Αγαπητοί φίλοι.
Θεωρώ ότι
είναι απολύτως αναγκαίο, κατά διαστήματα, να ανατρέχουμε μέσα στην Ιστορία
προκειμένου να διδασκόμαστε τα δέοντα απ’ αυτή
επειδή ένα από τα μειονεκτήματα τής ανθρώπινης ζωής είναι το ότι όταν μια γενιά
φεύγει χάνονται μαζί της και ένα σωρό πολύτιμες εμπειρίες ικανές να αποτρέψουν
την επανάληψη τών ίδιων λαθών με αποτέλεσμα το… “δις
εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”
να βασιλεύει σε όλο του το μεγαλείο.
Σήμερα, θεώρησα καλό να ανασύρω από το χρονοντούλαπο τής
ιστορίας μια πρόσφατη, σχετικά, βιογραφία η οποία φανερώνει ότι ακόμα και στις
μέρες μας, την εποχή τών οικονομικών δολοφόνων, και κατά την οποία όλα
φαίνονται ότι είναι χαμένα πάντα υπάρχει το… “ κάτι” που
ανατρέπει τα σχέδια και τις πλεκτάνες που από δεκάδες χρόνια με πρωτοφανή δόλο
και επιμονή έχει στήσει η Νέα Τάξη (Ν. Τ.) προκειμένου να καθυποτάξει την
πλειονότητα τών ανθρώπων στην εξυπηρέτηση τών άνομων σκοπών της.
Πολλοί από εσάς θα γνωρίζετε ήδη τον Χοσέ (Πέπε) Μουχίκα ο
οποίος μερικά χρόνια πριν διέθεσε, καθ’ ολοκληρία, την ζωή του στην
υπηρεσία στόχων που δυστυχώς είναι άγνωστοι στις μέρες μας. Το όραμα για
έναν καλύτερο κόσμο και η αγάπη του για τους συνανθρώπους του τον έσπρωξε στο
σημείο να γίνει ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση.
Δεν έχει καμιά σημασία αν με το πέρασμά του ο χρόνος ρίχνει
ένα βαρύτατο σκέπασμα στις πράξεις και τους αγώνες τέτοιων προσωπικοτήτων. Το θέμα είναι ότι,
άνθρωποι όπως ο… Πέπε υπάρχουν πάντα και επαληθεύουν την ρήση τού
Καζαντζάκη που λέει, ότι: «Η
παραφροσύνη είναι το σπυρί τ’ αλάτι
που δεν αφήνει την λογική να σαπίσει».
Βέβαια, όπως πάντα, υπάρχουν
και οι… μαϊμούδες και
δυστυχώς στην πατρίδα μας αυτή την περίοδο υπάρχουν πάμπολλες από δαύτες με
προεξάρχοντες τους κομματάρχες και τα λαμόγια τους οι οποίοι εν όψει τών επερχόμενων εκλογών
έχουν κινήσει θεούς και δαίμονες για την εξασφάλιση τής καρέκλας τους.
Προσωπικά μου θυμίζουν περίοδο μεταγραφών σε ποδοσφαιρικές ομάδες.
Ένας από τους πρωταγωνιστές
σ’ αυτό το σενάριο είναι και ο
αυτοαποκαλούμενος έλληνας
(?) πρωθυπουργός ο οποίος για επικοινωνιακούς λόγους και μόνον υιοθέτησε την
αχρησία τής γραβάτας θέλοντας να κερδίσει περγαμηνές αγωνιστικότητας, δηλαδή,
να δείξει κάτι που δεν είναι. Αποτέλεσμα τής βλαχουριάς του είναι να ρεζιλεύει
την αρετή τής… απλότητας.
Φιλικώτατα.
Νι Κάππα (Αθήνα)
<https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/143972/xose-moyxika-o-idealistis-proin-proedros-eipe-antio-stin- politiki>,
όπως και ζωντανές συνεντεύξεις του στο Youtube.
ΧΟΣΕ (ΠΕΠΕ) ΜΟΥΧΙΚΑ
Ο φτωχότερος Πρόεδρος
τού πλανήτη
κυβερνά μια χώρα με
ελάχιστη διαφθορά
ΑΝΤΑΡΤΗΣ με πολλά χρόνια φυλακή στην πλάτη του από τα χρόνια τής δικτατορίας, αγρότης, βουλευτής, γερουσιαστής, υπουργός και τελικά πρόεδρος. Ο φτωχότερος ή ένας από τους φτωχότερους αρχηγούς κρατών σε μια χώρα τής Νοτίου Αμερικής με τον χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο.
Ποιος είναι; Ο Πέπε Μουχίκα, ο κεντροαριστερός Πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010. Σημειώνεται ότι έξι χρόνια νωρίτερα είχε εκλεγεί Πρόεδρος ο Ταμπαρέ Βάσκες -του ίδιου κεντροαριστερού συνασπισμού- βάζοντας τέλος σε ένα μονοπώλιο εναλλαγής στην εξουσία δύο και μόνο κομμάτων, συντηρητικής κατεύθυνσης.
Ο Μουχίκα είναι εξαιρετικά απλός σε όλα του. Δεν φοράει ποτέ κουστούμι και γραβάτα, απεχθάνεται το προεδρικό πρωτόκολλο - το οποίο θεωρεί κατάλοιπο φεουδαρχικών εποχών.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε αναφέρει τα λόγια ενός συναδέλφου του: «Μου είχε πει ότι η προεδρία πρέπει να περικυκλώνεται από κάποιας μορφής μυστήριο. Μα, ποιο μυστήριο; Αφού όλοι είμαστε το ίδιο! Είναι μια λειτουργία με μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι ούτε θεός ούτε μοναρχία».
Ο ίδιος και η σύζυγός του -επίσης αντάρτισσα στα νιάτα της και σήμερα γερουσιαστής- περνούν πολύ χρόνο στο αγρόκτημά τους, πάνω στο τρακτέρ. Τουλάχιστον όταν δεν έχουν άλλες υποχρεώσεις.
Ο Πρόεδρος αποφεύγει τα πολυτελή αυτοκίνητα, έχει στην κατοχή του έναν σκαραβαίο και δίνει το μεγαλύτερο τμήμα τού μισθού του (σ. α. αλήθεια πιο χριστιανός απ’ εκείνους που κάθε Κυριακή ανάβουν τα κεριά με την χούφτα κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες) σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες. Απαντώντας πρόσφατα στην παρατήρηση δημοσιογράφου ότι ζει σχεδόν σε κατάσταση φτώχιας, είχε τονίσει ότι η ζωή πρέπει να είναι απλή:
«Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, αλλά αυτός που θέλει όλο και περισσότερα. Γιατί περνά τη μέρα του ζητώντας περισσότερα: υλικά αγαθά, δόσεις για να τα ξοφλήσω, άντε και περισσότερες ώρες δουλειάς για να τα καταφέρω, άντε και κάτι παραπάνω... όχι, αυτό δεν είναι ζωή», είχε πει χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι ατάκες που κατά καιρούς «πετά» σχετικά με την σχέση αγάπης και μίσους που διατηρεί - όπως και πολλοί προκάτοχοί του - με την Αργεντινή. Οι παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο λαών, τουλάχιστον σε επίπεδο προέδρων, είναι συχνές. Μια από τις πλέον διάσημες ήταν την εποχή της χρεοκοπίας, το 2002, όταν ο τότε πρόεδρος της Ουρουγουάης είχε χαρακτηρίσει τους Αργεντινούς, «απατεώνες».
Ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων στο Μπουένος Άιρες, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος να ζητήσει συγγνώμη με δάκρυα στα μάτια.
Ο ίδιος ο Μουχίκα είχε πρόσφατα πει ότι πολλές φορές «αναγκαζόμαστε να καταπίνουμε βατράχους» για να αντέξουμε τους γείτονές μας (σ.α. δεν το είπε για γείτονες όπως τα Σκόπια και η Τουρκία, αλλά για την Αργεντινή).
Ο αντάρτης Μουχίκα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Μουχίκα έγινε μέλος της ένοπλης οργάνωσης ανταρτών Tupamaros. Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τον Περουβιανό Τούπακ Αμάρου (1742-1781), ο οποίος το 1780 ηγήθηκε κινήματος κατά των Ισπανών κατακτητών. Η δράση των Tupamaros περιελάμβανε κλοπές τραπεζών, αλλά και απαγωγές επιχειρηματιών και δολοφονίες. Μεταξύ άλλων, είχαν απαγάγει τον πρέσβη της Βρετανίας στην Ουρουγουάη και τον Νταν Μιτριόνε, πράκτορα του FBI και αργότερα «σύμβουλο» του δικτατορικού καθεστώτος του 1973.
Με το πραξικόπημα του 1973, ο Μουχίκα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια κάθειρξη. Στη διάρκεια της φυλάκισής του πέρασε 2 χρόνια στην απομόνωση: κλεισμένος στον πάτο ενός πηγαδιού.
ΑΝΤΑΡΤΗΣ με πολλά χρόνια φυλακή στην πλάτη του από τα χρόνια τής δικτατορίας, αγρότης, βουλευτής, γερουσιαστής, υπουργός και τελικά πρόεδρος. Ο φτωχότερος ή ένας από τους φτωχότερους αρχηγούς κρατών σε μια χώρα τής Νοτίου Αμερικής με τον χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο.
Ποιος είναι; Ο Πέπε Μουχίκα, ο κεντροαριστερός Πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010. Σημειώνεται ότι έξι χρόνια νωρίτερα είχε εκλεγεί Πρόεδρος ο Ταμπαρέ Βάσκες -του ίδιου κεντροαριστερού συνασπισμού- βάζοντας τέλος σε ένα μονοπώλιο εναλλαγής στην εξουσία δύο και μόνο κομμάτων, συντηρητικής κατεύθυνσης.
Ο Μουχίκα είναι εξαιρετικά απλός σε όλα του. Δεν φοράει ποτέ κουστούμι και γραβάτα, απεχθάνεται το προεδρικό πρωτόκολλο - το οποίο θεωρεί κατάλοιπο φεουδαρχικών εποχών.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε αναφέρει τα λόγια ενός συναδέλφου του: «Μου είχε πει ότι η προεδρία πρέπει να περικυκλώνεται από κάποιας μορφής μυστήριο. Μα, ποιο μυστήριο; Αφού όλοι είμαστε το ίδιο! Είναι μια λειτουργία με μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι ούτε θεός ούτε μοναρχία».
Ο ίδιος και η σύζυγός του -επίσης αντάρτισσα στα νιάτα της και σήμερα γερουσιαστής- περνούν πολύ χρόνο στο αγρόκτημά τους, πάνω στο τρακτέρ. Τουλάχιστον όταν δεν έχουν άλλες υποχρεώσεις.
Ο Πρόεδρος αποφεύγει τα πολυτελή αυτοκίνητα, έχει στην κατοχή του έναν σκαραβαίο και δίνει το μεγαλύτερο τμήμα τού μισθού του (σ. α. αλήθεια πιο χριστιανός απ’ εκείνους που κάθε Κυριακή ανάβουν τα κεριά με την χούφτα κάνοντας αμέτρητες μετάνοιες) σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες. Απαντώντας πρόσφατα στην παρατήρηση δημοσιογράφου ότι ζει σχεδόν σε κατάσταση φτώχιας, είχε τονίσει ότι η ζωή πρέπει να είναι απλή:
«Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, αλλά αυτός που θέλει όλο και περισσότερα. Γιατί περνά τη μέρα του ζητώντας περισσότερα: υλικά αγαθά, δόσεις για να τα ξοφλήσω, άντε και περισσότερες ώρες δουλειάς για να τα καταφέρω, άντε και κάτι παραπάνω... όχι, αυτό δεν είναι ζωή», είχε πει χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι ατάκες που κατά καιρούς «πετά» σχετικά με την σχέση αγάπης και μίσους που διατηρεί - όπως και πολλοί προκάτοχοί του - με την Αργεντινή. Οι παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο λαών, τουλάχιστον σε επίπεδο προέδρων, είναι συχνές. Μια από τις πλέον διάσημες ήταν την εποχή της χρεοκοπίας, το 2002, όταν ο τότε πρόεδρος της Ουρουγουάης είχε χαρακτηρίσει τους Αργεντινούς, «απατεώνες».
Ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων στο Μπουένος Άιρες, με αποτέλεσμα ο Πρόεδρος να ζητήσει συγγνώμη με δάκρυα στα μάτια.
Ο ίδιος ο Μουχίκα είχε πρόσφατα πει ότι πολλές φορές «αναγκαζόμαστε να καταπίνουμε βατράχους» για να αντέξουμε τους γείτονές μας (σ.α. δεν το είπε για γείτονες όπως τα Σκόπια και η Τουρκία, αλλά για την Αργεντινή).
Ο αντάρτης Μουχίκα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Μουχίκα έγινε μέλος της ένοπλης οργάνωσης ανταρτών Tupamaros. Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τον Περουβιανό Τούπακ Αμάρου (1742-1781), ο οποίος το 1780 ηγήθηκε κινήματος κατά των Ισπανών κατακτητών. Η δράση των Tupamaros περιελάμβανε κλοπές τραπεζών, αλλά και απαγωγές επιχειρηματιών και δολοφονίες. Μεταξύ άλλων, είχαν απαγάγει τον πρέσβη της Βρετανίας στην Ουρουγουάη και τον Νταν Μιτριόνε, πράκτορα του FBI και αργότερα «σύμβουλο» του δικτατορικού καθεστώτος του 1973.
Με το πραξικόπημα του 1973, ο Μουχίκα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια κάθειρξη. Στη διάρκεια της φυλάκισής του πέρασε 2 χρόνια στην απομόνωση: κλεισμένος στον πάτο ενός πηγαδιού.
Δυστυχώς, από τότε που γράφτηκε το παραπάνω άρθρο η Ουρουγουάη
έχει πολύ υψηλό δείκτη ανθρωποκτονιών.
Το γεγονός, αυτό και μόνο, δείχνει τα αντίθετα διαμετρικά
αποτελέσματα μεταξύ τού κακού και τού καλού. Τής… “στενής” και
τής… ¨φαρδειάς” πόρτας. Η επιλογή δική σας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου