Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

 Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι, από τον φυσικό και τον γραπτό νόμο, να μεριμνούν για τη διατροφή, την ανατροφή και τη γενικότερη φροντίδα των παιδιών τους. Στις υποχρεώσεις αυτές περιλαμβάνονται η φροντίδα για τις σπουδές τους και η επαγγελματική τους αποκατάσταση, μέχρι να ενηλικιωθούν και να μπορέσουν να σταθούν στα δικά τους πόδια.

Βέβαια, οι περισσότεροι γονείς συνεχίζουν να συμβουλεύουν τα παιδιά τους ακόμη και όταν γεράσουν. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντοτε σωστό· συχνά αποτελεί υπερβολή και παρέμβαση στην προσωπική τους ζωή.

Ορισμένα παιδιά παίρνουν τον στραβό δρόμο, επειδή οι γονείς τους είτε αδιαφόρησαν είτε δεν είχαν την ικανότητα ή την απαραίτητη μόρφωση να τα καθοδηγήσουν σωστά. Υπάρχουν, δυστυχώς, και γονείς που με τη δική τους συμπεριφορά δίνουν κακό παράδειγμα.

Βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες σκηνές απείρου κάλλους: παιδιά να μαχαιρώνονται, να κλωτσούν το ένα το άλλο και να καταλήγουν στα νοσοκομεία. Και στην εποχή μου υπήρχαν φιλονικίες μεταξύ των νέων, αλλά σήμερα το φαινόμενο φαίνεται να έχει πάρει διαστάσεις ωμής βίας.

Το παιδί μοιάζει με το νεαρό δενδράκι που, όταν το λυγίσει ο άνεμος, χρειάζεται κάποιο στήριγμα για να επανέλθει στην όρθια θέση του. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος κάποια μέρα να σπάσει.

Αυτόν τον ρόλο οφείλουν να αναλαμβάνουν οι γονείς. Να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με τα παιδιά τους, ακόμη και για τα πιο προσωπικά ζητήματα, όπως οι ερωτικές τους σχέσεις, ώστε να μπορούν να τα στηρίξουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Η αδιαφορία για τα παιδιά δεν αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών. Τη συναντάμε και σε εύπορους γονείς, οι οποίοι, εξαιτίας των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων, αφήνουν την ανατροφή των παιδιών τους σε τρίτους: νταντάδες, δασκάλους, σχολεία και άλλους. Η οικονομική άνεση δεν υποκαθιστά την προσωπική παρουσία και τη γονική ευθύνη.

Υπάρχουν, όμως, και γονείς που φτάνουν στο άλλο άκρο: υπερπροστατεύουν τα παιδιά τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε περιορίζουν την ελευθερία τους και καταπνίγουν την προσωπικότητά τους.

Και οι δύο ακραίες συμπεριφορές, τόσο η παραμέληση όσο και η υπερπροστασία, είναι επιζήμιες.

Στην πρώτη περίπτωση, τα παιδιά κινδυνεύουν να παραμελήσουν τις σπουδές τους, να στραφούν στο αλκοόλ, στις ανεξέλεγκτες διασκεδάσεις, στην αργολεσχία και στη χαρτοπαιξία, φτάνοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και στα ναρκωτικά ή στην πορνεία για επιβίωση.

Στη δεύτερη περίπτωση, οι υπερπροστατευτικοί γονείς διαμορφώνουν παιδιά άβουλα, στερώντας τους την πρωτοβουλία και την αυτοπεποίθηση. Δεν τα αφήνουν να βγουν στην κοινωνία, να αγωνιστούν, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να αντιμετωπίσουν δυσκολίες, ακόμη και να αποτύχουν και να ξανασηκωθούν.

Κι όμως, μέσα από τις δοκιμασίες, τις αποτυχίες και τις προσπάθειες αποκτάται η εμπειρία. Η επιτυχία που κατακτά κανείς με τις δικές του δυνάμεις έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί αποτελεί προσωπικό του επίτευγμα.

Οι γονείς δεν πρέπει να μετατρέπουν τα παιδιά τους σε εξαρτημένα πλάσματα, που ακολουθούν άβουλα τα δικά τους βήματα, σαν πιστά σκυλάκια. Οφείλουν να τους δίνουν χώρο να σκέφτονται, να αποφασίζουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να χαράζουν τη δική τους πορεία.

Βέβαια, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό για να δίνει αλάνθαστες συμβουλές. Από τα βιώματα, όμως, μιας ζωής σχεδόν ενός αιώνα, έχω αποκομίσει ορισμένα συμπεράσματα, τα οποία μοιράζομαι με όσους με συμβουλεύονται μέσω του διαδικτύου.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, με τις αστραπιαίες αλλαγές, τις γεωπολιτικές ανατροπές και την τεχνολογική φρενίτιδα που μεταβάλλει τα πάντα μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κανένας γονέας δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα διαμορφωθεί η ζωή του παιδιού του μέσα στα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη θα δυσκολευόταν να δώσει μια αξιόπιστη απάντηση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το χρέος των γονέων δεν είναι να  συμβουλεύουν εκ των προτέρων τα  παιδιά τους,   ώστε να μπορούν να τον χαράξουν μόνα τους την πορεία της εξ΄έλιξης τους.

Ούτε εγκατάλειψη ούτε ασφυκτική προστασία. Αγάπη, διάλογος, καθοδήγηση και ελευθερία με υπευθυνότητα.

Γιατί ο πραγματικός στόχος της ανατροφής δεν είναι να κρατάμε τα παιδιά μας για πάντα κάτω από τις φτερούγες μας, αλλά να τα βοηθήσουμε να ανοίξουν τα δικά τους φτερά και να πετάξουν με τις δικές τους δυνάμεις..  Όπως πράττουν όλα στο ζωικό βασίλειο  της φύσεως.  (18/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org