Η συνομιλία άνοιξε. 1 μη αναγνωσμένο μήνυμα.
Σύνταξη
Ετικέτες
Ετικέτες
Ετικέτες
Περισσότερα
 Είμαι Ρωσος πολίτηςΕισερχόμενα 
Είμαι Ρώσος, πολίτης της Ρωσίας, μιλάω ρωσικά, σκέπτομαι ρωσικά. Και σ αυτόν τον Ρώσικο στοχασμό μου δεν καταλαβαίνω καθόλου:τι χρειάζομαι την Χερσών; Η Ρωσία την κατέλαβε, αλλά δεν την χρειαζόμουν. Η Ρωσία την εγκατέλειψε, αλλά δεν λυπάμαι, γιατί δεν την χρειαζόμουν. Δεν κέρδισα τίποτα με τον Kherson και δεν έχασα τίποτα χωρίς αυτήν. το ίδιο πράγμα και με το Χάρκοβο. Και το ίδιο με το Κίεβο. με την Οδησσό. με το Ντόνετσκ. με το Λουγκάνσκ. με την Κριμαία. Μου λένε: πρέπει να είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ρωσικο. Δεν καταλαβαίνω όμως τι σημαίνει ΔΙΚΟ ΜΑΣ με μια ολόκληρη πόλη με ένα εκατομμύριο ανθρώπους. ... Δεν υπάρχει τίποτα από αυτά που θα χρειαζόμουν από την Ουκρανία, που δεν μπορούσα να πάρω από αυτήν έτσι εύκολα, μέχρι το 2014. Να πάω να περπατήσω σε όμορφες πόλεις, να πάρω αγάπη και φιλία με τους κατοίκους της περιοχής, να επισκεφτώ οικογένειες, να φάμε νόστιμα φαγητά και να χορεύψουμε, να δούμε μουσεία, να ακούσομε καταπληκτικους μουσικούς, να περνάμε το χρόνο παρέα και ανταμα με ανοιχτούς χαρούμενους ανθρώπους... Πάντα Το είχα αυτό. Και αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμουν. Υπό αυτή την έννοια, η Ουκρανία ήταν πάντα «δική μου», και εγώ ήμουν «δικός της», και οι δύο εξ ίσου άνετοι. Τι άλλο χρειαζόταν; Τίποτα για μένα. Δεν πήρα τίποτα από αυτό που αφαιρέθηκε εκεί, δεν το διεκδίκησα, δεν το ήθελα, ήμουν εναντίον του. Οι μπερδεμένοι Ρώσοι συμπατριώτες μου, καθαρά για τον εαυτό τους, πρώτα εν αγνοία μου, και μετά με την ενεργητική διαφωνία μου, αφαίρεσαν πολλά από τους Ουκρανούς: πόρους, εδάφη, σπίτια, χρόνο και χρήμα, πράγματα και υποδομές, χωριά και πόλεις, αλλά πολύ περισσότερο το ιερό δικαιωμα στη ζωή .. στρατιώτες, πολίτες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ζώα, όλα τα πλάσματα. Και μου πήραν την Ουκρανία. Ναι, νιώθω χαμένος. Όχι σαν πατριώτης του καναπέ - η απώλεια της Χερσών, δεν ήταν ποτέ και δεν θα είναι ποτέ τίποτε. Όμως αυτό το μκρό το ζωτικό,το χειροπιαστό που ήθελα ακόμα να λάβω από αυτή τη φιλόξενη χώρα, όλα αυτά μου είναι πλέον απρόσιτα. Ως Ρώσος δεν πλούτισα από την προσάρτηση της Κριμαίας, του Ντονμπάς, της Χερσώνα. Αλλά έχω γίνει φτωχός για ολόκληρη την Ουκρανία. Αυτή δεν είναι η μόνη απώλεια.. Στο σημαντικότερο.οι ανθρώπινες ζωές. Ένας νεκρός δεν θα προφέρει πλέον τίποτα σε καμία γλώσσα και δεν θα κατοικεί σε καμία πόλη. Δεν θα τον πάρεις πίσω. Αγαπώ τους ανθρώπους, και οι άνθρωποι μου αφαιρέθηκαν, σύρθηκαν στον θάνατο. Έγινα φτωχότερος για όλους αυτούς τους ανθρώπους, για τον καθένα τους, έγινα φτωχότερος για μια νέα συνάντηση, για ανεκπλήρωτη φιλία, για ανέκφραστη αγάπη. Παρεμπιπτόντως, μιλώντας για ομιλία. Έχω εξαθλιωθεί ακόμα και ανάμεσα στους ζωντανούς. Για τους Ουκρανούς και τους Τάταρους της Κριμαίας, για τους ανθρωπους από Βαλτικες χωρεςκαι τους Πολωνούς, για τις γλώσσες τους, που τώρα δεν θα ακούω γύρω μου για πολύ καιρό. Αλλά και η γλώσσα μου έχει φτωχύνει. Οι λέξεις άρχισαν να χάνονται από πάνω μου. Όσοι ήθελαν τόσο επιμελώς να την προστατεύσουν την προστατεύουν από λέξεις που δηλώνουν σημαντικά γεγονότα και φαινόμενα. Η ρωσική μου γλώσσα καταπατείται και από τη νεα φρασεολογία του πολεμου. Απαγορεύεται να λέμε τον πόλεμο πόλεμο, έγκλημα. το έγκλημα, ένα σκάρτο – ένα απαίσο απαίσιο, τη θλίψη θλίψη. Και εδώ πάλι νιώθω χαμένος. Νιώθω ότι με εχουν ληστέψει. Όχι με την Χερσων, αλλά εδώ ναι εδώ. Νιώθω ότι μου αφαιρούν ότι είναι δικό μου, μπαινουν στο στόμα μου, στο μυαλό μου, στην ψυχή μου. Μας απαγορεύεται να λέμε την αλήθεια γιατί δυσφημεί. Αλλά ξεχάσαμε ότι αυτό είναι φυσιολογικό. Τι είναι σωστό. Η αλήθεια δυσφημεί ΠΑΝΤΑ. Η αλήθεια για την κακία ενός απατεώνα δυσφημεί τον απατεώνα, και η αλήθεια για έναν κλέφτη δυσφημεί έναν κλέφτη. Είμαι φτωχός σε όλη την αλήθεια. Η αλήθεια για τα πιο σημαντικά γεγονότα γύρω. Οι κλέφτες μας απαγόρευσαν να πούμε ότι είναι κλέφτες και κλέβουν, ότι είναι δολοφόνοι και σκοτώνουν. Αυτό που δεν μπορούμε να ονομάσουμε δεν υπάρχει. Οι λέξεις έχουν χάσει την προηγούμενη σημασία τους και έχουν αποκτήσει αντίθετες έννοιες. Το κακό λέγεται καλό. Η σκληρότητα είναι έλεος. Η υποδούλωση είναι απελευθέρωση. Εξαθλιώθηκα στην καλοσύνη, στο έλεος και στην ελευθερία, στην ευκαιρία να τα διακηρύξω. .. Είμαι φτωχός στην ελευθερία του λόγου. Έχω βαρεθεί με όλα αυτά. Και ξαφνικά έγινε ξανά πλούσιος, μόλις κατάλαβα ότι ήταν πολύ εύκολο να τα επιστρέψει όλα αυτά. Και ο λόγος της ελευθερίας και ο λόγος της αλήθειας και ο λόγος του ελέους. Και η αγάπη των ανθρώπων. Και το χαρούμενο γέλιο τους. Είναι απαραίτητο μόνο για άλλη μια φορά, για τελευταία φορά, να γίνουμε φτωχοί. Στον καθένα μας. φτωχείνετε με δική σας πληρωμη στο φόβο. Valaar Morgulis, Я русский, гражданин России, по-русски говорю, по-русски думаю. И я вот эту свою русскую думалку напрягаю и вообще не понимаю: зачем мне Херсон? Россия его захватывала, но он мне не был нужен. Россия из него ушла, но мне не жаль, ведь он мне не был нужен. Я ничего не приобрёл с Херсоном и ничего не потерял без него. И то же самое - с Харьковом. И то же самое - с Киевом. С Одессой. С Донецком. С Луганском. С Крымом. Мне говорят: оно должно быть НАШЕ, российское. Но я не понимаю, что значит НАШЕ, по отношению к целому городу с миллионным населением, например. …Нет ничего такого из того, чего мне было бы надо от Украины, чего бы я не мог бы от неё получить вот так вот запросто, до 2014 года. Приехать и погулять по красивым городам, получить любовь и дружбу местных жителей, навестить часть семьи, вкусно поесть и потанцевать, посмотреть музеи, послушать классных музыкантов, повести время в компании открытых весёлых людей...я всегда это получал. А это всё, что мне было нужно. В этом смысле Украина всегда была «моей», а я был «её», ровно настолько, насколько нам обоим было комфортно. Что ещё было надо? Мне - ничего. Мне не досталось ничего, из того что там отняли, я не претендовал на это, не хотел этого, был против этого. Мои мудовые российские соотечественники сугубо для себя, сначала без моего ведома, а потом - при моём активном несогласии отняли у украинцев многое: ресурсы, территории, дома, время и деньги, вещи и инфраструктуру, сёла и города, но самое священное - жизни... солдат, гражданских, мужчин, женщин, детей, животных, всех существ. А у меня они отняли Украину. Да, я чувствую потерю. Не как диванный патриот - потерю Херсона, где даже не был и никогда не будет. Но то немногое, насущное, осязаемое и необременительное, что я всё-таки хотел получать от этой гостеприимной страны, всё это мне сейчас недоступно. Как россиянин, я не разбогател от присоединения Крыма, Донбасса, Херсона. Но я обеднел на целую Украину. Это не единственная потеря. Я ощущаю потерю в другом. В самом важном. Людские жизни. Умерший человек уже ни на каком языке ничего не произнесёт и никакой город не населит. Его не вернёшь. Я люблю людей и у меня отняли людей, уволоча их в смерть. Я обеднел на всех этих людей, на каждого из них, обеднел на новую встречу, на несбывшуюся дружбу, на невысказанную любовь. Кстати, о высказанности. Я обеднел и на живых. На украинцев и крымских татар, на прибалтов и поляков, на их языки, которые теперь долго не услышу вокруг себя. Но и мой язык обеднел тоже. Из него стали пропадать слова. Те, кто так старательно хотел его защитить, защищают его от слов, обозначающих важные события и явления. Мой русский язык тоже истоптан новоязом. Нам запрещают войну называть войной, преступление. - преступлением, негодяя - негодяем, а горе - горем. И здесь я снова чувствую потерю. Чувствую себя ограбленным. С Херсоном нет, а здесь - да. Я чувствую, что отнимают моё, лезут мне в рот, мне в ум, мне в душу. Нам запрещают говорить правду, потому что она дискредитирует. Но мы забыли, что это нормально. Что это правильно. Правда ВСЕГДА дискредитирует. Правда о подлости подлеца дискредитирует подлеца, а правда о воре - вора. Я обеднел на целую правду. Правду о важнейших событиях вокруг. Воры запретили нам говорить, что они воры и они воруют, что они - убийцы и они убивают. То, что мы не можем назвать - не существует. Слова утратили прежние значения и приобрели противоположные. Зло называют добром. Жестокость - милосердием. Порабощение - освобождением. Я обеднел на добро, милосердие и свободу,на возможность их провозгласить. .. Я обеднел на свободу слова. Я обеднел на всё это. И внезапно разбогател снова, как только понял, что вернуть всё это очень легко. И слово свободы, и слово правды, и слово милосердия. И любовь людей. И их радостный смех. Надо лишь ещё раз, в последний раз обеднеть. Каждому из нас. Обеднеть на свой собственный страх. Валаар Моргулис, основатель «дореволюцiоного Советчiка»
| |||||||||||
Remove Ads
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου