12 O "ΦΛΟΓΟβόλος-13" ΤΗΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026
|  1:51 π.μ. (πριν από 15 ώρες) | Δεν μπορείτε να απαντήσετε με ένα emoji σε αυτό το μήνυμα Απάντηση Περισσότερα | ||
| ||||
0 ΕΚΤΑΚΤΟΣ " ΦΛΟΓΟβόλος-13" ΤΗΣ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026
Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία και ειδικότερα στους εορτάζοντες και εορτάζουσες
α.Το νέο άρθρο μου με τίτλο «Ο πόλεμος με το Ιράν και η μη χρήση πυρηνικών όπλων» , αρκετά τροποποιημένο σε σχέση με ένα ανάλογο άρθρο που είχαμε στείλει προχθές σε μερικούς μόνο αποδέκτες και μπορεί ελεύθερα, να δημοσιευθεί οπουδήποτε.
β.Το επισυναπτόμενο αξιόλογο άρθρο του Στρατηγού Σκαρβέλη Δημητρίου, Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και Ακαδημαϊκού με τίτλο ""ΙΔΡΥΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ" με κάποιες επισημάνσεις μου ,το οποίο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ" του "Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Αμυνας".
Ο πόλεμος με το Ιράν και η μη χρήση πυρηνικών όπλων» ,
Τα όρια των συμβατικών μέσων
Στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι τα συμβατικά μέσα δεν επαρκούν. Παρά την ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με την περιβόητη Μοσάντ, η σύγκρουση συνεχίζεται. Οι υπόγειες εγκαταστάσεις του Ιράν αντέχουν και παραμένουν λειτουργικές, η παραγωγή οπλισμού δεν έχει σταματήσει, ενώ οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ εξακολουθούν να αποτελούν ενεργό παράγοντα. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: τα συμβατικά μέσα έχουν όρια.
Το κρίσιμο ερώτημα των πυρηνικών όπλων
Σε αυτό το σημείο τίθεται ένα δύσκολο αλλά αναπόφευκτο ερώτημα: ποιο μέσο μπορεί να οδηγήσει ταχύτερα στον τερματισμό της σύγκρουσης;
Η χρήση πυρηνικών όπλων, ακόμη και περιορισμένης ισχύος, πρέπει να θεωρείται απαράδεκτη. Μια τέτοια εξέλιξη θα άνοιγε «τους ασκούς του Αιόλου», οδηγώντας σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση με απρόβλεπτες συνέπειες για την ανθρωπότητα, ακόμη και αν στοχεύονταν αποκλειστικά στρατιωτικές ή υπόγειες εγκαταστάσεις. Δεν υπάρχουν «μικρά» πυρηνικά όταν ανοίγει αυτή η πόρτα. Υπάρχει μόνο κλιμάκωση. Αποτελεί την αρχή μιας ανεξέλεγκτης αλυσίδας εξελίξεων. Η αποτροπή δεν μπορεί να στηρίζεται στην πραγματική χρήση τέτοιων όπλων, αλλά στην αποφυγή τους.
Στο δημόσιο διάλογο διατυπώνονται διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες προσεγγίσεις. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μορφή "ισορροπίας ισχύος", λειτουργώντας αποτρεπτικά. Άλλοι προχωρούν ακόμη περισσότερο, προτείνοντας την επιβολή αυστηρών τελεσιγράφων με τη χορήγηση συγκεκριμένου χρονικού περιθωρίου για παύση των εχθροπραξιών, με την απειλή χρήσης περιορισμένης ισχύος πυρηνικών όπλων εναντίον αποκλειστικά στρατιωτικών και υπόγειων εγκαταστάσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Η διεθνής ισορροπία
Χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Πακιστάν παρακολουθούν τις εξελίξεις χωρίς να επιδιώκουν άμεση εμπλοκή, καθώς μια γενικευμένη σύγκρουση θα ήταν καταστροφική για όλους. Δεν επεμβαίνουν όχι από αδυναμία, αλλά από υπολογισμό. Μια γενικευμένη σύγκρουση δεν θα έχει νικητές.
Ο ρόλος και τα όρια της διεθνούς κοινότητας
Η στάση της διεθνούς κοινότητας και ιδιαίτερα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Ο ΟΗΕ, του οποίου ο θεμελιώδης σκοπός είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, εμφανίζεται αδύναμος να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στη συγκεκριμένη κρίση. Η απραξία αυτή δεν οφείλεται σε έλλειψη θεσμικών εργαλείων, αλλά κυρίως στις δομικές αδυναμίες του συστήματος λήψης αποφάσεων και ειδικότερα στη λειτουργία του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το δικαίωμα βέτο των μονίμων Μελών, το οποίο θεσπίστηκε σε μια εντελώς διαφορετική ιστορική περίοδο, λειτουργεί πλέον συχνά ως παράγοντας ακινησίας. Όταν κρίσιμες αποφάσεις μπλοκάρονται επανειλημμένα, ο Οργανισμός αδυνατεί να ανταποκριθεί στον ρόλο του.
Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα ,εάν έχει έρθει η στιγμή για μια ουσιαστική αναθεώρηση του συστήματος αυτού. Η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του ΟΗΕ θα μπορούσε να εξεταστεί μέσα από τον περιορισμό ή ακόμη και την κατάργηση του βέτο, αντικαθιστώντας το με διαδικασίες αυξημένης πλειοψηφίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια τέτοια μεταρρύθμιση δεν είναι εύκολη, αλλά ενδεχομένως αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσει ο Οργανισμός να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις.
Το πραγματικό δίλημμα
Το πραγματικό λοιπόν δίλημμα δεν είναι αν θέλουμε ειρήνη — αυτό είναι αυτονόητο.Το δίλημμα είναι αν θα επιλέξουμε τον δύσκολο δρόμο της διαπραγμάτευσης ή τον καταστροφικό δρόμο της κλιμάκωσης.Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι τελειώνουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το ζήτημα είναι πόσο αργά φτάνουμε εκεί και με πόσο κόστος. Το ζητούμενο είναι να επιτευχθεί χωρίς να οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η άμεση προσέλευση σε διαπραγματεύσεις αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο. Ο πόλεμος αυτός έχει ήδη κοστίσει ακριβά και δεν πρέπει να επιτραπεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον.
Επίλογος
Η καθυστέρηση της λύσης του τερματισμού του άσκοπου πολέμου δεν είναι ουδέτερη ,είναι επιζήμια.
Η άμεση προσέλευση σε διαπραγματεύσεις δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι στρατηγική αναγκαιότητα.Το όριο είναι σαφές: η αποτροπή σταματά εκεί που αρχίζει ο πυρηνικός κίνδυνος. Και αυτό το όριο δεν πρέπει να ξεπεραστεί.Η διεθνής κοινότητα, και ιδιαίτερα οι θεσμοί που έχουν επιφορτιστεί με τη διατήρηση της ειρήνης, δεν μπορούν να παραμένουν θεατές. Η ενεργοποίηση αποτελεσματικών μηχανισμών παρέμβασης και η προσαρμογή τους στις σύγχρονες συνθήκες αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη.
Προσωπικά πιστεύω ,ότι οι επισημάνσεις του Στρατηγού -στο τέλος του άρθρου του-για την εξαγορά της θητείας και για την απαλλαγή των γυναικών είναι εντυπωσιακές και χρήζουν μελέτης από τον ΥΕΘΑ κύριο Δένδια Νικόλαο ή ακόμη και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Για την ιστορία του θέματος ο πρώτος στρατιωτικός που δημιούργησε στρατιωτική Σχολή ανωτέρου επιπέδου ήταν ο πρώσος Στρατάρχης Μόλτκε (φωτό) και γιαυτόν η
| 5:21 μ.μ. (πριν από 1 λεπτό) | Δεν μπορείτε να απαντήσετε με emoji σε μια ομάδα Απάντηση Περισσότερα | ||
| ||||
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου