| 9:26 μ.μ. (πριν από 15 λεπτά)
| | | |
Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. (επί προέδρου Χάρρυ Τρούμαν) καί η εκλογή του Αθηναγόρα ως Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. . . . (άγνωστη νεοελληνική ιστορία) Posted: 04 May 2022 10:00 AM PDT Κατά τα μέσα του 20ού αι. οι αδελφοί Σκούρα, ο Κάρολος, ο Σπύρος και ο Γιώργος, συγκαταλέγονταν μεταξύ των πλέον ισχυρών ανδρών στη ραγδαία αναπτυσσόμενη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΛΕΘΡΙΕΣ "ΣΥΝΕΝΟΗΣΕΙΣ ΤΟΥ" ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΠΑΥΛΟ ΤΟΝ ΣΤ' Ο Κάρολος ήταν πρόεδρος της αλυσίδας κινηματογράφων «Fox West Coast» και χρηματοδότησε την οικοδόμηση του ελληνικού καθεδρικού ιερού ναού της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες, χρησιμοποιώντας ως πρότυπα για την αγιογράφησή του αστέρες ταινιών, που ήταν φίλοι του. Η ΜΑΙΡΥΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ, ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ Ο ΣΠ. ΣΚΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΕ ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΟ. Ο Γιώργος διηύθυνε την αλυσίδα κινηματογράφων «United Artists Theaters» (σήμερα «Regal Cinemas») και ήταν ταυτόχρονα πράκτορας της Διεύθυνσης Στρατηγικών Υπηρεσιών, ονομαζομένης 'OSS' (πρόδρομου της 'CIA'). Όμως τη μεγαλύτερη επιρροή από όλους ασκούσε ο Σπύρος. Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο των απομνημονευμάτων του, που κυκλοφόρησε το 2013, ο Σπύρος Σκούρας «ήταν ο πλέον επιδραστικός Έλληνας μετανάστης στην αμερικανική ιστορία και ένας από τους εξέχοντες πολίτες της Αμερικής κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου». Ο ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΟΥΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΥΧΗ ΜΑΙΡΥΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ. Ο Σπύρος επί δύο και πλέον δεκαετίες ήταν ταυτοχρόνως επικεφαλής της κινηματογραφικής εταιρείας «Twentieth Century Fox» κι επίσης πρόεδρος της «Prudential Lines», μιας εκ των μεγαλύτερων ναυτιλιακών εταιρειών της χώρας. Ο Σπύρος Σκούρας Το 1948, στην αυγή του Ψυχρού Πολέμου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μάξιμος Ε´ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από τήν θέση του και αντικαταστάθηκε από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, ο οποίος ήταν προηγουμένως ο Έλληνας Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Όπως παρατήρησα στην προηγούμενη εργασία μου, υπάρχουν εμφανή κενά στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, κρίσιμες περίοδοι, όπου κανένα έγγραφο δεν είναι διαθέσιμο στο κοινό. Δεδομένου του πόσο στενά παρακολουθούσε η CIA το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μοιάζει απίθανο να μην υπάρχουν αυτά τα έγγραφα, είναι πιο πιθανό ότι απλά παραμένουν απόρρητα. Πρόσφατα βρέθηκαν στη διάθεσή μου μερικά ακόμη αποχαρακτηρισμένα έγγραφα: τρεις επιστολές από τον Σπύρο Σκούρα προς τον τότε αντιπρόεδρο Σπύρο Άγκνιου και τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, που γράφθηκαν το 1969. Σε αυτές τις επιστολές ο Σκούρας παρουσιάζει από πρώτο χέρι τα γεγονότα γύρω από την εκλογή και ενθρόνιση του Πατριάρχη Αθηναγόρα δύο δεκαετίες νωρίτερα, και αιτείται, κατόπιν οδηγίας του Αθηναγόρα, μια πρόσθετη παρέμβαση των ΗΠΑ στην εκλογή του διαδόχου του Αθηναγόρα. Επιστρέφοντας στο 1948, ο Σπύρος Σκούρας ήταν 55 ετών και είχε αναλάβει το πηδάλιο της «Twentieth Century Fox» ένα χρόνο νωρίτερα. Δείτε πώς περιέγραψε τις επικοινωνίες του με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζορτζ Μάρσαλ στην επιστολή του από 28 Μαΐου 1969 προς τον Άγκνιου (την οποία μπορείτε να κατεβάσετε πατώντας εδώ): Όπως σας είπα, ο αείμνηστος στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών, με κάλεσε τηλεφωνικά και μου ζήτησε να του πω τη γνώμη μου για τον τότε Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρα, νυν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ο στρατηγός Μάρσαλ ήθελε να συστήσει να εξετασθεί ο Αρχιεπίσκοπος από την Ιερά Σύνοδο της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη για το αξίωμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνη την εποχή, τόσο ο στρατηγός Μάρσαλ όσο και ο τότε πρόεδρος Χάρι Σ. Τρούμαν, φοβούνταν ότι θα μπορούσε να εκλεγεί σε αυτή τη σημαντική θέση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ένας άνθρωπος, που δεν θα γνώριζε τη σημασία των αμερικανικών πολιτικών στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην κομμουνιστική Ρωσία και τα κράτη δορυφόρους της, τα οποία όλα έχουν πληθυσμό τουλάχιστον κατά 90% χριστιανούς ορθόδοξους. Τότε υπήρχαν, και υπάρχουν, στον κόσμο πάνω από 300.000.000 ελληνορθόδοξοι χριστιανοί και αυτό ήταν επομένως μια σημαντική εκτίμηση. Τόσο ο πρόεδρος Τρούμαν όσο και ο στρατηγός Μάρσαλ θεώρησαν ότι ο άνθρωπος, που θα επελέγετο για το αξίωμα του Πατριάρχη έπρεπε να είναι όχι μόνο ένας σπουδαίος πνευματικός ηγέτης, ο οποίος απολάμβανε την εκτίμηση και τη στοργή όλων των πνευματικών του τέκνων, αλλά και ένας που θα είχε ως γνώμονα την Αμερική στον τρόπο σκέψεώς του. Εκτός τούτου, θα έπρεπε επίσης να εγκριθεί από την τουρκική κυβέρνηση και να είναι Τούρκος πολίτης πριν εκλεγεί από την Ιερά Σύνοδο. Αυτό ήταν σύμφωνο με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης, που συνήφθη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας το 1922. Φυσικά, συνέστησα με μεγάλη θέρμη την Αυτού Παναγιότητα, τότε Αρχιεπίσκοπο. Ο πρόεδρος Τρούμαν και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηναγόρας, Φεβρουάριος του 1947 Στη συνέχεια ο Σκούρας περιγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες τη σχέση του με τον Αθηναγόρα και την υψηλή εκτίμησή του για τον Αρχιεπίσκοπο. Μετά λέει: Ως εκ τούτου, ο στρατηγός Μάρσαλ, υπό την ιδιότητά του ως υπουργού Εξωτερικών, δεν δίστασε να υποστηρίξει τον Παναγιώτατο και χάρη κυρίως στις προσπάθειες και την επιρροή του, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να εκλέξει τον Αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα ως Πατριάρχη και η τουρκική κυβέρνηση συμφώνησε με την εκλογή του. Στη συνέχεια ο Σκούρας περιγράφει τι συνέβη κατόπιν – το ταξίδι του Αθηναγόρα στην Κωνσταντινούπολη με το προσωπικό αεροπλάνο του προέδρου Τρούμαν, με τον Σκούρα ως έναν από τους εκλεκτούς επιβάτες: Το 1949, ο πρόεδρος Τρούμαν έστειλε το προσωπικό του αεροπλάνο - την Ιερή Αγελάδα - για να μεταφέρει τον Παναγιώτατο στην Κωνσταντινούπολη για την ενθρόνισή του, μαζί με μια μικρή ομάδα Ελλήνων και Αμερικανών ελληνικής καταγωγής, των οποίων είχα το προνόμιο να είμαι μέλος, συνοδεύοντας τον Παναγιώτατο.
*** Ο Σκούρας ολοκληρώνει την επιστολή του ζητώντας συνάντηση με τον πρόεδρο Νίξον. Γράφει: «Ο Αγιώτατος [Αθηναγόρας] ανησυχεί πολύ για την υγεία του και το θέμα του διαδόχου του, και αισθάνομαι πολύ έντονα ότι αυτή τη στιγμή το θέμα απασχολεί σοβαρά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ήταν όταν ο κ. Τρούμαν ήταν πρόεδρος και ο Τζορτζ Μάρσαλ, ως υπουργός Εξωτερικών, συνειδητοποίησε τη σημασία του ατόμου, που θα επιλεγεί για να αναλάβει τη θέση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως». Ο Σκούρας επρόκειτο να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη για να συναντηθεί με την τουρκική κυβέρνηση και ήλπιζε να συναντηθεί με τον Νίξον πριν από αυτό το ταξίδι, γι᾽ αυτό και στις 4 Ιουνίου 1969 (περίπου μια εβδομάδα μετά την επιστολή στον Άγκνιου), ο Σκούρας έγραψε στον ίδιο τον Νίξον για να ζητήσει συνάντηση, την οποία δεν κατάφερε να εξασφαλίσει. Μετά την επιστροφή του από την Τουρκία, ο Σκούρας έγραψε ξανά στον Νίξον (25 Σεπτεμβρίου 1969). Και στις δύο περιπτώσεις, επανέλαβε την ιστορία της εκλογής του Αθηναγόρα και τη συμμετοχή σε εκείνη του Τρούμαν και του Μάρσαλ. Στην επιστολή της 25ης Σεπτεμβρίου προχώρησε σε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους στόχους του Αθηναγόρα όσον αφορά στον Νίξον: Επειδή είχα ενεργήσει ως ενδιάμεσος μεταξύ της Αυτού Αγιότητος και του στρατηγού Μάρσαλ, ο Πατριάρχης μού έστειλε ένα μήνυμα πριν από έξι περίπου μήνες, με έναν από τους επισκόπους του, το οποίο μου ζήτησε να σας μεταφέρω προσωπικά. Όταν είδα τον Αγιώτατο κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην Κωνσταντινούπολη, φυσικά εξήγησα ότι δεν είχα καταφέρει να σας δω ακόμη εξαιτίας του εξαιρετικά βεβαρημένου προγράμματός Σας για τόσα πολλά ζωτικά θέματα. Ο Αγιώτατος κατάλαβε και εξέφρασε την ελπίδα ότι θα μπορούσα να Σας δω σύντομα. […] Ο Αγιώτατος είναι 84 ετών και ενώ η υγεία του είναι καλή, δεν είναι τόσο δυνατός όσο παλαιά. Φυσικά ανησυχεί για το θέμα του διαδόχου του και αισθάνεται ότι η κατάσταση σήμερα είναι εξίσου κρίσιμη όπως ήταν πριν από είκοσι χρόνια, όταν ο στρατηγός Μάρσαλ τον επέλεξε με τόση σοφία να γίνει Πατριάρχης, και ότι δικαιολογούσε το ενδιαφέρον και την προσοχή μας. Ελπίζω ειλικρινά, κ. Πρόεδρε, ότι θα κατορθώσετε να ορίσετε σύντομα το χρόνο, που θα μπορούσα να έρθω να Σας δω για να συζητήσουμε αυτό το σημαντικό ζήτημα και να σας διαβιβάσω το μήνυμα που μου εμπιστεύθηκε ο Παναγιώτατος.
*** Υπάρχουν εδώ δύο αφηγήσεις, μία από το 1948 και μία άλλη από το 1969. Το 1948, η διοίκηση του Τρούμαν αντιμετώπισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως κομβικό στρατηγικό εταίρο, και ήταν σε μεγάλο βαθμό χάρη στις Η.Π.Α. που ο απολύτως φιλοαμερικανός Αθηναγόρας ανήλθε στον θρόνο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας αποδείχθηκε αξιόπιστος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Όπως εξήγησε ο ίδιος σε έναν δημοσιογράφο της 'Washington Post' το 1965, «ήμουν το θρησκευτικό αντίστοιχο του δόγματος Τρούμαν». Το 1969 ο ηλικιωμένος πλέον Πατριάρχης Αθηναγόρας σκεπτόταν τη διαδοχή και επέστρεψε στον παλαιό του φίλο Σκούρα για να μεσολαβήσει μεταξύ του Φαναρίου και της κυβερνήσεως των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση του Νίξον ενδιαφερόταν σαφώς λιγότερο για το Οικουμενικό Πατριαρχείο από ό,τι η διοίκηση του Τρούμαν. Με βάση τα ημερήσια προεδρικά ημερολόγια, που φυλάσσονται στο αρχείο της βιβλιοθήκης Νίξον, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ο Νίξον και ο Σκούρας βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο πολλές φορές τους μήνες που ακολούθησαν — ο Σκούρας ήταν αρκετά σπουδαία προσωπικότητα, ώστε να μπαίνει στις λίστες των εκλεκτών προσκεκλημένων στις δεξιώσεις του Λευκού Οίκου. Αλλά δεν υπάρχει καμμία καταγραφή σε αυτά τα καθημερινά ημερολόγια σχετικά με το εάν ο Σκούρας και ο Νίξον είχαν μια κατ᾽ ιδίαν συνάντηση για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Σκούρας πέθανε το 1971 και το επόμενο έτος εκοιμήθη και ο ίδιος ο Πατριάρχης Αθηναγόρας. Οι περισσότεροι περίμεναν ότι τον Αθηναγόρα θα διαδεχόταν ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνας Μελίτωνας ή ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος, αλλά η τουρκική κυβέρνηση διέγραψε τα ονόματα και των δύο από τον κατάλογο των υποψηφίων και τελικά ήταν ο ήπιος Δημήτριος, ο οποίος εξελέγη Πατριάρχης. | Ο αθέατος πόλεμος στο παρασκήνιο του Ουκρανικού Posted: 04 May 2022 09:00 AM PDT Ο πλάγιος είναι ο οικονομικός, εμπορικός και πολιτικός «πόλεμος» κατά της Ρωσίας από τις χώρες του δυτικού κόσμου (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ) Γράφει η Φωτεινή Μιχαηλίδου – Χρίστου Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν στην πραγματικότητα τρεις πόλεμοι σε εξέλιξη: Ο πραγματικός, ο πλάγιος και ο αθέατος. Διευκρινίζεται φυσικά ότι, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να εξισωθεί η φρίκη του πραγματικού πολέμου με τους άλλους δυο, οι οποίοι όμως θα πρέπει να αναγνωριστούν και να μελετηθούν από τους πολιτικούς αναλυτές γιατί από τη μια, εξηγούν την αναχαίτιση της ειρηνευτικής διαδικασίας και τη συνέχιση και διαιώνιση του ουκρανικού δράματος, ενώ από την άλλη, φαίνεται να διαδραματίζουν σοβαρότατο ρόλο στην επικίνδυνη αποδόμηση της ισορροπίας των πολιτικών δυνάμεων στον παγκόσμιο χάρτη. Ο πραγματικός είναι ο πόλεμος που διεξάγεται στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή. Με όλα τα χαρακτηριστικά της φρίκης του πολέμου, τις απώλειες ανθρωπίνων ζωών, την προσφυγοποίηση και τον σωματικό και ψυχικό τραυματισμό εκατομμυρίων ανθρώπων αποτελεί αναντίρρητα μία ακόμα μελανότατη κηλίδα στις σελίδες του 21ου αιώνα. Παρά την προπαγάνδα ή τη διάχυση ψευδών ή παραποιημένων ειδήσεων για το ποιος κάνει τι, ή τη διαφορετική εκτίμηση των αιτιών και των ευθυνών για τον πόλεμο, η φρικτή πραγματικότητα της καταστροφής και του σπαραγμού που επιφέρει η εισβολή και η παρατεταμένη πολεμική σύρραξη δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Ο πλάγιος είναι ο οικονομικός, εμπορικός και πολιτικός «πόλεμος» κατά της Ρωσίας από τις χώρες του δυτικού κόσμου (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ). Με τις κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ και την παρεμπόδιση των τραπεζικών συναλλαγών με τη Ρωσία, όλες σχεδόν οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές επιχειρήσεις έχουν αποσυρθεί από τη ρωσική αγορά. Την ίδια στιγμή, η Ρωσία αποβάλλεται από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ μετά από αίτημα των ΗΠΑ, ενώ φαίνεται να απομονώνεται σε όλα τα επίπεδα από τις χώρες της Δύσης. Ο αθέατος πόλεμος είναι αυτός για τον οποίο δεν μιλά σχεδόν κανείς. Αυτό οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, στο γεγονός ότι έχουμε συνηθίσει να αναφερόμαστε στον λεγόμενο «δυτικό κόσμο» σαν αυτός να είναι μια ενιαία και ισομερής οντότητα με κοινά συμφέροντα και κοινούς στόχους. Γι’ αυτό και μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να δούμε κατάματα και να αναγνωρίσουμε την πραγματική εικόνα: Ότι δηλαδή το ένα μέρος του «δυτικού κόσμου» το πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρό, οι ΗΠΑ, επιτίθεται αδίστακτα στο άλλο μέρος το εμφανώς πιο αδύνατο, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι πλέον προφανές ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία και υποκινήθηκε από την Αμερική αλλά και διαιωνίζεται και παρατείνεται εξαιτίας της. Με στόχο τη διάλυση των σχέσεων που είχαν ενδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας, η Αμερική φρόντισε να δημιουργήσει (και τα κατάφερε) μια άκρως προβληματική εστία δίπλα από τα ζωτικά όργανα της ΕΕ: την Ουκρανία. Παραβιάζοντας κατάφωρα τις προηγούμενες δεσμεύσεις της για μη επέκταση του ΝΑΤΟ και εντατικοποιώντας τις μεθοδευμένες και απανωτές προκλήσεις και απειλές προς τη Ρωσία, κατάφερε να οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα. Με τη ρωσική εισβολή που ακολούθησε στην Ουκρανία και με τη συνεχή υποδαύλιση του πολέμου, τα συμφέροντα της Αμερικής εξυπηρετούνται στο έπακρο:  Τινάζονται στον αέρα οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας. Η ΕΕ, με ξεκάθαρη αμερικανική υποκίνηση, αντί να επιδιώξει άμεση έναρξη ειρηνευτικής διαδικασίας για λήξη του πολέμου, επιβάλλει σειρά εμπορικο-οικονομικών κυρώσεων στη Ρωσία που εν τέλει όμως τιμωρούν παράλληλα και τους λαούς της ίδιας της Ευρώπης. Η ΕΕ εξαρτημένη από την αγορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία εξαναγκάζεται από τις ΗΠΑ να αναζητήσει φυσικό αέριο από αλλού. Και φυσικά ο νέος προμηθευτής φυσικού αερίου για την ΕΕ θα είναι πια οι ΗΠΑ που όλως τυχαίως αναζητούσαν πελάτη για το δικό τους φυσικό αέριο το οποίο παράγουν με ένα καινοτόμο μεν αλλά πολύ επιβλαβή για το φυσικό περιβάλλον τρόπο. Εκτός όμως από την εξαναγκαστική μετατροπή της ΕΕ σε πελάτη του φυσικού τους αερίου, η Αμερική επωφελείται και με άλλο τρόπο, από τη συνέχιση του ουκρανικού πολέμου. Με τη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας στην Ευρώπη και τη «δαιμόνοποίηση του Πούτιν» ως παρανοϊκού εισβολέα που θα πάρει σβάρνα τις ευρωπαϊκές χώρες, τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη το ένα μετά το άλλο και με πρώτη τη Γερμανία, αναζητούν να αγοράσουν στρατιωτικό εξοπλισμό, αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ. Και από πού θα αγοράσουν άραγε αυτόν το εξοπλισμό; Ούτε φυσικά από τη Ρωσία, ούτε από την Κίνα. Τα χρυσοφόρα συμβόλαια πολεμικού εξοπλισμού πάνε και πάλι προς Αμερική μεριά. Με αυτό τον τρόπο, η Αμερική πετυχαίνει μέσα από τον ουκρανικό πόλεμο «με ένα σμπάρο, δυο και τρία τρυγόνια». Έχει από τη μια οδηγήσει σε αποκλεισμό και πολιτικό-οικονομική απομόνωση τη Ρωσία και από την άλλη έχει υποδουλώσει εμπορικό- οικονομικά την ΕΕ, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα πελατεία και για το φυσικό της αέριο και για τις όπλο-βιομηχανίες της που κινδύνευαν να μείνουν χωρίς πελατολόγιο. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στον αθέατο πόλεμο που δέχεται η Ευρώπη. Πέραν του εμπορικό- οικονομικού αλυσοδέματος της, η ΕΕ έχει συρθεί και σε μια πορεία αυτοαναίρεσης και ανατροπής κατασταλαγμένων για δεκαετίες αρχών και θέσεων της. Για πρώτη φορά, βλέπουμε να κανονικοποιούνται στο ευρωπαϊκό έδαφος πάσης φύσεως διακρίσεις κατά ανθρώπων, στη βάση της καταγωγής και της υπηκοότητας τους, να απαγορεύονται βιβλία, να αλλάζουν ονόματα κλασσικοί ζωγραφικοί πίνακες, να τερματίζονται θεατρικές παραστάσεις, να μην επιτρέπεται διδασκαλία Ρώσων λογοτεχνών σε πανεπιστήμια, να γίνεται ανερυθρίαστα αποδεκτή και με συνοπτικές διαδικασίες η ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ -μιας χώρας με βαθύτατα πολιτικοκοινωνικά προβλήματα, μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εθνικό ξεκαθάρισμα μειονοτήτων, βασανισμούς, απαγόρευση κομμάτων αντιπολίτευσης, διώξεις αντιφρονούντων και ΛΟΑΤΚΙ κ.ο.κ. Για πρώτη φορά, η ΕΕ φαίνεται και να έχει ξεχάσει και να έχει χάσει τον ρόλο του ειρηνοποιού που είχε θεσμοθετήσει σαν βασικό πυλώνα της ίδρυσης και λειτουργίας της. Αντί αυτού, σύρεται μάλιστα σε μια αλόγιστη πορεία στρατιωτικοποίησης, αναχαίτισης των συνομιλιών και υποδαύλισης του πολέμου με αποστολή στρατιωτικών εξοπλισμών. Στο παρασκήνιο του πολέμου στην Ουκρανία, ο αθέατος αυτός πόλεμος που διεξάγεται εντός του «δυτικού κόσμου» είναι τόσο ανελέητος που η ΕΕ φαίνεται να αλλάζει μορφή, υπόσταση, προοπτική και ιδεολογική ροπή. Η ΕΕ δέχεται, αυτή τη στιγμή, την πιο πρωτοφανή επίθεση της ιστορίας της· μια αθέατη αλλά πραγματική και δριμεία επίθεση σε ό,τι έκτισε, μέσα από ποτάμια αίματος, από τη δεκαετία του 1950 και μετά. Το πιο τρομακτικό είναι όμως, ότι αυτός που της επιτίθεται είναι ο ίδιος ο νούμερο ένα «σύμμαχος» της στον λεγόμενο «δυτικό κόσμο»: η Αμερική. * Δικηγόρος, Λεμεσός
Φιλελεύθερος | Η υποταγμένη στο ΔΝΤ Τράπεζα της Ρωσίας απορρίπτει το ρούβλι που υποστηρίζεται από χρυσό Posted: 04 May 2022 08:00 AM PDT Μετάφραση: Απολλόδωρος Η Nabiullina λέει ότι η ιδέα δεν συζητείται καν. Εξάλλου, είναι ενάντια στους κανόνες του ΔΝΤ. Το πολυαναμενόμενο χρυσό ρούβλι επέστρεψε στην πρώτη σελίδα του Zerohedge και όλοι είναι πολύ ενθουσιασμένοι. Εκτός από την Τράπεζα της Ρωσίας, η οποία ανακοίνωσε χθες ότι η σύνδεση του ρουβλίου με τον χρυσό δεν εξετάζεται καν ως ενδεχόμενο. Ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω στις 26 Απριλίου. Σε συνέντευξή του στη Rossiyskaya Gazeta, ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας Nikolai Patrushev δήλωσε ότι η ρωσική κυβέρνηση παίζει με την ιδέα της στήριξης του ρουβλίου "τόσο με χρυσό όσο και με μια ομάδα αγαθών". Πολύ ωραία. Πολύ γενναίο. Κόλλα πέντε. Αλλά μετά συνέβη το πιο προβλέψιμο πράγμα σε όλο τον κόσμο: Η κυρίαρχος της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας, Elvira Nabiullina, κατέστρεψε τα πάντα. Και πάλι. "Όσον αφορά τη σύνδεση του ρουβλίου με τον χρυσό, αυτό δεν συζητείται με κανέναν τρόπο", δήλωσε η Nabiullina κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου την Παρασκευή. Απλά μια υπενθύμιση: Η Nabiullina διορίστηκε πρόσφατα εκ νέου επικεφαλής της Τράπεζας της Ρωσίας, αφού έλαβε την έγκριση του Πούτιν. (Φέρεται να προσπάθησε να παραιτηθεί αφού η Washington & Company απορρόφησε τα μισά συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας. Τέλος πάντων, είναι ακόμα μαζί μας και όλοι είναι πολύ χαρούμενοι γι' αυτό, συμπεριλαμβανομένου του Mike Whitney, ο οποίος την αποκαλεί με αγάπη "οικονομική τρομοκράτισσα"). Γιατί η Elvira είναι τόσο αλλεργική στην ιδέα της σύνδεσης του ρωσικού νομίσματος με τον χρυσό; Πιθανώς υπάρχουν διάφοροι λόγοι. Ένας λόγος είναι ότι η σύνδεση του νομίσματός σου με τον χρυσό είναι αυστηρά απαγορευμένη αν είσαι μέλος του περίφημου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Είναι ένα τεράστιο όχι. Η Ρωσία είναι περήφανο μέλος του ΔΝΤ. Αν η Μόσχα θέλει να δημιουργήσει ένα σύστημα όπου μπορείτε να ανταλλάξετε ένα χρυσό ρούβλι με μια VIP ξενάγηση στο δαιμονικό εργοστάσιο σοκολάτας του Petro Poroshenko, θα πρέπει πρώτα να αποχωρήσει από αυτόν τον αξιόλογο διεθνή οργανισμό. Τουλάχιστον έτσι αντιλαμβανόμαστε εμείς τα πράγματα. Ίσως υπάρχει μια λύση. Ίσως η Ρωσία μπορεί να δημιουργήσει δύο ρούβλια: ένα ρούβλι με αντίκρισμα χρυσού για εγχώρια χρήση και ένα λιγότερο ψυχρό ρούβλι για συναλλαγές με το εξωτερικό. Και ίσως το ΔΝΤ να ήταν εντάξει με αυτό; Ίσως. Αλλά η Nabiullina δεν θέλει να μιλήσει γι' αυτό. Έχει από καιρό θέσει στο μακρύ τραπέζι το αγαπημένο μας χρυσό ρούβλι. Απλά απαράδεκτο. Μην ανησυχείτε, φίλοι μου: Η Nabiullina έχει έναν συμβιβασμό. Αντί για ένα χρυσό ρούβλι, τι θα λέγατε για... ένα ψηφιακό νόμισμα της Κεντρικής Τράπεζας που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο και την παρακολούθηση όλων των συναλλαγών, για πάντα; 14 Απριλίου: Η Τράπεζα της Ρωσίας δεν σκοπεύει να αναβάλει την εισαγωγή του ψηφιακού ρουβλίου, παρά την τεχνική απροετοιμότητα ορισμένων τραπεζών, δήλωσε η Olga Skorobogatova, πρώτη αναπληρώτρια πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της ομάδας εργασίας της Κρατικής Δούμας. "Από τον Ιανουάριο του 2022, αρχίσαμε να δοκιμάζουμε το ψηφιακό ρούβλι σε δοκιμαστική λειτουργία με τράπεζες, υπάρχουν δώδεκα από αυτές, οι οποίες δήλωσαν ότι ανήκουν στην πιλοτική ομάδα. Πρέπει να πω ότι δεν ήταν όλες οι τράπεζες τεχνικά έτοιμες να συμμετάσχουν σε αυτή τη δοκιμή, και τις χωρίσαμε σε διάφορες ομάδες, ώστε να μπορέσουν να κάνουν βελτιώσεις από την πλευρά τους, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλουμε να αλλάξουμε τις προθεσμίες, δεν θέλουμε να παρατείνουμε κανένα στάδιο, διότι πιστεύουμε ότι το ψηφιακό ρούβλι είναι πολύ απαραίτητο για την οικονομία, τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Προχωράμε σύμφωνα με το σχέδιό μας", δήλωσε η Skorobogatova. 21 Απριλίου: Το ψηφιακό ρούβλι θα χρησιμοποιηθεί κατά την υλοποίηση κυβερνητικών προγραμμάτων, αυτό θα επιτρέψει την αποτελεσματικότερη παρακολούθηση της χρήσης των κεφαλαίων, δήλωσε η πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας Elvira Nabiullina στην Κρατική Δούμα. "Πράγματι, το ψηφιακό ρούβλι θα προσφέρει νέες ευκαιρίες. Εκτός του ότι είναι βολικό, παρέχει επίσης ευκαιρίες για προγραμματισμό, παρακολουθώντας τον στοχευμένο χαρακτήρα της χρήσης των ψηφιακών ρουβλίων. Συζητάμε με την κυβέρνηση ότι ένα τέτοιο "ρούβλι-στόχος" θα χρησιμοποιείται για κρατικά κρατικά προγράμματα, και τότε η κυβέρνηση θα παρακολουθεί πιο αποτελεσματικά τη στοχευμένη χρήση των κονδυλίων που διατίθενται για τη στήριξη ορισμένων τομέων της οικονομίας, για κοινωνική στήριξη", δήλωσε η Nabiullina. Αυτό είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Μεγάλης Επανεκκίνησης. Ο Schwab ιδρώνει ...σφαίρες. Μια τελευταία σκέψη πριν ολοκληρώσουμε αυτή την ανάρτηση στο ιστολόγιο. Στα τέλη Μαρτίου, η κεντρική τράπεζα δήλωσε ότι θα αγόραζε χρυσό σε σταθερή τιμή 5.000 ρούβλια το γραμμάριο μέχρι τις 30 Ιουνίου. Όλοι τρελάθηκαν. Όλοι οι 5D Russia Pundits (5διάστατοι πουτινολάγνοι) ανακοίνωσαν ότι η Μόσχα είχε συνδέσει αριστοτεχνικά και αποφασιστικά το ρούβλι με τον χρυσό. Υπήρξε μεγάλη αγαλλίαση. Το Twitter κατέρρευσε. Αλλά περιμένετε... αν η Ρωσία συνέδεσε το νόμισμά της με τον χρυσό στα τέλη Μαρτίου, γιατί η Nabiullina δήλωσε ένα μήνα αργότερα ότι η Τράπεζα της Ρωσίας δεν θα εξετάσει καν το ενδεχόμενο να συνδέσει το ρούβλι με οποιοδήποτε λαμπερό μέταλλο; Βλέπετε το πρόβλημα εδώ; "Το ρούβλι που υποστηρίζεται από χρυσό θα μπορούσε να αλλάξει το παιχνίδι", διακήρυξε το RT στις 2 Απριλίου. Λιγότερο από μια εβδομάδα αργότερα, η Τράπεζα της Ρωσίας εγκατέλειψε την πολιτική της να αγοράζει χρυσό σε σταθερή τιμή, επιλέγοντας αντ' αυτού να διαπραγματεύεται τις τιμές με τους πωλητές. Ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου των 10 ημερών, το ρούβλι δεν ήταν ποτέ "συνδεδεμένο" με τον χρυσό. Συγγνώμη; Ίσως μια μέρα η Ρωσία να υιοθετήσει πραγματικά ένα ρούβλι με αντίκρισμα χρυσού. Αλλά πιθανότατα όχι όσο η Nabiullina παίζει χόκεϊ με το ΔΝΤ. Αυτή είναι η επίσημη πρόβλεψη του Edward Slavsquat. Εν τω μεταξύ... σας αρέσουν τα ανιχνεύσιμα ψηφιακά νομίσματα ή ο πληθωρισμός; Έχουμε πολλά από αυτά. Ορίστε, πάρτε λίγο πληθωρισμό, πολύ νόστιμο: @RileyWaggaman Τελευταία πρόβλεψη από την Τράπεζα της Ρωσίας: ο ετήσιος πληθωρισμός θα είναι 18-23% (σήμερα είναι στο 17,6%). Το 2022, το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί κατά 8,0-10,0%. ЦБ: Инфляция in 2022 году составит до 23%, ВВП потеряет до 10%Центральный банк России сегодня опубликовал скорректированный прогноз по макроэкономическим показателям επί текущий год.nakanune.ru 29 Απριλίου 2022 Edward Slavsquat Ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας: Ανίκανος ή απλώς παρεξηγημένος; Χρόνο με το χρόνο, η Ελβίρα Ναμπιούλινα στοιβάζει υπομονετικά ράβδους χρυσού και νόστιμο συνάλλαγμα, ώστε μια μέρα η Τράπεζα της Ρωσίας να κάνει κάτι πραγματικά ωραίο, όπως να αγοράσει σε όλους ένα iPhone. Κάτι τέτοιο. Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιο ήταν το πραγματικό σχέδιο, επειδή περίπου το ήμισυ των αποθεμάτων συναλλάγματος της κεντρικής τράπεζας... Διαβάστε περισσότερα...
------------------ | Ο φθίνων ελληνισμός της Αζοφικής και οι κυβερνητικές ευθύνες… Posted: 04 May 2022 07:00 AM PDT Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου Μπορεί η Ελλάδα να είναι η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη παγκοσμίως, η 28η στρατιωτική δύναμη και η 20η σε αεροπορική μεταξύ 137 χωρών, όμως η γεωπολιτική επιρροή της παραμένει ανεκμετάλλευτη σε επίπεδο αξιοποίησης της παρουσίας της ανά τον κόσμο, αφού αρκείται στο κοστούμι που έκοψαν κι έραψαν γι’ αυτήν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Σύμμαχοι. Αυτό του παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο (μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον), ο οποίος επιδιώκει σχέσεις καλής γειτονίας και συνεργασίας με τις χώρες της ευρύτερης περιοχής και παραμένει δεσμευμένος ιστορικά και διαχρονικά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με οδηγό το θέσφατο ”Ανήκομεν εις την Δύσιν”. Όλα τα παραπάνω ωστόσο δεν προοικονομούν από μόνα τους τη συντήρηση και αναβάθμιση του Ελληνισμού ανά τον κόσμο, ειδικά σε περιοχές όπου αντιμετωπίζει κινδύνους. Γι’ αυτό και είναι πιο ορατή από ποτέ η υποτονική παρουσία της Ελλάδας ακόμα και σε επίπεδο πολιτιστικής γεωπολιτικής. Ασφαλώς, η χώρα μας παραμένει γεωγραφικά, ιστορικά και πολιτιστικά ακοίμητη φρουρός των νοτιο-ανατολικών συνόρων της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην περιοχή συνάντησης της Δύσης με την Ανατολή, το Ισλάμ και τη Ρωσία. Όμως τις ευκαιρίες που συνεπάγονται απ’ τα κεκτημένα αυτά δεν τις εκμεταλλεύεται και δεν τις μεγιστοποιεί όσο η εθνική της στρατηγική είναι ”εξάρτημα” της στρατηγικής των Συμμάχων και αφήνει ακάλυπτο τον εκτός Ελλάδας Ελληνισμό, όπως αυτός της Αζοφικής που σκόρπισε ήδη στους πέντε ανέμους την προσφυγιά του με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν τις εκμεταλλεύεται και δεν τις μεγιστοποιεί όσο η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αξιοποιήσει την γεωπολιτική προστιθέμενη αξία της και δεν θέλει ή δεν μπορεί να προσαρμόσει στα συμφέροντα της Ελλάδας και των ελληνικών μειονοτήτων όπου γης στις ξαφνικές αλλαγές της Εξωτερικής πολιτικής των Μεγάλων (ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας). Αλλαγές που έχουν μεταβάλλει ήδη σταθερές δεκαετιών στο διεθνές σύστημα και επηρεάζουν ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου. Με δεδομένα αυτά, φυσικό είναι να βιώνει ο Ελληνισμός (ειδικά αυτός της Γηραιάς Ηπείρου η οποία έχει μετατραπεί κατά τα τελευταία κυρίως χρόνια σε θέατρο φανερών και κρυφών εθνοτικών και εμπόλεμων συγκρούσεων) περιόδους μεγάλης οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Κι αυτή η αβεβαιότητα προκαλεί κλυδωνισμό στους εκπροσώπους του Ελληνισμού σε τμήματα της Ευρώπης που έχουν ενταχθεί προ 30ετίας (βλ. διάλυση ΕΣΣΔ) στον κόσμο του Δυτικού ορθολογισμού, ο οποίος τους έφερε πιο κοντά στην τρισυπόστατη φυσιογνωμία της μητέρας-πατρίδας: την ευρωπαϊκή, τη βαλκανική και την μεσογειακή. Το δυστύχημα είναι ότι — αν και η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αποικιοκρατική δύναμη κατά την Νεότερη Ιστορία της και είχε εξασφαλίσει την εύφημο μνεία για την καλή επικοινωνία της όχι μόνο με τον κόσμο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αλλά και με τον μεγάλο παίκτη του διεθνούς γίγνεσθαι (τη Ρωσία) ως Ορθόδοξο κράτος στέρεα τοποθετημένο στη Δύση — αντιμετωπίζει αυτήν τη στιγμή, λόγω κακής κυβερνητικής επιλογής και διπλωματικής ακαμψίας, την πλήρη ρήξη των ελληνορωσικών σχέσεων (κάτι το οποίο επεδίωκαν από χρόνια οι ΗΠΑ). Και αυτό μεν το γεγονός… ανταμείφθηκε σε προσωπικό και κυβερνητικό επίπεδο με την πρόσκληση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ (16 Μαΐου), προκάλεσε όμως έντονη δυσαρέσκεια στους ελληνικής καταγωγής φιλορώσους της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Ρωσίας οι οποίοι διατηρούσαν – όπως και η Ελλάδα κατά το παρελθόν — καλές, λειτουργικές και αμοιβαία παραγωγικές σχέσεις με την τελευταία. Πολύ περισσότερο όταν η ρήξη Ελλάδας-Ρωσίας έχει πολλαπλές προεκτάσεις άμεσα συνδεδεμένες με τον ενεργειακό και εν όπλοις ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Πίσω απ’ τις σήτες καπνού του τελευταίου οι ελληνικής καταγωγής μειονοτικοί της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Ρωσίας ατενίζουν με θλίψη και μελαγχολία το κενό του Ελληνισμού της Αζοφικής μετά τη ρωσική εισβολή. Κι αυτό γιατί προβλέφτηκαν ασφαλείς διέξοδοι για τους ελληνόφωνους, αλλά όχι για τους ρωσόφωνους μειονοτικούς πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να βρουν οι τελευταίοι άσυλο στις ανεξάρτητες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ ή στη Ρωσία, απ’ όπου είχαν ”αποδράσει” οι πρόγονοί τους μετά την στοχοποίησή τους από τον Στάλιν το ’37 (απαγόρευση ελληνικής σοβιετικής παιδείας, κλείσιμο ελληνικών σχολείων, κομματικών τυπογραφείων και κατάργηση της αυτονομίας αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών, παράλληλα με εξορία Ελλήνων στη Σιβηρία και εκτελέσεις χιλιάδων μετά από δίκες-παρωδία). Αυτό το κενό των ρωσόφωνων Ελλήνων που εγκατέλειψαν λόγω πολέμου τις εστίες τους χωρίς προστασία και καθοδήγηση (αν και ήταν ο αρχαιότερος λαός που κατοίκισε την Ουκρανία με μητροπολιτικό κέντρο την Κριμαία) δεν δείχνει διάθεση να το καλύψει η ελληνική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος — σε κάθε ευκαιρία — δεν παύει να ρίχνει λάδι στη φωτιά των ελληνορωσικών σχέσεων αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα έχει ο αντιρωσισμός του στους ρωσόφωνους Έλληνες της Ουκρανίας και της Ρωσίας, αλλά και σε Ελλάδα (Αιγαίο) και Κύπρο (Κυπριακό), αφού ήδη είχαμε δείγματα έντονης δυσαρέσκειας, ενδεικτικά της αλλαγής στάσης της Ρωσίας (βλ. δήλωση Ζαχάροβας: ”Σας βοηθήσαμε στη δημιουργία του κράτους σας κι εσείς απελάσατε Ρώσους διπλωμάτες). Η βιασύνη να προλάβουμε να καταδικάσουμε με δριμύτητα την εισβολέα Ρωσία για να τιμωρήσουμε μέσω αυτής την τουρκική εισβολή του ’74, αφήνοντας όμως στο απυρόβλητο την αναθεωρητική και ατιμώρητη έκτοτε Τουρκία, ήταν η πιο αποτυχημένη στρατηγική που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε. Κι αυτό γιατί, τυχόν αναθεώρηση των συνόρων στην Ουκρανία (πράγμα πολύ πιθανόν σε περίπτωση καθαρής επικράτησης της Ρωσίας), θα δώσει το πράσινο φως στην Τουρκία και τους ΝΑΤΟϊκούς φίλους της για αλλαγή του status quo των Διεθνών Συνθηκών (Λωζάνης, 1923-Παρισίων, 1947) στο Αιγαίο. Και σ’ αυτό δε θα ‘χει καμιά αντίρρηση, φυσικά, η εχθρικά κείμενη πλέον απέναντι στην Ελλάδα Ρωσία… ”Στην πατρίδα του Παβλόφ ξέρουν να χειρίζονται καλά τα αυθόρμητα αντανακλαστικά”, πιπιλίζουν σαν καραμέλα την δυτική προπαγάνδα κάποια ελληνικά ΜΜΕ τα οποία χαρακτηρίζουν ρωσική προπαγάνδα την αλήθεια για τις διώξεις που υφίσταντο προ της ρωσικής εισβολής οι ρωσόφωνοι μειονοτικοί από το Τάγμα ΑΖΩΦ. Μειονοτικοί ελληνικής καταγωγής, προερχόμενοι απ’ τις ανατολικές περιφέρειες της Ουκρανίας (Ντονέτσκ, Λουχάνσκ, Μαριούπολη και Κράματορσκ), οι οποίοι δέχονταν κατ’ επανάληψη επιθέσεις από το εν λόγω ναζιστικό τάγμα (με την ”κάλυψη” της ουκρανικής κυβέρνησης) ακόμα και όταν έρχονταν στο φως της δημοσιότητας οι μαρτυρίες και οι καταγγελίες Ομογενών μας. Οι ημεδαποί εραστές της αντίληψης ότι είναι καλώς καμωμένα τα συμπαρομαρτούντα της ”μεταδημοκρατίας” της Δύσης — έστω κι αν οι ΝΑΤΟΪκοί βομβαρδισμοί σε βάρος ανεξάρτητων χωρών ηχούν ακόμα στα αυτιά μας (βλ. Γιουγκοσλαβία 1999) — βιάστηκαν, προφανώς, να ερμηνεύσουν ως ”προβληματικές” τις καταστάσεις αυτές. Ως ”προβληματική” είχαν χαρακτηρίσει, άλλωστε, και την απόπειρα ”διαγραφής” της ελληνικής μειονότητας απ’ το καθεστώς Ζελένσκι. ”Προβληματική” γιατί ο νόμος-σκάνδαλο που προστέθηκε στο ουκρανικό Σύνταγμα τον Ιούλιο του ’21 εισήγαγε — χάρη στο μακρύ χέρι της φίλα προσκείμενης στην κυβέρνηση Ζελένσκι Άγκυρας — μια τεχνητή διάκριση ανάμεσα σε ”μειονότητα που διαθέτει κράτος και όχι”. Έτσι η ουκρανική νομοθεσία λειτούργησε ευεργετικά για τις αυτόχθονες εθνικές μειονότητες των Τατάρων της Κριμαίας, των τουρκόφωνων Εβραίων, των Καραϊτών και των Κρουμτσάκων, ενώ άδικα και υπονομευτικά για την ελληνική μειονότητα της Ουκρανίας η οποία βρίσκεται σε προσφυγική μετακίνηση με την έναρξη του πολέμου (όπως και οι υπόλοιποι Ουκρανοί άμαχοι). Βρίσκεται σε προσφυγική μετακίνηση στην προσπάθειά της να απομακρύνει τα γυναικόπαιδα από τα θέατρα των συγκρούσεων με προορισμό την Ελλάδα (για τους Ελληνόφωνες) και τις περιοχές του Ντονέτσκ, του Λουγκάνσκ ή της Ρωσίας (για τους ρωσόφωνους ελληνικής καταγωγής αποδήμους). Η ελληνική μειονότητα, βλέπετε, ήταν μεταξύ των μειονοτήτων που εξαιρέθηκαν της ουκρανικής ”προστασίας” για τους αυτόχθονες, επειδή διαθέτει κράτος (το ελληνικό), έστω κι αν η αυτόχθονη παρουσία της εκεί ανάγεται στον 7ο αιώνα πΧ, σε αντίθεση με αυτή των Τατάρων η οποία ανάγεται στον 13ο. Κάτι που είχε επισημάνει (αφήνοντας μάλιστα αιχμές για την ειδική σχέση Ουκρανίας-Τουρκίας) και ο Νίκος Δένδιας όταν επισκέφθηκε την Ουκρανία κατά την περίοδο προσθήκης της εν λόγω νομοθεσίας στο ουκρανικό Σύνταγμα, για να μιλήσει στο Συνέδριο για τα 30 χρόνια απ’ την Ανεξαρτησία της (σ.σ μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 η Ουκρανία αποτελούσε τμήμα της). Τώρα θα μου πουν οι λίγοι ”δυτικόφρονες” που μετατράπηκαν σε δυτικόδουλους ότι δεν… ”εξαφανίζεται” με τον νόμο αυτό η γηγενής ελληνική μειονότητα της Ουκρανίας, όπως έγραψαν ”κινδυνολογικά” τότε πολλά Μέσα ενημέρωσης και αναδημοσίευσαν στον τρέχοντα χρόνο μετά την ρωσική εισβολή σε αυτήν. Ναι, δεν εξαφανίζεται, τους απαντώ, με την κυριολεκτική έννοια του όρου όσο υπάρχουν στον ουκρανικό νόμο 5506 νομικές εγγυήσεις για τον πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών των ατόμων και όσο διασφαλίζονται τα πολιτιστικά, εκπαιδευτικά, γλωσσικά δικαιώματα των μειονοτήτων (αν και αυτό το τελευταίο δεν είμαστε σίγουροι ότι καλύπτει τους ρωσόφωνους Έλληνες ως ”παράπλευρη” απώλεια της ρωσο-ουκρανικής κρίσης). Ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι ο εν λόγω νόμος κάνει ”διάκριση κάλυψης” αφήνοντας απέξω τους Έλληνες (μεταξύ άλλων μειονοτήτων πλην των τουρκογενών Τατάρων), είναι δείγμα του φθίνοντος Ελληνισμού της Αζοφικής Θάλασσας, ο οποίος μέχρι τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αριθμούσε τους 93.000 ρωσόφωνους (αν και οι ίδιοι υποστηρίζουν πως ο πραγματικός αριθμός τους φτάνει τις 150.000. Κι’ αυτή η αργή αλλά σταθερή φθορά του (η οποία, αν και επιβεβαιώθηκε από πέρυσι στις εκθέσεις του ΟΗΕ και του ΟΑΣΕ, δεν φαίνεται να συγκίνησε τους ιθύνοντες της κυβέρνησης) θα επιταχυνθεί προϊόντος του χρόνου εξαιτίας της δυσμενούς για τους Έλληνες μειονοτικούς μακροπρόθεσμης στόχευσης της ουκρανικής πολιτικής, στην χάραξη της οποίας θα έχει — πολύ πιθανόν — λόγο και η Τουρκία. Η Τουρκία η οποία αυτοπροτάθηκε ως υποψήφια εγγυήτρια δύναμη για τη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας μετά τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Κάτι που δεν αποκλείεται να συμβεί, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν την στήριξε στρατιωτικά και ανέλαβε ρόλο ειρηνοποιού-διαμεσολαβητή (με πρόταση του Προέδρου Ζελένσκι) στην ουκρανική κρίση…
| Έξυπνα όπλα, έξυπνα μυαλά και… πατριώτες πολιτικοί Posted: 04 May 2022 06:00 AM PDT Εικόνα από τη ρωσική ναυαρχίδα «Moskva» στον Εύξεινο Πόντο (φωτ. αρχείου: EPA/RUSSIAN DEFENCE MINISTRY PRESS SERVICE HANDOUT) Πώς τα ελληνικά νησιά, τα αβύθιστα αεροπλανοφόρα, θα καταβυθίσουν τον τουρκικό στόλο
Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, με αξιωματούχους των ΗΠΑ και της Βρετανίας να δηλώνουν ότι θα συνεχιστεί μέχρι το 2023. Οι δηλώσεις αυτές ίσως να υποδηλώνουν και τους σχεδιασμούς αυτών των δύο χωρών, που εκτός από τη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική αποδυνάμωση της Ρωσίας, έχουν ως στόχο και τον υποβιβασμό της Ευρώπης από έναν οικονομικό γίγαντα, σε εξαρτημένη προβληματική ενιαία αγορά και σε έναν γεωπολιτικό ηλίθιο και απολύτως πειθήνιο νάνο. |
1 διαγεγραμμένο μήνυμα σε αυτήν τη συνομιλία. Προβολή μηνύματος ή μόνιμη διαγραφή. | | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου