Τον καιρό εκείνον τον παλιό.... (Μια αναφορά στην Ελληνική οπερέτα)

Τον καιρό εκείνον τον παλιό.... (Μια αναφορά στην Ελληνική οπερέτα)

Γράφει ο
Πάνος Χατζηγεωργιάδης

Με ρωτούν πολλοί, διατί αυτή η συνεχής αναπόληση του παρελθόντος κόσμου.
Για εμένα τούτη η αναπόληση ωφελεί, διότι  μου προσδίδει παραστάσεις,
παραστάσεις οι οποίες μου φαίνονται χρήσιμες για τις απαραίτητες
συγκρίσεις με το σήμερα. Όσο αναπολείς το παρελθόν, τόσο κατανοείς
την ανάγκη επανακαθορισμού του παρόντος και αναγκαστικά και του
μέλλοντος, τόσο «εκπαιδεύεσαι» στην πραγματική ομορφιά, την τέχνη που
δεν γίνεται για οποιονδήποτε λόγο παρά από μιάν εσώτερη ανάγκη του
ανθρώπου να εκφράσει τα της ζωής και έτσι, όσο πιο πεπαιδευμένος
γίνεσαι διαμέσου τούτης της δια βίου λήψης νέων παραστάσεων έστω  και
αν αυτές ανήκουν εις το παρελθόν, τόσο πιο εύκολα βαδίζεις την ατραπό
της δικής  σου αυτοεξέλιξης, γίνεσαι καλύτερος και μαζί γίνονται
καλύτεροι και οι δίπλα από εσέ.

Δεν πρόκειται το λοιπόν εδώ αγαπητέ μου αναγνώστη, περί μιας
μονομανίας, μιας συνεχούς και επί μακρόν  εμμονής με το παρελθόν, αλλά
πρόκειται περί μιας  διαπίστωσης πως κάτι πηγαίνει εντελώς στραβά  και
μιας εσωτερικής ανάγκης του να βελτιωθεί το κοινωνικό μας ασυνείδητο
και το κοινό μας αισθητήριο,  με παραστάσεις οι οποίες μεν  ίσως να
ανήκουν στο μακρινό μας ή όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, αλλά που
δρουν τόσο θετικά για το σήμερα, για την δική μας επί γης παρουσία.
Κάποτε κατηγόρησαν κάποιοι την ποίηση μου ως «παλαιάς κοπής» και άρα
μη δημοσιεύσιμη. Τους απήντησα πως το επιχείρημα τους κρίνεται
τουλάχιστον ως αφελές, αν όχι εκ  του πονηρού, μιας και «παλαιόν» και
«νέον» δεν υπάρχει στην τέχνη, παρά αξιόλογο και μη.

Η σημερινή μου αναφορά, έχει να κάνει με ένα είδος μουσικής  θεατρικής
παραστάσεως,   το οποίον και λατρεύω προσωπικά, είναι μια μουσική και
ένα θέατρον  καλαίσθητο, μια μουσική και ένα θέατρον τα οποία
αποδίδουν τα πλέον ανώτερα αισθήματα του ανθρώπου, βαθιά  επηρεασμένα
από μιάν «ωραίαν Ευρώπην» μίαν Ευρώπη της οποίας και είμαι θιασώτης
ένθερμος. Η σημερινή μου το λοιπόν αναφορά έχει να κάνει με την
περίφημον πλέον «Αθηναικήν» κατ’ άλλους «Ελληνικήν» οπερέτα.

Εκεί περί τας αρχάς του 1900 λοιπόν και κατά την πρώτη δεκαετία του
περασμένου αιώνος, εμφανίζεται η οπερέτα, ως συνεχιστής του
κωμειδυλλίου, το οποίο «έδρασε» την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος
στην χώρα και λίγο αργότερα, αν και κατά τους μελετητές της εποχής, με
αρκετές και μεγάλες διαφορές κυρίως στην θεματολογία αλλά και
μουσικολογικά, έρχεται η Ελληνική οπερέτα να κάνει την εμφάνιση της
εμπρός στο Ελληνικό κοινό και συναρπάζει.

Μουσικολογικά διαφέρει κατά πολύ ως προείπα τόσο του κωμειδυλλίου αλλά
και όλων των άλλων θεατρικών μορφών των ως τότε παριστάμενων δια το
Ελληνικόν κοινόν, διαθέτει ορχηστρική μουσική, άριες, χορωδιακά μέρη
ακόμη και την παρουσία μπαλέτων. Επίσης θεματολογικά διαφέρει πολύ,
μιας και τα θέματα της αναφέρονται στην ζωή της πρώιμης αστικής τάξης,
η οποία αρχίζει να σχηματίζεται έπειτα από ορισμένες δεκαετίες από της
εθνεγερσίας και τούτη η εμμονή της  αναφορικά με τα θέματα που
αναπτύσσονται, έχει να κάνει σαφώς με την ανωτέρω υπό διαμόρφωση
«αστική τάξη» της νεότερης Ελλάδας , αν ημπορεί κάποιος να το θέσει
και κοινωνιολογικώς.

Επιρροές της Ελληνικής οπερέτας υπήρξαν η γαλλική «φάρσα» αλλά και οι
αντίστοιχες γαλλικές και βιενέζικες οπερέτες. Το «μελοδραμάτιον» όπως
αποδόθηκε η οπερέτα στα Ελληνικά ή αν το θέλετε η «μικρή όπερα»,
βρίσκει πολύ καλή ανταπόκριση στο φιλοθεάμον κοινό, το οποίο διψούσε
ίσως ένεκα και μιας πρώιμης ξενομανιακής τάσης, στο να έλθει εις
άμεσον επαφήν με τα καλλιτεχνικά πεπραγμένα της Ευρώπης.

Βασικός της εκπρόσωπος στην Ελλάδα, από τους μελετητές κρίνεται ο
Θεόφραστος Σακελλαρίδης, αν και ίσως ο πρώτος διδάξας θα μπορούσε να
θεωρηθεί ο Ιωάννης Παπαϊωάννου ηθοποιός και θιασάρχης.

Η πρώτη αρχή, γίνεται με την «εισαγωγή» γαλλικών και άλλων ήδη
δοκιμασμένων του είδους έργων, αλλά εκεί περί τα μέσα της πρώτης
δεκαετίας του 1900, γράφονται και ελληνικές οπερέτες οι οποίες δεν
υπολείπονται καθόλου επιτυχίας. Η πρώτη οπερέτα αμιγώς Ελληνική,
ανεβαίνει στις  οκτώ του Μαΐου στα 1909 από το «Θέατρο Συντάγματος»
φέρουσα τον τίτλο «Σία κι αράξαμε» σε κείμενο του Π. Δημητρακόπουλου
και μουσική σύνθεση του Θ. Σακελλαρίδη.  Ακολουθούν πλήθος άλλες όπως
«Πόλεμος εν πολέμω» του Σαμαρά, «Ο Βαφτιστικός» του Σακελλαρίδη,
«Μοντέρνα καμαριέρα» του Χατζηαποστόλου, «Η Ριρίκα μας» του Στάθη
Μάστορα κ.α.

Η οπερέτα επίσης ανέδειξε πλήθος γνωστών μας ηθοποιών όπως ο Βασίλης
Αυλωνίτης, η Άννα Καλουτά, η Ανθή Ζαχαράτου, η Σωτηρία Ιατρίδου, ο
Πέτρος Επιτροπάκης  και πολλοί ακόμη. Σήμερα εξακολουθεί να συγκινεί
όποτε κάποιος θίασος αποφασίζει να ανεβάσει κάποια,  με κύριο και πολύ
γνωστό εκπρόσωπο του είδους, τον «Βαφτιστικό» του Θ. Σακελλαρίδη,  ένα
έργο του 1918.

Συμπερασματικά,  «Αθηναϊκή» οπερέτα, άφησε ανεξίτηλο το λεπτό άρωμα
της εις τα ελληνικά καλλιτεχνικά πράγματα και αποτελεί μιας πρώτης
τάξεως πραγματική, καλαίσθητη τέχνη για αυτό και εξακολουθεί να
συγκινεί, μιας και το πραγματικά καλλιτεχνικό αποκτά μια θέση στην
αιωνιότητα, που του επιτρέπει να έρχεται και να επανέρχεται σχεδόν
ανέγγιχτο όσα χρόνια και αν περάσουν επί της ουσίας.

Εβδομαδιαία Αντιφωνική Επισκόπηση

 

Στις 8:48 π.μ. Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016, ο/η Αντίφωνο (antifono. gr) <antifono@gmail.com> έγραψε:

 

Εβδομαδιαία Αντιφωνική Επισκόπηση ( 24-30 Ιουνίου ) Πατήστε εδώ αν δεν μπορείτε να δείτε αυτό το e-mail     Μοιράζομαι με όλες και όλους τις τελευταίες αναρτήσεις: Τὸ ὀντολογικὸ ἐρώτημα στὸ πεδίο τῶν κοινωνικῶν σχέσεων Θεόδωρος Ἰ. Ζιάκας Φυσική θεωρία και ορθόδοξη παράδοση Γιώργος Παύλος 7η Τέχνη και Ιερό Ἡ δοξολογικὴ κατανόηση τῆς ζωῆς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος Το Brexit μια στρατηγική ήττα της Γερμανίας και των ΗΠΑ Γιώργος Καραμπελιάς    Ἡ ἀντικειμενοποίηση τῆς ἀλήθειας Χριστιανοσοσιαλιστική Σπουδαστική Κίνηση (1982) Με χαρά, κόπο και ευθύνη Κωνσταντίνος E. Βεργής twitter.com/antifono http://www.facebook.com/Antifono1 ΥΓ. Η επεξεργασία των μαγνητοσκοπήσεών μας απαιτεί ιδιαίτερα αυξημένη υπολογιστική ισχύ.  Προσμένουμε την βοήθειά σας για μια  στοιχειώδη αναβάθμιση του μοναδικού μας υπολογιστή...    Ιστοσελίδα   Facebook   Twitter    Προώθηση σε έναν φίλο  διαγραφή από αυτή τη λίστα | αλλαγή στοιχείων

 

Τι πήρε ο Ερντογάν από τον Πούτιν και τι έδωσε στη Μόσχα ο Τούρκος πρόεδρος

Τι πήρε ο Ερντογάν από τον Πούτιν και τι έδωσε στη Μόσχα ο Τούρκος πρόεδρος

Του Μανώλη Κωστίδη

Η Τουρκία θρηνεί τα θύματα του τρομοκρατικού χτυπήματος στο αεροδρόμιο Κεμάλ Ατατούρκ με την κυβέρνηση να κηρύσσει ολοήμερο πένθος στη χώρα.

Συνολικά 41 νεκροί και 236 τραυματίες είναι ο τραγικός απολογισμός της δράσης των τριών καμικάζι που χτύπησαν στις 10 μ.μ. και στη γειτονική χώρα όλοι αναρωτιούνται πως αυτοί οι τρομοκράτες «κατάφεραν» να φτάσουν ανενόχλητοι στο αεροδρόμιο κουβαλώντας τα Καλάσνικοφ και τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν ζωσμένοι.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τηλεφώνησε στον Βλαντίμιρ Πούτιν όπως ήταν προγραμματισμένο. Βασικό θέμα συζήτησης ήταν το μέλλον των διμερών σχέσεων, όμως η καταπολέμηση των τζιχανιστών που ο Ρώσος πρόεδρος δήλωνε πως στηρίζει η Τουρκία τέθηκε στην τηλεφωνική αυτή συνομιλία.

Οι δυο άνδρες συμφώνησαν στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. Αμέσως μετά τη συνομιλία η Μόσχα αποφάσισε την άρση των κυρώσεων που είχε επιβάλλει στην Τουρκία. Ο Πούτιν ανακοίνωσε πωςέδωσε εντολή για την επαναφορά των εμπορικών σχέσεων και την άρση των απαγορεύσεων προς τους Ρώσους ταξιδιώτες που επιθυμούν να ταξιδέψουν στην Τουρκία.

 

Όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.

 

Όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.

Μπορεί η Coca Cola να πηγαίνει μ’ όλα, αλλά πλέον βρήκε ανταγωνίστρια.

Την αλόη που πάει με όλα και κάνει τα πάντα, σύμφωνα με τη βροχή διαφημίσεων.

Για τις διάρροιες; Πιες αλόη.
Για τη δυσκοιλιότητα; Πιες αλόη.
Για πριν το ξύρισμα; Πασαλείψου με αλόη.
Για μετά το ξύρισμα; Πασαλείψου πάλι με αλόη.
Για την τριχόπτωση; Λούσου με αλόη.
Για την αποτρίχωση; Βάλε αλόη.
Για να ζεσταθείς; Ζεστή αλόη.
Για να δροσιστείς; Κρύα αλόη.
Για να κοιμηθείς ήρεμα; Αλόη.
Για να είσαι στην τσίτα; Αλόη.

Κι ένα κάρο ακόμη θαύματα της αλόης η οποία θεραπεύει κάθε αλληλοσυγκρουόμενη πάθηση, σύμπτωμα, κατάσταση.

Κάνει τόσα πολλά ταυτόχρονα η αλόη που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι μεγαλέμποροί της διαθέτουν ίδιο επικοινωνιακό επιτελείο με της κυβέρνησης. 

Θες μνημόνια; 
Δυο – δυο στα φέρνει η κυβέρνηση. 

Είσαι αντιμνημονιακός; 

Κάθε μέρα, όλη μέρα καταγγέλλει τα μνημόνια η ίδια κυβέρνηση. 

Θες να πιστεύεις ότι η ανεργία μειώθηκε; 
Προτιμάς τα στοιχεία του ΟΑΕΔ της κυβέρνησης. 

Θες να βρεις στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πλέον οι κυρίαρχες στην αγορά και η ανεργία κρύβεται κάτω από το χαλί τής σημιτικής απασχολησιμότητας; 
Προτιμάς τις ανακοινώσεις της ΕΡΓΑΝΗΣ της κυβέρνησης. 

Θες χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους; 
Ο Φίλης της κυβέρνησης. 

Θες να μη γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους; 
Ο Καμμένος της κυβέρνησης. 

Θες υπερταμείο που να πουλάει τη χώρα σε τιμές «το αφεντικό τρελάθηκε»; 
Διαλέγεις Σταθάκη από την κυβέρνηση. 

Είσαι εναντίον των τζάμπα ιδιωτικοποιήσεων; 
Επιλέγεις Σπίρτζη από την ίδια κυβέρνηση.

Στήριζες το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; 
Η κυβερνητική βουλευτίνα Βασιλική Κατριβάνου είναι ο άνθρωπός σου. 

Θεωρείς ανεπίτρεπτο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; 
Το ζώδιό σου ταιριάζει με εκείνο του, επίσης κυβερνητικού βουλευτή, Κώστα Κατσίκη. 

Πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι δεν υπάρχουν σύνορα στις θάλασσες; 
Ο Τσίπρας σε καλύπτει απόλυτα. 

Είσαι στρατόκαυλος και ονειρεύεσαι ότι υπηρετείς ως ΟΥΚάς πάνω σε σημαδούρα πυροβολώντας ακόμη και τους γλάρους από το Αϊβαλί που εισέρχονται παράνομα στον αέρα της Λέσβου; 
Καμμένος, αγόρι μου! 

Τι άλλο θες; Πες! 

Είναι multi-κυβέρνηση. 

Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. 

Όλες οι ιδεολογίες μαζί και ταυτόχρονα καμιά. 

Ένας αχταρμάς δίχως ίχνος γεύσης. 
Τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά έγιναν κυβέρνηση, μοιράζουν βρωμερή χαρά και η λύση ολοένα πετάει πιο μακριά.

Καρτέσιος

*** Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

 

 

ΤΟ "ΔΙΚΤΥΟ" ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ "ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ"

 

Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, οι Μυστικές Υππρεσίες δεν αποτελούν κρυφό τμήμα του αμυντικού μηχανισμού των εθνικών κρατών, αλλά, αντίθετα, το φανερό κομμάτι των αόρατων υπερεθνικών κέντρων που ελέγχουν όλο τον κόσμο για λογαριασμό «Εκείνων».Ενα «θαμμένο» ντοκουμέντο αποκαλύπτει ότι μυστικές εταιρίες, χρηματοοικονομικά ιδρύματα και πρόσωπα-κλειδιά εργάζονται συντονισμένα για τα συμφέροντα μιας διεθνούς ελίτ, η οποία κινεί τα νήματα της Ιστορίας, παραμένοντας η ίδια στην αφάνεια και στο απυρόβλητο....

«Δύο είναι τα ουσιαστικά ερωτήματα ιης Ιστορίας: (1) Τι είναι εξουσία; (2) Ποια δύναμη παράγει την κίνηση των εθνών,»

Λέων Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη

Η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι ήδη ένα δρομολογημένο καθεστώς. Ερήμην των λαών, έχει αποφασιστεί η δημιουργία μιας νέου τύπου κοινωνίας, χωρίς αξιοκρατία, χωρίς παραδόσεις, χωρίς ιστορική συνείδηση' ένας turbo-καπιταλισμός τυχοδιωκτών και τοκογλύφων που δήθεν δεν είναι «ρατσιστικός» αφού η φυλή και η εθνικότητα των καταναλωτών δεν τους ενδιαφέρουν.
Μια βασική παράμετρος της μυστικής ατζέντας της Νέας Τάξης μέσα από την Ιστορία των τελευταίων εκατόν πενήντα χρόνων είναι οι δεσμοί μεταξύ των Μυστικών Υπηρεσιών και του κύκλου των Μυστικών Εταιριών, στους κόλπους της Παγκόσμιας Ολιγαρχίας. Το κλειδί στην κατανόηση τού πόσο καλά λειτουργούν αυτοί οι οργανισμοί είναι η αναγνώριση της ευρείας κλίμακας των κοινωνικών δυνάμεων που μπορούν να οργανώσουν και να επηρεάσουν.

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ

Τη δεκαετία του '90, η μεγάλη τραγωδός Αννα Συνοδινού είχε το θάρρος να παραιτηθεί από τη θέση της στη Βουλή, δηλώνοντας: «Η Νέα Παγκόσμια Τάξη δρομολογήθηκε στη Μάλτα. Ήταν η Μάλτα (σ.σ.: η περίφημη συνάντηση των προέδρων ΗΠΑ - ΕΣΣΔ, επί Γκορμπατσώφ) που κατήργησε τη Γιάλτα. Η Μάλτα και η θεαματική πτώση του Τσαουσέσκου σήμανε τη γέννηση της. Αλλά αυτή ήταν η αρχή της. Το Σχέδιο περιλαμβάνει, εκτός από την πολιτικοοικονομική κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, και την πτώση του Δυτικού Μπλοκ...».

Και αυτό προβλέπεται να γίνει μετά από ένα πυροδοτημένο παγκόσμιο οικονομικό κραχ.

Ήδη, στις 6 Απριλίου του 1965, τα ΝΕΑ δημοσίευαν την παρακά τω είδηση: «Στη λουτρόπολη Τσερτόμπιο της Βόρειας Ιταλίας, συνε δριάζει μέσα σε απόλυτη μυστικότητα, για τρίτη μέρα, η..
επιτροπή των εκπροσώπων των εκατό πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, στην οποία μετέχουν οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες και βιομήχανοι. Ανάμεσα τους είναι εκπρόσωποι των Ρότσιλντ, του Μόργκαν, ο Ολλανδός τραπεζίτης Μπερνάρ κ.ά., καθώς και ο Γεν. Γραμματεύς του NATO Μπρόζιο. θέμα: Σχέσεις ΗΠΑ και Δυτικής Ευρώπης!».

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, το 1979, κυκλοφόρησε στο Παρίσι το βιβλίο του Γκονζάλες-Μάτα με τον τίτλο "Οι πραγματικοί Αφέντες του Κόσμου, με συγκλονιστικά στοιχεία για τα διεθνή τεκταινόμενα στα παρασκήνια της παγκοσμιοποίησης. Συγγραφέας του ήταν ένας πρώην μυστικός πράκτορας, ο οποίος αποκάλυψε Τα σχέδια της μυστικής Υπερκυβέρνησης για να κρατηθεί η Ευρώπη σε άμεση εξάρτηση από την Αμερική!

Ποιοι ήταν ανάμεσα στα μέλη της; Η «αφρόκρεμα» του διεθνούς μυστικού παρασκηνίου, όπως: Άλλεν Ντάλλες, μασόνος, ιδρυτής της CIA, δικηγόρος των Λάνσκι και Λουτσιάνο και προστάτης του στρατηγού Γκέλεν, αρχηγού της χιτλερικής κατασκοπείας Τόμας Ντιούι, μασόνος, πρώην κυβερνήτης της Νέας Υόρκης Χάουαρντ Χιουζ, δισεκατομμυριούχος «προστάτης» του Νίξον Λα Γκουάρντια, μασόνος, δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπρόζιο, γραμματέας του NATO, μασόνος Κορτίνι, Μέγας Διδάσκαλος της Ιταλικής Μασο νίας' Λίτσιο Τσέλλι, Σεβάσμιος της γνωστής μαφιόζικης Στοάς Ρ2 της Ιταλίας και πολλοί άλλοι (William Τ. Still, Η Νέα Παγκόσμια Τάξη).



Και για όσους τέκτονες θεωρούν πως τα περί μασονικών συνωμοσιών είναι μυθεύματα,«Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι μια μυστική εταιρία μέσα σε μια μυστική εταιρία... ένας εξωτερικός οργανισμός που κρύβει μια εσωτερική αδελφότητα των εκλεκτών... Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την ύπαρξη αυτών των δύο διαφορετικών και διαπλεκόμενων εταιριών, τη μία ορατή και την άλλη αόρατη...». Αυτά γράφει ένας από τους μεγαλύτερους μυημένους στα μυστικά σχέδια του εσωτερικού κύκλου της αμερικανικής ελίτ, ο Manly P. Hall (Lectures on Ancient Philosophy, σελ.433). Αλλά και η ίδια αυτή η μασονία, απ' ό,τι φαίνεται, σήμερα πλέον είναι μόνον ένα σκέλος του «Μυστικού Δικτύου» ή της παγκόσμιας «Υπερκυβέρνησης».

ΠΟΙΟΣ ΑΣΚΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ;

Αυτή η «παράλληλη κυβέρνηση» προς τις συνταγματικά εκλεγμένες κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών ασκεί τον έλεγχο στον εκτελεστικό τομέα των διεθνών υποθέσεων, στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, στη βιομηχανία του πολέμου και ειδικά στα απόρρητα προγράμματα παραγωγής υπερόπλων και «εξωγήινης τεχνολογίας» και, βεβαίως, στον πολύτιμο για τη συνωμοσία τομέα της ασφάλειας, κατασκοπείας και αντικατασκοπίας, και της συλλογής πληροφοριών. Όλες αυτές οι δυνατότητες πολλαπλασιάζονται εξωφρενικά αν δεχτούμε και τους ισχυρισμούς πολλών ερευνητών, αλλά και τις αποκαλύψεις πρώην μελών του «Δικτύου» που αυτομόλησαν (whistleblowers) και κάνουν λόγο για υπερ-απόρρητη πρόσβαση των Επικυρίαρχων σε ψυχοτρονικές μηχανές, υπερ-ταχέα σκάφη που κινούνται με αντι-βαρύτητα, με βάση τα τεράστια κρυμένα αρχεία της αποκρυφιστικής γνώσης.

Δηλαδή, αντίθετα απ' ό,τι αφήνεται να καταλα βαίνουν οι πολίτες των αναπτυγμένων κοινωνιών, οι Μυστικές Υπηρεσίες κάθε χώρας δεν είναι το κρυφό κομμάτι των αμυντικών μηχανισμών του εθνικού κράτους, αλλά το φανερό κομμάτι, η κορυφή του παγόβουνου των εντελώς αόρατων υπερεθνικών μηχανισμών του «Δικτύου», που ελέγχουν όλα τα κράτη.
020ός αιώνας στην αρχή του σημαδεύτηκε από το κοσμοϊστορικό γεγονός της Οκτωβριανής Επανάστασης. Τα γεγονότα και οι μεγάλοι σταθμοί εκείνης της εποχής έχουν περιγραφεί με κάθε λεπτομέρεια μέσα από ένα τεράστιο όγκο βιβλιογραφίας.

Λιγότερο, όμως, ισχύει αυτό για τις μυστικές παραμέτρους που διαμόρφωσαν παρασκηνιακά τότε την Ιστορία. Ο τρόπος με τον οποίο έδρασε πίσω από τη Ρωσική Επανάσταση το «Δίκτυο» των υπερεθνικών αφεντικών του κόσμου περιγράφεται σε ένα μοναδικό ντοκουμέντο: πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά ντοκουμέντα της νεότερης Ιστορίας το οποίο, λόγω ειδικών συνθηκών, παρέμενε άγνωστο για δεκαετίες και διασώθηκε με μυθιστορηματικό τρόπο. Στην Ελλάδα δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά αποσπάσματα από το αποκαλυπτικότατο αυτό κείμενο, που αφορά στην ανάκριση ενός εκ των ιδρυτών της Κομμουνιστικής Διεθνούς,του πρεσβευτή της Σοβιετικής Ένωσης στο Παρίσι, Κριστιάν Γκεόργκεβιτς Ρακόφσκι, από τον υπάλληλο της Μυστικής Υπηρεσίας GPU, Γκάμπριελ Γκαβρίλοβιτς Κούζμιν, στις 26 Ιανουαρίου 1938 στη Μόσχα, κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του Στάλιν.

Τα ντοκουμέντα της ανάκρισης αυτής, που αποκαλύπτουν πως ένα παγκόσμιο Δίκτυο Επικυρίαρχων-Ολιγαρχών, μέσω των Ρότσιλντ («άνθρωπος» των οποίων ήταν ο Ρακόφσκι), προετοίμαζε διά του κρατικού καπιταλισμού-«κομμουνισμού» την πραγματική «Διεθνή» της Παγκοσμιοποίησης σε βάθος χρόνου, ήταν μια «καυτή πατάτα» που δεν συνέφερε κανέναν να αποκαλυφθεί. Ο Στάλιν είχε ήδη ξεκαθαρίσει τις θέσεις του πάνω στο «Εθνικό Ζήτημα» και είχε ανα θεωρήσει τις τροτσκιστικές επιρροές στην κομμουνιστική ιδεολογία -και μάλλον είχε καταλάβει τον ρόλο των συνωμοτών στην Επανάσταση-, δεν ήθελε όμως να αμαυρώσει τον μύθο της που γονιμοποιούσε όλη τη σοβιετική κοινωνία. Από την πλευρά των Δυτικών ή των Σιωνιστών, ούτε λόγος βέβαια για να κυκλοφορήσουν τέτοιες αποκαλύψεις..Έτσι, το ντοκουμέντο καταχωνιάστηκε στα πιο βαθιά ράφια των απόρρητων αρχείων του καθεστώτος...

TO NTOKOYMEΝΤΟ ΤΗΣ «ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ»

Ο Κριστιάν Ρακόφσκι ήταν μία από τις ισχυρότερες και πιο δραστήριες διεθνείς προσωπικότητες του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος των αρχών του 20ού αιώνα: γιατρός, δημοσιογράφος, πολιτικός και διπλωμάτης. Τον Ιανουάριο του 1919, ο Λένιν τον διόρισε πρόεδρο των Κομισσαρίων του λαού της Ουκρανίας και, ακολούθως, πρεσβευτή στο Λονδίνο και το Παρίσι.

Ο Ρακόφσκι ανήκε στην ισχυρή τροτσκιστική φράξια που έπαιρνε διαταγές από τους Ρότσιλντ και, εκείνη την εποχή, δικαζόταν μαζί με τα άλλα μεγάλα ονόματα της σοβιετικής εποχής, στη «δίκη τών 21» της Μόσχας, για αντικαθεστωτική δράση; Είναι γνωστό ότι ο Ρακόφσκι επρόκειτο να καταδικαστεί σε τυφεκισμό, όπως οι υπόλοιποι" ωστόσο, η εκτέλεση του μετατράπηκε σε 20 χρόνια κάθειρξης. Aς δούμε το γιατί...

Η ανάκριση έγινε στη γαλλική γλώσσα, κράτησε από τα μεσάνυκτα έως τις 7 το πρωί, και ανακριτής ήταν ο Κούζμιν - ένας από τους καλύτερους πράκτορες του Στάλιν, γνωστός ως «Γκάμπριελ», υιός βαθύπλουτου επιχειρηματία που σπούδαζε στη Γαλλία, όταν πέρασε στην υπηρεσία της NKVD (Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) πριν αυτή μετονομασθεί σε GPU. Παρών στην ανάκριση ήταν και ο ιατρός Ιωσήφ Λαντόφοκι, Ρώσος πολωνικής καταγωγής, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί στην επίδραση των ναρκωτικών ουσιών στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο γιατρός αυτός ήταν παρών στην ανάκρισή του Ρακόφσκυ, με σκοπό να του χορηγήσει τα κατάλληλα χάπια, ώστε να αποκτήσει ενέργεια και καλή διάθεση. Ακολούθως, έπρεπε να μεταφράσει στα Ρωσικά ετοιμάζοντας δύο αντίγραφα, ένα για τον Στάλιν και ένα για τον Γκάμπριελ. Όμως, ο Λαντόφσκι τόλμησε να κάνει μυστικά άλλο ένα αντίγραφο, το οποίο έκρυψε επάνω του.

Μετά από χρόνια, κατά τη διάρκεια της χιτλερικής εκστρατείας στο Ανατολικό Μέτωπο, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάποιος φασίστας εθελοντής της ισπανικής «Γαλάζιας Μεραρχίας» μπήκε σε ένα αγροτόσπιτο στα βάθη της Ρωσίας. Εκεί βρήκε το πτώμα του γιατρού της NKVD Ιωσήφ Λαντόφσκι και, δίπλα του, αρκετά πυκνο­γραμμένα τετράδια.

Το πώς ο Λαντόφσκυ έφτασε εκεί και πώς σκο­τώθηκε είναι άγνωστο. Αυτές οι εκπληκτικές σημειώσεις ήταν όλη η ανάκριση του Ραντόφσκι που, μεταξύ άλλων, αποδείκνυαν γιατί ο Στάλιν έκανε συμφωνία με τον Χίτλερ το 1939, ανοίγοντας τον δρόμο για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, οι σημειώ­σεις βρέθηκαν κατά περίεργο τρόπο στο Μεξικό, όπου μεταφράστη­καν στα Ισπανικά. Ωστόσο, δεν εκδόθηκαν ποτέ, μετά από τις αντι­δράσεις τού εκεί ισχυρού τροτσκιστικού λόμπυ.

Η πρώτη προσπάθεια έκδοσης τους έγινε από τον Δον Μα ουρίτσιο Καρλαβίλα και τις εκδόσεις ERSA στη Μαδρίτη το 1950, με τον τίτλο Sinfonia en Rojo Major (Κόκκινη Συμφωνία). Η κυκλοφορία τους, όμως, σήμανε συναγερμό, με αποτέλεσμα οι «ειδικές» Υπηρεσίες να δράσουν ακαριαία και το βιβλίο να εξαφανιστεί από τα βιβλιοπωλεία. Άρχιζε ο Ψυχρός Πόλεμος και ήταν εντελώς ακατάλληλοι καιροί για ντοκουμέντο τέτοιας ιστορικής σημασίας.
Επανεκδόθηκε στα Αγγλικά το 1988, αλλά πέρασε σχεδόν απαρα τήρητο, έως ότου κάποιος με το ψευδώνυμο Yamaguchi το δημοσί ευσε τελευταίως στο Διαδίκτυο, στη διεύθυνσηhttp://yamaguchy.netfirms.com/7897401/symphony/red1.html.
(Μια πρόχειρη, ανώνυμη μετάφραση στα Ελληνικά είχε κυκλοφορήσει παλαιότερα).

"ΕΚΕΙΝΟΙ" ΚΑΙ ΟΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ!

Ο Ρακόφσκι αναφέρεται σε «Εκείνους» σαν σε μια μασονικού ή αποκρυφιστικού τύπου «μυστική εταιρία», προκειμένου να αποδεί­ξει ότι αυτός και ο Τρότσκι εκπροσωπούν μια ακατανίκητη δύναμη και ότι οι υποστηρικτές τους ελέγχουν τον κόσμο.
«Η βάση της δύναμης είναι τα χρήματα», λέει ο Ρακόφσκι και οι Ρότσιλντ τα δημιουργούν χάρη στο τραπεζικό σύστημα, για να επιβάλουν μια Νέα Παγκόσμια Τάξη. Ο Ρακόφσκι χαρακτηρίζει τον Στάλιν ως έναν εθνικιστή αντίθετο στη «Διεθνή» και λέει ότι, για να ελέγξει τον Στάλιν, το διεθνές οικονομικό σύστημα αναγκάστηκε να κατασκευάσει τον Χίτλερ και το ναζιστικό κόμμα. Δυστυχώς για τους τραπεζίτες, ο Χίτλερ αποδείχθηκε ανυπάκουος και άρχισε να τυπώνει δικό του χρήμα, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε μεγαλύτερη απειλή από τον Στάλιν.

Η αποστολή του Ρακόφσκι φαίνεται ότι ήταν να πείσει τον Στάλιν να κάνει συμφωνία με τον Χίτλερ και να στρέψει την επιθετικότητα των Ναζί εναντίον της Δύσης. «Εκείνοι» έδωσαν στον Στάλιν δύο επιλογές: εάν συμφωνούσε να μοιράσει την Πολωνία με τον Χίτλερ, η Δύση θα κήρυττε τον πόλεμο μόνο στον ένα επιτιθέμενο - τη Γερ­μανία. Εάν αρνούνταν, οι Ολιγάρχες θα... «αμολούσαν» τον Χίτλερ εναντίον του.

Η ΑΝΑΚΡΙΣΗ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Ρακόφσκι: Πιστέψτε με. Με τον μαρξισμό συμβαίνει ό,τι και με τις αρχαίες εσωτεριστικές θρησκείες. Οι οπαδοί τους έπρεπε να ξέρουν μόνο τα πιο στοιχειώδη, ώστε να διατηρείται η πίστη τους, δηλαδή τα απολύτως ουσιαστικά. Το ίδιο συμβαίνει τόσο στη θρησκεία, όσο και στον χώρο της επανάστασης.

Γκάμπριελ: Μήπως θέλετε να μου αποκαλύψετε τον μυστικιστικό μαρξισμό, κάτι σαν έναν ακόμα ελευθεροτεκτονισμό;

Ρακόφσκι: Όχι, τίποτα σχετικό. Αντιθέτως, θα το εξηγήσω με την μεγαλύτερη σαφήνεια. Ο μαρξισμός, πριν γίνει φιλοσοφικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα, είναι μια συνωμοσία για την επανάσταση. Και καθώς για μας η επανάσταση είναι η μόνη απόλυτη πραγματικότητα, συνεπάγεται ότι η φιλοσοφία, τα οικονομικά και η πολιτική είναι αληθινά μόνο στο μέτρο που οδηγούν στην επανάσταση.
Ο Μαρξ ήταν μεγαλοφυία. Ακόμα κι αν είχε αρκεσθεί μόνο σε μια βαθιά κριτική του καπιταλισμού, το έργο του θα ήταν επιστημονικά αξεπέραστο. Αλλά εκεί που η θεωρία του φτάνει το επίπεδο του αριστουργήματος, εκεί γίνεται φανερά ειρωνική. «Ο Κομμουνισμός», λέει, «πρέπει να κερδίσει, επειδή το Κεφάλαιο θα του δώσει αυτή τη νίκη, παρόλο που είναι ο εχθρός του».
Μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ειρωνεία; ... «Εσωτερικές αντιφάσεις + Χρόνος = Κομμουνισμός»
...Ο Μαρξ παραπλανά για λόγους τακτικής σχετικά με την προέλευση των αντιφάσεων στον Καπιταλισμό, αλλά δεν αρνείται ότι υπάρχουν. Ο Μαρξ γνώριζε πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι αντιφάσεις και πώς τα πράγματα οδηγήθηκαν προς γενική αναρχία στην καπιταλιστική παραγωγή, η οποία προηγήθηκε του θριάμβου της Κομμουνιστικής Επανάστασης... Γνώριζε όχι θα συμβούν αυτά, γιατί γνώριζε Εκεί­νους που δημιούργησαν τις αντιφάσεις.
...Οι ιστοριογράφοι και οι μάζες, τυφλωμένες από τις ζητωκραυ­γές και την έπαρση της Γαλλικής Επανάστασης, ο λαός, μεθυσμένος από το γεγονός ότι είχε επιτύχει να αφαιρέσει όλη την εξουσία από τον Βασιληά και τους ευγενείς, δεν πρόσεξε πώς μια χούφτα μυστηριώδεις, σκοτεινοί και χαμηλού προφίλ άνθρωποι είχαν καταλάβει την εξουσία. Αυτά τα πρόσωπα... σύντομα θα τους επέβαλλαν πολύ σκληρότερη σκλαβιά από ό,τι επί Βασιληά...

Γκάμπριελ: Ποια είναι αυτή η μυθική εξουσία που σφετερίστηκαν;

Ρακόφσκι: Απέκτησαν για τους εαυτούς τους το πραγματικό προνόμιο να κόβουν νομίσματα... Το χρήμα που κυκλοφορεί είναι ένας αληθινός αναχρονισμός. Εάν ακόμά υπάρχει και κυκλοφορεί, αυτό συμ βαίνει μόνον χάρις στον αταβισμό, μόνον επειδή είναι βολικό να δια τηρηθεί η αυταπάτη, μία καθαρά φανταστική ιστορία για το σήμερα...
Ένα μεγάλο μέρος του χρήματος που κυκλοφορεί, το χρήμα των μεγάλων συναλλαγών, εκδιδόταν από «Εκείνους».
...Οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια και όλο το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι μια γιγαντιαία μηχανή που προκαλεί μια τερατωδία έναντι της Φύσεως, σύμφωνα με την έκφραση του Αριστοτέλη. Να κάνει το χρήμα να παράγει χρήμα - κάτι που, εάν είναι έγκλημα μια φορά στα οικονομικά, τότε σε σχέση με τα χρηματοοικονομικά είναι έγκλημα έναντι του ποινικού κώδικα, αφού είναι τοκογλυφία.

Γκάμπριελ: Ας τελειώνουμε. Ποιοι είναι οι «Εκείνοι»; 

Ρακόφσκι: Είστε τόσο αφελής, που πιστεύετε ότι, αν ήξερα ποιοι είναι «Εκείνοι», θα βρισκόμουν φυλακισμένος εδώ;
...Εκείνον που τους γνωρίζει, δεν τον τοποθετούν σε μια θέση από την οποία θα ήταν υποχρεωμένος να τους κατονομάσει. Αυτός είναι στοιχειώδης κανόνας κάθε έξυπνης συνωμοσίας, τον οποίον πρέπει να κατανοείτε καλά. Πάντως, ούτε ένας από «Εκείνους» δεν είναι πρόσωπο που κατέχει πολιτικό αξίωμα ή θέση στην Παγκόσμια Τράπεζα. Από ό,τι έχω καταλάβει, δεν εμφανίζονται οι ίδιοι, αλλά στις καίριες θέσεις -τόσο στην πολιτική όσο και στη χρηματοοικονομία- μεταχειρίζονται μόνο μεσάζοντες... Ανδρες της απολύτου εμπιστοσύνης τους, οι οποίοι έχουν περάσει από χιλιάδες «εξετάσεις» για να επιβεβαιωθεί η αφοσίωση τους.

Γκάμπριελ: Όλα όσα λέτε είναι λογικά, αλλά δεν σας πιστεύω.

Ρακόφσκι: Καταλαβαίνω απόλυτα την αμφιβολία σας για ό,τι σας λέω και την ανάγκη, λόγω του αστυνομικού σας επαγγέλματος, να θέλετε να ακούσετε κάτι χειροπιαστό. Για χάρη σας και για τον σκοπό που επιδιώκουμε και οι δύο, θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να σας διαφωτίσω.
Γνωρίζετε ότι, σύμφωνα με την άγραφη Ιστορία, γνωστή μόνο σε εμάς, ως ιδρυτής της πρώτης Κομμουνιστικής Διεθνούς υποδεικνυεται, φυσικά με μυστικότητα, ο Άνταμ Βαϊσχάουπτ (Weishaupt). Θυμάστε το όνομα του; Υπήρξε ο αρχηγός των Ιλλουμινάτι (Πεφωτισμένων) - της γνωστής στοάς, της οποίας το όνομα δανείστηκε από τον Γνωστικισμό. Αυτός ο μεγάλος επαναστάτης, εβραϊκής καταγωγής και πρώην Ιησουίτης, προβλέποντας τον θρίαμβο της Γαλλικής Επανάστασης, αποφάσισε ή του ανατέθηκε (λένε ότι προϊστάμενος του ήταν ο μεγάλος φιλόσοφος Μέντελσον) να ιδρύσει μια μυστική οργάνωση, η οποία θα ωθούσε τη Γαλλική Επανάσταση να ξεπεράσει τους αρχικούς της στόχους, για να τη μετατρέψει σε σοσιαλιστική επανάσταση.
Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι η σχέση του Βαϊσχάουπτ και των οπαδών του με τον πρώτο των Ρότσιλντ. Το μυστικό της προελεύσεως της περιουσίας τους εξηγείται από το ότι ήταν οι ταμίες της πρώτης πραγματικής ΚΟΜΜΙΝΤΕΡΝ.
Υπάρχουν στοιχεία ότι μια μυστική εξουσία τους βοήθησε να αποκτήσουν αυτή τη μυθώδη περιουσία, στέλνοντας τα πέντε αδέλφια Ρότσιλντ στις πέντε πιο πλούσιες περιοχές της Ευρώπης.
Και κάτι ακόμα: Θυμάστε τη φράση της μητέρας των πέντε αδελφών Ρότσιλντ; «...Αν δεν θέλουν οι γιοι μου, δεν θα γίνει κανένας πόλεμος...!». Αυτό σημαίνει ότι αυτοί ήταν οι διαιτητές, οι αφέντες τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη, και όχι οι αυτοκράτορες.
Το προλεταριάτο δεν ελέγχει τον μοχλό του πολέμου ή της οικονομίας. Αλλά είναι το ίδιο ο τρίτος μοχλός, ο μόνος ορατός και επιδείξιμος, αυτός που Καταφέρνει το τελειωτικό κτύπημα στην εξουσία του καπιταλιστικού κράτους και το κυριεύει. Σίγουρα, όμως, το κυριεύει, εφόσον «Εκείνοι» του το παραδώσουν.
«Εκείνοι» απομόνωσαν τον Τσάρο διπλωματικά για τον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο και οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν την Ιαπωνία. Για να ακριβολογήσω, αυτό έγινε από τον Γιάκομπ Σιφ (Jacob Shciff), διευθυντή της Τράπεζας Κουν, Λόεμπ & Σία (Kuhn, Loeb & Co.), ο οποίος είναι ο διάδοχος του Οίκου των Ρότσιλντ, από όπου προήλθε ο Σιφ. Τόσο μεγάλη ήταν η εξουσία του, ώστε πέτυχε τα κράτη που είχαν αποικίες στην Ασία να υποστηρίξουν την άνοδο της -εχθρικής προς τους ξένους- Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας αυτή την εχθρότητα αρχίζει τώρα να νιώθει η Ευρώπη.

Από τα στρατόπεδα αιχμαλώτων έφτασαν στην Πετρούπολη (Πέτρογκραντ) οι καλύτεροι αγωνιστές, εκπαιδευμένοι ως επαναστατικά στοιχεία. Αυτοί απεστάλησαν εκεί από την Αμερική με την άδεια, μέσω «Εκείνων», της Ιαπωνίας, την οποία είχαν προηγουμένως χρηματοδοτήσει.

Πώς και γιατί ανέρχεται ο άγνωστος Τρότσκι και γίνεται αμέσως αυθεντία, υποσκελίζοντας τους παλαιότερους και αναγνωρισμένους επαναστάτες; Πολύ απλά... ενυμφεύθη! Μαζί του στη Ρωσία έρχεται και η γυναίκα του, η Σέντοβα. Γνωρίζετε ποια είναι; Είναι η κόρη του Ζιβιτόβσκι (Zhivitovsky), συνδεδεμένου με τους τραπεζίτες Βάρμπουργκ (Warburg), οι οποίοι είναι συνεταίροι και συγ γενείς του Γιάκομπ Σιφ - εκείνης της χρηματοοικονομικής ομάδας που είχε επίσης χρηματοδοτήσει την επανάσταση του 1905. Αυτός είναι ο λόγος που ο Τρότσκι, σε μία κίνηση, μετακινείται στην κορυφή της επαναστατικής λίστας. Και εδώ επίσης έχετε το κλειδί για την πραγματική του προσωπικότητα.

Ας κάνουμε ένα άλμα στο 1914... Πίσω από τους ανθρώπους που διέπραξαν τη δολοφονική απόπειρα κατά του Αρχιδούκα του Σερά­γεβο Φερδινάνδου βρίσκεται ο Τρότσκι, και αυτή η απόπειρα γίνεται η αφορμή για να ξεσπάσει ο Ευρωπαϊκός Πόλεμος. Πιστεύετε πραγ­ματικά ότι η δολοφονία και ο πόλεμος είναι «απλές συμπτώσεις», όπως είπε ο Λόρδος Μέλκετ σε ένα σιωνιστικό συμβούλιο; Αναλύστε υπό το φως της «μη σύμπτωσης» την εξέλιξη της εκστρατείας στη Ρωσία. Η καλλιέργεια της ηττοπάθειας ήταν ένα αριστούργημα.

Ο όγκος του «ρωσικού κρέατος για τα κανόνια» ήταν τεράστιος, αλλά όχι ανεξάντλητος. Η βοήθεια των συμμάχων προς τον Τσάρο είχε δοσομετρηθεί και ρυθμιστεί, έτσι ώστε μία σειρά από οργανωμένες ήττες να οδηγήσουν στην επανάσταση.

Αλλά λείπει κάτι ακόμη: ο Κερένσκι προοριζόταν να προκαλέσει τη μελλοντική επίθεση-σφαγή, με μεγάλο φόρο αίματος. Την διηύθυνε έτσι, ώστε να υπονομευθεί η δημοκρατική επανάσταση και να ολοκληρώσει την πλήρη παράδοση του Κράτους στους Μπολσεβίκους. Ο Τρότσκι, «απαρατήρητος», έχει την ευκαιρία να καταλάβει ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Αυτή είναι η πραγματικότητα για την τόσο πολυτραγουδισμένη Οκτωβριανή Επανάσταση: οι Μπολσεβίκοι πήραν αυτό που «Εκείνοι» τους παρέδωσαν.

Γκάμπριελ: Διακινδυνεύετε τον ισχυρισμό ότι ο Κερένσκι υπήρξε συνένοχος του Λένιν;

Ρακόφσκι: Όχι του Λένιν αλλά του Τρότσκι ή, καλύτερα, «Εκείνων»... Πιστέψτε με: ανεξάρτητα από τα αγάλματα και τα μαυσωλεία, ο κομμουνισμός είναι υπόχρεος στον Κερένσκι περισσότερο από ό,τι στον Λένιν.
Γνωρίζετε ποιος χρηματοδότησε την Οκτωβριανή Επανάσταση; Τη χρηματοδότησαν «Εκείνοι», μέσω των ιδίων τραπεζιτών που χρηματοδότησαν το 1905 την Ιαπωνία, δηλαδή του Γιάκομπ Σιφ και των αδελφών Βάρμπουργκ - αυτό σημαίνει μέσω της μίας από τις πέντε τράπεζες που είναι μέλη της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Federal Reserve), της Κουν-Λόεμπ & Σία. Εδώ συμμετείχαν επίσης και άλλοι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί τραπεζίτες, όπως οι Γκου-γκενχαϊμ (Guggenheim), Χανάουερ (Hanauer), Μπράιτουνγκ (Breitung), Ασμπεργκ (Aschberg) από την Τράπεζα Nya Banken της Στοκχόλμης. Συμπτωματικά», ήμουν στη Στοκχόλμη και πήρα μέρος στη μεταβίβαση χρημάτων. Μέχρι να έλθει ο Τρότσκι, ήμουν ο μόνος που έλαβα μέρος ως ενδιάμεσος από την πλευρά των επαναστατών. Πρέπει να τονίσω ότι οι Σύμμαχοι τον είχαν απελάσει από τη Γαλλία επειδή ήταν ηττοπαθής. Και αυτοί οι ίδιοι Σύμμαχοι τον άφησαν ελεύθερο, ώστε να είναι ηττοπαθής στη σύμμαχο Ρωσία... Ποιος το κανόνισε αυτό; Μα, οι ίδιοι που κανόνισαν να διασχίσει τη Γερμανία ο Λένιν, μέσα στο «σφραγισμένο» τρένο!



Αν κάποτε θελήσετε να μελετήσετε την ιστορία της επαναστάσεως και του εμφυλίου χωρίς προκατάληψη... θα βρεθείτε με μία σειρά από τρομακτικές «συμπτώσεις»! Από τη στιγμή της αφίξεώς του στην Πετρούπολη, ο Τρότσκι έγινε δεκτός χωρίς επιφυλάξεις από τον Λένιν. Όπως γνωρίζετε αρκετά καλά, στο διάστημα μεταξύ των δύο επαναστάσεων είχαν υπάρξει πολύ βαθιές διαφορές μεταξύ τους, αλλά όλα ξεχάστηκαν. Γιατί; Το μυστικό το φύλαγε η σύζυγος του Λένιν, η Κρούπσκαγια. Αυτή γνώριζε ποιος ήταν πραγματι κά ο Τρότσκι. Αυτή έπεισε ακόμη και τον Λένιν να αποδεχθεί τον Τρότσκι, διαφορετικά ο Λένιν θα είχε παραμείνει παγιδευμένος στην Ελβετία. Επιπλέον ήταν και η επίγνωση ότι ο Τρότσκι παρείχε χρήματα και βοήθησε στο να έλθει ισχυρή διεθνής βοήθεια. Το σφραγισμένο τρένο ήταν η απόδειξη. Εγώ γνωρίζω το μεγάλο μυστικό, όχι φυσικά γιατί είμαι ελευθεροτέκτων, αλλά γιατί ανήκω σε «Εκείνους»...

Πριν να τελειώσει η ανάκριση, ο Ρακόφσκι λέει: «Είναι γνωστό ότι αποκάλεσαν τον μαρξισμό "θρίαμβο του χεγκελιανισμού". Ο ιδεαλισμός του Χέγκελ είναι η χυδαία προσαρμογή στην ακατέργαστη δυτική αντίληψη του νατουραλιστικού μυστικισμού του Μπαρούχ Σπινόζα. Οι "Εκείνοι" είναι σπινοζιστές, ίσως όμως να ισχύει και το αντίθετο: ο σπινοζισμός να είναι "Εκείνοι", ανάλογα με τις συνθήκες κάθε εποχής. Οι "Εκείνοι" είναι πολύ παλαιότερη και υψηλότερη φιλοσοφία... Ώστε ο Μαρξ, ως οπαδός του Χέγκελ και, συνεπώς, σπινοζιστής, ήταν άπιστος στα πιστεύω του, αλλά μόνο περιστασιακά και για λόγους τακτικής. Δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζεται ο μαρξισμός, ότι δηλαδή μέσα από τη σύγκρουση με το αντίθετο προκύ πτει μια σύνθεση. Μέσα από την ολοκληρωτική νίκη της σύνθεσης Θέσης-Αντίθεσης προκύπτει μια πραγματικότητα, μια αλήθεια σε έναν τελικό συμβιβασμό του υποκειμένου και του αντικειμένου. Στη Μόσχα, ο Κομμουνισμός, δηλαδή ο κρατικός καπιταλισμός, στη Νέα Υόρκη, ο Καπιταλισμός... θέση και αντίθεση. Αναλύατε και τα δύο... Η Αλήθεια: Διεθνής Οικονομία, για την ακρίβεια... "Εκείνοι"».

Ο Ρακόφσκι υπονοεί ότι υπάρχει ένας και μοναδικός στόχος, και αυτός είναι η διάλυση των εθνών και ο θρίαμβος του παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Και δεν είναι η Μόσχα εκείνη που θα το επιβάλει αυτό, αλλά η... Νέα Υόρκη! Όχι η ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (Κομμουνιστική Διεθνής), αλλά η ΚΑΠΙΝΤΕΡΝ (Καπιταλιστική Διεθνής) της Γουόλ Στρητ!

Η ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Στάλιν είχε καταφέρει να ελέγξει τον κομματικό-κρατικό μηχανισμό της ΕΣΣΔ και με τις σκηνοθετημένες «δίκες» αποκεφάλισε τα στελέχη του κομμουνιστικού καθεστώτος που θεώρησε υπεύθυνα για τη «συνωμοσία»... Ανάμεσά τους, οι Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Ζελένσκι, Κορότκοφ, Σαπρόνοφ, Τσουχατσέφκσι, Μπλύχερ... Το 1938 ήταν η μεγάλη δίκη των Ρακόφσκι, Γιαροσλάβσκι, Σμυρνόφ, Μπουχάριν, Ράντεκ, Σοκόλνικοφ, Ρίκοφ κ.ά. Τα περισσότερα θύματα της σταλινικής απολυταρχίας έδωσαν «ομολογίες» ότι ήταν πράκτορες, κάτω από εξοντωτικές απειλές, βασανιστήρια και πιέσεις. Πολλοί, όμως, πρόλαβαν να τα καταγγείλουν όλα αυτά, λίγο πριν εκτελεστούν.

Το «πρωτόκολλο» του Ρακόφσκι είναι ένα τελείως διαφορετικό ντοκουμέντο. Ανεξάρτητα από το αν όλα όσα είπε ήταν αλήθεια ή όχι, ή αν αυτοί οι άνθρωποι που ο ίδιος αποκαλούσε «Εκείνοι» είναι αληθινοί, το σενάριο του αποτελεί επαρκή εξήγηση γι' αυτά που συνέβησαν τότε, αλλά και ακριβή πρόβλεψη για όσα γεγονότα ακολούθησαν.
Όπως είναι γνωστό, ο Στάλιν ακολούθησε τη συμβουλή του Ρακόφσκι. Έκανε συμφωνία με τον Χίτλερ για το μοίρασμα της Πολωνίας και καθυστέρησε την έναρξη της χιτλερικής εισβολής, αλλάζοντας τα σχέδια των Δυτικών Δημοκρατιών για στρατηγικούς λόγους.
Σε ένα μετέπειτα κεφάλαιο της «Κόκκινης Συμφωνίας»,
ο Γκάμπριελ φαίνεται να ομολογεί: «Όχι! Δεν γνωρίζουμε με σιγουριά ποιοι είναι οι "Εκείνοι", αλλά την τελευταία στιγμή επιβεβαιώθηκαν πολλά από όσα είπε ο Ρακόφσκι. Για παράδειγμα, είναι αλήθεια ότι ο Χίτλερ χρηματοδοτήθηκε από τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ. Είναι γεγονός ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος κύκλος που αποτελείται από χρηματοδότες, πολιτικούς, επιστήμονες, ακόμα και εκκλησια στικούς παράγοντες υψηλών αξιωμάτων, δύναμης και πλούτου... Ο Αμερικανός πρεσβευτής Ντέιβις έκανε προσεκτικούς υπαινιγμούς για το ότι πολλά θα ήταν τα οφέλη ως προς τη διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης στην Αμερική, στην περίπτωση αμνηστίας του Ρακόφσκι, στο άμεσο μέλλον.

Όπως είναι φυσικό, τον παρακολουθούσα με προσεκτικά κατά τις δίκες του Μαρτίου. Ήταν ο ίδιος παρών σε όλες και νομίζουμε ότι αναπτέρωσε το ηθικό του Ρακόφσκι. Ο τελευταίος επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον που είχε επιδειχθεί στην δίκη από τον Ντέιβις και ομολόγησε ότι του έκανε ένα μυστικό σήμα μασονικού χαιρετισμού».

"Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα αναμφισβήτητο γεγονός που δεν μπορεί να διαστρεβλωθεί. Στις 2 Μαρτίου, την αυγή, λάβαμε ένα ραδιοφωνικό μήνυμα από κάποιον ιδιαίτερα ισχυρό πομπό: "Αμνηστία ή ο κίνδυνος των Ναζί θα αυξηθεί".

"Στις 12 Μαρτίου, στη Μόσχα, τελείωσε η ακροαματική διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις 9 το βράδυ το Δικαστήριο ξεκίνησε τις συσκέψεις για να πάρει την απόφαση. Την ίδια ημέρα, στις 12 Μαρτίου, στις 5:30 το πρωί, ο Χίτλερ διέταξε τις τεθωρακισμένες μεραρχίες του να μπουν στην Αυστρία. Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για να τα συσχετίσουμε αυτά. θα πρέπει να ήμασταν ηλίθιοι για να θεωρήσουμε τους μασονικούς χαιρετισμούς του Ντέιβις, το ραδιόγραμμα, τη σύμπτωση της εισβολής στην Αυστρία με την απόφαση του Δικαστηρίου και τη σιγή ιχθύος της Ευρώπης ως τυχαία γεγονότα. Όχι. Στην πραγματικότητα δεν είδαμε "Εκείνους", αλλά ακούσαμε τη φωνή τους και καταλάβαμε τη γλώσσα τους!...».

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Όπως φάνηκε ξεκάθαρα, οι επαναστάσεις δεν «συμβαίνουν νομοτελειακά», δεν είναι αυθόρμητες και δεν είναι καθόλου φτηνές. Όμως, για να ανοίξει διάπλατα η λεωφόρος προς τη Νέα Τάξη, δεν αρκούσε το Σοβιετικό Θερμιδόρ, ούτε ο εκφυλισμός της Ευρώπης.

Έπρεπε οπωσδήποτε να ελεγχθεί «από τα μέσα» μια νέα μεγάλη δύναμη: οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Για τον σκοπό αυτόν, η Παγκόσμια Ολιγαρχία δημιούργησε σταθερά τις μεταπολεμικές δεκαετίες ένα κράτος έν κράτει μέσα στην Αμερική. Το εικονικό αυτό κράτος έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά των άλλων κρατών (έναν εκπαιδευμένο τακτικό στρατό και Μυστικές Υπηρεσίες, ένα υπουργείο Οικονομικών και μια πηγή εισοδημάτων, δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ.), κηρύσσει πολέμους, κάνει συμμαχίες με άλλα κράτη, αλλά δεν έχει σαφή γεωγραφική θέση στον χάρτη. Η κατάσταση αυτή του «εικονικού κράτους» έχει επιτρέψει στην Ολιγαρχία να περνά απαρατήρητη από τους περισσότερους Αμερικανούς, γιατί αυτό το «εικονικό κράτος» προστατεύεται καλά από την ίδρυση της CIA.

Η ολιγαρχική καταγωγή της εν λόγω Υπηρεσίας ξεκινά με την Επιτροπή Lovett. Δημιουργημένη στις 22 Οκτωβρίου του 1945 από τον υπουργό Πολέμου Robert Patterson, ο ρόλος αυτής της επιτροπής ήταν «να συμβουλεύει την κυβέρνηση για τη μεταπολεμική οργάνωση των αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών». Ο Robert Lovett αποφάσισε ότι πρέπει να υπάρξει μια ξεχωριστή Κεντρική Μυστική Υπηρεσία (Central Intelligence Agency CIA), που να έχει ανεξάρτητο προϋπολογισμό και να μπορεί να χρησιμοποιεί ανορθόδοξες μεθόδους, χωρίς ασφυκτική κρατική επίβλεψη. Έτσι, υπό το προκάλυμμα της εθνικής ασφάλειας, θα μπορούσε να αναπτύσσει δραστηριότητες που δεν ήταν πάντα προς όφελος του αμερικανικού λαού.

Ποια συμφέροντα εξυπηρετούσε ο Lovett; Ήταν μέλος της μυστικής εταιρίας του Yale, των Skull and Bones. Αυτή η μυστική εταιρία με τις απόκρυφες τελετουργίες της στρατολογεί τους απογόνους των «γαλαζοαίματων» δυναστειών και δρα ως τροφοδότης της ελίτ. Η σχέση της Skull and Bones με την ελίτ εντοπίζεται στον ιδρυτή της ομάδας, William Η. Russell, από το Middletown του Κονέκτικατ.

Η οικογένεια Russell κατείχε ανυπολόγιστο πλούτο, προϊόν της μεγαλύτερης αμερικανικής εγκληματικής οργάνωσης του 19ου αιώνα: της Russell & Company, του μεγάλου συνδικάτου οπίου. Οι οικογένειες οπίου που δραστηριοποιούνταν μέσω της Russell & Company, ήταν μέρος μιας «γαλαζοαίματης» ομάδας δύναμης, γνωστής ως «Βραχμάνοι της Βοστώνης». Από τα υπερήφανα για την καταγωγή τους μέλη των οικογενειών Russell, Pierpont, Edwards, Burr, Griswold, Day, Alsop και Hubbard του φιλο-βρετανικού κόμματος της πολιτείας επιλέγονταν οι υιοί τους για τη Skull and Bones.

Η CIA γεννήθηκε από τον Νόμο Εθνικής Ασφάλειας του 1947. Την επίβλεψη για τη σύνταξη του νόμου αυτού είχαν ο Τζον Φόστερ Ντάλες και ο αδελφός του Άλλεν Ντάλες, μετέπειτα διευθυντής της CIA. Και οι δύο αδελφοί ήταν μέλη του ελιτιστικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR). To CFR παραμένει στενά συνδεμένο με τη CIA μέχρι σήμερα, αποτελώντας την κύρια «ομάδα υποστήριξης» της στο αμερικανικό κοινό. Όταν η Υπηρεσία χρειαστεί εξέχοντες πολίτες για να στελεχώσει τις μετωπικές εταιρίες της ή για οποιαδήποτε άλλη βοήθεια, στρέφεται συχνά στα μέλη του.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ

Η σύγχρονη εκδοχή του υπόγειου ελέγχου των μυστικών εταιριών επί των χρηματοπιστωτικών αγορών και των Υπηρεσιών Πληροφοριών έχει τις ρίζες της στην μυστική εταιρία της «Στρογγυλής Τράπεζας», που διατηρούσε τον έλεγχο του κόσμου κατά την εποχή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Οι γνώσεις μας για την «Στρογγυλή Τράπεζα» προέρχονται από μια πολύ έγκυρη πηγή, από μέσα, τον καθηγητή Κάρολ Κουίγκλι, στη Σχολή Διπλωματίας του πανεπιστημίου του Τζώρτζταουν στις ΗΠΑ. Ο Κουίγκλι, σε δύο τεκμηριωμένα βιβλία του με τον τίτλο Tragedy and Hope (Τραγωδία και Ελπίδα) και The Anglo-American Establishment (To Αγγλο-Αμερικανικό Κατεστημένο), περιγράφει λεπτομερώς τη δημιουργία της «Στρογγυλής Τράπεζας» στο Λονδίνο το 1891. Τότε, τρεις άνδρες οργάνωσαν μια μυστική εταιρία «η οποία επρόκειτο, για περισσότερα από 50 χρόνια, να είναι μια από τις πιο σημαντικές δυνάμεις στον σχεδιασμό και την εκτέλεση της βρετανικής αυτοκρατορικής και εξωτερικής πολιτικής». Εκτός από τον εμπνευστή της και απίστευτα πλούσιο μεγιστάνα Σέσιλ Ρόουντς, οι άλλοι που εμπλέκονταν ήταν ο Ουίλλιαμ Τ. Στενς, διάσημος δημοσιογράφος, ο Ρέτζιναλντ Μπέλιος Μπρετ, φίλος και έμπιστος της βασίλισσας Βικτωρίας και ο Αλφρεντ Μίλνερ.

Μετά τον θάνατο του Ρόουντς το 1902 και την ανάληψη της ηγεσίας από τον Αλφρεντ Μίλνερ, η Στρογγυλή Τράπεζα έψαχνε αγγλόφιλους Αμερικανούς για τη δημιουργία της αμερικανικής παραλλαγής της - του Γραφείου Ερευνας, το οποίο δεν σήμαινε τίποτα για το ευρύ κοινό, αλλά ήταν αναγνωρίσιμο από τους μυημένους.

Τον Ιούνιο του 1918, στο Συνέδριο Ειρήνης των Βερσαλλιών συναντήθηκαν τα τελευταία μέλη των δύο σημαντικών τότε μυστικών εταιριών, πυρήνων των μετέπειτα ισχυρών ελίτ του «Δικτύου». Η Στρογγυλή Τράπεζα ήταν παρούσα με τα μέλη της ως συμβούλους του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ και οι μελετητές του Γρα φείου Έρευνας δικτυώνονταν με τους άλλους ξένους ειδικούς. Παρούσα ήταν και η αντιπροσωπία μιας επίλεκτης ομάδας κεφαλαιούχων και νομικών της Νέας Υόρκης, που αποτελούσαν τον αρχικό πυρήνα του CFR. Μόλις το Συνέδριο Ειρήνης τελείωσε και η Χάρτα της Κοινωνίας των Εθνών υπογράφηκε από τον πρόεδρο Ουίλσον εκ μέρους των ΗΠΑ, αυτές οι μυστικές εταιρίες συναντήθηκαν ως ισότιμες και οργάνωσαν το σχέδιο ενός κοινού Αγγλο-Αμερικανικού Ιδρύματος Διεθνών Σχέσεων, με στόχο την προετοιμασία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.

Μέχρι το 1926, η βρετανική οργάνωση είχε μετονομασθεί σε Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων, όνομα το οποίο εξακολουθεί να διατηρεί μέχρι σήμερα. Οι συναντήσεις στις Βερσαλλίες έγιναν στο Hotel Majestic και ορισμένοι Αμερικανοί συγγραφείς των συνωμοσιών τείνουν να θεωρούν τη συγκυρία αυτή ως την αρχική εμφάνιση της μετέπειτα θρυλικής Ομάδας Majestic, που συνδέθηκε με άκρως απόρρητα τεχνολογικά προγράμματα των ΗΠΑ μεταπολεμικά.
Όταν η Αμερική εισήλθε τελικά στον Β' Παγκόσμιο, πολλά από τα μέλη του CFR δούλεψαν στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) - πρόδρομο της CIA. To CFR βγήκε από τον Πόλεμο πολύ ενισχυμένο και οι άνθρωποι του ήταν αυτοί που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του ΟΗΕ. Στην ιδρυτική συνάντηση το 1945, στο Σαν Φρανσίσκο, «οι σαράντα επτά από τους αντιπροσώπους των ΗΠΑ ήταν μέλη του CFR» (κατά τους Bernett και Games)...

Ο Αϊζενχάουερ και ο Νίξον ήταν τα πρώτα μέλη του CFR που εξελέγησαν πρόεδρος και αντιπρόεδρος αντίστοιχα το 1952. Ο ηττημένος Αντλάι Στήβενσον ήταν επίσης μέλος του CFR.

To CFR πέρασε σε μια νέα περίοδο, όταν ανέλαβε επικεφαλής του ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ της Chase Manhattan Bank. Στις 23 και 24 Ιουλίου του 1972 ιδρύεται στην ιδιωτική κατοικία του Ντέιβιντ Ροκφέλερ η νεότερη «εταιρία», η Τριμερής Επιτροπή, με στόχο τη σύνδεση ΗΠΑ-Ευρώπης με την Ιαπωνία, για τη σταθεροποίηση του παγκόσμιου συστήματος μέσω των τριών βιομηχανικών μηχανών της πλανητικής Οικονομίας.

Ο Τζίμυ Κάρτερ, ένας αφανής φυστικάς της Τζώρτζια, γίνεται κυβερνήτης της Πολιτείας και μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι πιο βασικοί συνεργάτες του, Σάιρους Βανς και Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, ήταν μέλη των εταιριών αυτών. Ο Ρήγκαν, στη συνέχεια, δεν ανήκε ούτε στην Τριμερή ούτε στο CFR. Δεν ήταν, επίσης, μέλος της Μπίλ-ντερμπεργκ, ούτε της αδελφότητας Skull and Bones (Κρανίο και Οστά). Συμμετείχε, όμως, στις θρυλικές μυστικές συνάξεις του Bohemian Grove (Βοημικού Άλσους).Όταν ρωτήθηκε «ποιος κυβερ νά την Αμερική», απάντησε ότι τις αποφάσεις γι' αυτή τη χώρα και, κατά συνέπεια, για τον υπόλοιπο κόσμο, τις παίρνει μια κρυφή ελίτ...

Όταν ο Τζωρτζ Μπους ο πρεσβύτερος διαδέχθηκε τον Ρήγκαν, διόρισε ένα από τα καλύτερα νέα στελέχη του CFR, την Κοντολίζα Ράις, μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Άλλα τέσσερα, τουλάχιστον, μέλη της κυβέρνησης του ήταν μέλη του: οι Μπρεντ Σκόουκροφτ, Κόλιν Πάουελ, Ντικ Τσένι και Πωλ Γούλφοβιτς.

Το 2000, τόσο ο Τζωρτζ Μπους ο νεότερος όσο και ο Τζων Κέρρυ ήταν μέλη της μυστικής εταιρίας Skull and Bones και οι σύμβουλοι του Μπους ήταν μέλη του CFR. To 2004, η στρατηγική του Μπους «Ή μαζί μας ή εναντίον μας» επιβλήθηκε της πολιτικής του Κέρρυ, που ήθελε πολυμερή συνεργασία με την Ευρώπη.

Σήμερα, τα μέλη του CFR ελέγχουν τις παγκόσμιες τραπεζικές συναλλαγές, τον μεγαλύτερο μηχανισμό συλλογής πληροφοριών του κόσμου, τους περισσότερους γιγαντιαίους οργανισμούς ΜΜΕ και τις περισσότερες από τις κυρίαρχες πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ.

Ο έλεγχος των ΗΠΑ ήταν το πρώτο βήμα για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη. Ο έλεγχος των Συμμάχων της Αμερικής ήταν το δεύτερο. Η αλυσίδα των ανίερων συμμαχιών έχει φτάσει στο αποκορύφωμα της και, με τις συγκεκαλυμμένες επιχειρήσεις του «Δικτύου» της παγκόσμιας Ολιγαρχίας, η τρομοκρατία έχει γίνει το νέο μέσο διά του οποίου η παλιά στρατηγική τού «διαίρει και βασίλευε» εφαρμόζεται σε παγκόσμια κλίμακα.

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Αλ. Σολζεντίτσιν, Ο Λένιν στη Ζυρίχη, εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1985 ·
Verner Gerson, Ο Ναζισμός Μυστική Εταιρεία, εκδ. Δίβρης, Αθήνα, 1979 ·
Χένρυ Φορντ, Ο Διεθνής Εβραίος, εκδ. Στερέωμα ·
Οι Φάκελλοι Mondatori, "Στάλιν: Τα Υπέρ και τα κατά", εκδ. Φυτράκης, 1972 ·
Πάουελς-Μπερζιέ, Η Αυγή των Μάγων, εκδ. Κάκτος, 1990 ·
Gary Allen, Εαωτεριστές: Οι Αρχιτέκτονες της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, εκδ. Στερέωμα ·
Vicompte Leon de Poncins, The Secret Powers Behind Revolution, OMNI/Christian Book Club, 1986 ·
Nesta H. Webster, Secret Societies and Subversive Movements, Christian Book Club of America
Norman MacKenzie, Secret Societies, Collier Books, New York, 1971 ·
Paul David Collins, Unholy Matrimony: The Tie Between the Cult of Intelligence and the Cult of Oligarchy, 09 September 2006, ·
HMakow, Rothschilds Conduct "Red Symphony", 09 November 2003
Richard Boylan, The Shadow Government: Its Identification and Analysis

πηγή

 

ΕΝΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΣΙΠΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΣΟΝΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ

ΕΝΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΣΙΠΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΣΟΝΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ

 

Ο  ΑΞΕΣΤΟΣ  ΚΑΙ  ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ  ΧΩΡΙΑΤΗΣ  ΠΟΥ  ΑΝΕΛΑΒΕ  ΤΟ  ΕΡΓΟ  ΝΑ  ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ  ΤΕΛΕΙΩΣ  ΤΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΛΑΟ

 

Γράφει  ο  πολιτικός  αναλυτής  Νικόλαος Λάος,  ισόβιος διεθνής πρόεδρος της Τεκτονικής Εταιρείας των Ιλουμινάτι.  
http://vmediagr.blogspot.gr/


Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι τραγική, τόσο για τον εαυτό της όσο και για την ελληνική κοινωνία. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός με μια μοιραία ανεπάρκεια και μια μοιραία αποστολή. Η μοιραία ανεπάρκειά του έγκειται στο γεγονός ότι ο ίδιος και το στρατηγικό επιτελείο του χαρακτηρίζονταν από μείζονες αυταπάτες και ναρκισσισμό. Οι αυταπάτες και ο ναρκισσισμός τους έγιναν ακόμη βαρύτερα νοσήματα όταν η διεθνής υπερδομή της Ευρωζώνης και των άλλων ευρωατλαντικών θεσμών διεξήγαν μεθοδευμένες ψυχολογικές επιχειρήσεις χειραγώγησης του «συστήματος Τσίπρα».
 Φαντασθείτε τι μπορεί να συμβεί στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που δεν έχει επαρκή ωριμότητα ούτε επαρκή υπαρξιακή θεμελίωση όταν τον πάρουν από τη στάση του λεωφορείου, λόγου χάριν, και τον κάνουν υπουργό και μάλιστα εταίρο των υπουργών της Ευρώπης σε κοινούς θεσμούς…εν ολίγοις, «την ψωνίζει» και «πετάει στα σύννεφα».
 Επιπλέον, ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του υπέστησαν και διάφορα «σκωτσέζικα ντουζ», οπότε αποσταθεροποιήθηκαν ψυχικά ακόμη περισσότερο κι έτσι, την ώρα που η ευρωατλαντική υπερδομή τους «δουλεύει» και τους «παίζει», αυτοί φαντασιώνονται ότι θα φέρουν τον αριστερό μετασχηματισμό, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης, «από μέσα» μάλιστα…
Πέρα από την προαναφερθείσα μοιραία ανεπάρκεια, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αρχήθεν και μια μοιραία αποστολή: να διασώσει τον κρατισμό και γενικώς τον πατερναλισμό που χαρακτηρίζουν το νεοελληνικό κατεστημένο και, στο πλαίσιο της μεταπολίτευσης, είχαν ως κύριους πολιτικούς εκπροσώπους και θεματοφύλακές τους τον Καραμανλισμό, τον Παπανδρεϊσμό και τον γραφειοκρατικό ρασιοναλισμό της κυβέρνησης Σημίτη και ως κύριους επιχειρηματικούς εκπροσώπους και θεματοφύλακές τους είχαν το σύστημα ARAMCO και ορισμένα καρτέλ κατασκευαστών, εκδοτών και τραπεζιτών (που αναδείχθηκαν ως τραπεζίτες κυρίως μέσα από ξέπλυμα μαύρου χρήματος της χώρας και της ευρύτερης περιοχής). Εξ ου και η σημειολογικά και πολιτικά σημαντική απόφαση του κ. Τσίπρα να προτείνει ως πρόεδρο Δημοκρατίας τον κ. Παυλόπουλο, μια εμβληματική μορφή του συστήματος της μεταπολίτευσης που κάνει ομιλίες επιπέδου Συμβολικής Στοάς για μαθητές (κι εγώ Τέκτων είμαι αδελφέ και Εξοχότατε Πρόεδρε κ. Παυλόπουλε, δεν ανέφερα τη Συμβολική Στοά για κακό)… Εξίσου σημαντικό, σημειολογικά και πολιτικά, είναι το γεγονός ότι το δημοσιογραφικό συγκρότημα του «Αυριανισμού», δηλαδή ο όμιλος των Αδελφών Κουρή (ενισχυμένος και με Βαρδινογιαννικά στοιχεία) υποστηρίζει (για όσον χρόνο «τρέχει» αυτό το project) τον κ. Τσίπρα…
Στην ψυχανάλυση, η ωρίμανση, η ψυχική ενηλικίωση, του ανθρώπου συνδέεται με μια συμβολική δολοφονία: ο ωριμάζων ψυχικά άνθρωπος σκοτώνει, συμβολικά, τους γονείς ως πηγές απόλυτης αυθεντίας και χειραγώγησης και αναλαμβάνει το προσωπικό βάρος της ύπαρξής του, οπότε πλέον, ελεύθερος και ώριμος, μπορεί να αναστήσει, συμβολικά, τους γονείς του σε ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης, συνδεόμενος πλέον μαζί τους με μια ώριμη, ενήλικη αγάπη. Αντίστοιχα, μια κοινωνία, για να ωριμάσει, χρειάζεται να σκοτώσει, συμβολικά, τους πολιτικούς άρχοντες που λειτουργούν πατερναλιστικά για να τους αναστήσει εν συνεχεία, συμβολικά, ως θεματοφύλακες και προστάτες των αξιών επί των οποίων συγκροτείται η κοινωνία και εδράζεται η ελευθερία του ατόμου.
Ο κ. Τσίπρας, μετά από την αποτυχία του συστήματος της μεταπολίτευσης, δεν ήλθε ως λυτρωτικός πολιτικός πατροκτόνος (ώστε να επιλύσει τα συμπλέγματα Οιδίποδα και Ηλέκτρας και το σύνδρομο της Στοκχόλμης, από τα οποία πάσχει μεγάλο μέρος του ελληνικού εκλογικού σώματος), αλλά ήλθε (ή μάλλον ενέσκηψε) ως αφελής, έστω καλοπροαίρετος, νάρκισσος και αδύναμος διαχειριστής της παρακμής και πτώσης του νεοελληνικού κράτους. Τραγική η μοίρα του κ. Τσίπρα. Ενώ έπρεπε να αναλάβει το βάρος της αναγκαίας συμβολικής δολοφονίας του συστήματος της μεταπολίτευσης (ώστε το νοσούν μέρος του ελληνικού εκλογικού σώματος να επιλύσει δημιουργικά τα συμπλέγματα Οιδίποδα και Ηλέκτρας και να υπερβεί το σύνδρομο της Στοκχόλμης), ο κ. Τσίπρας κατέληξε να γίνει προστατευτικό κέλυφος αυτού του του συστήματος. Μάλιστα, ο κ. Τσίπρας, όχι μόνο υπερασπίζεται ουσιαστικά το σύστημα της μεταπολίτευσης και του δίδει νέα ζωτική ενέργεια (όση μπορεί), αλλά και επιχειρεί να διασώσει τους θεμελιώδεις μύθους του κρατισμού και του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό, ο κ. Τσίπρας κατέστη ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του πολιτικού πατερναλισμού που πρέπει να υποστεί τη συμβολική δολοφονία, με τελικό σκοπό να γκρεμιστούν οι μύθοι του κρατισμού και του σοσιαλισμού, προκειμένου να ωριμάσει και να ενηλικιωθεί ψυχικά η ελληνική κοινωνία.
Οι μύθοι του κρατισμού
Σημαντικό ρόλο στον επεκτατισμό της κρατικής εξουσίας παίζει η υιοθέτηση από τους πολίτες μιας μυθολογίας περί του κράτους. Η νομιμότητα του καταναγκασμού που ασκεί το κράτος (σε αντιδιαστολή προς τον καταναγκασμό που μπορεί να ασκήσει η μαφία, ένα επιχειρηματικό τραστ, ή μια τρομοκρατική οργάνωση) είναι άρρηκτα εξαρτημένη από το γεγονός ότι ο πολίτης πιστεύει στη νομιμότητα του χαρακτήρα των κρατικών επιταγών και στην αγαθότητα και ουδετερότητα του κράτους. Με άλλα λόγια, η καταναγκαστική εξουσία του κράτους πηγάζει και νομιμοποιείται από μια ψυχική στάση και διάθεση του πολίτη απέναντι στο κράτος, δηλαδή από το γεγονός ότι ο πολίτης πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να είναι η συνέχεια του μπαμπά του και της μαμάς του, ή, ακόμη καλύτερα, ο αρχέτυπος Γονεύς, ώστε να τον καθοδηγεί, να προνοεί γι’ αυτόν και να τον μαλώνει όποτε «πρέπει», γενικώς, να τον κηδεμονεύει. Η ψυχική ανωριμότητα και η ιστορική ανικανότητα ενός λαού είναι ευθέως ανάλογες της έκτασης του κρατισμού.
Το παράδειγμα του κρατισμού (statism) διαιρεί τον κόσμο σε ανταγωνιζόμενα κράτη και τους ανθρώπους σε υπηκόους αυτών των κρατών. Το κράτος συνήθως επιτυγχάνει να αγοράσει τις υπηρεσίες διαμορφωτών της κοινής γνώμης και εκπαιδευτικών οι οποίοι αναλαμβάνουν να πείσουν τον λαό ότι κάποια μορφή κρατισμού είναι καλή και αναγκαία.
Οι θεμελιώδεις μύθοι του κρατισμού είναι οι ακόλουθοι:
Α. Εμείς (ο λαός) είμαστε η κυβέρνηση:
Αυτός είναι ο πιο απατηλός και εθιστικός μύθος, αποτελεί μια ακραία μορφή θυματοποίησης των μαζών. Αυτό το σύνδρομο κρατισμού αποτελεί μια μορφή του συνδρόμου της Στοκχόλμης. Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» είναι μια ψυχολογική παρέκκλιση που συμβαίνει σε ομήρους όταν αυτοί υφίστανται μεν απειλές μέχρι θανάτου από τους απαγωγείς τους, αλλά συγχρόνως οι απαγωγείς τους εκδηλώνουν προς τους ομήρους ευγενικές συμπεριφορές και χειρονομίες. Οι όμηροι που εκδηλώνουν το σύνδρομο της Στοκχόλμης τείνουν να συμπάσχουν με τους απαγωγείς τους και κάποιες φορές αισθάνονται ότι οι απαγωγείς τους τούς κάνουν χάρη που προέρχεται από κάποια εγγενή ευγένεια. Το όνομα αυτού του συνδρόμου προέρχεται από ένα περιστατικό ληστείας που έγινε στη Στοκχόλμη τον Αύγουστο του 1972, και οι όμηροι των ληστών προσκολλήθηκαν συναισθηματικά στους απαγωγείς τους και τους υπερασπίστηκαν ακόμη και ενώπιον του δικαστηρίου. Ψυχαναλυτικά, το σύνδρομο της Στοκχόλμης οφείλεται σε ενεργοποίηση μιας στρατηγικής που εφαρμόζουν τα βρέφη, στο πλαίσιο της οποίας προσκολλώνται συναισθηματικά στον κοντινότερο ισχυρό ενήλικο για να μεγιστοποιήσουν την πιθανότητα ότι αυτός ο ενήλικος θα υποστηρίξει την επιβίωσή τους και θα συμπεριφερθεί σαν καλός κηδεμόνας.
Η ταύτιση του υπηκόου με το κράτος είναι αναμφισβήτητη στις πολιτείες του κρατισμού. Έτσι, μπορεί να ακούσουμε λ.χ. ένα πρόσωπο που δεν έχει καν μπει μέσα σε πολεμικό αεροπλάνο να λέει ότι «βομβαρδίσαμε το Ιράκ», ή «πολεμάμε για να εγκαταστήσουμε τη δημοκρατία». Στην πραγματικότητα, η άρχουσα ελίτ λαμβάνει τις αποφάσεις, και τα πλήθη των υπηκόων εκτελούν τις πολεμικές εντολές. Αντιστοίχως, το ίδιο σκεπτικό, διέπει τη δικαιολόγηση των οικονομικών εισφορών (φόρων και ασφαλιστικών εισφορών) νομικών και φυσικών προσώπων προς το κράτος: δήθεν, το κράτος μάς φροντίζει. Όμως, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης και γενικώς η ψυχική ενηλικίωση προϋποθέτουν το να αποφεύγουμε την αυθαίρετη χρήση του δουλικού όρου ‘εμείς’. Όταν χρησιμοποιούμε το ‘εμείς’ πρέπει να έχουμε πλήρη επίγνωση του με ποιους ταυτιζόμαστε και με ποιους όρους.
Ήδη κατά τον 19ο αιώνα, ο Γάλλος θεωρητικός της πολιτικής, κοινωνιολόγος και ιστορικός Αλέξης ντε Τοκβίλ (Alexis de Tocqueville, 1805-1859) είχε παρατηρήσει ότι η δημοκρατική επίθεση εναντίον των αριστοκρατικών προνομίων, των φεουδαρχικών ελευθεριών, των συντεχνιακών προνομίων, και γενικότερα εναντίον των ειδικών προνομίων διαφόρων ομάδων του «παλαιού καθεστώτος» έλαβε χώρα μέσω του κράτους και είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση όλων των κέντρων ισχύος που ήταν ανεξάρτητα από την κεντρική κυβέρνηση. Έτσι, η γενική επιθυμία για ίση, ομοιόμορφη μεταχείριση και η συνεπακόλουθη κατάργηση των περιφερειακών διαφορών στο πλαίσιο του δημοκρατικού κράτους οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός ‘δημοκρατικού ενστίκτου’ που σήμαινε τη συγκέντρωση της πολιτικής ισχύος από το κράτος (βλ. A. de Tocqueville, Democracy in America, trans. G. Lawrence, ed. J.P. Mayer and M. Lerner, Harper, New York, 1966). Ο κρατισμός, έστω κι αν συνοδεύεται από δημοκρατικές διαδικασίες, οδηγεί σ’ ένα νέο είδος δεσποτισμού. Αυτό το νέο είδος δεσποτισμού δεν έχει να κάνει με την τυραννία και την καταπίεση, αλλά με μια διαπεραστική αγαθοεργή εικόνα του κράτους η οποία εξαπατά και υπνωτίζει όλα εκείνα τα άτομα που φοβούνται υπερβολικά να αμφισβητήσουν την κοινή γνώμη, που είναι υπερβολικά απορροφημένα από καθημερινά ιδιωτικά τους ζητήματα και γι’ αυτό δεν συμμετέχουν ενεργά στον δημόσιο βίο, και που εκτιμούν υπερβολικά πολύ την οικονομική αξία της τάξης και γι’ αυτό δεν αναλαμβάνουν τον κίνδυνο να τη διαταράξουν. Σύμφωνα με τον Τοκβίλ, ένα τέτοιο σύστημα δεν απειλεί μόνο την ελευθερία του ανθρώπου αλλά και την ίδια τη βούληση του ανθρώπου για ελευθερία. Γι’ αυτό, η πολιτική οικονομία της ελευθερίας δεν αρκείται στις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά ζητεί την κυριαρχία του ατόμου έναντι όλων των θεσμών και τον περιορισμό του κράτους στον ρόλο του εγγυητή της ελευθερίας του ατόμου.
Β. Η κυβέρνηση έχει λαϊκή νομιμοποίηση και γι’ αυτό δικαιολογείται ο κρατισμός:
Στις αστικές δημοκρατίες του κρατισμού, οι πολιτικοί δίδουν σε κάθε ψηφοφόρο την ψευδαίσθηση ότι είναι παντογνώστης και κυρίαρχος και του ζητούν να ψηφίσει ένα από τα προγράμματα κρατικού παρεμβατισμού που είναι διαθέσιμα στην πολιτική αγορά. Καθένα από αυτά τα πολιτικά προγράμματα διακηρύσσει ότι αποσκοπεί στην ανάπτυξη της κοινωνίας μέσω κρατικών παρεμβάσεων που αφορούν στην οικονομία και γενικά στην κοινωνική ζωή. Έτσι, όποιος ψηφίζει ένα τέτοιο πρόγραμμα υποτίθεται ότι έχει διεξαγάγει έρευνα κι έχει διαμορφώσει γνώμη (μεθοδικά, υπεύθυνα και με επαρκή πληροφόρηση) σχετικά με το ποιο είναι το καλό για κάθε τομέα της οικονομικής δραστηριότητας, κι έτσι ψηφίζει το αντίστοιχο πολιτικό πρόγραμμα. Αυτή είναι μια χονδροειδής ψευδαίσθηση και πλάνη.
Πώς μπορεί ο μέσος πολίτης να αποφασίζει για όλα τα πεδία του οικονομικού και κοινωνικού βίου; Για παράδειγμα, πώς μπορεί ο μέσος δημόσιος υπάλληλος να αποφασίζει με την ψήφο του για την πολιτική της μεταποίησης και του εμπορίου, ή πώς μπορεί ο μέσος βιομηχανικός εργάτης να αποφασίζει με την ψήφο του για την αγροτική πολιτική; Αυτή η ψευδαίσθηση παντογνωσίας και κυριαρχίας του ψηφοφόρου γίνεται τελικά το άλλοθι του επεκτατισμού της κρατικής εξουσίας: οι ‘παντογνώστες-κυρίαρχοι’ ψηφοφόροι ψηφίζουν κυβερνήσεις που έχουν την εξουσία να παρεμβαίνουν σε όλους τους τομείς του οικονομικού και γενικά του κοινωνικού βίου χάριν της λαϊκής νομιμοποίησης που έλαβαν, αφού ψηφίστηκαν από τον ‘παντογνώστη’ και ‘κυρίαρχο’ λαό.
Συνεπώς, στις αστικές δημοκρατίες του κρατισμού, η διαδικασία των εκλογών είναι ουσιαστικά το μέσο με το οποίο, κολακεύοντας τον λαό, οι πολιτικοί αποκτούν το προνόμιο να λαμβάνουν καταναγκαστικές αποφάσεις ρύθμισης όλων των πεδίων του οικονομικού και γενικά του κοινωνικού βίου. Γι’ αυτό, άλλωστε, στις αστικές δημοκρατίες του κρατισμού, οι πολιτικές υποσχέσεις, παρ’ ότι προσδιορίζουν το πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι δια των εκλογών, είναι «τσάμπα», υπό την έννοια ότι δεν παράγουν νομικά προσδιορισμένες ευθύνες για όσους δίδουν πολιτικές υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρήσουν. Αντίθετα, η πλήρως απελευθερωμένη αγορά δεν έχει καμιά απαίτηση παντογνωσίας από τους πολίτες. Στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς, δεν υπάρχει καμιά αρχή που να παρεμβαίνει ρυθμιστικά σε ολόκληρο το οικονομικό σύστημα και άρα δεν χρειάζονται παντογνώστες ψηφοφόροι. Στην ελεύθερη αγορά, η γνώση που απαιτείται από το οικονομικώς ενεργό άτομο αφορά μόνο στα οικονομικά πεδία στα οποία εμπλέκεται το ίδιο το άτομο προσωπικά.
Γ. Η κυβέρνηση δρα για το κοινό καλό:
Αυτή η θέση αποτελεί μια χονδροειδή μονοδιάστατη θεώρηση της κυβέρνησης και αφήνει πληθώρα αναπάντητων ερωτημάτων. Τι είναι το κοινό καλό; Δεν υπάρχει ομοφωνία επί του θέματος στην πολιτική. Ακόμη κι αν εφαρμόζαμε ένα σχέδιο, πώς γνωρίζουμε ότι θα έχει σίγουρα τα επιθυμητά αποτελέσματα; Δεν το γνωρίζουμε, και συχνά τα καταναγκαστικά κοινωνικά σχέδια των κυβερνήσεων έχουν πολλές αρνητικές παρενέργειες. Επίσης, οι κυβερνήσεις, όταν λαμβάνουν αποφάσεις, συνυπολογίζουν το πώς θα μεγιστοποιήσουν τις ωφέλειες ή έστω πώς θα ελαχιστοποιήσουν τις ζημίες εκείνων που λαμβάνουν αποφάσεις (δηλαδή των πολιτικών αρχόντων). Συνεπώς, εξ ορισμού, η κυβέρνηση, στο πλαίσιο του κρατισμού, δεν αποτελεί ηθικώς ουδέτερο θεσμό.
Δ. Η κυβέρνηση είναι ο μόνος δυνατός τρόπος για να λύσουμε το Χ πρόβλημα:
Αυτό αποτελεί το συλλογιστικό σφάλμα της μονοκρατορίας του κράτους: η ψευδαίσθηση ότι, για να λύσουμε τα κοινωνικά προβλήματα, χρειαζόμαστε το κράτος. Στην πραγματικότητα, κάθε υπηρεσία που προσφέρει σήμερα μια κυβέρνηση στο πλαίσιο του παραδείγματος του κρατισμού μπορεί να προσφερθεί με ηθικώς καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο μέσω εθελοντικών δράσεων. Η μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι σχεδόν κάθε υπηρεσία που σήμερα προσφέρει η κυβέρνηση έχει προσφερθεί, σε κάποια προηγούμενη ιστορική περίοδο, από εθελοντικές πρωτοβουλίες των ανθρώπων, π.χ. ιδιωτικοί δρόμοι, ιδιωτικά δικαστήρια, φθηνή ιδιωτική ασφάλεια υγείας, ιδιωτική αστυνομία, ταχυδρομεία, προστασία της άγριας φύσης, τραπεζογραμμάτια, κ.ο.κ., όλα αυτά έχουν δημιουργηθεί από την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Ο μύθος ότι η κυβέρνηση είναι ο μοναδικός τρόπος για να λύσουμε το Χ πρόβλημα αποτελεί, μεταξύ άλλων, και τη βάση του οικονομικού εθνικισμού. Ακόμη και φιλελεύθεροι στοχαστές και πολιτικοί είναι έτοιμοι να προσυπογράψουν τη χρησιμότητα του οικονομικού εθνικισμού σε σχέση με την ανάπτυξη. Η έννοια της προστασίας της «βρεφικής βιομηχανίας» αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα από τον Φρίντριχ Λιστ (Friedrich List, 1789-1846) καθώς και από άλλους θεωρητικούς της πολιτικής οικονομίας από σαφώς εθνική οπτική γωνία (βλ. Friedrich List, The National System of Political Economy, trans. S.S. Loyd, Green & Co., London, 1904). Σύμφωνα με αυτήν άποψη, οι αναπτυσσόμενοι βιομηχανικοί κλάδοι και οι αναπτυσσόμενες επιχειρηματικές δραστηριότητες πρέπει να ενισχύονται οικονομικά από το κράτος για να σταθούν στα πόδια τους, προστατευμένες από τον ανταγωνισμό, ειδικά τον διεθνή. Η εφαρμογή αυτής της άποψης στην πράξη όχι μόνο παρέτεινε τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 αλλά και δηλητηρίασε την πολιτική ατμόσφαιρα σε διεθνές επίπεδο (αφού τα προγράμματα οικονομικού εθνικισμού δεν είναι τίποτε άλλο από προσπάθειες ‘εξαγωγής’ πληθωρισμού και ανεργίας) συμβάλλοντας έτσι στην έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (βλ. J. Mayall, Nationalism and International Society, Cambridge University Press, Cambridge, 1990, και J. Mayall, “Reflections on the ‘New’ Economic Nationalism”, Review of International Studies, 10(4), 1984, σελ. 313-321). Αντίθετα, οι ελευθερόφρονες πολιτικοί στοχαστές υποστηρίζουν ότι, εάν τα κράτη αφήσουν τις επιχειρήσεις στην ησυχία τους, ώστε να λειτουργούν υπό το καθεστώς της laissez-faire αγοράς, αυτό είναι η μεγαλύτερη προσφορά που μπορεί να κάνει το κράτος χάριν της οικονομικής ανάπτυξης, και δεν χρειάζεται κανενός είδους κρατικός προστατευτισμός καμιάς οικονομικής δραστηριότητας.
Ε. Το κράτος και η κοινωνία είναι αναπόσπαστοι σύμμαχοι:
Όπως συμβαίνει στην περίπτωση του πρώτου μύθου, έτσι και στην περίπτωση αυτού του μύθου έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια συσκότισης της σημαντικής διαφοράς μεταξύ της κοινωνίας και του κράτους. Η κοινωνία είναι το συνολικό άθροισμα όλων των εθελοντικών ανθρωπίνων αλληλεπιδράσεων, ενώ το κράτος είναι ένα θεσμοθετημένο μονοπώλιο δύναμης και νομιμοποιημένης βίας. Όσο μεγαλώνει η δύναμη του κράτους, τόσο μικραίνει η δύναμη της κοινωνίας.
Οι πολιτικοί που υποστηρίζουν τον κρατισμό επικαλούνται πολλές φορές τον όρο ελπίδα. Μάλιστα, η επιτροπή των βραβείων Νομπέλ δεν δίστασε να απονείμει το Νομπέλ Ειρήνης 2009 στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα (Barack Obama) με το σκεπτικό ότι η πολιτική Ομπάμα δημιουργεί ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον σε παγκόσμια κλίμακα. Η ελπίδα είναι ένα πολύ επικίνδυνο αίσθημα όταν αφορά στην πολιτική. Οι πολιτικοί του κρατισμού προσπαθούν, μέσω τεχνικών του πολιτικού μάρκετινγκ, να προσφέρουν ελπίδα στους πολίτες για τη βελτίωση της ζωής τους. Οι άνθρωποι που εναποθέτουν την ελπίδα τους σε άλλους ανθρώπους είτε σε ιστορικούς θεσμούς χαρακτηρίζονται από ψυχική ανωριμότητα και τεμπελιά. Η ελπίδα ανήκει μόνο στον Θεό, διότι από τον Θεό προσδοκούμε να μας προσφέρει αγαθά που δεν ανήκουν στο πεδίο της ιστορίας και γι’ αυτό δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Στο ιστορικό επίπεδο όμως, δηλαδή όταν ζητούμε να βελτιώσουμε τους ιστορικούς όρους της ύπαρξής μας, αντί να ελπίζουμε στους άλλους, πρέπει να δουλεύουμε εμείς για τους εαυτούς μας. Τα χέρια μας, τα πόδια μας και ο νους μας υπάρχουν και αρκούν για να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες μας σε τούτον τον κόσμο. Μόνο τα βρέφη και τα μικρά παιδιά δικαιολογούνται να ελπίζουν σε άλλους ανθρώπους, π.χ. στη μαμά και στον μπαμπά, για την ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Οι ώριμοι άνθρωποι δρουν για να ικανοποιήσουν τη βούλησή τους. Οι ανώριμοι άνθρωποι ελπίζουν σε άλλους ανθρώπους και θεσμούς, κι έτσι εκπίπτουν σε θύματα εκμετάλλευσης.
Οι μύθοι του σοσιαλισμού
Ο σοσιαλισμός, ως συγκεκριμένο, αναγνωρίσιμο πολιτικό και οικονομικό πρότυπο, αναπτύχθηκε στην Ευρώπη από το τέλος του 18ου αιώνα ως μια απάντηση στην εκβιομηχάνιση. Εγγενής στην έννοια του σοσιαλισμού είναι η έννοια του κολεκτιβισμού (collectivism), η οποία αναφέρεται σε κάθε φιλοσοφία ή πολιτική δομή η οποία θέτει κάποια ομάδα (π.χ. κοινωνική τάξη, έθνος, φυλή, πολίτες, κ.ο.κ.) σε θέση υπεροχής έναντι του ατόμου. Ο κολεκτιβισμός που βασίζεται στην κοινωνική τάξη ονομάζεται σοσιαλισμός. Ο κολεκτιβισμός που βασίζεται στο έθνος ονομάζεται εθνικισμός. Ο κολεκτιβισμός που βασίζεται στη φυλή ονομάζεται φυλετισμός.
Στη συνέχεια, θα μελετήσουμε τους θεμελιώδεις μύθους του σοσιαλισμού, καθότι ο σοσιαλισμός αποτελεί την πιο εξιδανικευμένη μορφή κολεκτιβισμού στις συνειδήσεις των μαζών, σε βαθμό μάλιστα που οι σοσιαλιστικές ιδέες έχουν διαπεράσει τόσο τον ναζισμό-φασισμό όσο και τον πολιτικό συντηρητισμό. Για παράδειγμα, ο Άντολφ Χίτλερ ονόμασε την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμό (Nationalsozialismus), και τα κυριότερα κεντροδεξιά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης (με εξαίρεση, σε κάποιες περιπτώσεις, το βρετανικό συντηρητικό κόμμα υπό την προεδρία της Μάργκαρετ Θάτσερ), καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, επιχειρούσαν να ανταγωνιστούν σε κολεκτιβιστική κουλτούρα τους σοσιαλιστές, συντηρώντας μεγάλο δημόσιο τομέα στην οικονομία και ακολουθώντας πολιτική αυξημένου κρατικού παρεμβατισμού. Γι’ αυτό, αποτελεί μεγάλο λάθος να κρίνουμε τις επιδόσεις του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς με κριτήριο τις πολιτικές που έχουν εφαρμόσει κεντροδεξιά κόμματα τα οποία αναμιγνύουν τον καπιταλισμό με τον κολεκτιβισμό. Όταν έχουμε να κάνουμε με κεντροδεξιές κυβερνήσεις που συντηρούν έναν μεγάλο δημόσιο τομέα, ακολουθούν πολιτική υψηλών φόρων, υποστηρίζουν το κράτος πρόνοιας, δαπανούν πολλούς πόρους για στρατιωτικούς σκοπούς, και προβαίνουν σε ποικίλες ρυθμίσεις της οικονομικής δραστηριότητας, τότε οι οικονομικές αποτυχίες και κρίσεις στις οποίες οδηγούνται δεν πρέπει να αποδίδονται στον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς (αφού αυτές οι κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το πρότυπο της ελεύθερης αγοράς), αλλά πρέπει να αποδίδονται στην αναποτελεσματικότητα των οικονομικών λειτουργιών του κράτους. Συνοπτικά, μπορούμε να πούμε το εξής: οι κεντροαριστεροί θέλουν το κράτος να συμπεριφέρεται σαν την τυπική φροντιστική μαμά, οι κεντροδεξιοί θέλουν το κράτος να συμπεριφέρεται σαν τον τυπικό οργανωτικό μπαμπά, ενώ οι γνήσιοι υποστηρικτές της πολιτικής οικονομίας της ελευθερίας θέλουν το κράτος να αντιμετωπίζει τους πολίτες ως ενήλικα πρόσωπα (βλ. Θ. Διαμαντόπουλος, Κόμματα και Κομματικά Συστήματα, Εξάντας, Αθήνα, 1989, και M. Maor, Political Parties and Party Systems, Taylor and Francis, London, 1997).
Α. Το δόγμα της δίκαιης τιμής και η εργατική θεωρία της αξίας:
Η σοσιαλιστική σκέψη διέπεται από μια μεσαιωνικής υφής έννοια ‘δίκαιης τιμής’. Όπως οι σχολαστικοί θεολόγοι του Μεσαίωνα θεωρούσαν ότι οι γενικές έννοιες τις οποίες οι ίδιοι διατύπωναν προέρχονται από τον Θεό και προσδιορίζουν την πραγματικότητα, έτσι και οι σοσιαλιστές θεωρούν ότι υπάρχει μια εγγενής (σαν να έχει δοθεί από τον Θεό, δηλαδή) τιμή για κάθε οικονομικό αγαθό, ανεξάρτητα από τη βούληση, τις ανάγκες και την επιθυμία των ανθρώπων, δηλαδή ανεξάρτητα από την προσφορά και τη ζήτηση. Στη βιομηχανική εποχή, οι σοσιαλιστές υποστήριξαν, ειδικότερα, ότι η αξία ενός αγαθού ισούται με το εργατικό κόστος που δαπανήθηκε για να παραχθεί, δηλαδή με την αξία του χρόνου των εργαζομένων. Αυτή η άποψη ονομάζεται εργατική θεωρία της αξίας (labor theory of value) και πάσχει από τα ακόλουθα ελαττώματα:
(α) δεν λαμβάνει υπόψη της ότι η συσσώρευση του κεφαλαίου απαιτεί αναστολή ενός μέρους της κατανάλωσης, και γι’ αυτό, αναπόφευκτα, το κεφάλαιο απαιτεί μια πρόσθετη αμοιβή, πέρα και πάνω από την αμοιβή της εργασίας, ώστε έτσι η ωφέλεια από τη συσσώρευση του κεφαλαίου να καλύπτει τη στέρηση της ωφέλειας που υφίσταται ο κάτοχος του κεφαλαίου που αναστέλλει την κατανάλωση χάριν της κεφαλαιακής συσσώρευσης·
(β) κάνει την εσφαλμένη υπόθεση ότι η εργασία που απασχολείται στην παραγωγική διαδικασία είναι ομοιογενής (αυτό είναι λάθος, διότι, λ.χ. οι αντιλήψεις, οι ανάγκες, οι απαιτήσεις και τα συμφέροντα ενός αγροτικού εργάτη, ενός υπαλλήλου εμπορικής επιχείρησης κι ενός πανεπιστημιακού καθηγητή διαφέρουν μεταξύ τους)• (γ) αγνοεί την υποκειμενικότητα των συνειδησιακών καταστάσεων η οποία συνεπάγεται ότι οι οικονομικές αξίες είναι υποκειμενικό ζήτημα·
(δ) δεν λαμβάνει υπόψη της την επίδραση της ζήτησης επάνω στις σχετικές τιμές των οικονομικών αγαθών (βλ. R.L. Meek, Studies in the Labour Theory of Value, Lawrence & Wishart, London, 1973).
Η πολιτική οικονομία της ελευθερίας αντιπαραθέτει στην εργατική θεωρία της αξίας την υποκειμενική θεωρία της αξίας, σύμφωνα με την οποία η οικονομική αξία δεν προσδιορίζεται τόσο από το κόστος όσο από τις υποκειμενικές προτιμήσεις των αγοραστών και την προσφερόμενη ποσότητα του δεδομένου αγαθού. Τα ακόλουθα παραδείγματα αποδεικνύουν με απλό τρόπο ότι η οικονομική αξία δεν αποτελεί απλή συνέπεια του εργατικού κόστους: (α) όσο πολύς χρόνος κι αν δαπανηθεί για να παραχθούν πίτες από λάσπη, δεν αξίζουν τίποτε, και (β) ένα φρέσκο μπουκάλι κρασί αποκτά επιπλέον αξία απλώς και μόνο με το να παλαιώνεται.
Β. Η θεωρία της εκμετάλλευσης:
Η θεωρία της εκμετάλλευσης επιχειρεί να δείξει ότι μια κοινωνική τάξη εκμεταλλεύεται κάποια άλλη. Σύμφωνα με τον σοσιαλισμό, η κεφαλαιοκρατική τάξη εκμεταλλεύεται την προλεταριακή τάξη. Οι περισσότερες διατυπώσεις της θεωρίας της εκμετάλλευσης βασίζονται στην απαρχαιωμένη και εσφαλμένη εργατική θεωρία της αξίας και συνεπώς καθίστανται αυτομάτως, για τους αντιστοίχους λόγους, το ίδιο απαρχαιωμένες και εσφαλμένες. Ωστόσο, άλλοι σοσιαλιστές, που έχουν αναγνωρίσει τα σφάλματα της εργατικής θεωρίας της αξίας, διατυπώνουν μια θεωρία της εκμετάλλευσης βασισμένη στην ανισότητα της διαπραγματευτικής θέσης μεταξύ κεφαλαιοκρατών και προλεταρίων, ή μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Ενώ αυτή η τελευταία εκδοχή της θεωρίας της εκμετάλλευσης μπορεί να εξηγήσει ορισμένα φαινόμενα που προκύπτουν στο πλαίσιο οικονομικών διαπραγματεύσεων, ωστόσο, αποφεύγει να θέσει ένα σημαντικό ζήτημα, δηλαδή το εάν η οικονομική διαπραγμάτευση είναι οικειοθελής. Εάν η συμφωνία στην οποία καταλήγει η οικονομική διαπραγμάτευση μεταξύ κεφαλαιοκρατών και προλεταρίων είναι ελεύθερη και προαιρετική, τότε δεν αποδεικνύεται ότι η πρώτη τάξη εκμεταλλεύεται τη δεύτερη.
Επίσης, ο Αυστριακός οικονομολόγος Ευγένιος Ρίτερ φον Μπεμ-Μπαβέρκ (Eugen Ritter von Böhm-Bawerk, 1851-1914), στο φημισμένο σύγγραμμά του Κεφάλαιο και Τόκος, ανέτρεψε το σκεπτικό της μαρξιστικής θεωρίας της εκμετάλλευσης επισημαίνοντας ότι οι καπιταλιστές δεν εκμεταλλεύονται τους εργάτες, αλλά, στην πραγματικότητα, βοηθούν τους εργαζομένους με το να τους παρέχουν ένα εισόδημα πριν εισπραχθεί το εισόδημα που θα προκύψει από την πώληση των αγαθών που παράγουν με την εργασία τους οι εργαζόμενοι (βλ. E.R. von Böhm-Bawerk, Capital and Interest, trans. W.A. Smart, Macmillan Co., London, 1890). Οι εργαζόμενοι αμείβονται κυρίως με βάση την τρέχουσα αξία του οποιουδήποτε προβλεπομένου οικονομικού αποτελέσματος της εργασίας, ενώ οι καπιταλιστές αμείβονται με βάση το πραγματοποιημένο στο μέλλον οικονομικό αποτέλεσμα της εργασίας. Με άλλα λόγια, ο Μπεμ-Μπαβέρκ επεσήμανε ότι, όταν ο Μαρξ διατύπωσε τη θεωρία της εκμετάλλευσης, δεν έλαβε υπόψη του τη διάσταση του χρόνου, κι ότι η αναδιανομή του κεφαλαίου υπέρ των εργαζομένων θα υπονόμευε τη σημασία του επιτοκίου ως εργαλείο άσκησης νομισματικής πολιτικής. Επίσης, η αμοιβή των εργαζομένων όχι μόνο με μισθό αλλά και με προγράμματα συμμετοχής στα κέρδη της επιχείρησης, όπως συμβαίνει σε πολλές εταιρείες του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, καθώς και η τεράστια διάχυση της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου μέσω των κεφαλαιαγορών (στον βαθμό που λειτουργούν αποτελεσματικά) αποδυναμώνουν τον απόλυτο χαρακτήρα της διάκρισης μεταξύ καπιταλιστών και εργατικής τάξης και διαψεύδουν ακόμη περισσότερο τη σοσιαλιστική θεωρία της εκμετάλλευσης.
Γ. Άρνηση του προβλήματος της έλλειψης:
Οι ουτοπικοί σοσιαλιστές αγνοούν το πρόβλημα της οικονομικής έλλειψης. Αντίθετα, στην πολιτική οικονομία της ελευθερίας, ο σκοπός της διαχείρισης της οικονομικής περιουσίας είναι η διαχείριση του προβλήματος της έλλειψης, δηλαδή του γεγονότος ότι οι επιθυμίες του ανθρώπου ξεπερνούν τα διαθέσιμα αγαθά. Η έλλειψη δεν είναι αποτέλεσμα του συστήματος της ιδιωτικής περιουσίας, αλλά, αντίθετα, η ιδιωτική περιουσία είναι ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της έλλειψης.
Αυτό που διαφοροποιεί την ιδιωτική περιουσία από την κοινή περιουσία (κοινοκτημοσύνη) είναι ότι η πρώτη πρέπει να γίνει κατανοητή ως το δικαίωμα αποκλεισμού (κάποιων από τη χρήση της δεδομένης περιουσίας) ενώ η δεύτερη πρέπει να γίνει κατανοητή ως το δικαίωμα του μη αποκλεισμού (βλ. C.B. Macpherson, Democratic Theory, Clarendon Press, Oxford, 1973). Βεβαίως, εκείνοι που είναι εφοδιασμένοι με δικαιώματα κοινής περιουσίας μπορεί να είναι σε θέση να αποκλείουν από τη χρήση της δεδομένης κοινής περιουσίας όσους δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα κοινής περιουσίας. Επίσης, η χρήση της δημόσιας περιουσίας είναι διαθέσιμη σε καθέναν υπό τον όρο ότι αυτός θα είναι μέλος του αντίστοιχου ‘δημοσίου’.
Στην περίπτωση της ιδιωτικής περιουσίας, η περιουσία εκφράζει την ατομικότητα του ανθρώπου και θέτει προστατευτικά όρια γύρω από κάθε πρόσωπο. Έτσι, το δικαίωμα αποκλεισμού, με το οποίο είναι άρρηκτα συνυφασμένη η ιδιωτική περιουσία, έχει έναν βαθιά ελευθερόφρονα και ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Το δικαίωμα χρήσης μιας περιουσίας απαιτεί να έχει προηγουμένως επιτραπεί η χρήση της από τον ιδιοκτήτη, δωρεάν ή κατόπιν κάποιας οικονομικής συμφωνίας στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς (π.χ. ενοικίαση, πώληση, κ.ο.κ.). Επίσης, η ιδιωτική περιουσία καθιστά κάθε άνθρωπο υπεύθυνο προσωπικά για τη διαχείριση της ζωής του και τον ασκεί στον ορθολογισμό.
Η κοινή περιουσία επίσης απαιτεί κάποιες ορθολογικές διαδικασίες διαχείρισής της, έστω κι αν αυτές οι διαδικασίες δεν είναι εκείνες της ελεύθερης αγοράς. Σε αντίθεση προς τις εντυπώσεις που καλλιεργεί η σοσιαλιστική προπαγάνδα στις μάζες, το δικαίωμα μη αποκλεισμού από τη χρήση μιας περιουσίας δεν ταυτίζεται με τη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτήν την περιουσία. Για παράδειγμα, καθένας μπορεί να έχει το δικαίωμα να καθίσει σε μια θέση σ’ ένα δημόσιο πάρκο, αλλά δεν μπορούν όλοι να ασκήσουν αυτό το δικαίωμά τους συγχρόνως. Γι’ αυτό, εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η ιδιωτική περιουσία είναι ανεπιθύμητη πρέπει να διευκρινίσουν εναλλακτικές μεθόδους κατανομής της πρόσβασης στα αγαθά, ειδικά στους παραγωγικούς συντελεστές (έδαφος, κεφάλαιο, εργασία) και να δείξουν ότι οι αποκλεισμοί που ισχύουν υπό το καθεστώς της ελεύθερης αγοράς της ιδιωτικής περιουσίας δεν θα αναπαραχθούν από αυτές τις εναλλακτικές μεθόδους. Τελικώς, ακριβώς λόγω του δεδομένου προβλήματος της έλλειψης, ο περιορισμός του ιδιοκτησιακού δικαιώματος δεν σημαίνει ανάλογο περιορισμό του αποκλεισμού από τη χρήση περιουσίας, αλλά σημαίνει ότι η κατανομή των δικαιωμάτων χρήσης περιουσίας δεν καθορίζονται από την ελεύθερη αγορά αλλά από μια δημόσια γραφειοκρατία, και άρα μεταφέρει εξουσία από την κοινωνία στους πολιτικούς άρχοντες.
Όπως έχει παρατηρήσει ο Αυστριακός νομπελίστας οικονομολόγος Φρίντριχ Χάγιεκ (Friedrich von Hayek, 1899-1992), ακόμη κι όταν η ρύθμιση της οικονομίας αποσκοπεί στην ισότητα, καταλήγει μόνο σε μια επισήμως επιβεβλημένη (δηλαδή θεσμοθετημένη) ανισότητα, διότι η νέα ιεραρχική τάξη που διαμορφώνεται (προς αντικατάσταση της ιεραρχικής τάξης που αναδύεται κάθε φορά αυθόρμητα από την ελεύθερη αγορά) αποτελεί απλώς έναν αυταρχικό προσδιορισμό της κοινωνικής θέσης (status) κάθε ατόμου (βλ. N.P. Barry, Hayek’s Social and Economic Philosophy, Macmillan, London, 1979).
Δ. Η ανθρώπινη δραστηριότητα και παραγωγή υπόκεινται σε κεντρικό σχεδιασμό:
Σύμφωνα με την επιστήμη της πολυπλοκότητας, το μέλλον δεν είναι δεδομένο και η τάξη αναδύεται από το χάος. Οι υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς και οι επιστήμονες της πολυπλοκότητας βλέπουν, ζουν, παρακολουθούν και προσπαθούν (όσο μπορούν και όπως μπορούν) να καταλάβουν τον δυναμικό και δημιουργικό χαρακτήρα των πολύπλοκων συστημάτων. Γνωρίζουν ότι οι προθέσεις αυτών που δρουν δεν καθορίζουν νομοτελειακά το αποτέλεσμα της δράσης τους διότι υπάρχει ο χαοτικός παράγων. Γι’ αυτό, χωρίς να παύουν ποτέ να προσπαθούν και να ερευνούν, σέβονται τον κόσμο και απορρίπτουν όλα τα μεγάλα κρατικά σχέδια διότι, λόγω της απροσδιοριστίας που χαρακτηρίζει τον κόσμο, τα μεγάλα κρατικά σχέδια ενέχουν μεγάλους κινδύνους πρόκλησης μεγάλων κοινωνικών ζημιών. Είναι, λοιπόν, ταπεινοί και ευέλικτοι, διότι έχουν υπόψη τους την απροσδιοριστία του μέλλοντος. Αντίθετα, υπάρχουν πολιτικοί στοχαστές οι οποίοι έχουν προαποφασίσει την τύχη του κόσμου, δηλαδή επιχειρούν να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους. Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτών των πολιτικών είναι οι Αριστεροί και οι Φασίστες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον κόσμο σαν το πεδίο εφαρμογής των θεωρητικών κατασκευών τους. Γενικώς, πολλοί κρατιστές έχουν αναπτύξει σχέδια και προγράμματα για να μετασχηματίσουν την κοινωνία σύμφωνα με ένα δικό τους όραμα για την κοινότητα και το «ευ ζην». Όλοι αυτοί επιδιώκουν να επιβάλουν ένα εξουσιαστικό τεχνοκρατικό δόγμα, διότι δρουν εκκινώντας από τη θέση ότι γνωρίζουν και μπορούν να προσδιορίσουν το μέλλον ντετερμινιστικά. Γι’ αυτό, θεσμοθετούν κεντρικές οικονομικές ρυθμίσεις, επιδιώκοντας να ρυθμίσουν τον οικονομικό και σε μεγάλη έκταση και τον προσωπικό βίο των όλων των προσώπων της κοινωνίας που εξουσιάζουν.
Όμως το χάος έρχεται, αργά ή γρήγορα, να διαψεύσει τα σχέδια των κρατιστών. Αυτές είναι λ.χ. οι περιπτώσεις στις οποίες: οι θεσμοί του κράτους πρόνοιας χρεοκοπούν και γίνονται πηγές σπατάλης και καταβροχθίζουν όλο και περισσότερους οικονομικούς πόρους (με τις μορφές της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών σε κρατικά ασφαλιστικά ταμεία), οι κρατικές ρυθμίσεις της οικονομίας που γίνονται χάριν της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής προόδου εκπίπτουν σε αναποτελεσματικές γραφειοκρατικές δομές και διαφθορά, και ο επεκτατισμός της πολιτικής εξουσίας του κράτους καταλήγει σε αυταρχισμό και ολοκληρωτισμό.-


Σημείωση:  οι  ψυχίατροι  της  CIA  έχουν  βέβαια  πιο  εμπεριστατωμένα  ψυχιατρικά  δεδομένα  τόσο  για  τον  Τσίπρα,  όσον  και  για  τους  άλλους  «έλληνες  πολιτικούς»  που  ρήμαξαν  τον  ελληνικό  λαό.


ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ