"Καημένη  Ελλάδα τόσο δηλητήριο που σε ποτίζουν  δεν αποθνήσκεις και ουδείς ανά τους αιώνεςεύρε το μυστικό φάρμακο της αντοχής σου" 

Εισερχόμενα

Δημήτρης Βόγγολης

Σάβ 28 Μαρ, 5:23 μ.μ. (πριν από 2 ημέρες)
προς κρυφή κοιν.: εγώ

"Καημένη  Ελλάδα τόσο δηλητήριο που σε ποτίζουν  δεν αποθνήσκεις και ουδείς ανά τους αιώνες εύρε το μυστικό φάρμακο της αντοχής σου"

 

Το «1821» δεν είναι αριθμός. Γι’ αυτό, όταν η χρονολογία αυτή παραμορφώνεται σε 1981 —έστω και στιγμιαία— δεν πληγώνεται η ακρίβεια, αλλά η ιερότητα. Το λάθος δεν γίνεται αντιληπτό ως ανθρώπινη αδυναμία, αλλά ως διατάραξη ενός τελετουργικού που δεν ανήκει στο άτομο, αλλά στο σύνολο.

Υπάρχουν στιγμές στη δημόσια ζωή όπου ένα μικρό λάθος φωτίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Ένα σαρδάμ, μια λεκτική ολίσθηση, μπορεί να λειτουργήσει σαν ρωγμή μέσα από την οποία διακρίνουμε όχι την αδυναμία ενός ανθρώπου, αλλά την ευθραυστότητα της συλλογικής μας μνήμης.

Το 21 Είναι αρχή, ρίζα, πυρήνας ταυτότητας.

Είναι το σημείο όπου η Ιστορία συναντά την αυτοσυνειδησία ενός λαού.

Κάθε έθνος στηρίζεται σε μια σειρά από τελετουργίες που ανανεώνουν την ύπαρξή του.

Δεν είναι απλώς επετείοι· είναι μηχανισμοί αυτογνωσίας.

Όταν ο θεσμικός φορέας της μνήμης σφάλει, το σφάλμα δεν αφορά τον ίδιο.

Αφορά τη συμβολική λειτουργία που προσωρινά διακόπτεται.

Είναι σαν να τρεμοπαίζει για μια στιγμή η φλόγα που κρατά ζωντανή την αφήγηση του Έθνους.

Ο λόγος, στις τελετουργικές στιγμές, δεν είναι εργαλείο επικοινωνίας.

Είναι φορέας νοήματος.

Κάθε λέξη, κάθε χρονολογία, κάθε σύμβολο λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν.

 

Γι’ αυτό το λάθος δεν ερμηνεύεται ως απλή γλωσσική αστοχία.

Ερμηνεύεται ως ρήγμα στη συνέχεια του νοήματος.

Και όμως — το λάθος είναι ανθρώπινο.

Η μνήμη, ακόμη και η πιο ιερή, περνά μέσα από ανθρώπινα στόματα.

Και τα ανθρώπινα στόματα τρέμουν, σφάλλουν, μπερδεύονται.

Ίσως, λοιπόν, το περιστατικό να μας υπενθυμίζει κάτι βαθύτερο:

ότι η Ιστορία δεν είναι άγαλμα, αλλά ζωντανή ύλη.

Και η ζωντανή ύλη έχει πάντα ρωγμές.

 

Το ερώτημα παραμένει

Δεν είναι αν «επιτρέπεται» να γίνει ένα λάθος.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:

Τι σημαίνει για εμάς ότι ένα τέτοιο λάθος μας ταράζει;

Η ταραχή μας δείχνει ότι το 1821 παραμένει ζωντανό.

Ότι δεν έχει γίνει μουσειακό έκθεμα.

Ότι εξακολουθεί να λειτουργεί ως ηθικός άξονας,

ως πνευματικό σημείο αναφοράς,

ως ρίζα που δεν θέλουμε να χαθεί μέσα στον θόρυβο του παρόντος.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα:

<Το μέλλον της πατρίδος δεν έρχεται μόνο του· το καλούμε με τις πράξεις μας>

Χαιρετώ ευγενικά

Δημήτρης Βόγγολης  τηλ.6944357378

Πρόεδρος Παγκόσμιας Ακαδημίας της Ρωμιοσύνης Ιερός Σύνδεσμος

 patris-hellas.gr 

ΑπάντησηΠροώθηση