσολίνι έδωσε τις εξής εντολές: 

• Σε πρώτη φάση θα καταληφθούν Ηπειρος, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά, Κέρκυρα, Θεσσαλονίκη... 
• Σε δεύτερη, κατάληψη της Αθήνας... 

Ο ίδιος όρισε και την ημερομηνία της επίθεσης. Θα ήταν η 26η Οκτωβρίου, χωρίς ούτε μία ώρα καθυστέρηση! Στο πολιτικό πλαίσιο της υπόθεσης ουδείς διέκρινε κάποιο πρόβλημα, αν εξαιρεθεί η περίπτωση άμεσης ανάμειξης της Αγγλίας. 

Ο Ντούτσε την απέκλεισε. Προεξοφλούσε, ακόμη, την ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας και της Τουρκίας, ενώ στη Βουλγαρία θα πρότεινε έξοδο στο Αιγαίο, αν ήθελε να πάρει μέρος. 

Ο Τσιάνο, αναλύοντας την κατάσταση, είπε ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού δεν θέλει να πολεμήσει, βλέπει τα γεγονότα με πλήρη αδιαφορία, όπως θα δει και την ιταλική εισβολή. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνταν και οι εκτιμήσεις του Τζακομίνι. 

Η Ηπειρος, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Πράσκα, θα καταλαμβανόταν σε 10-15 μέρες. Θα επακολουθούσε διάλυση του συνόλου του ελληνικού στρατού. 

Προβλήματα έβρισκε μόνο στην πορεία προς τη Θεσσαλονίκη, όχι λόγω της αντίστασης των Ελλήνων, που ως λαός δεν ήταν πρόθυμος να πολεμήσει, αλλά από την κακοκαιρία. 

Η κατάληψη της Ηπείρου και της Πρέβεζας ήταν η βάση για την επιτυχή πορεία προς την Αθήνα διαβεβαίωνε. Σ' αυτά ο Ντούτσε πρόσθεσε και τα νησιά του Ιονίου. «Βεβαίως», απάντησε... 

Κάποιες αντιρρήσεις πρόβαλε ο Μπαντόλιο. Για την κατάληψη της Ελλάδας, είπε, χρειάζονται 20 μεραρχίες, ενώ στην Αλβανία υπάρχουν μόνο 9 και χρειαζόταν τρίμηνη προετοιμασία... 

Αυτά, όμως, ήταν λεπτομέρειες για τον Ντούτσε και διέταξε την εφαρμογή του σχεδίου. 

Οι κρίσιμες μέρες: 

Από την γερμανική "προδοσία" στην κήρυξη του πολέμου 

11 Οκτωβρίου: Ο Μουσολίνι ανανεώνει την απόφαση για επίθεση κατά της Ελλάδας. Αφορμή η «προδοσία» του Χίτλερ να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Ρουμανία και τις πετρελαιοπηγές της, χωρίς να τον ενημερώσει. 

13 Οκτωβρίου: Ο Ντούτσε ορίζει στις επαφές με τους πιο στενούς συνεργάτες του την 26η Οκτωβρίου ως ημέρα εισβολής στην Ελλάδα. Ο καθορισμός σχετίζεται με την ημερομηνία επικείμενης συνάντησής του με τον Χίτλερ. 

15 Οκτωβρίου: Στην ιστορική σύσκεψη στο Παλάτσιο Βενέτσια η 26η Οκτωβρίου θεωρείται πια δεδομένο ως ημέρα της κήρυξης του πολέμου. Ουδείς από τους παρόντες στη σύσκεψη φέρνει αντιρρήσεις. 

18 Οκτωβρίου: Καθώς έφτανε η ώρα της επίθεσης, οι στρατιωτικοί, λόγω ανετοιμότητας του ιταλικού στρατεύματος, προσπάθησαν να πείσουν τον Μουσολίνι να τη μεταθέσει. Το μόνο που έγινε, τελικά, ήταν μια διήμερη αναβολή. Ετσι ορίστηκε η 28η Οκτωβρίου... 

27 Οκτωβρίου:  Για την κήρυξη του πολέμου ενημερώνονται Γερμανία, Ουγγαρία και Ιαπωνία. 
Ο Μουσολίνι στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου τον Μάρτιο του 1941 κατά την «εαρινή επίθεση» των Ιταλών. Η πανωλεθρία του έμεινε παροιμιώδης. 
Με το χαμόγελο στα χείλη προς το μέτωπο και τα μετόπισθεν από την πρώτη μέρα κήρυξης του πολέμου. 
Σκίτσο για την ατμόσφαιρα στο πολεμικό συμβούλιο της Ιταλίας, μετά την παταγώδη αποτυχία του σχεδίου εισβολής. 
Ο Μεταξάς τις πρώτες ώρες μετά το ιστορικό και ηρωϊκό ΟΧΙ... 

πηγή

 


 
Αναρτήθηκε από στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)