Στις 8:01 π.μ. Κυριακή, 2 Απριλίου 2017, ο/
Το νόημα της ζωής στην μπόρα φαίνεται
Καμιά φορά σκέφτομαι με ηρεμία και χωρίς πάθος και
ετσι βλέπω κάπως διαφορετικά: Όταν το δάσος της κοινωνίας “ξεραθεί,” μόνο μια
σπίθα χρειάζεται για να καεί ολόκληρο… Και μετά, ως διά μαγείας ξαναφυτρώνει
γερό και ολοπράσινο.
Δεν είναι και κρυφό ότι σχεδόν ολόκληρη η
παγκόσμια κοινωνία έχει τώρα αποξηραθεί ηθικά και οικονομοκά. Τώρα πια μόνο μια
σπίθα χρειάζεται για να γίνει τεράστιος πόλεμος.
Πολλοί από μας γράφουμε με απόγνωση και
περιγράφουμε την όλη κατάντια της τωρινής κοινωνίας.
Τελευταία, αν και επιθυμώ την ειρήνη, έχω
μεταπολεμικές εικόνες στο μυαλό μου. Και έτσι έχω κάνει μια αρχική προσπάθεια
να συλλέξω τα μαθήματα του παρελθόντος με την ελπίδα να εφαρμοστούν
μεταπολεμικά ώστε να δημιουργηθεί ένα πιο επιτυχεμένο σύστημα αγωγής.
Δεν είμαι απαισιόδοξος αλλα τείνω να σκέφτομαι
διαχρονικά και προληπτικά. Ήδη άρχισα να μαζεύω πληροφορίες για μια προσπάθεια
Αγωγής του Ελληνα Πολίτη, που είναι τώρα πια απίθανο να χρησιμοποιηθεί γιατί,
από αποπλάνηση, το πνευματικό δάσος ως επί το πλείστον το αφίσαμε να ξεραθεί.
Από όσους επιζήσουν την "μεγάλη
πυρκαγιά" η τη "μεγάλη πλημμύρα", ελπίζω να βρεθούν μερικοί
Έλληνες να εφαρμόσουν κάποιας μορφής εμπειρικής σοφίας για το καλό όλου του
μεταπολεμικού κόσμου.
Και αν και δεν έχω και πολύ ακολουθήσει
θρησκευτικούς κανόνες και διατυπώσεις, η κοσμοθεωρία μου έχει τώρα σχεδόν
αποκλειστικά παρεκκλίνει προς τα “πνευματικά” θέματα με το αποτέλεσμα ν’
αποκτήσω μια όραση πολύ πιο καθαρή και με μεγαλύτερη προοπτική.
Το θεωρώ ένα χάρισμα και ευλογία. Και τώρα αναγνωρίζω ότι υπάρχει ένα μεγάλο
ποσοστό ανθρώπων που ή η βρίσκονται συνειδησιακά σε τέτοιο
επίπεδο. Και από αυτή τη σκοπιά τα πράματα φαίνονται πολύ πιο διαφορετικά, όπως
από την κορφή του βουνού και πιο πάνω από τα σύννεφα. Εδώ υπάρχει λιακάδα
παρόλον ότι πιο κάτω, μια φοβερή μπόρα προσπαθεί να ξεπλύσει την βρώμα… Ίσως να
χρειάζεται να γίνει μια τεράστια βιβλική πλημμύρα παρά μια πυρκαγιά…
Και λέω να μην χάνω την ενέργεια μου
σκουπίζοντας το καρτερίμι, αφού σχεδόν όλα στη ζωή φαίνονται να γίνονται
αυτόματα: Και η πυρκαγιά, και μπόρα και η λιακάδα! Αν επιθυμώ λιακάδα
χρειάζεται να πάρω το μονοπάτι του βουνού… και όποιος ακολουθήσει καλώς έχει. Ότι
είναι να γίνει, θα γίνει… Αν διαθέτουμε κάπια ελευθερία στη ζωη είναι στο πως
αντιδρούμε…
Και φαίνεται ότι το νόημα της ζωής είναι
στην αλήθεια πολύ παράδοξο (όπως είναι και όλες οι σοφές αλήθειες:
όχι σύμφωνα με τη Λογική). Το ζητούμενο σ’αυτή την παράδοξη και σύντομη ζωή
φαίνεται να είναι η ποιότητα των μεταξύ μας σχέσεων. Ο “συνδετικός
κρίκος,” η μυστήρια δυναμική ενέργεια που παραδόξως τα συνδέει όλα,
την λέμε Αγάπη...
Έτσι λοιπόν, φαίνεται οτι η μόνη θετική ενέργεια
που μας παραμένει (σαν ευκαιρία), είναι να ενώσουμε τα χέρια και μαζί να πάρουμε, με ελπίδα και
εμπιστοσύνη, το μονοπάτι προς την κορφή του βουνού, πάνω από τα μαύρα σύννεφα… "Παράδοξον μεν, αληθινόν δε"
Λ.
================================================
Subject: ΑΙΓΙΝΗΤΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ, ΑΡΘΡΟ 326
Date: April 1, 2017
|
Για γέλια,
αλλά και πολύ κλάμα... 326 1/4/17
|
Βλέποντας και ακούγοντας τις απαντήσεις αυτών των νέων, αλλά και
από μεγαλύτερους που δεν γνωρίζουν πως ο
Μεταξάς δεν υπήρχε το 1821, σε πιάνει θλίψη και απογοήτευση. ΕΔΩ https://m.youtube.com/watch?v=iI4W5FxOsOA
Αυτά να τα βλέπουν όλοι αυτοί που έχουν αναλάβει την μόρφωση και
την διαπαιδαγώγηση των νέων και να σκεφτούν το έγκλημα που έχουν κάνει εις
βάρος της νεολαίας και εις βάρος της πατρίδας. Η ηλικία τους είναι τέτοια, που
ένα έρμο Λύκειο πρέπει να το έχουν τελειώσει. Τι διάολο γράμματα τους μάθανε
και βγήκανε τέτοια ντουβάρια αυτά τα παιδιά; Έχουνε χάσει την τσίπα τους
διδάσκοντες και διδασκόμενοι και βγαίνουν ξεδιάντροπα και δίνουν τέτοιες
απαντήσεις; Την παιδεία που διευρύνει και αναβαθμίζει το πνεύμα δεν μπορούν να
την μεταδώσουν στους μαθητές γιατί πολύ απλά δεν την διαθέτουν. Όλοι αυτοί αύριο
θα κληθούν να επιλέξουν τους πολιτικούς που θα κυβερνήσουν την χώρα. Με ποιές
γνώσεις, με ποιά κριτήρια; Θα ήταν όμως άδικο να κατακρίνω μόνο τους νέους όταν
ακεραία την ευθύνη φέρουν οι πολιτικοί ταγοί αυτής της χώρας. Εκτός από το
έγκλημα της καταργήσεως του πολυτονικού και της ορθογραφίας, της καταργήσεως
των αρχαίων ελληνικών, της αλλοίωσης της ιστορίας, την δαιμονοποίηση της αριστείας, της
ραστώνης και όχι της άμιλλας, τώρα έχουμε και την κατάργηση της αξιολόγησης της
διαγωγής στα σχολεία ως αναχρονιστικό μέσον νουθεσίας των μαθητών. Να έχουν
πλέον την δυνατότητα οι μαθητές ατιμώρητοι να σπάζουν τα θρανία για να μην
κάνουν μάθημα, να χτίζουν τον διευθυντή του σχολείου στο γραφείο του και να
πετάνε βόμβες μολότοφ για πλάκα. Φτάσανε οι ξετσίπωτοι να υποστηρίζουν πως η ομοφυλοφιλία και η
παιδοφιλία δεν είναι διαστροφή αλλά αναπηρία. Έ από κει και πέρα τι μπορεί να
περιμένει ο Έλληνας πολίτης από μιας τέτοιας ποιότητας κυβέρνηση και
αντιπολίτευση.
Όσο πέφτει το επίπεδο της παιδείας, τόσο πέφτει και το επίπεδο της
κοινωνίας και όσο πέφτει το επίπεδο της κοινωνίας όλο και περισσότερο πέφτει
των πολιτικών που επιλέγει. Πρωθυπουργοί που έχουνε μεγαλώσει μέσα στον πλούτο
που τους προσέφεραν τα τζάκια των οικογενειών τους που δεν έχουνε
δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, παρουσιάζονται σαν σωτήρες της φτωχολογιάς και ο
λαός τους πιστεύει. Ο απαίδευτος λαός εμπιστεύεται και λατρεύει τον κάθε
τυχάρπαστο που θα του υποσχεθεί μερικά ευρώ ή απαλλαγές από την εφορία όπως
είδαμε πρόσφατα με τον Αρτέμη Σώρρα. Το χάος και η
ανθρώπινη βλακεία δεν έχουν όρια !
Συνδικαλιστές, αφισοκολλητές, σάλιαγκοι που αναρριχώνται με το
γλείψιμο και με τα κέρατά τους, τούς βλέπουμε σα λέτσους με ένα σακίδιο στην
πλάτη να παριστάνουν τους βουλευτές και να πηγαίνουν στη Βουλή με σαγιονάρες.
Αυτοί οι άνθρωποι φιλοδοξούν να κάνουν την παιδεία μας καλλίτερη και τα
αποτελέσματα τα βλέπουμε.
Άντε να δούμε τι άλλο θα σκαρφιστούν να συμπληρώσουν στο
καταστροφικό έργο των προηγούμενων, όλοι αυτοί οι ιδεοληπτικοί αναθεωρητές
πράκτορες ξένων συμφερόντων, καταστροφείς της ελληνικής νεολαίας.
Μεταρρυθμίσεις και ξανά μανάμ μεταρρυθμίσεις και κάθε φορά
υποβαθμίζουνε την παιδεία όλο και περισσότερο. Πρόκειται για εθνική
ιλαροτραγωδία γιατί όλοι γνωρίζουν πως κάθε «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» είναι
τραγικά εφήμερη και αναποτελεσματική. Πολλά ελληνόπουλα για να αποφύγουν την
κουρελαρία των ελληνικών πανεπιστημίων και την υποβαθμισμένη παιδεία που
προσφέρουν, καταφεύγουν σε ξένα πανεπιστήμια για να μορφωθούν. Μαζί όμως με την
μόρφωση που παίρνουν από ξένους καθηγητές, μπολιάζονται χωρίς να το καταλάβουν
από την πολυπολιτισμικότητα και επηρεάζονται από την Νέα Τάξη Πραγμάτων και
ιδεών περί παγκοσμιοποίησης και εάν γυρίσουν πίσω, γυρίζουν σα νερωμένο κρασί.
Χάνουν την σπιρτάδα και το ενδιαφέρον για τον τόπο τους και
προσπαθούν να μεταλαμπαδεύσουν ξένες θεωρίες που τις θεωρούν μοντέρνες στα
ελληνόπουλα που τα αφελληνίζουν και τα στέλνουν μισθοφόρους σε άλλη γη και σ'
άλλα μέρη για να δούν μια άσπρη μέρα .
Θεόφιλος Αιγινήτης - ζωγράφος,
συγγραφέας.
