Ετικέτες
Fwd: Σημεία των καιρών
| Κυρ 21 Δεκ, 12:11 μ.μ. (πριν από 1 ημέρα) | Λάβατε αυτό το μήνυμα μέσω κρυφής κοινοποίησης, επομένως δεν μπορείτε να απαντήσετε με ένα emoji Απάντηση Περισσότερα | ||
| ||||
Από: Δημήτρης Βόγγολης <vogdim36@gmail.com>
Date: Κυρ 21 Δεκ 2025 στις 12:03 μ.μ.
Subject: Σημεία των καιρών
To: Δημήτρης Βόγγολης <vogdim36@gmail.com>
Του Δημήτρη Βόγγολη
Μικρός διάλογος
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
(Σκηνή:ΞΗΜΕΡΩΣΕ!!!! Δύο άνθρωποι συζητούν μπροστά από μια αφίσα της νέας ταινίας για τον πρώτο κυβερνήτη.)
Α: Κοίτα την αφίσα… ούτε με τόσα που άφησε πίσω του ο πρώτος κυβερνήτης δεν βάλανε μυαλό. Τώρα χρειάζεται να βγει και ταινία για να θυμηθούν τι σημαίνει προσφορά, να παραδειγματιστούν
Β: Ίσως η ταινία να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο κόσμος. Μια υπενθύμιση, όχι κήρυγμα. αλλά κάλεσμα. Η ιστορία, όταν μένει στα βιβλία, σιωπά. Όταν όμως φωτίζεται στη μεγάλη οθόνη, ξυπνάει συνειδήσεις.
Α. -Μα η συνείδηση δεν πρέπει να κοιμάται μέχρι να της ανάψουν προβολείς.
Η ιστορία καμιά φορά μιλά πιο καθαρά μέσα από την τέχνη και εικόνες και τι σημαίνει να υπηρετείς το κοινό καλό. Άλλοτε είναι λόγος, άλλοτε πράξη, κι άλλοτε μια εικόνα που σε ταρακουνά
Β: Ναι, αλλά η ιστορία δεν είναι για να την ξεχνάμε μέχρι να μας τη δείξουν στο πανί. Είναι για να τη ζούμε. δεν θα έπρεπε να περιμένουμε την τέχνη για να καταλάβουμε τα αυτονόητα. Η πορεία του ήταν μάθημα από μόνη της
Β: Συμφωνώ. Αλλά κάθε εποχή έχει τον δικό της τρόπο να ξαναβλέπει τα παλιά. Αν αυτός ο τρόπος είναι μια ταινία, ας είναι. Ίσως αυτός να είναι ο σημερινός . Σημασία έχει να ξυπνήσει κάτι μέσα μας.
Α: Μακάρι. Γιατί αν δεν μάθουμε από το παρελθόν, θα το πληρώσουμε στο μέλλον, θα το ξαναζήσουμε. — και τότε το τίμημα θα ’ναι βαρύτερο.
Β: Τουλάχιστον… ας ξεκινήσουμε με μια συζήτηση. Κάτι είναι κι αυτό
Β: Τότε ας αρχίσουμε από εδώ, μπροστά στην αφίσα, με μια κουβέντα που ίσως γίνει σπίθα.
ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ – ΣΑΤΙΡΙΚΟΣ – ΚΑΥΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ
«Η Ευρώπη στο Τραπέζι»
(Σκηνή: Μια τεράστια στρογγυλή αίθουσα. Στο κέντρο ένα τραπέζι. Πάνω του: χαρτοφύλακες, χάρτες, λογαριασμοί, και ένα… τρακτέρ σε μινιατούρα.)
ΠΡΟΣΩΠΑ
ΚΥΡΙΟΣ ΑΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ…– Μιλάει για ιδανικά, αλλά κοιτάζει συνεχώς το
πορτοφόλι του.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Χαμογελάει πλατιά, αλλά το χαμόγελο τρεμοπαίζει.
ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ – Κρατάει έναν ατελείωτο κατάλογο εξόδων.
ΑΓΡΟΤΗΣ – Μπαίνει με λάσπες στα παπούτσια και δεν ζητάει συγγνώμη.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ – Φοράει παλτό που στάζει από παντού.
ΣΚΗΝΗ
(με στόμφο) Κυρίες και κύριοι, σήμερα συζητάμε για τις αξίες μας. Τη δημοκρατία μας. Την ειρήνη μας. Την πρόοδό μας.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(ψιθυρίζει) Και πώς θα τις χρηματοδοτήσουμε;
ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
(σηκώνει το χέρι σαν μαθητής) Αν θέλετε, μπορώ να σας πω εγώ. Έχω μια λίστα με δαπάνες που… ε, πώς να το πω… δεν τελειώνει ποτέ.
ΚΥΡΙΟΣ ΑΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
(χαμογελάει αμήχανα) Α, ναι, ναι. Θα τα βρούμε. Από τους πολίτες. Έχουν ακόμα κάτι ψιλά στις τσέπες τους.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
(κουνάει το παλτό της – πέφτουν λογαριασμοί, φόροι, χρέη) Ψιλά; Αυτά που ακούτε είναι τα κόκαλά μου που τρίζουν.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(προσπαθεί να κρατήσει το χαμόγελο) Μα… έχουμε ανάπτυξη. Έχουμε όραμα. Έχουμε… έχουμε… (κοιτάζει γύρω) Τι έχουμε;
ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
(χαρούμενος) Εμένα. Εμένα έχετε σίγουρα.
(Ξαφνικά, η πόρτα ανοίγει με πάταγο. Μπαίνει ο ΑΓΡΟΤΗΣ.)
(με φωνή που γεμίζει την αίθουσα) Ήρθα. Με το τρακτέρ. Όχι για διάλογο. Αλλά για να ζήσω- για επιβίωση.
ΚΥΡΙΟΣ ΑΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
(τρομαγμένος) Μα… μα… δεν είχαμε ραντεβού.
ΑΓΡΟΤΗΣ
Εγώ δεν κλείνω ραντεβού για να ζητιανέψω, να ζήσω θέλω.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(σαστισμένη) Μα… έχουμε σχέδιο.
ΑΓΡΟΤΗΣ
Το σχέδιο εξαφάνισης; Το ξέρω. Το βλέπω στα χωράφια μου που μένουν άδεια.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
(με φωνή κουρασμένη αλλά σταθερή) Κι εγώ αιμορραγώ. Από μέσα. Από αδιαφορία. Από παρακμή. Από φόβο. Και τώρα; Τι κάνουμε;
ΚΥΡΙΟΣ ΑΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ (σαστισμένος) Ε… μπορούμε να το συζητήσουμε.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(γελάει πικρά) Συζήτηση; Όταν το σπίτι καίγεται, δεν κάνεις διάλογο για το χρώμα των κουρτινών.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(με μια στιγμή ειλικρίνειας) Ίσως… ίσως ξεχάσαμε γιατί χτίστηκε αυτή η ήπειρος. Από ποιους. Και για ποιον.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Και ίσως ξεχάσαμε ότι η αδράνεια είναι κι αυτή επιλογή. Και πληρώνεται ακριβά.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(κοιτάζει τους άλλους έναν έναν) Θέλει θάρρος. Θέλει διαφάνεια. Θέλει να θυμηθούμε τον άνθρωπο. Αλλιώς… ο σκοτεινός αιώνας δεν έρχεται. Είναι ήδη εδώ. Και τον υπογράψαμε μόνοι μας.
ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
(κλείνει το τετράδιο αργά) Αν θέλετε, μπορώ να φύγω. Αλλά πρέπει να με διώξετε. Και δεν το έχετε κάνει ακόμα.
ΣΚΗΝΗ Β΄ – «Η Σύνοδος της Παρακμής»
(Η ίδια αίθουσα. Το φως είναι πιο ψυχρό. Στο τραπέζι έχουν προστεθεί: ένα βουνό από χαρτιά, ένα άδειο πορτοφόλι, μια παιδική ζωγραφιά με ένα σπίτι που καίγεται.)
ΠΡΟΣΩΠΑ
ΟΡΑΜΑ – Μπαίνει πάντα με καθυστέρηση.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ – Κρατάει 47 σφραγίδες και δεν ξέρει γιατί.
ΝΕΟΛΑΙΑ – Φοράει ακουστικά, αλλά τα βγάζει όταν πονάει.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ – Επιστρέφει, πιο κουρασμένη.
ΑΓΡΟΤΗΣ – Δεν έφυγε ποτέ.
ΣΚΗΝΗ
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
(με ύφος σοβαρότητας που δεν πείθει κανέναν) Λοιπόν, έχουμε να συζητήσουμε για την κρίση. Την οικονομική. Την κοινωνική. Την αξιακή. Την… ποια ήταν η άλλη;
ΚΥΡΙΟΣ ΑΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
(ψάχνει στις τσέπες του) Την κρίση εμπιστοσύνης. Νομίζω την έχασα κάπου ανάμεσα στα επιδόματα και στις επιτροπές.
ΝΕΟΛΑΙΑ
(σηκώνει το βλέμμα) Εγώ πάντως δεν έχω χάσει τίποτα. Δεν πρόλαβα να αποκτήσω.
(Μπαίνει το ΟΡΑΜΑ, λαχανιασμένο.)
ΟΡΑΜΑ
Συγγνώμη για την καθυστέρηση. Είχα κολλήσει στην ουρά της αδράνειας.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(ειρωνικά) Καλώς τον. Εσύ είσαι που λείπεις πάντα όταν σε χρειάζονται και εμφανίζεσαι όταν είναι αργά.
ΟΡΑΜΑ
(χαμογελάει αμήχανα) Ε… προσπαθώ.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Προσπαθούμε όλοι. Αλλά κάποιοι προσπαθούν να επιβιώσουν, ενώ άλλοι προσπαθούν να δικαιολογηθούν.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
(περήφανα) Έχω λύση. Θα φτιάξουμε μια νέα επιτροπή για να μελετήσει τις προηγούμενες επιτροπές.
ΝΕΟΛΑΙΑ
(γελάει πικρά) Τέλεια. Κι εγώ θα φτιάξω μια επιτροπή για να μελετήσει γιατί φεύγουν όλοι οι φίλοι μου στο εξωτερικό.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(με φωνή που τρέμει) Μα… δεν βλέπετε; Η συνοχή λιώνει σαν το χιόνι. Οι πόλεις βράζουν. Οι άνθρωποι φοβούνται. Και εμείς… τι κάνουμε;
ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
(σηκώνει το χέρι) Εγώ πάντως δουλεύω κανονικά. Δεν έχω κρίση παραγωγικότητας.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(χτυπάει το τραπέζι) Και εμείς; Εμείς που παράγουμε τροφή; Που κρατάμε ζωντανή τη γη; Μας ζητάτε να επιβιώσουμε με χαρτιά, φόρους και υποσχέσεις.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
(αμήχανα) Μπορούμε να σας δώσουμε ένα πρόγραμμα στήριξης.
ΑΓΡΟΤΗΣ
Στήριξη; (παίρνει τη μινιατούρα τρακτέρ και την σηκώνει ψηλά) Αυτό δεν είναι παιχνίδι. Είναι φαμίλια,-Είναι ζωή.
Και η ζωή δεν αντέχει άλλη κοροϊδία. Ούτε άλλη παρακμή. Ούτε άλλη σιωπή.
ΟΡΑΜΑ
(κοιτάζει γύρω, σαν να ξυπνάει) Ίσως… ίσως ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ότι οι αξίες δεν είναι διακοσμητικά. Και ότι η δημοκρατία δεν είναι σλόγκαν. Και ότι η ειρήνη δεν είναι αφίσα. Και ότι η κοινωνία δεν είναι αριθμός.
ΝΕΟΛΑΙΑ
(με μια σπίθα) Αν δεν αλλάξουμε, δεν θα έχουμε μέλλον. Κι αν δεν έχουμε μέλλον, δεν θα έχουμε τίποτα.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(κοιτάζει όλους) Η παρακμή είναι εδώ. Αλλά και η επιλογή είναι εδώ. Και το θάρρος… κάπου το έχουμε θάψει. Ώρα να το ξεθάψουμε. και εγώ χτίζω τον κόσμο.
ΑΥΛΑΙΑ- ΣΚΗΝΗ Γ΄ – «Η Ευρώπη στον Καθρέφτη»
(Η αίθουσα σκοτεινή. Στο κέντρο ένας τεράστιος καθρέφτης. Τα πρόσωπα μπαίνουν ένα-ένα και κοιτάζουν το είδωλό τους. Ο καθρέφτης παραμορφώνει — όχι το σώμα, αλλά τις προθέσεις.)
ΠΡΟΣΩΠΑ
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ – Πιο κουρασμένη, αλλά πιο συνειδητοποιημένη.
ΑΓΡΟΤΗΣ – Με χώμα στα χέρια, σαν να κουβαλάει τη γη μαζί του.
ΝΕΟΛΑΙΑ – Με μια βαλίτσα στο χέρι.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ – Με ένα τεράστιο ντοσιέ που δεν ανοίγει ποτέ.
ΟΡΑΜΑ – Φωτίζεται μόνο όταν κάποιος το κοιτάζει.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Με φακέλλους αξιών που έχουν σκισμένες σελίδες.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
(μπαίνει πρώτη, κοιτάζει τον καθρέφτη) Ποια είμαι; Μια ήπειρος που ξεχνάει. Μια κοινωνία που κουράστηκε να ελπίζει και κουράστηκε να θυμώνει. Και τώρα… κουράστηκε να μιλάει.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
(μπαίνει με θόρυβο, σκοντάφτει στο ντοσιέ της) Συγγνώμη. Έχω πολλά χαρτιά. Πολλά συστήματα. Πολλές διαδικασίες. (κοιτάζει τον καθρέφτη) Α… δεν φαίνονται; Περίεργο. Στον καθρέφτη φαίνεται μόνο η καθυστέρηση.
ΝΕΟΛΑΙΑ
(πλησιάζει τον καθρέφτη, ακουμπάει τη βαλίτσα) Εγώ βλέπω κάτι άλλο. Βλέπω δρόμους που δεν οδηγούν πουθενά. Και βλέπω κι έναν δρόμο που οδηγεί μακριά. Και φοβάμαι ότι θα τον πάρω.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(με φωνή που σπάει) Μη φεύγεις. Χρειάζομαι ανθρώπους που πιστεύουν σε μένα.
ΝΕΟΛΑΙΑ
Χρειάζομαι κι εγώ να πιστεύω σε σένα.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(μπαίνει με βήμα βαρύ, κοιτάζει τον καθρέφτη χωρίς φόβο) Εγώ βλέπω τη γη μου. Τη γη που στεγνώνει. Τη γη που ζητάει χέρια, όχι χαρτιά. Και βλέπω κι εσάς. Να μιλάτε για μέλλον χωρίς να ξέρετε από πού έρχεται το ψωμί.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
(αμήχανα) Μπορούμε να φτιάξουμε ένα νέο πρόγραμμα…
ΑΓΡΟΤΗΣ
(γελάει πικρά) Πρόγραμμα; Το χωράφι δεν φυτρώνει με προγράμματα. Με ανθρώπους φυτρώνει.
ΟΡΑΜΑ
(φωτίζεται αργά) Κοιτάξτε με. Όχι για να με θαυμάσετε. Για να με θυμηθείτε. Γιατί χωρίς εμένα, όλα τα άλλα είναι θόρυβος.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
(στρέφεται προς το ΟΡΑΜΑ) Και πού ήσουν όταν σε ψάχναμε;
ΟΡΑΜΑ
Ήμουν εκεί. Αλλά κοιτούσατε αλλού.
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(ανοίγει το βιβλίο της – λείπουν σελίδες) Οι αξίες… Κάποτε ήταν καθαρές. Τώρα είναι σκισμένες, μισές, ξεχασμένες. Αλλά δεν χάθηκαν. Αρκεί να τις ξαναγράψουμε.
ΝΕΟΛΑΙΑ
Με ποιον τρόπο;
ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Με θάρρος. Με συμμετοχή. Με ανθρώπους που δεν φοβούνται να κοιτάξουν τον καθρέφτη.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
(κοιτάζει όλους) Η παρακμή δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή. Και η αλλαγή δεν είναι θαύμα. Είναι ευθύνη.
ΑΓΡΟΤΗΣ
(σηκώνει μια χούφτα χώμα) Αν θέλετε να χτίσετε μέλλον, ξεκινήστε από τη γη. Από τον άνθρωπο. Από την αλήθεια.
ΟΡΑΜΑ
(φωτίζεται πιο έντονα) Και τότε… ο καθρέφτης δεν θα δείχνει παρακμή. Θα δείχνει αρχή.
ΑΥΛΑΙΑ
διάσταση μύθου, σαν να μιλάει η ίδια η Ευρώπη μέσα από στόματα πολλών.
ΣΚΗΝΗ Δ΄ – «ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΠΟΥ ΣΤΕΝΑΖΕΙ "
(Η σκηνή σκοτεινή. Ακούγεται ένας βαθύς, χαμηλός παλμός — σαν καρδιά που χτυπάει αργά. Μπαίνει ο ΧΟΡΟΣ: άντρες και γυναίκες με ρούχα από διαφορετικές εποχές της Ευρώπης. Κρατούν φανάρια που τρεμοπαίζουν.)
ΧΟΡΟΣ
(ρυθμικά, σαν κύμα) Εμείς είμαστε η ήπειρος που χτίστηκε με πέτρα και ιδρώτα. Εμείς είμαστε η ήπειρος που έμαθε να ζει με δανεικά όνειρα. Εμείς είμαστε η ήπειρος που ξέχασε να κοιτάζει τον ουρανό. Και τώρα… κοιτάζει μόνο οθόνες.
ΠΡΩΤΟΣ ΧΟΡΕΥΤΗΣ
(προχωράει μπροστά) Μιλούν για αξίες. Μιλούν για ειρήνη. Μιλούν για δημοκρατία. Και την ίδια στιγμή μετρούν νομίσματα. Όχι για τους ανθρώπους. Για τις ανάγκες του πολέμου.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ
(με πίκρα) Και τα παιδιά; Τα παιδιά που χάνονται; Τα παιδιά που δεν γεννιούνται; Τα παιδιά που φεύγουν; Ποιος τα μετράει αυτά;
ΧΟΡΟΣ
(δυνατά, σαν καμπάνα) Η Ευρώπη βουλιάζει. Όχι από τα σύνορα. Αλλά μέσα από την κόπωση. Από την αδιαφορία. Από την πολυτέλεια που έγινε υπνοστεντόν.
ΤΡΙΤΟΣ ΧΟΡΕΥΤΗΣ
(κρατάει ένα μικρό τρακτέρ-παιχνίδι) Και οι αγρότες; Οι τελευταίοι που παράγουν κάτι αληθινό; Βγήκαν στους δρόμους. Όχι για να φωνάξουν. Για να μην εξαφανιστούν, να μη χαθούν.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ
(κρατάει ένα βιβλίο χωρίς σελίδες) Η δικαιοσύνη;
Την έσβησαν. Την έγραψαν ξανά. Την ξαναέσβησαν. Τώρα είναι σκιά. Και οι σκιές δεν προστατεύουν κανέναν.
ΧΟΡΟΣ
(σαν θρήνος που γίνεται οργή) Σκάνδαλα. Διαφθορά. Αδιαφάνεια. Και μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο. Και μια κοινωνία που δεν μιλάει άλλο. Και μια κοινωνία που… αν δεν ξυπνήσει… θα γίνει στάχτη πριν γίνει φως.
ΠΡΩΤΟΣ ΧΟΡΕΥΤΗΣ
(σηκώνει το φανάρι) Αλλά υπάρχει δρόμος. Πάντα υπάρχει δρόμος. Αρκεί να τον περπατήσεις.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ
(με φωνή καθαρή) Θάρρος χρειάζεται. Διαφάνεια χρειάζεται. Αξιοπρέπεια χρειάζεται. Και μνήμη. Μνήμη για το ποιοι είμαστε. Και για ποιον χτίστηκε αυτή η ήπειρος. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ !!!
Δημήτρης Βόγγολης τηλ.6944357378
Πρόεδρος Παγκόσμιας Ακαδημίας της Ρωμιοσύνης Ιερός Σύνδεσμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου