Το Δελφίνι στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία (
)
Πολλοί υποστηρίζουν ότι όσοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής τους στη θάλασσα γίνονται προληπτικοί ή ότι η ίδια η θάλασσα κάνει
όσους ανθρώπους βρίσκονται δίπλα της παράλογους. Τις ημέρες που δεν υπήρχαν
μέσα πλοήγησης, πυξίδα ή δελτία θυελλωδών ανέμων η θάλασσα ήταν κάτι το
απρόβλεπτο και το επικίνδυνο—ακόμα και σήμερα με όλη τη διαθέσιμη τεχνολογία
των σόναρ και των δορυφόρων.
Ξεχωριστή θέση στις ζωές των ναυτικών στην αρχαιότητα,
αλλά και σήμερα είναι η παρουσία δελφινιών στις θάλασσες που πολύ συχνά τα
θεωρούσαν θεόσταλτα με σκοπό με μεταφέρουν ένα μήνυμα σε όσους ταξίδευαν. Είναι
εκείνοι οι ναυτικοί οι οποίοι μας έδωσαν και τους πρώτους μύθους που αφορούν το
δελφίνι.
Οι αρχαίοι Έλληνες είναι ένας από τους πρώτους
θαλασσοπόρους λαούς αδιαμφισβήτητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τη Μινωϊκή
εποχή το δελφίνι κυριαρχεί στην εικονογραφία και αργότερα σαν θέμα στην
κλασσική μυθολογία. Όσοι έχουν επισκεφτεί το παλάτι στην Κνωσό της Κρήτης ίσως
να θυμούνται την καταπληκτική τοιχογραφία από λεγόμενο δωμάτιο της βασίλισσας
που απεικονίζει σκηνή βυθού στην οποία κυριαρχούν τα δελφίνια. Εκτός από την
τέχνη σαν κύρια πηγή πληροφοριών για το δελφίνι στην αρχαιότητα αντλούμε από
τους Έλληνες ποιητές και την Ελληνική μυθολογία.
Μία από τις πρωιμότερες ιστορίες σχετικά με το δελφίνι τη
διαβάζουμε στον «Ύμνο του Απόλλωνα» στον Όμηρο όπου και περιγράφεται ο τρόπος
που ο θεός ίδρυσε το ναό του στους Δελφούς μετά το ταξίδι του σε όλη την
Ελλάδα, προς αναζήτηση του πιο κατάλληλου μέρους για να χτίσει το ναό του.
Τελικά, επέλεξε μία μοναχική σπηλιά στους πρόποδες του Παρνασσού που φυλούσε
ένας δράκοντας, ο Πύθων τον οποίο και σκότωσε με ένα βέλος από το ασημένιο του
τόξο. Μετά από το περιστατικό αυτό, ο Απόλλωνας ξεκίνησε για να καταλάβει ένα
Κρητικό εμπορικό πλοίο αφού πρώτα είχε μεταμορφωθεί ο ίδιος σε δελφίνι.
Παρουσιάζοντας τον εαυτό του μπροστά από το πλοίο με τη
μορφή δελφινιού έκανε το πλήρωμα του πλοίου να τρομοκρατηθεί και να κρυφτεί στα
αμπάρια του. Στο διάστημα αυτό, ο Απόλλωνας άλλαξε τους ανέμους έτσι ώστε το
πλοίο να αλλάξει πορεία και να δέσει κοντά στους Δελφούς. Τότε, σύμφωνα με τον
Ομητικό ύμνο, ο Απόλλωνας χάρισε τη ζωή στο πλήρωμα και τους πρόσταξε από εδώ
και στο εξής να ζουν στο νέο του ναό και να τον υπηρετούν σαν ιερείς του,
λέγοντας: «Και ενώ για πρώτη φορά, στον ομιχλώδη θάλασσα, ξεπήδησα πάνω στο
πλοίο γρήγορα με τη μορφή ενός δελφινιού, από εδώ και στο εξής να προσεύχεστε
σε μένα σαν Δέλφιο Απόλλωνα.» Όπως όλοι οι μύθοι και αυτή η ιστορία έχει
κωδικοποιημένα μηνύματα.Ίσως να πρόκειται για την αντικατάσταση ενός
πολιτισμού, μίας λατρείας κτλ. από μία άλλη, δηλ. το πέρασμα από τη φοβερή και
χθόνια θεότητα του Πύθωνα ή του Δέλφειου στο θεό του φωτός Απόλλωνα. Η εναλλαγή
μίας μυστηριώδους, περίπλοκης θηλυκής θεότητας με το καθαρό, φωτεινό και κυρίως
αρσενικό πνεύμα του ήλιου. Ωραία όλα αυτά, αλλά γιατί ο Απόλλωνας να
μεταμορφωθεί σε δελφίνι; Μία εξήγηση ενδεχομένως να συνδέεται με ξεχασμένες
μνήμες. Την εποχή που καταγράφθηκε αυτή η ιστορία η περιοχή των Δελφών και
ιδιαίτερα το μαντείο είχε ήδη γίνει μία αρκετά προσοδοφόρα επιχείρηση.
Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου