ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

 ΣΤΑ ΕΦΤΑ ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΜΟΥ

Tα δύσκολα τα παιδικά μου χρόνια ποτέ μου δεν ξεχνώ

τραχιά και πέτρινα εκείνα χρόνια, πάντα θα τα θυμάμαι

καμένα, χαλάσματα κι ερείπια σπιτιών συνθέτουν το τοπίο

γύμνια, ερήμωση και φτώχεια είναι το κερασάκι, το λοφίο

Είναι τα εμφυλιακά, τα μαύρα χρόνια, τα μεταπολεμικά,

ξυπόλητα και κουρελή γυρνάνε στους δρόμους τα παιδιά

είναι ο ζωγραφικός πίνακας που μας φιλοτεχνήσαν οι Ναζί

κλαίνε βουβά, οδύρονται και πάσχουν όλοι οι χωριανοί μαζί

Παιχνίδια τα παιδιά δεν έχουνε να παίξουν, να χαρούνε

γέλια, χαρές, ξεφωνητά από παιδιά στους δρόμους δεν αχούνε

κόρακας στα σπίτια δεν λαλεί μηδέ στα δένδρ’ αηδόνι.

πενθούνε ακόμη και τ’ άγρια πουλιά κι αυτό το χελιδόνι

Σ’ ένα παράπηγμα σχολειό, ο δάσκαλος μας υποδέχεται ζεστά

μας αγκαλιάζει, μας φιλά, μας σφίγγει με στοργή στην αγκαλιά.

καταφύγιο είναι το σχολειό κι ο δάσκαλος φροντίζει να ξεχνάμε

κι εμείς όλα τα παιδιά ανταποδίδουμε, το δάσκαλο τον αγαπάμε

Μέσα στους δρόμους τριγυρνώ και τη ψυχή μου η αντάρα τη θολώνει

ψάχνω παντού ψάχνω και στα ερείπια κι η μονοτονία με σκοτώνει

και μέσα στην απόγνωση νεογέννητα κοράκια προβάλουν σε μια φωλιά.

φτερούγισε η καρδιά μου, σκόρπισε η καταχνιά κι έλαμψα από χαρά

2/2

Το σκέφθηκα μια, και δυό και τρεις, στη μάνα να τ’ αφήσω

αμφιταλαντεύτηκα πολύ μα τελικά αποφάσισα να της τ’ αποστερήσω

άρπαξα τα κoράκια μου απ’ τη ζεστή της μάνας τους φωλιά

και στο μπλουζάκι μου ακούμπησα μες στη ζεστή μου αγκαλιά

Στο φτωχικό μου σπίτι τα μετέφερα με προσοχή και περισσή αγάπη

προσέχοντας παρά πολύ να νοιώθουν άνετα μες στη θερμή αγκάλη

δεν τα φυλάκισα ποτέ, και φωλιά ζεστή με ζέση φιλοτέχνησα

με άπειρη αγάπη και τρυφή μες στη φωλιά τα φιλοξένησα

Ποτέ δεν είδα τη κορακίνα μάνα ν’ αναζητά τα νεαρά παιδιά της

έμοιαζε στις μάνες των ανθρώπων που αφήνουνε στις πόρτες τα μωρά τους

πάντα όμως οι τύψεις με βασάνιζαν γι’ αυτό που είχα κάνει

γι’ αυτό τα πρόσεχα πολύ, τα τάιζα, τα φρόντιζα τίποτε μη τους λάχει

Μεγάλωναν αυτά, μεγάλωνε και η μεταξύ μας σχέση

με θεωρούσαν μάνα τους, πάντα με περίμεναν με ανοιχτό το στόμα

άρχισαν να μου μιλούν στη γλώσσα τους, μαύρα φτερά να βγάζουν

και κει που δεν το απάντεχα πολύ, αρχίσανε να κράζουν.

Άρχιζαν να μου πετούν εδώ και εκεί και να μου ξεπορτίζουν

ήθελαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους και να μου φτερουγίζουν

πέταγαν στη κληματαριά στο κήπο, στη στέγη απ’ τη παράγκα

μέχρι την αυλόπορτα φθάνανε και πάλι στη παράγκα

3/2

Γύρισα μια μέρα απ’ το σχολειό και είδα πως είχαν φύγει

σκοτάδιασα για μια στιγμή και άρχισα να κλαίω

ξάφνου μου ήρθε μια φλασιά και φώναξα κραά- κραά

αμέσως ξεπρόβαλαν από ψηλά, στους ώμους μου καθίσαν

Πλημμύρισα από χαρά, τ’ αγκάλιασα, τα φίλησα και κοίταξα ψηλά

είχα πετύχει να μ’ εμπιστευθούν μες στη καρδιά τους να με βάλουν.

ένοιωθα πανευτυχής, μου είχαν φύγει αρκετά οι τύψεις και οι φόβοι

μα ποτέ μου δεν περίμενα να ευοδωθούν τόσο πολύ οι στόχοι.

Έφευγα εγώ για το σχολειό κι αυτά για τη δική τους πτήση

πετούσαν ελεύθερα κι ανέμελα μέσα στη λουλουδιασμένη φύση

ερχόντουσαν με τ’ άλλα άγρια πουλιά πολύ σε επαφή

κι εγώ ένοιωθα ήσυχα ότι τίποτε κακό δε θα συμβεί

Όταν γυρνούσα απ’ το σχολειό οι πρώτες μου λέξεις ήταν κραά-κραά

στους ώμους μου και στο κεφάλι μου προσγειωνότανε προσεκτικά

η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, λόγια και πέννα δεν υπάρχουν

τα πλούσια συναισθήματα, γι’ αυτά, να περιγράψουν

Ευτυχισμένα αυτά, ευτυχισμένος κι εγώ τίποτε δεν προμηνούσε το κακό

μια μέρα όμως που επέστρεφα χαρούμενος απ’ το σχολειό

οϊμέ, δυστυχία μεγάλη που με βρήκε, τα μαύρα κοράκια μου νεκρά

απαρηγόρητος οδυρόμουνα κι έκλαιγα ασταμάτητα, με αναφιλητά

4/2

Κάποιος στρατιώτης μου τα τάισε πολύ και δη με φασολάδα

από πολύ αγάπη τόκανε κι αυτός αλλά, με λίγη φρονιμάδα

δέκα μέρες έκλαιγα ασταμάτητα και το μυαλό μου είχα χάσει

έχασα τα μαύρα τα πουλάκια μου και ήμουνα στη πιο δεινή μου φάση

Νοσταλγώ εκείνα τα παιδικά μου χρόνια τα τραχιά

αναπολώ τα δύσκολα εκείνα τα χρόνια τα φτωχά

που ήτανε γεμάτα αθωότητα και αναμελιά

νοσταλγώ και θυμάμαι τα εφτά μαύρα μου πουλιά.

Ο αιρετικός

Υ. Γ.

Δεν είμαι ποιητής εκ του προχείρου κι έχω τη μορφή του χοίρου.

Η ιστορία είναι πραγματική που τη βίωσα στα εφτά με οχτώ μου χρόνια.

Προσπάθησα με κάποιο μέτρο και κάποια ρίμα να μοιραστώ την εμπειρία

μου αυτή μαζί σας.

Δεν πιστεύω ότι τα κατάφερα στη ρίμα, και κυρίως το μέτρο στο βαθμό που

θα ήθελα να το πετύχω.

Γι’ αυτό παρακαλώ να είστε επιεικείς μαζί μου.