Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ ΚΟΥΚΦΑΜΙΛΥ

 

14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2022

Κίνα: Επιστροφή σε lockdown σε πολλές περιοχές της χώρας – Ελλείψεις σε τρόφιμα και βασικά είδη. Η κινεζική χούντα έχει φυλακίσει το 20% του πληθυσμού!!!!

Δεκάδες περιοχές στην Κίνα που περιλαμβάνουν εκατομμύρια πολίτες –άνω του 20% του πληθυσμού της χώρας- έχουν μπει σε lockdown σε μια προσπάθεια των κινεζικών αρχών να περιορίσουν τα κρούσματα κορωναϊού στη χώρα.
 
Αν και τα νέα κρούσματα μέσα στις τελευταίες 24 ώρες ήταν μόλις 949, το σχέδιο για μηδενισμό της Covid-19, δεν αφήνει περιθώρια για αναστολή των μέτρων περιορισμού.
 
Οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται σε lockdown θα υποβάλλονται καθημερινά σε διαγνωστικά τεστ και όσοι διαπιστώνονται θετικοί θα μπαίνουν σε καραντίνα. Οι κάτοικοι περιοχών που θεωρούνται υψηλού κινδύνου δεν επιτρέπεται να βγαίνουν από τα σπίτια τους. 
 
Τα συνεχιζόμενα lockdown σε ορισμένες περιοχές έχουν φέρει προ σημαντικών προβλημάτων χιλιάδες πολιτών, που βλέπουν τις προμήθειές τους να εξαντλούνται. 
 
Μάλιστα, πολλοί είναι αυτοί που διαμαρτύρονται, καθώς όπως τονίζουν οι κάτοικοι η κατάσταση είναι δραματική. 
 
«Πέρασαν 15 ημέρες, μας έχει τελειώσει το αλεύρι, το ρύζι, τα αυγά. Εδώ και αρκετές ημέρες έχει τελειώσει το γάλα για τα παιδιά», δήλωσε κάτοικος της πόλης Σιντζιάνγκ. 
 
Την ίδια ώρα στην πόλη Γινίνγκ δημοσιεύτηκε ένα έγγραφο με εκατοντάδες αιτήματα πολιτών προς τις Αρχές για τρόφιμα, φάρμακα και προϊόντα υγιεινής για τις γυναίκες. 
 
«Μου έχουν τελειώσει τα χρήματα για να αγοράσω προμήθειες. Η γυναίκα μου είναι έγκυος και έχουμε δύο παιδιά. Ξεμένουμε από βενζίνη και η γυναίκα μου πρέπει να πάει για ιατρικό έλεγχο», συμπλήρωσε κάτοικος της περιοχής.
 
 
ΣΧΟΛΙΟ
 
Η χώρα με την κομμουνιστική δικτατορία υποφέρει από τους μισότρελους που την κυβερνάνε....
Για 949 κρούσματα την μέρα φυλάκισαν σε κατ' οίκον περιορισμό εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους!!!!! 

Φυσικά εκεί που βρίσκονται οι Κινέζοι οδεύουμε κι εμείς με γρήγορους ρυθμούς....

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Τὰς ἐν λάρυγγι Σῶτερ ὑψώσεις φέρει,
Ὑψούμενον βλέπουσα τὸν Σταυρὸν κτίσις.
Ὑψώθη δεκάτῃ, Σταυροῦ ξύλον, ἠδὲ τετάρτῃ.
 
 
Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
 
Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε. 
 
Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι. 
 
Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου". 
 
Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους. 
 
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. 
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα. 
 

13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2022

Ο πρῶτος ἐθνικὸς ποὺ βαφτίσθηκε καὶ γίνηκε χριστιανός

Φώτης Κόντογλου - Ὁ Ἑκατόνταρχος Κορνήλιος 
 
Ὁ Κορνήλιος στάθηκε ὁ πρῶτος ἐθνικὸς ποὺ βαφτίσθηκε καὶ γίνηκε χριστιανός, ἐνῶ πρωτύτερα ἤτανε βαφτισμένοι πολλὲς χιλιάδες Ἑβραῖοι. Ἐπειδὴ οἱ ἀπόστολοι εἴχανε ἀκόμα τὴν ἰδέα πὼς μονάχα οἱ Ἰουδαῖοι ἤτανε προσκαλεσμένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους, μὲ ὅλο ποὺ εἶχε παραγγείλει πρὶν νὰ ἀναληφθεῖ, νὰ πᾶνε καὶ νὰ διδάξουνε ὅλα τὰ ἔθνη: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη». Αὐτὸ δείχνει πόσο κολλημένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος σὲ ὅ,τι ἔμαθε, ἀφοῦ κ᾿ οἱ μαθητάδες τοῦ Χριστοῦ οἱ ἴδιοι, ἐπειδὴ ἤτανε δασκαλεμένοι ἀπὸ τὸ μωσαϊκὸ νόμο νὰ πιστεύουνε πὼς μονάχα οἱ Ἰουδαῖοι εἶναι προορισμένοι ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σωθοῦνε, δὲν μπορούσανε νὰ καταλάβουνε πὼς γινότανε νὰ σωθοῦνε κ᾿ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, οἱ εἰδωλολάτρες, «τὰ ἔθνη».
 
Καὶ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους τὸ πίστευε ὁ Πέτρος, ποὺ ἤτανε τόσο φανατικὸς Ἑβραῖος, ὥστε νὰ θαρρεῖ πὼς δὲν μποροῦσε νὰ σωθεῖ ἄνθρωπος, ἂς γινότανε καὶ χριστιανός, χωρὶς τὴν περιτομὴ ποὺ κάνανε οἱ Ἑβραῖοι. Αὐτὲς τὶς ἰδέες εἶχε ἀκόμα ὁ ἀθῶος ἅγιος Πέτρος, καθὼς κι᾿ οἱ ἄλλοι ἅγιοι ἀπόστολοι, γιὰ τοῦτο ἔλεγε κι᾿ ὁ Χριστὸς στὸ μυστικὸ Δεῖπνο: «Ἔτι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ᾿ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι». Ἀλλὰ ἦρθε ἡ μέρα νὰ ἀνοίξουνε τὰ μάτια τοῦ Πέτρου στὴν ἀλήθεια, γιὰ νὰ καταλάβει πὼς ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, κι᾿ ὄχι μονάχα γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Καὶ νὰ πῶς ἔγινε:  
 
Ὕστερα ἀπὸ τὴν Πεντηκοστή, οἱ ἀπόστολοι ἀφοῦ φωτισθήκανε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, σκορπίσανε, ὁ καθένας ὅπου τὸν ἔστειλε ἡ μυστικὴ προσταγή. Ὁ Πέτρος, ἀφοῦ πῆγε σὲ διάφορα μέρη τῆς Παλαιστίνης, κατέβηκε στὴ Γιάφα ποὺ τὴ λέγανε ἑλληνικὰ Ἰόππη, γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο. Ἡ Γιάφα εἶναι μιὰ πολιτεία χτισμένη στὸ παραθαλάσσιο, παμπάλαια, ἀφοῦ λένε πὼς χτίσθηκε πρὶν ἀπὸ τὸν κατακλυσμό. Ἐκειπέρα λοιπὸν ζοῦσε μία κόρη καλὴ καὶ προκομμένη ποὺ τὴ λέγανε Ταβιθᾶ, δηλ. Ζαρκάδι, καὶ ποὺ τὴν ἀγαπούσανε ὅλοι γιὰ τὰ κεντήματα ποὺ ἔκανε καὶ γιὰ τὴ φρονιμάδα της. Μὰ ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Οἱ λίγοι χριστιανοί, ποὺ ἤτανε στὴ Γιάφα, στείλανε καὶ παρακαλέσανε τὸν Πέτρο νὰ πάγει στὸ σπίτι τῆς Ταβιθᾶς. Καὶ κεῖνος πῆγε, καὶ πιάσανε καὶ κλαίγανε οἱ χῆρες ποὺ εἴχανε μαζευθεῖ στὸ σπίτι της καὶ τοῦ δείχνανε τὰ ἐργόχειρα ποὺ εἶχε κεντημένα ἡ Ταβιθᾶ. Κι᾿ ὁ Πέτρος τοὺς εἶπε νὰ βγοῦνε ἔξω καὶ γονάτισε καὶ προσευχήθηκε, κ᾿ ἡ Ταβιθᾶ ἄνοιξε τὰ μάτια της καὶ ἀνακάθισε στὸ κρεββάτι καὶ κοίταζε τὸν Πέτρο. Καὶ κεῖνος φώναξε τὶς χῆρες καὶ τοὺς χριστιανοὺς καὶ τὴν παράδωσε ζωντανὴ κ᾿ ὕστερα πῆγε στὸ σπίτι ποὺ τὸν φιλοξενούσανε. Αὐτὸ τὸ σπίτι ἤτανε κάποιου Σίμωνα ταμπάκη, χτισμένο κοντὰ στὸ παραθαλάσσιο.  
 
Μιὰ μέρα, ὁ Πέτρος ἀνέβηκε ἀπάνω στὸ δῶμα γιὰ νὰ προσευχηθεῖ κοντὰ τὸ μεσημέρι. Καὶ σὰν νὰ πεινοῦσε λιγάκι κ᾿ ἤθελε νὰ φάγει. Κ᾿ ἐκεῖ ποὺ τοῦ ἑτοιμάζανε κάτι νὰ φάγει, ἔπεσε σὲ ἔκσταση («ἐπέπεσεν ἐπ᾿ αὐτὸν ἔκστασις»), καὶ βλέπει τὸν οὐρανὸ ἀνοιχτὸν κι᾿ ἀπὸ πάνω του κάποιο πρᾶγμα σὰν σεντόνι μεγάλο δεμένο ἀπὸ τὶς τέσσερες ἄκρες, νὰ κατεβαίνει στὴ γῆ· καὶ μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ σεντόνι ἤτανε ὅλα τὰ τετράποδα καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ σερπετὰ τῆς γῆς καὶ τὰ πουλιὰ τ᾿ οὐρανοῦ. Κι᾿ ἄκουσε μία φωνὴ νὰ τοῦ λέγει: «Σήκω, Πέτρε, κᾶνε τὸ σταυρό σου καὶ φάγε». Κι᾿ ὁ Πέτρος ἀποκρίθηκε: «Ὄχι, κύριε, δὲν κάνω τέτοιο πρᾶγμα, γιατὶ ποτὲς δὲν ἔφαγα τίποτα ἀπὸ ὅσα εἶναι ἀπαγορευμένα καὶ ἀκάθαρτα». Κι᾿ ἄκουσε πάλι γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν ἴδια φωνὴ νὰ τοῦ λέγει: «Αὐτὰ ποὺ καθάρισε ὁ Θεός, ἐσὺ μὴν τάχεις γιὰ βρωμισμένα». Κι᾿ αὐτὸ γίνηκε τρεῖς φορές, δηλαδὴ τρεῖς φορὲς κατέβηκε ἐκεῖνο τὸ σεντόνι καὶ πάλι ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ καὶ χάθηκε. Κι᾿ ὁ Πέτρος σὰν ἦρθε στὸν ἑαυτό του, ἀποροῦσε κι᾿ ἔλεγε μέσα στὸ νοῦ του, τί σημασία νὰ εἶχε τάχα τὸ σημεῖο ποὺ εἶδε. Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ καταλάβει.  
 
Τώρα ἂς πᾶμε σὲ μίαν ἄλλη πολιτεία, στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, ποὺ βρισκότανε στὰ βορινὰ τῆς Γιάφας, καὶ κείνη παραθαλάσσια, στὰ ριζὰ τοῦ βουνοῦ Ἑρμῶν. Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ἤτανε ἐπίσημη πολιτεία, κ᾿ εἴχανε ἐκειπέρα τὸ στρατόπεδό τους οἱ Ῥωμαῖοι· λιγοστοὶ Ἑβραῖοι τὴν κατοικούσανε. Ζοῦσε λοιπὸν σ᾿ αὐτὸ τὸ μέρος ἕνας Ῥωμαῖος ἀξιωματικὸς ποὺ τὸν λέγανε Κορνήλιο, ἑκατόνταρχος τῆς σπείρας τῆς λεγόμενης Ἰταλικῆς, ἄνθρωπος εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸ Θεό, μαζὶ μ᾿ ὅλο τὸ σπίτι του. Κ᾿ ἔκανε πολλὲς ἐλεημοσύνες στὸ λαό, καὶ προσευχότανε στὸ Θεὸ κάθε ὥρα. Βλέπεις ὁ καλὸς ὁ ἄνθρωπος πὼς βγαίνει σ᾿ ὅποιο μέρος κι᾿ ἂν εἶναι! Ὁ Κορνήλιος δὲν εἶχε ψεύτικη πίστη στὸ Θεό, ἀλλὰ εἰλικρινῆ καὶ γι᾿ αὐτὸ θάτανε καὶ ταπεινός, καὶ ζητοῦσε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ὅλο ποὺ εἶχε μάθει ἀπὸ τοὺς γονιοὺς τοῦ νάχει γιὰ θεοὺς τὰ ψεύτικα τὰ εἴδωλα. Μέσα σὲ χιλιάδες Ρωμαίους ποὺ καθόντανε στὴν Παλαιστίνη, ἕνας μονάχα, ὁ μακάριος ὁ Κορνήλιος εἶχε καθαρὴ καρδιὰ καὶ ταπεινὸ φρόνημα, γι᾿ αὐτὸ καὶ πίστευε ἀληθινὰ στὸ Θεὸ ποὺ δὲν τὸν γνώριζε, καὶ τὰ ἔργα τοῦ ἤτανε καὶ κεῖνα καλὰ καὶ κρυφὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, πλὴν φανερὰ στὸ Θεό.  
 
Γι᾿ αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸν εἶδε ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Γιὰ τοὺς τέτοιους καθαρόψυχους, ποὺ λατρεύουνε τὸ Θεὸ ἀπὸ τὴν καρδιά τους καὶ ποὺ τὸν γυρεύουνε χωρὶς νάχουνε ἀκούσει τίποτα γιὰ δαῦτον, εἶπε ὁ Ἡσαΐας: «ὅτι οἷς οὐκ ἀνηγγέλη περὶ αὐτοῦ, ὄψονται, καὶ οἱ οὐκ ἀκηκόασι, συνήσουσι» (Ἡσ. νβ´, 15). Μιὰ μέρα ἐκεῖ ποὺ ἔκανε τὴν προσευχή του ὁ Κορνήλιος κατὰ τὶς ἐννιὰ ὧρες τῆς μέρας, εἶδε σὲ ὅραμα, ἀλλὰ φανερά, ἕναν ἄγγελο νὰ μπαίνει στὸ μέρος ποὺ προσευχότανε καὶ νὰ τοῦ λέγει «Κορνήλιε!». Κι᾿ ὁ Κορνήλιος γύρισε καὶ τὸν κοίταξε καὶ φοβήθηκε, καὶ τοῦ εἶπε «Τί ὁρίζεις, Κύριε;» Κι᾿ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε: «Οἱ προσευχές σου κ᾿ οἱ ἐλεημοσύνες σου ἀνεβήκανε σὲ μνημόσυνο μπροστὰ στὸ Θεό. Καὶ τώρα στεῖλε στὴ Γιάφα κάποιους ἀνθρώπους νὰ προσκαλέσουνε τὸν Σίμωνα ποὺ τὸν λένε Πέτρο· αὐτὸς εἶναι φιλοξενούμενος στὸ σπίτι ἑνὸς Σίμωνα ταμπάκη («οὗτος ξενίζεται παρὰ τινι Σίμωνι βυρσεῖ») ποῦναι τὸ σπίτι τοῦ κοντὰ στὴ θάλασσα». Καὶ χάθηκε ὁ ἄγγελος. Καὶ παρευθὺς ὁ Κορνήλιος φώναξε δυὸ ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τοῦ κ᾿ ἕνα στρατιώτη εὐσεβῆ ἀπὸ κείνους ποὺ εἶχε στὴν ὑπηρεσία του, κι᾿ ἀφοῦ τοὺς ἐξήγησε ὅλα ὅσα εἶδε κι᾿ ἄκουσε, τοὺς ἔστειλε στὴ Γιάφα.  
 
Τὴν ἄλλη μέρα πρὶν ἀπὸ τὸ μεσημέρι σιμώσανε στὴ Γιάφα καὶ πιάσανε καὶ ρωτούσανε ποὺ εἶναι τὸ σπίτι τοῦ ταμπάκη ποὺ κάθεται ὁ Πέτρος. Κείνη τὴν ἴδια ὥρα βρισκότανε ὁ Πέτρος ἀπάνω στὸ δῶμα τοῦ σπιτιοῦ κ᾿ εἶδε τὸ σεντόνι νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ σὰν χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια του, συλλογιζότανε τί νάθελε νὰ τοῦ πεῖ ὁ Θεὸς μ᾿ αὐτὸ τὸ ὅραμα, καὶ δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει. Ἐκεῖ ποὺ καθότανε συλλογισμένος, φτάξανε ἀπ᾿ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι κ᾿ οἱ ἀποστελάμενοι τοῦ Κορνήλιου, ρωτώντας ποὺ εἶναι τὸ σπίτι. Καὶ σὰν τοὺς τὸ δείξανε, πήγανε στὴν αὐλόπορτα («ἐπέστησαν ἐπὶ τὸν πυλώνα») καὶ φωνάξανε «Ἐδῶ κάθεται ὁ Σίμωνας ὁ Πέτρος;» Καὶ τότε ὁ Πέτρος ποὺ συλλογιζότανε τὸ σεντόνι ποὺ εἶδε, μονομιᾶς σὰν νὰ τοῦ εἶπε μία φωνή, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο: «Νά, σὲ ζητᾶνε τρεῖς ἄνθρωποι· μὴν πεῖς πὼς εἶναι ἀλλόθρησκοι καὶ τοὺς διώξεις, ἀλλὰ νὰ ἀκούσεις τί θὰ σοῦ ποῦνε καὶ νὰ κάνεις ὅ,τι σου ζητήσουνε· γιατὶ ἐγὼ τοὺς ἔστειλα σὲ σένα. Γιὰ τοῦτο νὰ σηκωθεῖς καὶ νὰ κατεβεῖς ἀπὸ τὸ δῶμα καὶ νὰ πᾶς μαζί τους». Τότε μονομιᾶς ὁ Πέτρος κατάλαβε τί νόημα εἶχε τὸ σεντόνι ποὺ εἶδε, καὶ πὼς ἡ φωνὴ ποὺ τοῦ εἶπε νὰ φάγει καὶ νὰ πιεῖ ἀπ᾿ ὅλα τὰ ζωντανὰ ποὺ ἤτανε μέσα στὸ σεντόνι, ἤθελε νὰ τοῦ δώσει νὰ καταλάβει πὼς γιὰ τὸ Θεὸ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε στὸν κόσμο ἤτανε καθαρισμένοι καὶ προσκαλεσμένοι στὴ σωτηρία τοῦ Εὐαγγελίου, κι᾿ ὄχι μονάχα οἱ Ἰουδαῖοι, ὅπως νόμιζε ὁ Πέτρος κατὰ τὸ μωσαϊκὸ νόμο. Ἂν δὲν ἔβλεπε αὐτὸ τὸ σημεῖο καὶ δὲν τοῦ τὸ ἐξηγοῦσε τὸ ἅγιο Πνεῦμα, δὲν θὰ πήγαινε στὸν εἰδωλολάτρη τὸν Κορνήλιο.  
 
Κατέβηκε λοιπὸν κι᾿ εἶπε στοὺς τρεῖς ἀνθρώπους ποὺ χτυπούσανε στὴν πόρτα: «Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ ζητᾶτε· γιὰ ποιὰ αἰτία ἤρθατε;» Καὶ κεῖνοι τοῦ εἴπανε: «Ὁ Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος, ἄνθρωπος δίκαιος καὶ φοβούμενος τὸ Θεό, ποὺ τὸν γνωρίζει ὅλο τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων, εἶδε ἕναν ἄγγελο καὶ τοῦ παράγγειλε νὰ στείλει νὰ σὲ προσκαλέσει στὸ σπίτι του καὶ νὰ ἀκούσει λόγια του Θεοῦ ἀπὸ ἐσένα». Κι᾿ ὁ Πέτρος τοὺς εἶπε νὰ κοπιάσουνε μέσα καὶ τοὺς φιλοξένησε.  
 
Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωὶ σηκώθηκε καὶ τράβηξε γιὰ τὴν Καισάρεια μαζὶ μὲ τοὺς τρεῖς Ρωμαίους καὶ πήγανε μαζί τους καὶ κάποιοι χριστιανοὶ ποὺ ἤτανε ἀπὸ τὴ Γιάφα, καὶ τὴν ἄλλη μέρα μπήκανε στὴν Καισάρεια. Κι᾿ ὁ Κορνήλιος τοὺς περίμενε μὲ πόθο, ἔχοντας μαζεμένους στὸ σπίτι τοῦ τοὺς συγγενεῖς του καὶ τοὺς πιὸ καλοὺς φίλους του. Καὶ κεῖ ποὺ ἔμπαινε ὁ Πέτρος στὸ σπίτι, ἔδραμε ὁ Κορνήλιος κ᾿ ἔπεσε στὰ ποδάρια του καὶ τὸν προσκύνησε. Κι᾿ ὁ Πέτρος τὸν σήκωσε λέγοντάς του: «Σήκω ἀπάνω· κ᾿ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος σὰν καὶ σένα». Καὶ κουβεντιάζοντας μαζί του, ἐμπῆκε μέσα κ᾿ ἧβρε μαζευμένους τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους του ἑκατόνταρχου. Καὶ τοὺς εἶπε: «Ἐσεῖς γνωρίζετε πὼς εἶναι ἄνομο γιὰ κάθε Ἰουδαῖο νὰ συναναστρέφεται μὲ ἀλλόφυλο καὶ νὰ πηγαίνει στὸ σπίτι του, ἀλλὰ ὁ Θεός μου ἔδειξε νὰ μὴ λέγω ἀκάθαρτον κανέναν ἄνθρωπο.  
 
Γιὰ τοῦτο ἦρθα, χωρὶς νὰ φέρω κανένα ἀντιμίλημα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ στείλατε νὰ μὲ φωνάξουνε. Λοιπὸν σᾶς ρωτῶ, γιὰ ποιὰ αἰτία μὲ φωνάξατε νἄρθω;» Τότες ὁ Κορνήλιος εἶπε: «Ἀπὸ τέσσερες μέρες νήστευα· καὶ στὶς ἐννιὰ ὧρες τῆς μέρας, ἔκανα τὴν προσευχή μου στὸ σπίτι μου. Καὶ νά, στάθηκε μπροστά μου ἕνας ἄνθρωπος μὲ λαμπερὸ φόρεμα, καὶ μοῦ λέγει: «Κορνήλιε, εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή σου καὶ οἱ ἐλεημοσύνες σου βρήκανε θύμηση μπροστὰ στὸ Θεὸ· στεῖλε λοιπὸν στὴ Γιάφα καὶ προσκάλεσε τὸν Σίμωνα ποὺ τὸν λένε Πέτρο· αὐτὸς εἶναι μουσαφίρης στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνα τοῦ ταμπάκη κοντὰ στὴ θάλασσα. Σὰν ἔρθει αὐτός, θὰ σοῦ μιλήσει». Κάνοντας λοιπὸν τὴν παραγγελία του, ἔστειλα καὶ σὲ προσκάλεσα, κ᾿ ἐσὺ καλὰ ἔκανες καὶ κόπιασες στὸ φτωχικό μας. Καὶ τώρα εἴμαστε ἐδῶ ὅλοι ἐμεῖς μπροστὰ στὸ Θεό, γιὰ νὰ ἀκούσουμε ὅλα ὅσα σὲ πρόσταξε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς πεῖς». Κι᾿ ὁ Πέτρος ἄνοιξε τὸ στόμα τοῦ κ᾿ εἶπε: «Ἀληθινά, καταλαβαίνω πὼς δὲν κοιτάζει ὁ Θεὸς τὸν ἕναν ἄνθρωπο διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἀλλὰ σὲ κάθε ἔθνος, ὅποιος τὸν φοβᾶται καὶ κάνει τὸ θέλημά του, τὸν δέχεται στὴν ἀγκαλιά του.  
 
Γι᾿ αὐτό, εἶναι γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁ λόγος ποὺ ἔστειλε στοὺς Ἰσραηλίτες, δίνοντας τὸ εὐαγγέλιο (τὴν καλὴ τὴν εἴδηση) μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐμεῖς γνωρίζουμε τὸ λόγο ποὺ κηρύχθηκε σ᾿ ὅλη τὴν Ἰουδαία ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, ὕστερα ἀπὸ τὸ βάφτισμα ποὺ κήρυξε ὁ Ἰωάννης, στ᾿ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ποὺ τὸν ἔχρισε ὁ Θεὸς μὲ Πνεῦμα ἅγιο καὶ μὲ δύναμη, καὶ ποὺ γύριζε εὐεργετώντας καὶ γιατρεύοντας ὅλους ὅσους καταδυνάστευε ὁ διάβολος, γιατὶ ὁ Θεὸς ἤτανε μαζί του. Κ᾿ ἐμεῖς εἴμαστε μάρτυρες σὲ ὅσα ἔκανε στὴν Ἰουδαία καὶ στὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ τὸν θανατώσανε κρεμάζοντάς τον στὸ ξύλο, μὰ ὁ Θεὸς τὸν ἀνάστησε τὴν τρίτη μέρα καὶ τὸν φανέρωσε ὄχι σ᾿ ὅλο τὸ λαό, ἀλλὰ σὲ κάποιους μάρτυρες ποὺ ἤτανε ἀπὸ πρὶν χειροτονημένοι ἀπὸ τὸ Θεό, σ᾿ ἐμᾶς, ποὺ καὶ φάγαμε μαζί του καὶ ἤπιαμε μαζί του ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀνάστασή του ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Καὶ μᾶς παράγγειλε νὰ κηρύξουμε στὸ λαὸ καὶ νὰ βεβαιώσουμε πὼς αὐτὸς εἶναι ὁ διορισμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ κριτὴς ζωντανῶν καὶ πεθαμένων. Γι᾿ αὐτὸν μαρτυροῦνε ὅλοι οἱ Προφῆτες πὼς θὰ λάβει στὄνομά του συγχώρεση ἁμαρτιῶν τοῦ κάθε ἕνας ποὺ θὰ πιστέψει σ᾿ αὐτόν».
 

Η ΝΔ συμπλήρωσε τρία χρόνια παταγώδoυς αποτυχίας στη διακυβέρνηση της χώρας!

Γράφει ο Θεοφάνης Γκατζής του Θωμά και της Μαίρης
Oικονομολόγος
MSc Σχεδιασμός και Ανάπτυξη Τουρισμού και Πολιτισμού, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Email: theofanis28@gmail.com
Ethnikosagwn.blogspot.com 
 
Παρήλθαν τρία χρόνια που συμπλήρωσε η κυβέρνηση της ΝΔ στην εξουσία! Στα χρόνια αυτά βιώσαμε πρωτοφανείς τραγικές καταστάσεις και η θητεία της κυβέρνησης της ΝΔ μπορεί να χαρακτηριστεί από πρωτοφανής ανικανότητα διαχείρισης της εξουσίας και άνευ προηγουμένου αναξιοκρατία! Οι παραπάνω χαρακτηρισμοί δικαιολογούνται από τα ακόλουθα: Καταρχήν, ήταν εγκληματική η διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση! Χωρίς να υφίστανται αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα έθεσε σε αναστολή χιλιάδες υγειονομικό προσωπικό με αποτέλεσμα την καίρια αποδυνάμωση του ΕΣΥ και χιλιάδες θανάτους συμπατριωτών μας! Ακόμη και τώρα που φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο εμβολιασμός δε βοηθάει ιδιαίτερα, καθώς ο εμβολιαζόμενος μεταδίδει και νοσεί βαριά, εντελώς αντιδημοκρατικά συνεχίζει να θέτει σε αναστολή τους εργαζομένους αυτούς που ήδη συμπληρώνουν σχεδόν 11 μήνες στην ανέχεια αυτοί και οι οικογένειές τους!  
 
Ο κ. Μητσοτάκης διαχώρισε τους Έλληνες σε εμβολιασθέντες και μη, καθώς και στοχοποίησε και εκβίασε με πρωτοφανή τρόπο τους Έλληνες πολίτες που αρνήθηκαν να εμβολιαστούν παραβιάζοντας το Σύνταγμα ανελλιπώς! Φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο να επιβάλλει 100 ευρώ πρόστιμο στα άτομα άνω των 60 ετών που δεν εμβολιαστήκαν, με εμβόλια που αποδείχθηκε ότι εν τοις πράγμασι είναι αναποτελεσματικά, παραβιάζοντας ατομικά δικαιώματα!  
 
Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού αναφέρουμε ότι σύμφωνα με το δελτίο του ΕΟΔΥ μεταξύ των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι, 36 (35.64%) είναι ανεμβολίαστοι ή μερικώς εμβολιασμένοι και 65 (64.36%) είναι πλήρως εμβολιασμένοι!! Αξίζει να επισημανθεί, ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να παρέχεται πλέον εβδομαδιαία ενημέρωση και όχι καθημερινή για την πορεία της Covid-19 ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στις εβδομαδιαίες ενημερώσεις που πραγματοποιούνται από τις 12 Ιουλίου έως και σήμερα δεν περιλαμβάνονται, για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, αναφορές για το πόσοι από τους διασωληνωμένους είναι ανεμβολίαστοι και πόσοι πλήρως εμβολιασμένοι κινόντας υποψίες ότι η κυβέρνηση επιθυμεί να αποκρύψει το γεγονός ότι πλέον οι πλήρως εμβολιασμένοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των διασωληνωμένων (με ποσοστά ίσως 85% και άνω)!! Επιπλέον, εφάρμοσε έναν από τους πιο σκληρούς εγκλεισμούς (lockdown) των πολιτών παγκοσμίως , που αποδείχθηκε εκ των υστέρων εντελώς λάθος, και δεν έλαβε μέτρα ώστε να αποτραπεί η συμφόρηση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Αστικά Κτελ, τρένα).  
 
Δε φρόντισε να θωρακίσει το ΕΣΥ, αλλά αντιθέτως έδωσε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στα ΜΜΕ για να προπαγανδίζουν την πολιτική που ακoλουθούσε! Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία, για την Ελευθερία του Τύπου, που δημοσιεύουν ετησίως οι «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» (RSF) η Ελλάδα βρίσκεται στην 108η θέση παγκοσμίως (από 180 χώρες) και τελευταία στην EE! 
 
Καθότι, αρκετοί ασθενείς μη λησμονούμε ότι νοσηλεύονταν σε πρόχειρες αίθουσες που μετονομαστήκαν σε ΜΕΘ χωρίς να υφίσταται κατάλληλο προσωπικό και τα στοιχειώδες ιατρικά όργανα για την αποθεραπεία τους! Δηλωτικό της κατάστασης χάους που επικρατούσε είναι ότι αρκετά νοσοκομεία στην επαρχία δεν είχαν οξυγόνο για τους διασωληνωμένους ασθενείς λόγω ανεπάρκειας των υποδομών τους! 
 
Με άλλα λόγια η κυβέρνηση της ΝΔ φέρει καίρια την ευθύνη για τους χιλιάδες θανάτους συμπατριωτών μας λόγω δραστικών ελλείψεων υγειονομικού προσωπικού! Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού είναι το γεγονός, ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat τον Απρίλιο του 2022 η Ελλάδα ήταν 1η στην Ευρώπη στην υπερβάλλουσα θνησιμότητα (28,2%) σε σχέση με την περίοδο 2016-2019, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ ήταν 10,4%!! Όσον αφορά η διαχείριση έκτακτων καταστάσεων από ακραία καιρικά φαινόμενα και πυρκαγιές ήταν « για γέλια και για κλάματα». Ποιος μπορεί να λησμονήσει ότι ο χιονιάς, το χειμώνα του 2021, λόγω του καιρικού φαινομένου της Μήδειας προκάλεσε το κλείσιμο της μεγαλύτερης εθνικής οδού της χώρας (εθνική οδός Αθηνών Λαμίας)!  
 
Παράλληλα ολόκληρες περιοχές στην Αττική έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μέρες!! Επιπρόσθετα, πρόσφατες είναι οι μνήμες μας από τη χαοτική κατάσταση που δημιούργησε, στην Αττική Οδό, η επέλαση του χιονιά, όπου έμειναν εγκλωβισμένοι χιλιάδες οδηγοί! Ακόμη, παροιμιώδης ήταν η αποτυχία στην πρόληψη και καταστολή των καταστροφικών πυρκαγιών, κυρίως στην Εύβοια, τον Αύγουστο του 2021 όπου κατακάηκαν ολοσχερώς χιλιάδες στρέμματα προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές στη χλωρίδα και πανίδα! Με λίγα λόγια το επιτελικό σύγχρονο κράτος που ευαγγελίζονταν προεκλογικά ο κ. Μητσοτάκης έχει μετατραπεί σε κράτος «μπανανία»! 
 
Προσέτι, η κυβέρνηση επέδειξε Θεία ασέβεια και παρεμπόδισε την ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων των πολιτών! Ποιος μπορεί να λησμονήσει το σφράγισμα των ορθόδοξων εκκλησιών και το ανηλεές κυνήγι των πιστών στην προσπάθειά τους να εκκλησιαστούν και να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων; Ακόμη, απαγόρευσε τις λιτανείες και την προσέλευση του χριστεπώνυμου πλήθους, τοποθετώντας κορδέλες και αστυνομικά όργανα έξω από τους Ιερούς Ναούς, για προσκύνημα τις ημέρες που εόρταζαν οι Άγιοι σε διάφορα μέρη πανελληνίως! Άνευ προηγουμένου ήταν και η κυβερνητική απόφαση, χωρίς ουσιαστικό λόγο, για αλλαγή της ώρας της Ακολουθίας της Αναστάσεως το 2021 από τις 12 π.μ. στις 9 μ.μ., καθώς και η απαγόρευση της δημόσιας τέλεσης του Αγιασμού των Υδάτων το 2021!! 
 
Ακόμη, δεν προέβη η κυβέρνηση της ΝΔ σε προσλήψεις μόνιμου προσωπικού υψηλής εξειδίκευσης σε τομείς αιχμής του δημοσίου (π.x. νοσοκομεία, στα δικαστήρια ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των χιλιάδων εκκρεμών δικών και να υπάρξει γρήγορη απονομή δικαιοσύνης και στην επιθεώρηση εργασίας). Αντιθέτως προέβηκε σε αχρείαστες προσλήψεις ατόμων με χαμηλά προσόντα σε τομείς που δεν υπήρχε ανάγκη η έστω ήταν δευτερεύουσας ανάγκης (π.χ χιλιάδες προσλήψεις στην πανεπιστημιακή αστυνομία). Κατά τα άλλα ο πρωθυπουργός προεκλογικά διακήρυττε ότι θα προσπαθήσει να εκσυγχρονίσει τη δημόσια διοίκηση μέσω, μεταξύ άλλων, και της πρόσληψης εξειδικευμένου προσωπικού, καθώς και υποστήριζε ότι σκοπός του είναι να επαναπατρίσει τους νέους που είναι κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών χρησιμοποιώντας εμφατικά και κατά κόρον τη λέξη brain gain (διαρροή εγκεφάλων) στις ομιλίες του!! 
 
Eπιπρόσθετα, ενώ προεκλογικά τα στελέχη της ΝΔ με προεξάρχοντα το Μητσοτάκη διακήρυτταν μετ’ επιτάσεως ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια πολύ κακή συμφωνία και θα προσπαθήσουν να θέσουν προσκόμματα στην ένταξη των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς (βλέπε ΕΕ) τώρα ομιλούν για μια καλή συμφωνία και βάζουν πλάτη για να ικανοποιήσουν τις επιδιώξεις των Σκοπίων για τη μελλοντική τους ένταξη στην ΕΕ. Πραγματικά άνευ προηγουμένου υποκρισία, πατριδοκαπηλία και εμπαιγμός των Ελλήνων!!  
 
Όσον αφορά η αξιοκρατία που διακήρυττε προεκλογικά ο πρωθυπουργός πήγε περίπατο καθώς σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού, σε πολλές περιπτώσεις, τοποθετήθηκαν άτομα με χαμηλά προσόντα με κύριο προσόν τους τις γνωριμίες που διέθεταν στο κόμμα και το δήθεν άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία με τη δημιουργία του μητρώου στελεχών ξεχάστηκε στη διαδρομή! Για να μην είμαστε άδικοι στην κριτική μας οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν και θετικά στοιχεία στη διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ! 
 
Ένα από αυτά ήταν ότι κατάφερε να ανακόψει τις ροές των παράνομων μεταναστών, που όμως οφείλεται και στο γεγονός ότι επικράτησε η πανδημία του κορωνοϊού. Άλλο ένα θετικό γεγονός ήταν ότι αναβάθμισε τον τομέα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης μειώνοντας τη γραφειοκρατία και διευκολύνοντας τις συναλλαγές του πολίτη με το κράτος. Χρειάζεται όμως να γίνουν πολλά στον τομέα, όπως ηλεκτρονική διασύνδεση των δημοσίων υπηρεσιών!  
 
Ακόμη, προχώρησε στην απονομή χιλιάδων εκκρεμών συντάξεων. Αλλά επανερχόμενοι στα επιχειρήματα που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό της κυβέρνησης ως μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις στην ιστορία της μεταπολίτευσης είναι τα εξής: 
 
Η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ δυσκόλεψε τη ζωή των Ελλήνων καθότι η άνευ προηγουμένου ακρίβεια είναι η μόνιμη επωδός της καθημερινότητάς τους και πριν να ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία (βλέπε υπέρογκες αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, υπέρμετρη αύξηση στις τιμές των τροφίμων και των καυσίμων)! Και χωρίς ξεδιαντροπιά η κυβέρνηση προσπαθώντας να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, να φανεί αρεστή και νομίζοντας ότι απευθύνεται σε άτομα με χαμηλή νοημοσύνη « μοίρασε φύκια για μεταξωτές κορδέλες» (βλέπε Fuel Pass και Power Pass)! Έτσι, παρείχε 40 ευρώ για δικαιούχους ιδιοκτήτες οχημάτων, που είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στον κυκεώνα της ακρίβειας που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός! Αν πραγματικά η κυβέρνηση εννοούσε ότι ήθελε να βοηθήσει τους Έλληνες έπρεπε να μειώσει τον ειδικό φόρο στα καύσιμα που είναι αδικαιολόγητα μεγάλος! 
 
Επίσης, εκτόξευσε τους λογαριασμούς του ρεύματος των Ελλήνων καθιερώνοντας τη ρήτρα αναπροσαρμογής και οδηγώντας τους στην απελπισία και τώρα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα τους επέστρεψε ένα μικρό ποσό από το όλον που πλήρωσαν!! Πραγματικά μνημείο αγυρτείας από την κυβέρνηση της ΝΔ!  
 
Ειδικά, η επιστροφή χρηματικών ποσών, με τη διαδικασία του Power Pass, αποτέλεσε άνευ προηγουμένου φιάσκο! Τα εκκαθαριστικά της ντροπής που αναρτήθηκαν πρόσφατα προκάλεσαν δικαιολογημένα την οργή των πολιτών, καθότι δεν συμπεριλάμβαναν τους λογαριασμούς ρεύματος που εκδόθηκαν τον Ιούνιο και περιελάμβαναν, για αρκετούς , τα μεγαλύτερα ποσά που κλήθηκαν να πληρώσουν! Η κυβέρνηση δεν το γνώριζε αυτό και κλήθηκε εσπευσμένα μετά τις κατακραυγές των πολιτών να προβεί σε επιδιόρθωση και να συμπεριλάβει και τον Ιούνιο; Άρα είτε προσπάθησαν να κοροϊδέψουν τους πολίτες, είτε αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση ακολουθεί ανερμάτιστη πολιτική και κύριο χαρακτηριστικό της είναι οι παλινωδίες!  
 
Τελευταίο ανδραγάθημα της κυβέρνησης της ΝΔ οι τηλεφωνικές υποκλοπές πολιτικών της αντιπάλων και δημοσιογράφων με υπεύθυνο τον πρωθυπουργό που συνιστά κατάφωρη παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων και της δημοκρατικής ομαλότητας, καθώς και κατάλυση του κράτους δικαίου!  
 
Ακόμη, σε διαγωνισμούς για πρόσληψη προσωπικού αορίστου χρόνου τηρήθηκαν αδιαφανείς διαδικασίες (βλέπε ΔΕΔΔΗΕ) όπου δεν αναρτήθηκαν τα συνολικά μόρια που συγκέντρωνε κάθε υποψήφιος που συμμετείχε στο διαγωνισμό παρά μόνο υπήρχε μια λίστα με ονόματα, χωρίς να αναγράφονται τα μόρια που συγκέντρωσαν, που καλούνταν σε συνέντευξη για να αποφασιστεί ποιοι θα επιλεγούν μέσα από συνεντεύξεις!! Πρωτοφανείς καταστάσεις που μας επέστρεψαν δεκαετίες πίσω πριν την καθιέρωση του ΑΣΕΠ, όπου κάθε κυβέρνηση προσελάμβανε στο δημόσιο το δικό της κομματικό στρατό. Εν κατακλείδι η μέχρι τώρα θητεία της κυβέρνησης της ΝΔ χαρακτηρίζεται από παταγώδη αποτυχία!

Η μάχη του Σαλιχλή: Το άγνωστο «Στάλινγκραντ»(*) του Μικρασιατικού Πολέμου

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
 
«Περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα παρά των εχθρών τα σχέδια»
Θουκιδίδου Ιστορίαι Α 144, Επιτάφιος Περικλέους 
 
«Η πτώση της Κωνσταντινούπολης για το Έθνος μας, δεν είχε τέτοια σημασία, όπως αυτή η έξοδος του Ελληνισμού από ολόκληρη την Ανατολή. Ένα φοβερό πράμα…».
Διδώ Σωτηρίου 
 
Το παρόν άρθρο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής και αφιερώνεται στην μνήμη των χιλιάδων Ελλήνων στρατιωτών και προσφύγων που σκοτώθηκαν κατά την μικρασιατική εποποιία, αφήνοντας τα κόκκαλά τους στην ιερά αιματοβαμμένη Ιωνική γη. 
 
Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ανείπωτη μικρασιατική καταστροφή που συγκλόνισε ολόκληρο τον Ελληνισμό, σημαδεύοντας ανεξίτηλα για πολλές δεκαετίες την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας και πληγώνει μέχρι σήμερα τις καρδιές όλων των Ελλήνων. 
 
Η μικρασιατική καταστροφή του 1922 συνιστά αναντίρρητα την μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην Ιστορία του νεότερου Ελληνικού Κράτους. Ο απόηχος του σπαραγμού για την τραγική απώλεια της Ιωνικής γης που φθάνει έως σήμερα, κρατά ζωντανή την Ιστορική Μνήμη για τις θλίψεις, τα δεινά και τα βάσανα που υπέστη ο μαρτυρικός Μικρασιατικός Ελληνισμός από την τουρκική θηριωδία. 
 
Ο βίαιος ξεριζωμός του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας που σημειώθηκε υπό τις δραματικές συνθήκες των σφαγών, πυρπολήσεων και λεηλασιών αποτελεί κορυφαίο ιστορικό γεγονός στην εθνική ζωή των Ελλήνων, γιατί όχι μόνο θέτει οριστικά ταφόπλακα στο όνειρο της «Μεγάλης Ιδέας», αλλά κυρίως επειδή τερματίζει άδοξα την μακραίωνη παρουσία μας στα Μικρασιατικά παράλια. 
 
Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές η παρουσία του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία καταγράφεται τουλάχιστον από την 2η χιλιετηρίδα π.Χ., καθώς ειδικά στα μικρασιατικά παράλια εγκαταστάθηκαν από πολύ νωρίς διάφορα ελληνικά φύλα (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς), ιδρύοντας σημαντικότατες αποικίες που αποτέλεσαν στο διάβα των αιώνων μεγάλα διοικητικά, οικονομικά, εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της Μεσογείου. Σπουδαιότερες από αυτές τις αποικίες υπήρξαν η Σμύρνη, η Μίλητος, η Έφεσος, η Φώκαια και άλλες. 
 
Στην Διάσκεψη των Νικητών στο Παρίσι τον Φεβρουάριο του 1919, κατατέθηκε από την Ελληνική Αντιπροσωπεία υπόμνημα που απευθυνόταν προς στο Ανώτατο Συμμαχικό Συμβούλιο, με το οποίο επιδιωκόταν η αναγνώριση των εθνικών μας αξιώσεων στα μικρασιατικά εδάφη που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού, καθόσον σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πλευράς στην Μικρά Ασία διαβιούσαν 1.694.000 Έλληνες, ενώ στην περιοχή της Θράκης και της Κωνσταντινούπολής διαβιούσαν επιπλέον περίπου 731.000. 
 
Στο πλαίσιο της παραπαίουσας φεουδαρχικής Αυτοκρατορίας οι ελληνικές κοινότητες διακρίνονταν για το υψηλό μορφωτικό τους επίπεδο και για την οικονομική τους ευμάρεια, αποτελώντας την μεσαία και ανώτερη κοινωνική τάξη του Οθωμανικού Κράτους και προξενώντας παράλληλα τον φθόνο των Νεότουρκων1. Ο Ελληνισμός της Ανατολίας κυριαρχούσε εμπορικά, οικονομικά και πολιτισμικά, διατηρώντας ακέραιη την ορθόδοξη και εθνική του συνείδηση μέσα σε ένα συχνά εχθρικό και αφιλόξενο περιβάλλον. 
 
Έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία που διασώζουν την ιστορική μνήμη περιγράφοντας με ζωηρά χρώματα την πρωτοφανή σε έκταση εθνική συμφορά της Μικρασιατικής Καταστροφής, επιχειρώντας να αποδώσουν (στο μέτρο του δυνατού) την αγωνία, τον θρήνο, και την οδύνη για την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, την πυρπόληση της κοσμοπολίτικης Σμύρνης από τους Τούρκους, τον μαρτυρικό θάνατο του μετέπειτα Αγίου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης2, τις σφαγές, τους βασανισμούς, τους βιασμούς και τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι αιμοσταγείς κεμαλικές ορδές εις βάρος τόσο των Ελλήνων στρατιωτών, όσο και του άμαχου ελληνικού πληθυσμού. 
 
Τα βιβλία που περιγράφουν το δράμα του ξεριζωμού και της προσφυγιάς του Μικρασιατικού Ελληνισμού έχουν γραφεί από διακεκριμένους Έλληνες και ξένους ιστορικούς αλλά και από πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα που υπήρξαν πρωταγωνιστές των συγκλονιστικών γεγονότων της κατάρρευσης του Μετώπου, τα οποία διαφωτίζουν (στο μέτρο που υπηρετείται η αμερόληπτη ιστορική αλήθεια) τα πολιτικοοικονομικά και στρατιωτικά αίτια της ταπεινωτικής ήττας ενός περήφανου και αξιόμαχου (αλλά πολιτικά προδομένου) ελληνικού στρατού που οδήγησε στην εξαφάνιση της μακραίωνης παρουσίας του Ελληνισμού από την Μικρασιατική γη. 
 
Το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να αναδείξει μια άγνωστη στο ευρύ κοινό και μικρή σε τοπική έκταση αλλά μεγαλειώδη σε σημασία νίκη των Ελλήνων Ευζώνων, που επιτεύχθηκε υπό την εμπνευσμένη και ηρωική καθοδήγηση του συνταγματάρχη Νικολάου Πλαστήρα3 και υπήρξε καθοριστική για την σωτηρία ολοκλήρου του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος. 
 
Στις 13 Αυγούστου (παλαιό ημερολόγιο) του 1922 στην πόλη του Αφιόν Καραχισάρ εκδηλώθηκε η καλά προετοιμασμένη και σχεδιασμένη επίθεση του τουρκικού στρατού, υπό την διοίκηση και εποπτεία του Κεμάλ Ατατούρκ, εναντίον ενός ηθικά παρηκμασμένου ελληνικού στρατού που βρισκόταν –μετά την καταστροφική και εθνικά εγκληματική προέλαση προς τον Σαγγάριο– σε κατάσταση απειθαρχίας, αποσυντονισμού και ημιδιάλυσης, περιμένοντας μοιρολατρικά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου. 
 
Το Σαλιχλή ήταν κωμόπολη που απείχε 96 χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης και αποτελούσε σημαντικό συγκοινωνιακό και σιδηροδρομικό κόμβο που συνδεόταν σιδηροδρομικώς με το λιμάνι της Σμύρνης. Ως εκ τούτου, ο έλεγχος της πόλης είτε από τις ελληνικές είτε από τις τουρκικές δυνάμεις αποκτούσε μεγάλη στρατηγική σημασία για την εξέλιξη του μικρασιατικού πολέμου. 
 
Οι τουρκικές δυνάμεις διατάχθηκαν να προελάσουν προς το Σαλιχλή, με σκοπό να καταλάβουν το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και να αποκόψουν την υποχώρηση του διαλυμένου στο Αφιόν Καραχισάρ ελληνικού στρατού. 
 
Η Διοίκηση της Στρατιάς Σμύρνης εκδίδει κατεπείγουσα διαταγή, σύμφωνα με την οποία ελληνικά στρατιωτικά τμήματα πρέπει να προωθηθούν εγκαίρως προς το Σαλιχλή, κρατώντας ανοιχτή την σιδηροδρομική γραμμή, ώστε να διευκολυνθεί η υποχώρηση των αποδιοργανωμένων μεραρχιών, καθώς και η φυγή των προσφύγων της Φιλαδέλφειας που συνέρρεαν στην πόλη σε ατελείωτα καραβάνια. 
 
Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων με μερικές άλλες στρατιωτικές μονάδες συναπάρτιζαν το Απόσπασμα Πλαστήρα, το οποίο στάθμευε λίγο έξω από την Φιλαδέλφεια και ήταν το μόνο αξιόμαχο και συντεταγμένο τμήμα του Ελληνικού Στρατού που θα μπορούσε να φέρει σε αίσιο πέρας την κρίσιμη αποστολή, προκειμένου το Σαλιχλή να παραμείνει υπό ελληνική διοίκηση και κατοχή. 
 
Πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης ήταν να παραμείνει ελεύθερος ο σιδηροδρομικός δίαυλος επικοινωνίας που συνέδεε το Σαλιχλή με την Σμύρνη, ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη μεταφορά των υποχωρούντων ελληνικών τμημάτων και των προσφυγικών πληθυσμών, πριν προλάβουν οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού να τον καταλάβουν. 
 
Την νύχτα όμως της 23ης Αυγούστου 1922 δύο μεραρχίες του τουρκικού ιππικού, εκμεταλλευόμενες την αδράνεια της ελληνικής ταξιαρχίας ιππικού, βρήκαν την ευκαιρία να διεισδύσουν στην πόλη από βορρά προς τον νότο, καταλαμβάνοντας καίριες θέσεις απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Ενώπιον αυτής της τραγικής κατάστασης, ο Πλαστήρας αποφασίζει να αμυνθεί με κάθε δυνατό μέσο, επιχειρώντας να αναχαιτίσει την τουρκική προέλαση. 
 
Το Σαλιχλή έπρεπε πάση θυσία να ανακαταληφθεί και να απωθηθούν οι τουρκικές δυνάμεις, ώστε να φυγαδευτούν με σχετική ασφάλεια οι καταπονημένες μεραρχίες που υποχωρούσαν προς την Σμύρνη αλλά και να διασωθούν τα χιλιάδες γυναικόπαιδα που κατέφθαναν αλαφιασμένα από την μικρασιατική ενδοχώρα καθώς τελούσαν υπό την άμεση απειλή των τουρκικών ωμοτήτων. 
 
Ο συγγραφέας και ιστορικός Σέφης Αναστασάκος στο τρίτομο έργο του «Ο Πλαστήρας και η εποχή του», περιγράφει την επική μάχη του Σαλιχλή ως εξής: 
 
«Άρχισε μία σκληρή αναμέτρηση μέσα στην πόλη, μεταξύ των τσολιάδων του 5/42 και μιας μονάδας ιππικού, με τους Τούρκους Ιππείς και τους άτακτους. Στην πρώτη φάση, οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην πόλη, αφού είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο ένα τάγμα του 5/42. Στην συνέχεια, στις επικές οδομαχίες μπήκαν ορμητικά και οι τσολιάδες των δύο άλλων ταγμάτων, που ήταν ακόμη έξω από την πόλη, οπότε μεταβλήθηκε ο συσχετισμός δυνάμεων. Οι τσολιάδες καθοδηγούμενοι προσωπικά από τον Πλαστήρα –που και ο ίδιος πολεμούσε με το πιστόλι στο χέρι–, σιγά αλλά σταθερά, απωθούσαν τους Τούρκους. Μετά από σκληρές οδομαχίες, η έκβαση της αναμέτρησης παρέμεινε ακόμα αμφίρροπη. 
 
Σε μία από τις αρχικές συγκρούσεις, διαδόθηκε η φήμη ότι ο Μαύρος Καβαλάρης σκοτώθηκε και προς στιγμήν επικράτησε σύγχυση. Πράγματι, σε κάποια στιγμή που με τους τσολιάδες του επιχειρούσε με έφοδο ν' απωθήσει τους Τούρκους, τραυματίστηκε ελαφρά, αλλά ο ίδιος δεν εγκατέλειψε τη μάχη. 
 
Οι αξιωματικοί όμως του 5/42, παρά την αβάσιμη, όπως αποδείχτηκε, πληροφορία, συνέχιζαν με πείσμα τις οδομαχίες, ανατρέποντας τις θέσεις των Τούρκων σε οχυρωμένες κατοικίες και πυκνοκατοικημένες συνοικίες. Η σύντομη διάψευση της φήμης αυτής έδωσε νέα επιθετική ορμή στους τσολιάδες, που τώρα είχαν να αντιμετωπίσουν και νέες τουρκικές ενισχύσεις, που κατέφθαναν ολοένα στην πόλη. Ο Πλαστήρας και οι άνδρες του βρέθηκαν τώρα μεταξύ δύο πυρών, χωρίς να διαθέτουν και εφεδρείες, γιατί όλοι έπαιρναν μέρος στις οδομαχίες. 
 
Το Σαλιχλή, όμως, έπρεπε να ανακαταληφθεί με κάθε κόστος και το λάθος της Ταξιαρχίας ιππικού έπρεπε να διορθωθεί εκ των ενόντων. Σε αντίθετη περίπτωση, αν συνεχιζόταν ο έλεγχος της πόλης απ' τους Τούρκους, αυτό θα οδηγούσε σε εγκλωβισμό των υποχωρούντων τμημάτων της Στρατιάς, την αιχμαλωσία τους, αλλά και την ανελέητη σφαγή χιλιάδων καταδιωκόμενων. 
 
Ήδη, οι πληροφορίες από παντού μιλούσαν για ομαδικές σφαγές αθώων ανθρώπων, γυναικόπαιδων στα χωριά και στις πόλεις αδιακρίτως, όπου έμπαινε ο τουρκικός στρατός και ιδιαίτερα οι άτακτοι Τσέτες. 
 
Οι πιο αδίστακτοι από αυτούς προέβαιναν σε ομαδικούς βιασμούς και επιδίδονταν στην αρπαγή χριστιανικών περιουσιών, καθώς και σε εκτέλεση των ιδιοκτητών, που έβλεπαν τα σπίτια τους να ληστεύονται και να καίγονται. Οι πρωτοφανείς αυτές θηριωδίες και αγριότητες των Τούρκων σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού δεν εκδηλώνονταν βέβαια τώρα για πρώτη φορά. Από τις αρχές του αιώνα, είχε ήδη αρχίσει συστηματική γενοκτονία σε βάρος του ελληνικού χριστιανικού στοιχείου, στο πλαίσιο της πολιτικής εθνοκάθαρσης των Νεότουρκων. 
 
Η μάχη στο Σαλιχλή κράτησε όλη τη νύχτα και το 5/42 και οι έμπειροι και πειθαρχημένοι τσολιάδες απωθούσαν τις τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες αγωνίζονταν να κρατηθούν μέσα στην πόλη. Στη φάση αυτή, κατά το σχέδιο, θα έπρεπε να εμφανιστεί το ελληνικό ιππικό ώστε να πλευροκοπήσει τους Τούρκους. Αυτό όμως δεν έγινε και οι τσολιάδες είχαν τώρα ν' αντιμετωπίσουν και τις τουρκικές εφεδρείες. 
 
Το πρωί της άλλης ημέρας, ο Πλαστήρας ήλεγχε το Σαλιχλή μετά από μάχες σπίτι με σπίτι και οι αμαξοστοιχίες, η μία πίσω από την άλλη, μετέφεραν πλέον με ασφάλεια τις μονάδες της Στρατιάς με κατεύθυνση το λιμάνι του Τσεσμέ και τους χιλιάδες πρόσφυγες προς τη Σμύρνη»4.  
 
Μετά από επικό ηρωικό αγώνα και το πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης που επέδειξαν οι τσολιάδες του Αποσπάσματος Πλαστήρα, η Νίκη στεφάνωσε τα ελληνικά όπλα. Ο ελληνικός στρατός μετά από σκληρή αναμέτρηση κατόρθωσε να επιβληθεί των υπέρτερων τουρκικών δυνάμεων, διατηρώντας ανοικτή την σιδηροδρομική γραμμή Σαλιχλή-Σμύρνης. 
 
Υπό τα δεδομένα αυτά, αν οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να ελέγξουν μέχρι τέλους το σιδηροδρομικό σταθμό του Σαλιχλή, θα ματαίωναν την ασφαλή υποχώρηση των ελληνικών μεραρχιών, γεγονός που θα οδηγούσε στην αιχμαλωσία ολόκληρης της Στρατιάς, καθώς είχε προηγηθεί νωρίτερα η παράδοση των κύριων τμημάτων του Α΄ και Β΄ Σώματος Στρατού. 
 
Παράλληλα, θα καθίστατο ανέφικτη η φυγή και η σωτηρία χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων που εγκατέλειπαν μαζικά τις πατρογονικές τους εστίες, προκειμένου να λυτρωθούν από τις μαζικές σφαγές, τις βιαιοπραγίες και τους εξανδραποδισμούς των Τσετών, του τακτικού τουρκικού στρατού και των φανατικών μωαμεθανών πολιτών. 
 
Η περίτρανη αυτή νίκη του Ελληνικού στρατού που επιτεύχθηκε χάρη στην ηρωική, αποφασιστική και στιβαρή ηγεσία του συνταγματάρχη Πλαστήρα, παραμένει εν πολλοίς άγνωστη μεταξύ των Ελλήνων, μολονότι χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες και Μικρασιάτες πρόσφυγες διεσώθησαν από τον εγκλωβισμό, την περικύκλωση και τον βέβαιο θάνατο. 
 
Δεν διέλαθε όμως της προσοχής του μεγάλου σφαγέα του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος αναγνωρίζοντας την ηρωική και ανεκτίμητη προσφορά του Πλαστήρα καθ’ όλη την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας δήλωσε τα εξής: 
«Ο Πλαστήρας είναι άξιος κάθε τιμής και εγώ ως εχθρός έχω καθήκον να ομολογήσω πρώτος την μεγάλη αξία του αντιπάλου μου. Ο Πλαστήρας δεν έσωσε μόνο την τιμή των Ελληνικών όπλων, έσωσε ακόμη και την Ελλάδα, η οποία χωρίς την πατριωτική επέμβασή του θα ήταν τελείως κατεστραμμένη». 
 
Δυστυχώς, όμως, παρατηρείται σήμερα, ειδικά μεταξύ των νέων ανθρώπων, άμβλυνση της εθνικής τους συνείδησης, γεγονός που, αν δεν αντιμετωπιστεί, θα οδηγήσει στην ιστορική λήθη της Μικρασιατικής Καταστροφής που συνετάραξε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. 
 
Οι εκδηλώσεις μνήμης περιορίζονται σε θεατρικά και μουσικοχορευτικά δρώμενα που αποσιωπούν τον πόνο της προσφυγιάς, τον θρήνο και την οδύνη για τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την πατρογονική του εστία, καλλιεργώντας μια ανάλαφρη, επιδερμική και επιφανειακή ιστορική σχέση με τα δραματικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής. 
 
Και ένας λαός που ξεχνά την Ιστορία του, θα υποχρεωθεί μοιραία να την ξαναζήσει στην πολύ χειρότερη εκδοχή της, ώστε να την ξαναθυμηθεί. 
 
Όμως, η μακραίωνη και αδιάλειπτη παρουσία των Ελλήνων στην γη της Ιωνίας για σχεδόν 3000 χρόνια δεν είναι δυνατόν να ξεριζωθεί, αφού έχει γαλουχήσει με θύμησες, τραγούδια, αφηγήσεις παλαιοτέρων, σμυρναίικες συνταγές μαγειρικής και τοπωνύμια την «ματωμένη ψυχή» του Μικρασιατικού Ελληνισμού, που μεταλαμπαδεύτηκε στην «Παλαιά Ελλάδα», σφραγίζοντας ανεξάλειπτα την Ιστορική Μνήμη του Έθνους. 
 
Ολόκληρη η Ανατολία των Αγίων και των Ηρώων λαχταρά να ακούσει ξανά τον ήχο της καμπάνας, να μυρίσει την ευωδία του θυμιάματος, να περιφέρει στα χωριά και στις κωμοπόλεις τον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής, ενώ η Αγία Φωτεινή και ο Άγιος Βουκόλος5 (Πολιούχος πρώτος Επίσκοπος Σμύρνης) περιμένουν καρτερικά την ώρα που θα λάβουν ξανά την περίοπτη θέση την οποία κατείχαν στις ψυχές των ευλαβών Μικρασιατών. 
 
Ας κρατήσουμε όλοι στα μύχια της ψυχής μας ζωντανή την ελπίδα να σιγοκαίει προσδοκώντας με ειλικρινή θέρμη ότι η αλησμόνητη Μικρασιατική γη θα ξαναγίνει, με το Θέλημα του Θεού, η αγαπημένη μας πατρίδα, του Μύθου και του Θρύλου! 
 
Εξάλλου, ας είμαστε ρεαλιστές, ας επιδιώκουμε το αδύνατο! 
 
(*) Η μάχη του Στάλινγκραντ (από 17 Ιουλίου 1942 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1943) υπήρξε η φονικότερη και η κρισιμότερη (για το Ανατολικό Μέτωπο) στρατιωτική αναμέτρηση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των Ρώσων και των Γερμανών που έληξε με την επικράτηση των πρώτων. Προκάλεσε τρομακτικές απώλειες σε έμψυχο υλικό και στις δύο πλευρές των εμπολέμων. Υπολογίζονται σε πάνω από 1.500.000 οι νεκροί και οι αγνοούμενοι του πολέμου. Το κύριο χαρακτηριστικό της μάχης του Στάλινγκραντ ήταν ότι εξελίχθηκε σε ανηλεείς οδομαχίες εντός του αστικού ιστού της πόλης, από δρόμο σε δρόμο και από σπίτι σε σπίτι. Έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζεται «ως μάχη του Στάλινγκραντ» κάθε πολεμική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα εντός κατοικημένης περιοχής. 
 
Παραπομπές
 
1. Με τον όρο «Νεότουρκοι» εννοείται το τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος» που ιδρύθηκε το 1904 και κατά άλλους το 1908, είχε δε ως ηγετική φυσιογνωμία τον Ισμαήλ Εμβέρ Πασά. Από τους κύριους συντελεστές του κινήματος υπήρξε και ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ). Βασικός σκοπός ήταν η μετατροπή της θεοκρατικής φεουδαρχικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε συνταγματικό αστικό κράτος. Σύντομα όμως στους κόλπους του κινήματος θα επικρατήσουν οι ακραίες εθνικιστικές θέσεις και θα εγκαταλειφθεί ο όρος «Οθωμανισμός» που θα αντικατασταθεί από τον όρο «παντουρκισμό». Στο συνέδριο του Κόμματος που έλαβε χώρα στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1911 αποφασίστηκε η πλήρης εξόντωση όλων των μη τουρκικών εθνικών μειονοτήτων, η οποία υλοποιήθηκε τα μεταγενέστερα χρόνια με αποκορύφωμα την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την ολοσχερή εξάλειψη του ελληνοορθόδοξου χριστιανικού πληθυσμού. 
 
2. Εθνομάρτυρας και Ιερομάρτυρας Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης διετέλεσε αρχικά Μητροπολίτης Δράμας μέχρι το 1910, αναπτύσσοντας έντονη εθνική δράση και αντιμετωπίζοντας επιτυχώς την τρομοκρατική δράση του Βουλγαρικού Κομιτάτου. Το 1910 οι τουρκικές αρχές θορυβημένες από την απήχηση του Ιεράρχη στους πληθυσμούς της Μακεδονίας πετυχαίνουν την απομάκρυνσή του στην Σμύρνη. Καθ’ όλη την διάρκεια της ελληνικής διοικήσεως της Σμύρνης (1919-1922) ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος αναδεικνύεται σε μια φλογερή προσωπικότητα που υποστήριζε με θέρμη την ικανοποίηση των εθνικών πόθων λειτουργώντας αδιαμφισβήτητα ως φυσικός ηγέτης και εθνάρχης του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Η τουρκική εισβολή στην Σμύρνη και οι αγριότητες που ακολούθησαν συνέτριψαν το εθνικό του όραμα. Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το ποίμνιό του, απορρίπτοντας τις προτάσεις των Προξένων της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας που ήθελαν να τον φυγαδεύσουν και προτίμησε να παραδοθεί στον εξαγριωμένο τουρκικό όχλο. 
 
Ο Γάλλος δημοσιογράφος και ιστορικός Ρενέ Πυώ (Rene Puaux) που είχε επισκεφθεί την Σμύρνη, ως απεσταλμένος της γαλλικής εφημερίδας «Le temps» περιγράφει στο βιβλίο του «Ο θάνατος της Σμύρνης» τον μαρτυρικό θάνατο του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου ως εξής:  
 
«Μία γαλλική περίπολος από είκοσι άνδρες, τους οποίους συνόδευα μαζί με έναν άλλο πολιτοφύλακα, κατευθύνθηκε αμέσως στη Μητρόπολη, με σκοπό να πειστεί ο Μητροπολίτης να έρθει και να παραμείνει στην εκκλησία της Sacre-Coeur ή στο Γαλλικό Προξενείο. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος δεν δέχθηκε, λέγοντας ότι ως καλός ποιμένας είχε χρέος να μείνει κοντά στο ποίμνιό του. Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή το Μητροπολίτη και τον οδήγησε λίγο πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο του Ιsmail, ενός Ιταλού προστατευόμενου, εκεί σταμάτησαν και τον έντυσαν με μία άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή. Άρχισαν αμέσως να τον κτυπούν λυσσασμένα με γροθιές και με ξύλα και να τον φτύνουν στο πρόσωπο, του τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα, του ξερίζωσαν τη γενειάδα, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η γαλλική περίπολος παρακολουθούσε τα γεγονότα μέχρι τη σκηνή που περιγράψαμε. Οι άνδρες που την αποτελούσαν (επρόκειτο για ναύτες), είχαν βγει έξω από τα ρούχα τους, έτρεμαν χωρίς υπερβολή από την αγανάκτηση και ήθελαν να επέμβουν. Ο επικεφαλής, όμως, αξιωματικός, με το περίστροφο στο χέρι, ακολουθούσε τις διαταγές που τους είχαν δοθεί και τους εμπόδισε να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση. Στη συνέχεια δεν είδαμε πια τον Μητροπολίτη, που τον αποτελείωσαν σε μικρή απόσταση πιο πέρα». (Ρενέ Πυώ [Rene Puaux], «Ο θάνατος της Σμύρνης», Εκδόσεις Ειρμός, σελ. 57-58). 
 
3. Ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Έγινε γνωστός για τη δράση του κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου απέκτησε το προσωνύμιο Μαύρος Καβαλάρης) και τη Μικρασιατική εκστρατεία, ενώ πολλές φορές συμμετείχε σε στρατιωτικά κινήματα. Κυβέρνησε ως Πρωθυπουργός την Ελλάδα τρεις φορές, την πρώτη το 1945 και άλλες δύο κατά τα έτη 1950-1952. 
 
4. Σέφης Αναστασάκος, Ο Πλαστήρας και η εποχή του, τόμος Β΄ (1922-1933), εκδόσεις Επικαιρότητα 2009, σελ. 99-100. 
 
5. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Βουκόλου ήταν ο μοναδικός Ελληνικός Ορθόδοξος Ναός στο κέντρο της πόλης (περιοχή Μπασμανέ) που διασώθηκε από την καταστροφή και την πυρπόληση της Σμύρνης από τον κεμαλικό στρατό. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 6 Φεβρουαρίου. Στις 17 Αυγούστου του 2014 και ύστερα από την σχετική άδεια, παραχωρήθηκε στους Ορθοδόξους Ρωμιούς της Σμύρνης το δικαίωμα της τέλεσης της πρώτης Θείας Λειτουργίας, μετά από 92 ολόκληρα χρόνια.

Πού το πάει ο Ερντογάν;

Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης
 
Που το πάει ο Ερντογάν, αναρωτιούνται πολλοί, όχι μόνο στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στην Αμερική, αλλά σε όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερα, οι τελευταίες διεθνείς «ουδέτερες» κινήσεις του, η πολεμική ρητορική του και η συνεχής απειλή χρήσης βίας και πολέμου, προβληματίζουν σημαντικά εμάς τους Έλληνες, καθώς και όλους τους λοιπούς γείτονες της Τουρκίας.
 
Πριν από περίπου 100 χρόνια, ο Μουσταφά Κεμάλ, όταν θεμελίωνε την Τουρκική Δημοκρατία, δίδασκε στους Τούρκους: «Μην ανακατεύεστε στις εσωτερικές υποθέσεις των γειτόνων σας, βελτιώστε τις σχέσεις σας με αυτούς και με τις αραβικές χώρες, αλλά μην ανακατεύεστε στις διαφωνίες μεταξύ τους και μην προσπαθείτε να τους συμβουλεύσετε χωρίς να σας ζητηθεί». Ο Κεμάλ, ο οποίος μεσουρανούσε στην Τουρκία επί 18 συναπτά έτη (1918-1936), είχε θέσει ως βασικό του στόχο την σταθεροποίηση του ενιαίου Τουρκικού κράτους, κοντά σε μια Ευρώπη που προσπαθούσε να εδραιώσει την ειρήνη μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, δίνοντας βάρος στις μεταρρυθμίσεις του, που είχαν σκοπό να μετατρέψουν την Τουρκία σε σύγχρονη χώρα βασισμένη στα ευρωπαϊκά πρότυπα, χωρίς την επιρροή της θρησκείας στην ζωή της πολιτείας. 
 
Σήμερα ο Ερντογάν, ο ιδιότυπος αυτός «δικτάτορας» των Τούρκων, δεν μπορεί να ζήσει υπό την σκιά του Κεμάλ και επιθυμεί να τον ξεπεράσει σε δόξα και να γίνει ο νέος «Ατατούρκ»! Έτσι, ακολουθεί αντίθετη από εκείνον πορεία σχεδόν σε όλους τους τομείς. Ήδη βέβαια, τον έχει υπερβεί σε χρόνο διακυβέρνησης, αφού κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή επί 19 συναπτά έτη, ήτοι από το 2003 όταν έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός της Τουρκίας.  
 
Η αλήθεια είναι ότι, από το 2003 μέχρι το 2010 ο Ερντογάν είχε ως ένα άξονα της εξωτερικής πολιτικής τα «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες. Μετά όμως τον Δεκέμβριο του 2010, όταν άρχισε η «πυροδοτούμενη» από τη Δύση «Αραβική άνοιξη», «άνοιξε» και η όρεξη του Ερντογάν, βλέποντας τις εξελίξεις στην Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή να ευνοούν τις κρυφές του παγκόσμιες επιδιώξεις.  
 
Τότε, ο Ερντογάν, βασιζόμενος στο πιστεύω των Τούρκων «Τürkiye büyük millet» (=Μεγάλο έθνος η Τουρκία), πυροδότησε το ιδεολογικό του όραμα «Büyük Orta Doğu» (=Μεγάλη Μέση Ανατολή), οδηγώντας την Τουρκία δια πυρός και σιδήρου πίσω στη σουλτανική παράδοση, θέλοντας να αναβιώσει την Οθωμανική αυτοκρατορία και με το όνειρο ο ίδιος να γίνει Χαλίφης!  
 
Στο όραμα αυτό οφείλονται οι επεμβάσεις και η στρατιωτική παρουσία στις γειτονικές χώρες, Συρία, Ιράκ και Λιβύη, το δόγμα «Πέντε πατρίδες ένα έθνος» με στόχο την ένωση όλων των τουρκόφωνων κρατών της π. Σοβιετικής Ένωσης, η τελευταία προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ και όλες τις αραβικές χώρες, καθώς και το δόγμα «Γαλάζια Πατρίδα», με στόχο το Αιγαίο και την Ελλάδα.  
 
Ο Ερντογάν ουσιαστικά θέλει να ενώσει (υπό την εξουσία του) όλους τους Μουσουλμάνους του κόσμου, μαζί και τους Άραβες, κάτω από την ονομαζόμενη Ummah (=υπερεθνική κοινότητα με κοινή ιστορία), θεωρώντας ότι έτσι θα γίνει πράξη το παγκόσμιο όραμά του. 
 
Σε αυτό το όραμά του στήριζε (και στηρίζει) πολλά στους «Αδερφούς Μουσουλμάνους» σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Εάν μάλιστα, τον Ιούλιο του 2013, ο ισλαμιστής πρόεδρος της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι δεν ανατρέπονταν από τον τότε αντιπρόεδρο και αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, στρατηγό Αλ Σίσι, σημερινό Πρόεδρο της χώρας, ίσως το όραμα του Ερντογάν να έπαιρνε σάρκα και οστά. Φημολογείται δε, ότι από τότε οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ορκίστηκαν πίστη σε αυτόν τον «μεγάλο ηγέτη του ισλαμικού κόσμου», όπως τον ονομάζει το επίσημο «πυρηνικό» Πακιστάν των 235 εκατομμυρίων κατοίκων!  
 
Γι αυτό καθόλου τυχαίο δεν είναι το ισλαμικό μήνυμα του Ερντογάν, που συνηθίζει να εκπέμπει κάνοντας ένα χαιρετισμό, όπου υψώνει τα τέσσερα δάχτυλα του δεξιού χεριού, διπλώνοντας τον αντίχειρα στο εσωτερικό της παλάμης. Το ίδιο έκανε και μέσα στην Αγία Σοφία, προκαλώντας τους Χριστιανούς όλου του κόσμου. Είναι ο γνωστός χαιρετισμός «Ραμπιά», των αδελφών μουσουλμάνων και πολλών φανατικών ισλαμιστών! Η «Ραμπιά» έχει προέλευση από την ομώνυμη πλατεία της Αιγύπτου και εκφράζει την αλληλεγγύη στους φημολογούμενους «χιλιάδες που σκοτώθηκαν από τον αιγυπτιακό στρατό», κατά την ανατροπή του καθεστώτος Μόρσι. Ιστορικά, αξίζει να σημειωθεί ότι η πλατεία αυτή πήρε την ονομασία της από τη Ραμπιά, ποιήτρια και εξέχουσα προσωπικότητα του τάγματος των Σούφι, ασκητικής κοινότητας του Ισλάμ, κατά τον 8ο μ.Χ. αιώνα. 
 
Σε όλη αυτή την ισλαμική προέλαση, ο Ερντογάν στηρίζεται κυρίως στην ισχύ των Ενόπλων του Δυνάμεων, στην γεωπολιτική και γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας και στην προσωπική του διπλωματική ικανότητα, παίζοντας έξυπνα το παιχνίδι μιας ευφυούς ουδετερότητας, δομώντας παράλληλα τον τουρκικό αναθεωρητισμό, σε συνδυασμό με την όσμωση κεμαλισμού-ισλαμισμού και προωθώντας την χώρα του στο βάθρο αρχικά της περιφερειακής δύναμης, ως εφαλτήριο για την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας με τελικό σκοπό να καταστεί μεγάλη δύναμη στο παγκόσμιο σύστημα ισχύος! 
 
Επιπλέον, εκμεταλλεύεται απόλυτα και την προϊούσα ισλαμοποίηση της ηλίθιας «ουμανιστικής» Ευρώπης, που αποδέχεται τον εποικισμό της από δεκάδες εκατομμυρίων αλλοεθνείς μωαμεθανούς στο θρήσκευμα, αποδεδειγμένα απρόθυμους να ενσωματωθούν στα κοινωνικά πλαίσιά της. 
 
Σαν βασικό σταθμό επίδειξης υπεροχής και πειθούς, ο Ερντογάν επιδιώκει μια «νίκη» μέχρι τον Ιούνιο του 2023 για να γιορτάσει πανηγυρικά τα 100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας και να επανεκλεγεί ως Πρόεδρος της χώρας. Και τη νίκη αυτή διαφαίνεται ότι θέλει να την πετύχει απέναντι στην Ελλάδα, με βάση το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, και την ισχυριζόμενη και διεθνώς καταγγελλόμενη «κατοχή και στρατικοποίηση» των ελληνικών νησιών του Αιγαίου από την χώρα μας. 
 
Για όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια, θεωρεί ότι η ιστορία δεν του παρέχει επαρκή χρόνο και γι αυτό βιάζεται να τα πετύχει ωθώντας τις εξελίξεις με ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα. Έτσι, η Τουρκία του Ερντογάν ακολουθεί μια ιδιαίτερα ξέφρενη και αλαζονική πορεία και βαδίζει στην κυριολεξία «στην κόψη του ξυραφιού»!  
 
Η άποψη του γράφοντος είναι ότι ο Ερντογάν είναι ένας πολύ καλά εκπαιδευμένος ταχυδακτυλουργός, που παίζει όμως με πάρα πολλές μπάλες, οπότε μοιραία κάποιες από αυτές θα πέσουν κάτω και θα αποχωρήσει από τη σκηνή ντροπιασμένος. 
 
Οψόμεθα… 
 
Νικόλαος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)
Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ

Ὁ λόγος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μιὰ ʺΜακεδονικὴ Ἐκκλησίαʺ.

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου
Δρ. Φυσικοῦ, Θεολόγου 
 
Ἀπὸ τὴν «ἐπαρχία τοῦ Βαρδάρη» στὴν «Βόρεια Μακεδονία».
 
Στὴν περιοχὴ τῆς γείτονος χώρας μὲ πρωτεύουσα τὰ Σκόπια ζοῦσαν στὴν ἀρχαιότητα διαδοχικὰ Ἕλληνες καὶ Ρωμαίοι, ἐνῶ ἐπὶ Ρωμανίας (Βυζαντίου) ἄρχισε ἀπὸ τὸν 6ο αἰώνα νὰ ἐποικίζεται ἀπὸ Σλαβικὰ φύλα. Στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα μὲ ἀρχὲς τοῦ 20ου ἀνάμεσα στοὺς Σλάβους τῆς εὐρύτερης περιοχῆς κάνει τὴν ἐμφάνισή του ὁ σλαβομακεδονικὸς ἐθνικισμὸς, ὁ ὁποῖος στὴν συνέχεια, μὲ τὴν γεωγραφικὴ διάσπαση τῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας ἀνάμεσα σὲ Ἑλλάδα, Σερβία καὶ Βουλγαρία κατὰ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, ὑποστηρίχθηκε ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴ κίνηση τῆς περιοχῆς. Ἀπὸ τὸ 1929 ἔως τὸ 1941 ἡ περιοχὴ ἀποτελοῦσε μιὰ ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες τῆς Γιουγκοσλαβίας μὲ τὸ ὄνομα «ἐπαρχία τοῦ Βαρδάρη» (Μπανόβινα Βαρντάρσκα).  
Μετὰ τὸν Β΄ΠΠ, ὡς καρπὸς τοῦ σλαβομακεδονικοῦ ἐθνικισμοῦ, ἡ ὁμόσπονδη δημοκρατία τῆς Γιουγκοσλαβίας ποὺ ἱδρύθηκε στὴν περιοχὴ ἔφερε τὸ ὄνομα «Σοσιαλιστικὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας», ποὺ περιείχε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Μὲ τὴν διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας τὸ 1991 ἡ δημοκρατία στὴν περιοχὴ αὐτὴ μετατράπηκε σὲ ἀνεξάρτητο κρατίδιο ποὺ διεκδικοῦσε πλέον στὸ σύνταγμά του τὸ ὄνομα Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας, ἄν καὶ στὸν ΟΗΕ ἔφερε τὸ ὄνομα Πρώην Γιουγκοσλαβικὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας.  
 
Τελικὰ στὶς Πρέσπες στὶς 17 Ἰουνίου τοῦ 2018 οἱ τότε κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ γειτονικοῦ κρατιδίου συμφώνησαν στὴν μετονομασία τοῦ δεύτερου σὲ «Δημοκρατία τῆς Βόρειας Μακεδονίας». Κατὰ τὴν συμφωνία ἀναγνωρίζεται οὐσιαστικὰ ἡ σλαβικὴ καταγωγὴ τῶν «Μακεδόνων» τῆς «Βόρειας Μακεδονίας» καὶ ὅτι δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους κατοίκους τῆς περιοχῆς, τοὺς ἀρχαίους Μακεδόνες, μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουν σχέση βέβαια οἱ Μακεδόνες μὲ ἑλληνικὴ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Μακεδονίας στὴν Ἑλλάδα, οἱ ὁποίοι εἶναι ἀπόγονοί τους καὶ κληρονόμοι τῆς ἱστορίας τους.  
 
Ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σχίσμα στὴν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας.  
 
Ἀπὸ τὰ δύο περίπου ἑκατομμύρια πληθυσμὸ ποὺ ἔχει ἡ γειτονικὴ χώρα, τὸ 64,7% δηλαδὴ περίπου τὰ 1,3 ἑκατομμύρια εἶναι βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐνῶ τὸ ὑπόλοιπο ποσοστὸ εἶναι κυρίως Μουσουλμάνοι (33.3%). Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς γειτονικῆς αὐτῆς χώρας ἱδρύθηκε τὸ 1958 μετὰ τὴν διάσπαση τριῶν νοτιότερων μητροπόλεων τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας ἔχοντας καθεστῶς αὐτονομίας, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ὅμως θέλησε νὰ ἀνεξαρτητοποιηθεῖ πλήρως τὸ 1967 καὶ νὰ ἀνακηρύξει τὸ αὐτοκέφαλο καθεστῶς της μονομερῶς, γεγονὸς ποὺ τὴν ὁδήγησε νὰ περιέλθει σὲ σχίσμα. Τελικὰ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας χωρὶς νὰ μπορέσει μὲ τὸ διάλογο νὰ λύσει τὸ ζήτημα μὲ τὴν σχισματικὴ Ἐκκλησία μέχρι τὸ 2005, προχώρησε τότε στὴν ἵδρυση νέας αὐτόνομης τοπικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ ὄνομα «Ὀρθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος».  
 
Ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς νέας ἐκκλησιαστικῆς δομῆς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος Ἰωάννης ἄρχισε νὰ σέρνεται στὶς φυλακὲς ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς γειτονικῆς χώρας ἀρχικὰ ὡς κατηγορούμενος γιὰ ὑποκίνηση ἐθνοτικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ μίσους ἐντὸς αὐτῆς, ἐνῶ στὴν συνέχεια μὲ ἄλλες κατηγορίες (ὑπεξαίρεσης δωρεάς). Τελικὰ τὸ 2015 ἀποφυλακτίστηκε ὁριστικὰ και μετέβη στὴν Ρωσία γιὰ ἀποθεραπεία, γιατὶ μέσα στὴν φυλακὴ ἡ ὑγεία του εἶχε κλονιστεῖ.  
 
Στὶς 9 Μαΐου 2022 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀναγνώρισε καὶ δέχθηκε σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τὴν πρώην σχισματικὴ Ἐκκλησία τῆς γειτονικῆς χώρας, γεγονὸς ποὺ εἶχε δρομολογηθεῖ νὰ γίνει καὶ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, ὅπως καὶ ἔγινε στὶς 16 Μαΐου 2022. Ἡ θέση τοῦ μέχρι τότε κανονικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος Ἰωάννη μετὰ ἀπὸ τόσα ποὺ ὑπέφερε στὴν διακονία τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας ἔμεινε ἀπροσδιόριστη, κάνοντας μόνο ὑπακοὴ στὴν νέα ἀπόφαση τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας καὶ βρισκόμενος παρὸν στὰ συλλείτουργα ποὺ ἀκολούθησαν ἀμέσως μετὰ τὶς ἐπόμενες ἡμέρες. Στὸ δεύτερο συλλείτουργο ὁ Πατριάρχης Σερβίας προχώρησε ἕνα βήμα παραπέρα, παραχωρῶντας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος Στέφανο «Τόμο Αὐτοκεφαλίας», πράξη ποὺ βέβαια δὲν ἔχει ἀρμοδιότητα νὰ κάνει καὶ δὲν ἔχει καμιὰ κανονικὴ ἰσχύ, ἐνῶ εἶναι ἀσύμφωνη καὶ μὲ τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς 9ης Μαΐου 2022: «Ἐπαφίησιν εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας τήν ρύθμισιν τῶν μεταξύ αὐτῆς καί τῆς ἐν Βορείῳ Μακεδονίᾳ Ἐκκλησίας διοικητικῶν θεμάτων, ἐν τῷ πλαισίῳ ἀσφαλῶς τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως καί ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως».  
 
«Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» ἤ «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος»;
 
Ὅμως δὲν εἶναι μόνο αὐτό. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τής 9ης Μαΐου 2022 ἀποφάσισε, ὅπως ἔγραψε στὸ ἴδιο ἀνακοινωθέν, καὶ ὅτι «Ἀναγνωρίζει ὡς ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας ταύτης τό “Ἀχρίδος” (νοουμένης τῆς περιοχῆς τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας), ὡς ὑπεσχέθη ἐγγράφως πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, ἀποκλείουσα τόν ὅρον “Μακεδονική” καί οἱοδήτι ἄλλο παράγωγον τῆς λέξεως “Μακεδονία”», σύμφωνα καὶ μὲ τὸ αἴτημα τῶν 22 Μητροπολιτῶν τῆς Μακεδονίας μας μέσα στὴν ἐπιστολή τους στὶς 19 Δεκεμβρίου 2018. Ὅμως στὶς σχετικὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς γείτονος χώρας ἀνακοινώσεις της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας, ὅπως καὶ στὶς σχετικὲς δηλώσεις του ὁ Πατριάρχης Σερβίας, ἀπευθύνονταν σὲ αὐτὴ ὡς «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία – Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος».  
 
Παρόλα αὐτὰ στὸ ἀνακοινωθὲν γιὰ τὶς ἀποφάσεις της στὶς 16 Μαΐου 2022 γράφει ὅτι κάνει σύσταση στὴν Ἐκκλησία τῆς γειτονικῆς χώρας νὰ ἐπιλύσει τὸ ζήτημα τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας της μὲ ἄμεσο ἀδελφικὸ διάλογο μὲ τὶς Ἑλληνικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ὁ Μητροπολίτης Μπάτσκας Εἰρηναῖος μὲ ἀφορμὴ τὰ σχόλια τῶν Ἑλλήνων γι’ αὐτὴ τὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὡς πρὸς τὴν ὀνομασία τῆς Ἐκκλησίας τῆς γειτονικῆς χώρας, ὅπως μάλιστα καὶ τὴν ἔκφραση ἐπίσήμως ἐνστάσεων καὶ ἐπιφυλάξεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν χρήση τοῦ ὅρου «Μακεδονικὴ Ἐκκλησία» ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς γείτονος, γράφει περὶ αὐτοῦ μεταξὺ ἄλλων (στὸ ”Ονόματα και πράγματα”) ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας ἀνέκαθεν δὲν συμφωνοῦσε περὶ τὴν χρήση τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἀλλὰ: «κατὰ τὸν διμερῆ μας διάλογον καὶ κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἐπιτεύξεως τῆς κανονικῆς καὶ δι’ ὅλους τελεσφόρου ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος δὲν ἦτο ἐνδεδειγμένον καὶ λυσιτελὲς νὰ εἴπωμεν εἰς τοὺς συνομιλοῦντας μεθ’ ἡμῶν ἀδελφούς (ἱεράρχες τῆς γείτονος χώρας) : ʺδὲν σᾶς δίνομε τὸ δικαίωμα νὰ λέγεσθε, ὅπως διατείνεσθε, ὅτι λέγεσθε. Ἐλᾶτε νὰ συζητήσωμε πρῶτα πῶς λέγεσθε…ʺ. Ποία θὰ ἦτο ἡ ἔκβασις; Ἁπλούστατα, ὁ μὲν διάλογος θὰ εἶχε τελειώσει πρὶν ἢ ἀρχίσῃ».  
 
Καὶ συνεχίζει: «Προκειμένου λοιπὸν οἱ διϊστάμενοι ἀδελφοί μας νὰ καταστοῦν οἱ ἐν Χριστῷ αὐτάδελφοί μας, δὲν ἔπρεπε ποσῶς νὰ ἀνακινηθῇ κατὰ τὸν διάλογον τὸ θέμα τὸ ὀνοματολογικόν. Τοῦτο ὅμως ἐπ’ οὐδενὶ σημαίνει, ὅτι ἡ Σερβικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία αἴφνης, ʺστὰ καλὰ καθούμεναʺ, ἤλλαξε τὴν ἐπὶ δεκαετίας τηρηθεῖσαν στάσιν της καὶ μετετράπη εἰς θιασώτην καὶ συνήγορον τοῦ ὑπὸ τῶν ἀνακτηθέντων ἀδελφῶν ποθουμένου καὶ ἐπιδιωκομένου ὀνόματος τῆς Ἐκκλησίας των.…Ἑπομένως, καὶ ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὸ συγκεκριμένον ὀνομαστικὸν θέμα, οὔτ’ εἰσηγεῖται οὔτ’ ἐπιβάλλει τὴν χρῆσιν τοῦ ὀνόματος ʺΜακεδονικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίαʺ, ἢ τοῦ ὀνόματος ʺἈρχιεπισκοπὴ Ἀχριδῶν καὶ Βορείου Μακεδονίαςʺ, ἢ ἄλλου τινὸς παρεμφεροῦς ὀνόματος, ἀλλ’ οὔτε εἶναι εἰς θέσιν νὰ άπαγορεύσῃ τὴν χρῆσίν του εἰς τοὺς ἕως ἄρτι ἐχομένους αὐτοῦ.  
 
Διὰ τοὺς λόγους τούτους θεωρεῖ τὸ θέμα ἀνοικτόν, λυτέον δὲ ὑπευθύνως δι’ ἀμέσου καὶ καλοπροαιρέτου ἀδελφικοῦ διαλόγου μεταξὺ τῶν ἑλληνογλώσσων ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς γείτονος χώρας, ἄνευ ἀναμίξεως ἢ παρεμβάσεων τῶν ἄλλων κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν. Τοῦτο ἀκριβῶς τὸ μήνυμα ἀπηυθύναμεν προφορικῶς καὶ γραπτῶς πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς ἱεράρχας κατὰ τὸν διάλογόν μας, ἐνῷ ἦσαν εἰσέτι διϊστάμενοι καὶ ἀκοινώνητοι, ἔχον οὕτως: ʺἘν ταῖς κατὰ τὰς διαρρευσάσας δεκαετίας συνομιλίαις ἡμῶν ἡμεῖς ἐπεμένομεν, ὅτι ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν διορθοδόξων καὶ πανορθοδόξων σχέσεων ὑμεῖς θὰ ἀπέχητε τῆς χρήσεως τοῦ οὐσιαστικοῦ Μακεδονία καὶ τοῦ ἐπιθέτου μακεδονικός, χάριν σεβασμοῦ πρὸς τὰ αἰσθήματα καὶ τὰς θέσεις τῶν ἑλληνοφώνων Ἐκκλησιῶν…Δεδομένου, ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ ἔλαβε χώραν ἡ διακρατικὴ συμφωνία περὶ τῆς ἐπισήμου ἐπωνυμίας τῆς χώρας ὑμῶν (ἡ σύμβασις τῶν Πρεσπῶν), δεκτῆς γενομένης καὶ διεθνῶς, ἡγούμεθα, ὅτι τὸ ζήτημα τῆς ἐπισήμου προσωνυμίας τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας δὲν ἀνήκει πλέον εἰς τὸ φάσμα τῆς ἡμετέρας μερίμνης καὶ εὐθύνης· ἄρα, τὸ ἐκκλησιαστικὸν ὑμῶν ὄνομα δέον, ὅπως ἀναφανῇ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συζητήσεως καὶ συνεννοήσεως ὑμῶν μετὰ τῶν ἑλληνογλώσσων αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν….ʺ… Ἡ Ἐκκλησία μας δέν ποιεῖται ἐπισήμως χρῆσιν τοῦ ὅρου».  
 
Δηλαδὴ συντέλεσε καὶ ἡ σύναψη τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν μεταξὺ τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ γειτονικοῦ κράτους, δεδομένου καὶ τοῦ βασικοῦ ζητούμενου τῆς σωτηρίας τῶν ἀδελφῶν στὴν γείτονα τοπικὴ Ἐκκλησία, ὥστε νὰ ὑποχωρήσουν στὴν ἀπαίτησή τους οἱ Σέρβοι Ἱεράρχες στὴν μὴν χρήση τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» καὶ τῶν παραγώγων του ἀπὸ τὴν γείτονα, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν καὶ νὰ τὸ ἐπιβραβεύουν, ἀλλὰ καλῶντας τὶς ἐμπλεκόμενες τοπικὲς Ἐκκλησίες νὰ δώσουν τελικὰ λύση σὲ αὐτό.  
 
Ὅμως ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπαιτεῖ στὸ ἀνακοινωθέν της νὰ μὴν χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «Μακεδονία» καὶ τὰ παράγωγά του στὸ ὄνομα τῆς γείτονος Ἐκκλησίας, σχετικὰ μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Στέφανος σὲ συνέντευξή του λίγο ἀργότερα στὶς 26 Ἰουλίου δήλωσε ὅτι: «γνωρίζουμε τὴν εὐαισθησία γιὰ τὸ ὄνομά μας ἀπὸ τὶς ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες. Ἐπομένως, δὲν θὰ τοὺς ζητήσουμε νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν μὲ ἕνα ὄνομα ποὺ δὲν τοὺς ἀρέσει. Ἐφόσον εἴμαστε οἱ κληρονόμοι τῆς περίφημης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος, τὸ νὰ μᾶς προσφωνοῦν μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ἀπὸ τὴν πλευρά τους, δὲν εἶναι πρόβλημα γιὰ ἐμᾶς.
 
Εἶμαι ὅμως πεπεισμένος ὅτι οἱ ἀδελφοὶ ἀρχιερεῖς καὶ γενικὰ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ ἑλληνόφωνου ὀρθόδοξου κόσμου, θὰ καταλάβουν ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ὀνομαζόμαστε τίποτα ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ Μακεδόνες, δηλαδὴ ὅτι γιὰ ἐμᾶς, ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τόσο Μακεδονική, ὅσο καὶ Ἀχρίδος». Ἄρα μετὰ ἀπὸ τέτοιες δηλώσεις δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε ἰδιαίτερα αἰσιόδοξοι γιὰ τὴν ἰκανοποίηση τῶν ὅσων ὁρίζει γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἄλλωστε καταργοῦνται στὴν πράξη αὐτὰ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἡμέρα τῆς σχετικῆς ἀνακοίνωσης τοῦ Πατριαρχείου, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ παραβιάζεται συνεχῶς καθημερινὰ ἡ συνθήκη τῶν Πρεσπῶν, ἀποκαλῶντας συνεχῶς σὲ ἐπίσημα συμβάντα τὸ ὄνομα τῆς διπλανῆς χώρας ἀντὶ γιὰ «Βόρεια Μακεδονία» σκέτο «Μακεδονία», ὅπως καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους προκλητικοὺς τρόπους (βλ. Πανελλήνια Ὁμοσπονδία Πολιτιστικῶν Συλλόγων Μακεδόνων, http://www.popsm.gr).  
 
Περὶ τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς ὑποστάσεως τοπικῆς Ἐκκλησίας.
 
Ὅσο ὅμως οἱ ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν καταγγέλλει διεθνῶς τὶς παραβιάσεις τῆς συνθήκης, τηρῶντας εὐλαβικὰ ἀπὸ τὴν πλευρά της τοὺς ὅρους τῆς συμφωνίας, αὐτὲς δὲν ἀποτελοῦν κανένα πρόβλημα γιὰ τὴν γείτονα χώρα. Ὡστόσο ἡ κατάσταση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ἴδια στὴν περίπτωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καὶ τῆς ὀργάνωσης τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ἡ κάθε τοπικὴ Ἐκκλησία λαμβάνει τὸ διοικητικὸ της σχήμα τοῦ κόσμου τούτου χάριν τῆς ὀργανώσεως καὶ τῆς εὐταξίας μὲ σκοπὸ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη καὶ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανών τῶν διαφόρων γεωγραφικῶν τμημάτων, χωρὶς ὅμως νὰ παύει νὰ ἀποτελεῖ καὶ ἀπὸ μόνη της τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, γεγονὸς ποὺ τὴν καθιστὰ τελικὰ ὑπερεθνική.  
 
Τὰ ὀνόματα ποὺ λαμβάνουν δὲν ἔχουν στὴν πραγματικότητα σκοπὸ νὰ τὶς χαρακτηρίζουν ἐθνικά, ἀλλὰ γεωγραφικά, ὅπως καταμαρτυρεῖ τὸ: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κολ. 3,11). Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ σὲ κάθε τόπο ἄσχετα μὲ τὶς ἐθνικότητες ποὺ μποροῦν νὰ συνυπάρχουν, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροῦς κανόνες ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοικητικὴ δομὴ θὰ πρέπει νὰ εἶναι μόνο μία. Ἄλλωστε ὁ συσχετισμὸς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔθνους δὲν βοηθάει γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ ποὺ καιροφυλακτεῖ, ἀποτελῶντας αἵρεση καταδικασμένη τὸ 1872 ἀπὸ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Καὶ στὴν περίπτωση τῆς γειτονικῆς χώρας ἡ ταύτιση τοῦ σλαβομακεδονικοῦ ἐθνικισμοῦ μὲ τὴν διεκδίκηση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, ὄχι μόνο σὲ γεωπολιτικὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐκκλησιαστικό, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι εὐκολονόητη καὶ πασιφανῆς.  
 
Ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ὑπάρχει καὶ ἄλλο ἕνα κώλυμα μὲ τὴν χρήση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας στὴν ὀνομασία τῆς γειτονικῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ὄνομα ὄχι μόνο πρέπει νὰ τὴν χαρακτηρίζει γεωγραφικά, ἀλλὰ βέβαια καὶ νὰ εἶναι μοναδικὸ καὶ σαφῶς διακριτό. Δὲν μπορεῖ μιὰ Ἐκκλησία νὰ ἔχει τὸ ὄνομα ἑνὸς τόπου, τὸ ὁποῖο χρησιμοποιεῖται καὶ σὲ ἄλλο τόπο, καθότι ἕνα οὐσιῶδες γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μοναδικότητά της (Πιστεύω: Εἰς Μία…Ἐκκλησία), εἶτε μιλάμε γιὰ τὴν Ἐκκλησία γενικῶς, εἶτε γιὰ μιὰ τοπικὴ Ἐκκλησία, τὸ ὁποῖο πηγάζει ἀπὸ τὴν μοναδικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Ἱδρυτή της καὶ τὴν μοναδικότητα τοῦ ὀνόματός Του: «διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός» (Φιλιπ. 2, 9-11). Ὅμως τὸ ὄνομα «Μακεδονία» ὡς γεωγραφικὸς προσδιορισμός, ἐνῶ μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ καὶ στὴν γειτονικὴ χώρα, ἀφοῦ ἕνα μικρὸ μέρος της στὰ νότια ἀνήκει ὄντως στὴν γεωγραφικὴ περιοχὴ τῆς ἀρχαίας Μακεδονίας, ὡστόσο τὸ ἴδιο ὄνομα μπορεῖ βέβαια νὰ χρησιμοποιηθεῖ καὶ στὴν Βόρεια Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα μικρὸ μέρος στὰ νοτιοδυτικὰ τῆς Βουλγαρίας.  
 
Ἐπομένως γεωγραφικὰ τὸ ὄνομα δὲν ἔχει μοναδικότητα γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ χαρακτηρίσει μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς γειτονικῆς χώρας, ὅπως καὶ καμιᾶς ἄλλης, καὶ πολὺ σωστὰ δὲν χρησιμοποιεῖται μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οὔτε στὴν χώρα μας. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἐκεῖ χρήση του μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀνυπακούοντας στὴν ρητὴ ἐντολὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, χωρὶς κὰν νὰ τὸ ὑποψιάζονται τὰ μέλη τῆς γείτονος Ἐκκλησίας, θέτει σὲ ἀμφισβήτηση τὴν μοναδικότητά της, καὶ κατὰ συνέπεια ὁδηγεῖ στὴν ἀστάθεια τῆς ἴδιας τῆς ὑπόστασεώς της. Πράγμα ποὺ τελικὰ αὐτὸ θὰ καταστήσει καὶ ἀδύνατο νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν ὡς τρόπο γέννησης καὶ ἐδραίωσης τῆς ἐθνικῆς τους ταυτότητας, ὅπως πασχίζουν νὰ πετύχουν (βλ. καὶ Παρ. Α’).  
 
Περὶ τῆς ὀνομασίας «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος».
 
Μήπως ὅμως τελικὰ ἡ ὀνομασία «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος», ποὺ συμφώνησε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἔχουν οἱ γείτονές μας εἶναι ἀνεκτότερη; Κατ’ ἀρχὴν τοὺς ἔθεσε καὶ ἐδῶ ἕναν ἄλλο περιορισμό: ἡ περιοχὴ τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς νὰ εἶναι «μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας» (ὅπου καὶ ἐδῶ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας πῆρε ἀντικρουόμενη ἀπόφαση: «δὲν προτίθεται νὰ ἐξαρτήσει τὴν νέα Ἐκκλησία μὲ περιοριστικὲς ρήτρες σχετικὰ μὲ τὸ εὔρος τῆς δικαιοδοσίας της στὴν πατρίδα της καὶ στὴ διασπορά της μετὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ καθεστῶτος»).  
 
Αὐτὸ ἐπιβαλλόταν γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι τὰ ὅρια τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τους, καίτοι φέρει τὸ ὅνομα τῆς πάλαι ποτὲ Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν βέβαια τὴν ἴδια ἐκταση μὲ ἐκείνης τότε, ποὺ ἐκτεινόταν ἀπὸ τὴν Ἀδριατικὴ μέχρι τὴν Μαύρη Θάλασσα. Καὶ βέβαια δὲν μποροῦν οὔτε νὰ εἶναι ποτὲ κληρονόμοι αὐτῆς, ὅπως θεωροῦν, καθότι ἡ σύστασή της ἦταν Ἕλληνες, Σέρβοι καὶ Βούλγαροι, καὶ ὄχι μόνο δικοί τους πρόγονοι, ἐνῶ ἡ ἐπίσημη γλώσσα ἦταν ἡ ἑλληνική, ὅπως καὶ ἡ πλειοψηφία τῆς Ἱεραρχίας (Δρ. Ἀλ. Παναγόπουλος, «Ἡ Ὑπόσταση τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων μέσα ἀπὸ μιὰ Διαβαλκανικὴ καὶ Ἐθνικὴ Προσέγγιση»).
 
Ὑπὸ αὐτὰ τὰ δεδομένα καὶ τὶς προϋποθέσεις καὶ μόνο, ἡ ὀνομασία Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθεῖ, καθότι καὶ ἰσχύει ἐπιτυχῶς ὡς γεωγραφικὸς προσδιορισμὸς, ἀφοῦ ὄντως ἡ Ὀχρίδα βρίσκεται στὴν συγκεκριμένη περιοχή (τουλάχιστον ὡς πόλη, ἀλλὰ καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ὁμώνυμης λίμνης), ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι συνδεδεμένη ἄμεσα καὶ οὐσιαστικὰ μὲ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, ὅπως εἶναι τὸ ὅνομα καὶ ἡ ἱστορία τῆς Μακεδονίας.  
 
Συμπέρασμα.
 
Κάθε προσπάθεια ἀπὸ τοὺς γείτονές μας ἐξασφάλισης τῆς ὀνομασίας τῆς Μακεδονίας ἤ παραγώγων της στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μόνο σὲ ἕνα φοβερὸ φιάσκο θὰ μπορούσε νὰ ἐξελιχθεῖ μὲ ἐκκλησιολογικὲς πνευματικὲς συνέπειες γιὰ τὸ τοπικὸ ποίμνιο, ποὺ ἀναπόφευκτα θὰ μετεξελιχθοῦν καὶ σὲ ἐθνικές.  
 
Ἀπὸ τὸ διαμοιρασμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματός μας μὲ τοὺς γείτονες μας, στὸ βαθμὸ ποὺ διαφυλάττουμε τὶς ἱστορικὲς μνήμες καὶ τὴν ἐθνική μας συνείδηση ὡς λαός, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε τίποτα ἀπὸ αὐτοῦς, πράγμα ὅμως στὸ ὁποῖο μᾶς δυσκολεύει τὸ ἑλληνικὸ κράτος, τόσο μὲ τὴν εὐλαβικὴ τήρηση τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, χωρὶς καμιὰ διαμαρτυρία καὶ ἀντίδραση πρὸς τοὺς γείτονές μας, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτοὶ τὴν παραβιάζουν καθημερινὰ καὶ ἀσύστολα, ὁπότε εἶναι σὰν νὰ ἀποδέχεται τὶς ἐνέργειές τους καὶ νὰ τὶς ἐπικροτεῖ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρασιώπηση ὡς καὶ παραχάραξη σχετικῶν κεφαλαίων στὴν ἱστορία ποὺ ἐπιδιώκεται πρωτίστως μέσα στὸ χῶρο τῆς παιδείας.  
 
Ἐὰν ὡς λαὸς δὲν ἀποδεχόμαστε, δὲν ὑποκύπτουμε, δὲν ἀδιαφοροῦμε, ἀλλὰ ἀποδοκιμάζουμε τέτοιου εἴδους στάσεις καὶ συμπεριφορές ἕκαστης κυβέρνησης, διατηρῶντας καὶ ὁμολογῶντας καθένας μας τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, τότε τίποτα ἄλλο δὲν θὰ καταφέρουν οἱ γείτονές μας ἀπὸ τὴν προσπάθειά τους νὰ ζοῦν καὶ νὰ ὑπάρχουν ἀπὸ κάθε τὶ ἑλληνικό, παρὰ στὸ τέλος νὰ νιώθουν μόνο Ἕλληνες καὶ νὰ ξεχάσουν ὅτι εἶναι Σλάβοι. Γιατὶ ἄν οἱ πραγματικοὶ Μακεδόνες θυμοῦνται καὶ τιμοῦν τὶς ρίζες τους μέσα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, τότε οἱ Σλάβοι γείτονές μας ζητώντας ὅλο καὶ περισσότερο νὰ ταυτιστοῦν μὲ τὴν Μακεδονία, ἐπειδὴ τὸ ὄνομα αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ διαχωριστεῖ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, στὸ τέλος θὰ ταυτιστοῦν καὶ μὲ αὐτή.  
 
Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ τὴν ἐνεργὴ καὶ ἔμπρακτη ἀγάπη του γιὰ τὴν ἱστορία του καὶ τὴν ταυτότητά του, καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς γείτονές μας ποὺ ψάχνουν ἀπεγνωσμένα νὰ βροῦν ἱστορία καὶ ταυτότητα. Μακάρι τουλάχιστον νὰ ἐκτιμήσουν τὴν προσπάθειά μας νὰ τοὺς βοηθήσουμε στὴν πίστη τους καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύσουμε αὐτήν, καὶ νὰ μὴν χάσουν αὐτὴν τὴν εὐκαιρία νὰ αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς πραγματικοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, τὴν πιὸ σημαντικὴ ὅλων ἰδιότητα καὶ ταυτότητα, χωρὶς νὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ μένοντας πραγματικὰ ξένοι καὶ ἄγνωστοι σὲ ὅλους.  
 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α’ – Περαιτέρω ἀνάπτυξη περὶ μοναδικότητας, ἀλλὰ καὶ πληρότητας, τοῦ ὀνόματος τοπικῆς Ἐκκλησίας.  
 
Οἰ κοινῶς ὀρθοδόξως ἀναγνωρισμένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες εἶναι: 1) τὸ Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, 2) τὸ Πατριαρχεῖο Αλεξανδρείας, 3) τὸ Πατριαρχεῖο Αντιοχείας, 4) τὸ Πατριαρχεῖο Ιεροσολύμων, 5) τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, 6) τὸ Πατριαρχεῖο Γεωργίας, 7) τὸ Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας, 8) τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, 9) τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας, 10) ἡ Ἐκκλησία της Κύπρου, 11) ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, 12) ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Αλβανίας, 13) ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας καὶ 14) ἡ Ὀρθόδοξη Εκκλησία τῆς Τσεχίας καὶ Σλοβακίας. Εἶναι σαφὲς ὅτι ὅλες οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες (ὄχι μόνο οἱ αὐτοκέφαλες, ἀλλὰ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἰσχύει καὶ στὶς αὐτόνομες, τὶς ἡμιαυτόνομες, ἀλλὰ καὶ τὶς μὴ αὐτόνομες) ἀντλοῦν τὴν ὀνομασία τους ἀπὸ τὸν γεωγραφικὸ τόπο ποὺ βρίσκονται, ποὺ σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις τῶν αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν εἶναι καὶ τὸ ὄνομα τῆς χώρας ἤ τῆς πρωτεύουσας της χώρας, στὴν ὁποία βρίσκονται καὶ μὲ τὰ σύνορα αὐτῆς τυπικὰ ταυτίζονται τὰ ὅρια δικαιοδοσίας τους, ἄν καὶ οὐσιαστικὰ πολλὲς αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἐπεκτείνουν τὶς δικαιοδοσίες τους σὲ ἄλλες χώρες ποὺ δὲν ὑπάρχουν αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἱδρύοντας μὴ αὐτοκέφαλες ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τους (μοναδικὴ ἐξαίρεση αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας μὲ ὅρια δικαιοδοσίας ἀρκετὰ πιὸ περιορισμένα ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας εἶναι ἡ περίπτωση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπου τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει δικαιοδοσία στὰ ὑπόλοιπα τμήματά τῆς Ἑλλάδας ποὺ δὲν ἔχει Ἐκείνη, παρόλο ποὺ βρίσκεται ἐκτὸς τοῦ ἐδάφους τῆς χώρας μας στὴν διπλανή της χώρα). Μοναδικὴ περίπτωση διαφορετικοῦ τρόπου ὀνομασίας ἔχουμε γιὰ τὴν «Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐκτός Ρωσίας», ὅπου μιὰ τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν ἀναφέρει στὸ ὄνομά της τὴν τοποθεσία ποὺ βρίσκεται (ἡ ἔδρα της εἶναι στὴν Νέα Ὑόρκη), ἀλλὰ μιὰ τοποθεσία ποὺ δὲν βρίσκεται, τὴν Ρωσία, ποὺ ὅμως προέρχεται ἀπὸ αὐτή.  
 
Εἶναι σαφὲς ἀπὸ τὰ παραπάνω ὅτι ἰδιαίτερα στὴν περίπτωση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τοῦ διπλανοῦ μας κρατιδίου, ἄν αὐτὴ ὀνομαστεῖ ἀπὸ τὸ ὄνομα τῆς χώρας σύμφωνα μὲ τὴν «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν» θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται «Ἐκκλησία τῆς Βόρειας Μακεδονίας», ἐνῶ ἄν ὀνομαστεῖ σύμφωνα μὲ τὴν ὀνομασία τῆς πρωτεύουσας της θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται «Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων», ὅπου σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ λέγεται «Ἐκκλησία τῆς Μακεδονίας», γιατὶ ἁπλὰ δὲν ὑπάρχει ἀναγνωρισμένη ἀπὸ κανέναν χώρα «Μακεδονία». Ἐκτὸς αὐτοῦ ταυτόχρονα ἡ Μακεδονία ὡς τοποθεσία εἶναι μέρος καὶ τῆς Ἑλλάδος, καὶ μάλιστα κυρίως μέρος αὐτῆς, ὁπότε τίθεται ζήτημα περὶ μὴ μοναδικότητας τοῦ ὀνόματος, ἕνα θέμα ποὺ δὲν ὑπήρχε σὲ κανένα ἀπὸ τὰ ὀνόματα τῶν παραπάνω τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν νὰ μνημονεύουμε στὴν ἱερὴ ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας τὸν ὁποιοδήποτε Ἐπίσκοπο τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας» καὶ νὰ μὴν εἶναι ἀπόλυτα συγκεκριμένο καὶ σαφὲς ποὺ βρίσκεται αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία: στὸ γειτονικὸ κρατίδιο μὲ πρωτεύουσα τὰ Σκόπια ἤ στὴν Βόρεια Ἑλλάδα (γιὰ νὰ μὴν ποῦμε καὶ στὴν νοτιοδυτικὴ Βουλγαρία, γιατί γεωγραφικῶς ὑπάρχει καὶ ἐκεῖ μέρος τῆς Ἀρχαίας Μακεδονίας). Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ κάθε τοπικὴ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία (ὅπως ἀξιώνει νὰ εἶναι ἡ γείτονος Ἐκκλησία) ἀποτελεῖ ἀπὸ μόνη της τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ μοναδικότητά της θὰ πρέπει νὰ ἀντικατοπτρίζεται καὶ στὸ ὄνομά της. Νὰ εἶναι καὶ αὐτὸ μοναδικό καὶ νὰ προσδιορίζει μοναδικά, ποὺ βρίσκεται ἡ Ἐκκλησία ποὺ τὸ φέρει, ὅπου σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροῦς κανόνες σὲ ἕνα τόπο βρίσκεται μόνο μιὰ τοπικὴ Ἐκκλησία.
 
Κάποιος σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ στὸν ἀντίλογο «δὲν μπορεῖ καὶ ἕνας Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ θεωρηθεῖ ὅτι ἀνήκει στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης, τὴν στιγμὴ ποὺ στὴν Ἑλλάδα βρίσκονται καὶ τὰ Δωδεκάνησα καὶ ἡ Κρήτη τῆς δικαιοδοσίας του»; Ὡστόσο ὑπάρχει ἡ οὐσιαστικὴ διαφορὰ ὅτι αὐτὴ ἡ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα δὲν θὰ ὑπήρχε ἄν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἦταν σὲ κατάσταση ὑποδούλωσης στοὺς ἀλλοεθνεῖς καὶ ἀλλόθρησκους τῆς διπλανῆς χώρας, ἀπὸ τὴν ὁποία περιμένει ἀκόμα τὴν ἀπελευθέρωσή του, ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ ἔχει οὔτε τὸ 1821, οὔτε τὸ 1922, ἔχοντας ἀπολύτως κοινὴ τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἱστορία μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἔν ἀναμονὴ αὐτῆς τῆς ἀπελευθέρωσης παραμένει οἰκονομικὰ αὐτὸ τὸ καθεστῶς, ὥστε τότε νὰ μπορέσει νὰ ἐφαρμοστεῖ ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια. Ἀντίθετα στὴν περίπτωση τῶν γειτόνων μας δὲν ἔχουν καμιὰ ἀνάγκη γιὰ καμιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ κανέναν ἀλλόθρησκο, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ ἔχουν ἀνάγκη εἶναι νὰ καταφέρουν νὰ βροῦν ὄνομα καὶ ἐθνικὴ ταυτότητα, ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀποκτήσουν ἀπὸ τοὺς γείτονες ὁμόδοξους ἀδελφούς τους. Ὅμως ἡ Μακεδονία εἶναι ὄνομα καὶ τῆς Ἑλλάδας, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὴν τὸ πήρανε, καὶ γι΄ αὐτὸ δὲν ἔχει μοναδικότητα γι΄ αὐτοὺς καὶ ἐπομένως δὲν μποροῦν νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Ἐκκλησίας τους.  
 
Μήπως ὅμως θὰ μπορούσαν νὰ ἔχουν μοναδικότητα τοῦ ὀνόματος μὲ τὴν προσθήκη τοῦ προσδιορισμού «Βόρειας» στὸ ὄνομα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὀνομασία «Ἐκκλησία τῆς Βόρειας Μακεδονίας», θεωρώντας ὅτι ἡ Βόρεια Μακεδονία εἶναι τὸ μέρος τῆς Μακεδονίας ποὺ ἀνήκει στὰ ὅρια δικαιοδοσίας τους, ἀλλὰ καὶ σὲ συμφωνία μὲ τὴν «συνθήκη τῶν Πρεσπῶν». Ὅμως μὶα τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει τμηματικὸ ὄνομα, ὄνομα ποὺ δείχνει τμήμα, μέρος, ἀλλὰ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ εἶναι πλήρες, νὰ φανερώνει πληρότητα καὶ ὀλοκλήρωση, ἀντικατοπτρίζοντας τὸ οὐσιαστικὸ γνώρισμα τῆς πληρότητας, τῆς ὁλοκληρίας, τῆς καθολικότητας ποὺ ἔχει αὐτὴ ὡς Σώμα Χριστοῦ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Τὸ Σώμα τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀκρωτηριασμένο καὶ τμηματικό, ἀλλὰ μόνο πλήρες καὶ ὁλοκληρωμένο, ποὺ σημαίνει ὅτι ἔτσι εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία Του, μιὰ ἀλήθεια ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἐκφράζει καὶ τὸ ὄνομά της. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει διαχωρισμὸς «ἄνω σώμα» καὶ «κάτω σώμα» ἤ «βόρειο σώμα» καὶ «νότιο σώμα», γι’ αὐτὸ καὶ καμιὰ τοπικὴ Ἐκκλησία ὡς τώρα δὲν ἔχει ὀνομαστεῖ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο. Ἐπομένως χρειάζεται μιὰ ἄλλη τοπικὴ ὀνομασία νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ αὐτὴν τὴν γειτονική μας Ἐκκλησία καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἡ «Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος» μπορεί νὰ εἶναι κατάλληλη γιὰ αὐτὸ τὸν σκοπὸ ὑπό τὶς προυποθέσεις ποὺ ἀναφέραμε παραπάνω.  
 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β’ – Ἡ Εὐαγγελικὴ Ἀλήθεια σχετικὰ μὲ τὴν Μακεδονία.  
 
Ὁ Κύριος καὶ Θεός ἀγαπάει τὴν ἀλήθεια καὶ δὲν θέλει τὸ ψεῦδος, ἡ ὁποία ὅσον ἀφορὰ τὴν Μακεδονία ἀναφέρεται ξεκάθαρα καὶ μέσα στὶς ἑλληνικὰ γραμμένες Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τοῦ Ἀποστόλου Λουκά: «καὶ ὅραμα διὰ τῆς νυκτὸς ὤφθη τῷ Παύλῳ· ἀνήρ τις ἦν Μακεδὼν ἑστώς, παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» (Πραξ. 16,9). Σὲ αὐτὸ τὸ χωρίο ἐξιστορεῖται τὸ κάλεσμα τοῦ Ἀποστόλου νὰ εὐαγγελίσει τοὺς πρώτους Εὐρωπαίους περνῶντας στὴν Μακεδονία, ὅπου βέβαια δὲν βρίσκονταν Σλάβοι, οἱ ὁποίοι ἐμφανίστηκαν στὴν εὐρύτερη περιοχὴ μόλις 6 αἰῶνες ἀργότερα καὶ δὲν ἀναφέρονται πουθενὰ στὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ Ἕλληνες ἦταν οἱ πρώτοι ἀλλοεθνεῖς ποὺ δέχθηκαν τὸν Χριστό, Τὸν Ὁποῖο ἐδίωξαν οἱ ὁμοεθνεῖς Του, καὶ αὐτοὶ ἦταν ποὺ Τὸν διέδωσαν ἀρκετὰ ἀργότερα στοὺς Σλάβους: «Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες…προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν…ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. 12,20-23). Γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες πρόκειται ὁ «ἀνήρ», ὁ «Μακεδὼν ἑστώς, παρακαλῶν αὐτὸν». Τὸ Εὐαγγέλιο γράφτηκε καὶ δὲν ξαναγράφεται.  
 
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Γ’- Σύγκριση μὲ τὸ Οὐκρανικὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ζήτημα.  
 
Ἡ περίπτωση τοῦ σχίσματος τῆς Ἐκκλησίας στὸ γειτονικὸ κρατίδιο ἦταν οὐσιωδῶς διαφορετικὴ ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα στὴν Οὐκρανία, καθότι στὴν περίπτωση ἐδῶ α) δὲν ὑπήρχαν ἀνάμεσα στοὺς σχισματικοὺς καθηρημένοι, ἀναθεματισμένοι καὶ αὐτοχειροτόνητοι, β) τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἐπενέβει συγκρουόμενο μὲ τὸ θέλημα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶχε ἤδη δρομολογήσει νὰ δεχθεῖ σὲ κοινωνία τὴν σχισματικὴ Ἐκκλησία, καὶ ἔτσι δὲν ἐμπλέχθηκαν θέματα δικαιοδοσιῶν, γ) τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν χορήγησε ἀμέσως τὸ Αὐτοκέφαλο καθεστῶς, ὅπως ἐκ τῶν πραγμάτων ὑπήρχε ἡ ἀνάγκη νὰ κάνει ἐξ ἀρχῆς στὴν Οὐκρανία, δ) στὸ διπλανὸ κρατίδιο δὲν ὑπάρχει ὁ μεγάλος διχασμὸς συνειδήσεων ποὺ ὑπάρχει στὴν Οὐκρανία, ὅπου ἄλλοι νιώθουν ἀδέλφια μὲ τοὺς Ρώσους καὶ ἄλλοι τοὺς μισοῦν, ἀλλὰ ἀντίθετα οἱ γείτονές μας ζοῦν μὲ ἕνα κοινὸ σκοπό: νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας. Τὸ μόνο ποὺ διαφέρουν εἶναι στὸ βαθμὸ ποὺ τὸ ζητούν, ἄλλοι τὸ κάνουν πιὸ ἀκραῖα, ἄλλοι εἶναι πιὸ συμβιβαστικοί.  
 
Πηγή: Αντίβαρο

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook ή στο Twitter μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.
Faster Browsing Available
Get Faster Browsing With NO ADS!
Go Faster Now

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου