ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑ

 

Ὅμηρος θεῖος ποιητής

Τρανός ἀρχή συνθέτει

Ὀδύσσειά του ἡ γραφή

Καί Ιλλιάδα ἐκθέτει ..

 

Μέσα στά βάθη στοχασμοῦ

Εἰσέρχεται καί ψάλλει

Κώδικες δέν τούς μαρτυρεῖ

Μά προσφορά μεγάλη ..

 

Θεολογίας ἡ ἀρχή

Τό Πᾶν εἶναι σ' ἐκείνους

Μέ ἔργα καί ἡμέρες τους

Καί μέ τούς θείους ὕμνους ..

 

Καί ἐννοῶ σωστά αὐτόν

Τόν θεϊκό Ὀρφέα

Τόν νοῦ αὐτό τόν λυριστή

Τοῦ Λόγου τόν φορέα ..

 

Πού μαρτυρεῖ πώς εὐσεβής

Πρέπον ὁ κάθε ἄνδρας

Νά εἶναι στό μοναδικό θεό

Καί μέλος θείας μάνδρας ..!!

 

Κάτι ὅμως κρατεῖ κρυφό

Καί δέν τό φανερώνει

Τό ὀνομάζει ὅμως ἀρχή

Ἄρρητη δέν ζυγώνει ..

 

Καί τελειώνοντας σωστά

Τόν πρῶτο μου τό κύκλο

Ἐκεῖνο τόν πνευματικό

Θυμίζομε τόν φίλο ..

 

Ἐκεῖνο πού ἀξιώθηκε

Πρῶτος γιά νά μιλήσει

Πατέρας ἀναγνωρίζεται

Στίς μνῆμες ἔχει ἀφήσει ..

 

Τά ἔργα τίς ἡμέρες του

Γιά τίς κοσμογονίες

Καί παραπέρα μᾶς βεβαιεί

Γιά τίς Θεογονίες ..

 

Καί ἔξυπνα καί θαρρετά

Στό χάος καταλήγει

Καί σάν τό φῶς τό δέχεται

Μέ ἔρωτα τό σμίγει ..

 

Ησίοδος ἀκούσθηκε

Ἀρχή εἶναι τήν φωνάζει

Τήν πῆρε δῶρο καί ἄρχισε

Πρῶτος νά ὀνομάζει ..

 

Δεύτερος κύκλος μου μετρᾶ

Χριστῆ περιστροφή του

Ἀναζητῶ στήν μύηση

Νά εὕρω στήν μορφή του ..

 

Μιά θεία σχέση ζωντανή

Τῶν μυστηρίων θέση

Νά λάβω καί νά αἰσθανθῶ

Πώς εἶμαι μές στήν μέση ..

 

Ν' ἀρχίσω γιά νά ἐννοῶ

Ἀνόρθωση στά θεία

Μέ πρακτική μά συνέχεια

Νά λάβω νοῦ παιδεία ..

 

Μή μένω ἀγεωμέτρητος

Οὔτε νά μείνω πίσω

Γνώσεως μεταφυσικῶν

Καί ἀριθμῶν τό κρείσσον ..

 

Χέρι ὡραῖο ἐκτείνεται

Σαφῶς τό ἀναγνωρίζω

Τοῦ Πυθαγόρα λογικό

Ὀφέλη ἀποκομίζω ..

 

Καί συνεχῶς παρατηρῶ

Στροφές παίρνει ὁ κύκλος

Κλονίζεται ὁ νόας μου

Σάν σείεται ὁ στῦλος ..

 

Ὅταν ἡ ἐποχή καλεῖ

Καί μιά δοκιμασία

Φαίνεται σημαδεύεται

Γνωστή ἀντιλογία ..

 

Τῶν Σοφιστῶν πού δέν ἀργεῖ

Πόλεμο νά ἐγείρει

Ν' ἀκολουθήσει θεϊκά

Ὅμως τό πανηγύρι .

 

Τετάρτη πράξη τήν μετρῶ

Καί ἥλιος ἀνατέλλει

Ξάφνου μιά νέα τεχνική

Πού στόν αἰῶνα μένει ..

 

Νά ἀκούεται μαιευτική

Σωκράτη νά θυμίζει

Μέ Ἐν Οἶδα συνεχῶς

Νά λέει οὐδέν γνωρίζει

Καί νά διαιωνίζει ..

 

Τή ρύση τήν καθάρια

Σκοπός του εἶναι μέ θεῖο

Νά ομοιωθεί  βιάζεται

Νά πεῖ στερνό ἀντίο ..

 

Ω!! μεγαλεῖο πού φαίνεται

Εἰς τούς προπάτορές μου

Θεοί καί Μοῦσες τρέξετε

Μέσα στίς λογικές μου ..

 

Καί νά !! ἕνα στόμα ἀνοίγεται

Καί ἐκεῖνο μαρτυράει

Τό γιό τῆς μαίας μές στό φῶς

Πού τόσο τόν τιμάει ..

 

Ω! σύ νοῦ δαιμόνιε

Πού ἄρχισες νά λέεις

Μή σταματᾶς αἰώνια

Στά σύμπαντα νά ρέεις …

 

Νέα τήν μέθοδο κρατεῖ

Τήν διαλεκτική του

Ἀκαδημία τό λίκνο της

Ὕψος στή λογική του ..

 

Καί ἐννοῶ τόν Πλάτωνα

Πού οὐρανούς ἀτενίζει

Μέσα ἀπό τόν «ΤΙΜΑΙΟ»

Θεία χριστά θυμίζει ..

 

Τεράστια ἡ ρίζα αὐτή

τά ὕψη καί τά βάθη

Ἑνώνει ὅσοι ἐννοοῦν

Καί δέν ἀγγίζουν λάθη ..

 

Καί πλησιάζει κορυφή

Σάν ὄρος ἀναβαίνω

Φλεγόμενο μοῦ φαίνεται

Ἀρέσκομαι νά μένω ..

 

Ὅλες τίς ρίζες τίς μετρᾶ

Τούς νόες προσεγγίζει

Μέ ἐπιστήμη λογική

Νέα μιλεί κι' ὁρίζει ..

 

Ἄριστα τά τακτοποιεῖ

Ὡς τά ἀποδεικνύει

Πράγματα πού ὑπάρχουνε

Μέ τέχνη διανύει ..

 

Τά ἐξετάζει , τά ἐρευνᾶ

Μέ χάρη τά θαυμάζει

Τόν τρόπο νέο τόν γεννᾶ

Κι' ὡραία ὀνομάζει ..

 

Μέ σύστημα ἐκεῖνος ὅρισε

Τήν τυποποίηση της

Ἐκείνης τῆς διαλεκτικῆς

Κι' ἔδωσε τήν μορφή της ..

 

Ἔφερε ἐξιστόρησε

Ὀρθά τίς ἀναλύσεις

Πρῶτος τίς καθιέρωσε

Κι' ἐγώ τίς ἀναμνήσεις ..

 

Ἀριστοτέλης λέγεται

Ζήτω τό ὄνομά του

Αἰῶνας εἶναι φλέγεται

Ἔχω τό ὅραμά του ..

 

Κρατῶ βαθιά στίς ρίζες μου

Σάν τέκνο τῆς Ἑλλάδος

Καί συνεχῶς φωνάζω αὐτό

Ζῶ στό δῶμα τῆς παλλάδος ..

 

ΜΕΝΤΡΙΝΟΣ  ΜΙΧΑΛΗΣ