ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

---

• Ολοκληρωμένο σχέδιο για την χώρα παρουσίασε η Φώφη Γεννηματά
• Ένα παράνομο κύκλωμα διακίνησης όπλων με τη συμμετοχή τουλάχιστον 17 Κρατών
• «Οι Τούρκοι πυροβολητές δεν μας πετύχαιναν ούτε από τα 80 μέτρα. Αστοχούσαν και ξεσπούσαμε σε γέλια»
• Έλληνες προσοχή - Το πραξικόπημα στην Κύπρο συνεχίζεται - Να το σταματήσουμε
• ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΧΕΙ ΑΓΡΙΕΨΕΙ ΠΡΟΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ
• Τα δικαιώματά σου ως επιβάτης πλοίου
• Τουρκική εισβολή στην ψυχή της Κύπρου
• Από τον Μεσαίωνα στην Παγκοσμιοποίηση (μέρος 2ο)
• Από τον Μεσαίωνα στην Παγκοσμιοποίηση (μέρος 1ο)
• Η τουρκική απόβαση στο Πεντεμίλι (20 Ιουλίου 1974)
• Φονικός σεισμός στην Κω. 6,4 ρίχτερ και μικρό τσουνάμι. Νεκροί, τραυματίες και μεγάλες ζημιές
• Οι φεμινίστριες.... (πολύ γέλιο)
• Από τα αποτεφρωτήρια στο καμίνι του Αιγαίου και της Αθήνας.
• Διακυβέρνηση ala Mafia...
• Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΠΡΟΔΟΤΕΣ
• Το Καστελόριζο είναι ο κύριος στόχος του Ερντογάν: Πολύτιμη για την Ελλάδα η αξία του ακριτικού νησιού
• To τέλος του ISIS;
• Κάτι σα να μην πηγαίνει καλά με την Κίνα το τελευταίο διάστημα…

Ολοκληρωμένο σχέδιο για την χώρα παρουσίασε η Φώφη Γεννηματά Posted: 21 Jul 2017 09:30 AM PDT Το κόμμα των απατεώνων.... ο πρόγονος του Συριζα. πηγή

Ένα παράνομο κύκλωμα διακίνησης όπλων με τη συμμετοχή τουλάχιστον 17 Κρατών Posted: 21 Jul 2017 08:30 AM PDT Πώς τροφοδοτούνταν οι τζιχαντιστές στο Χαλέπι με βουλγαρικά όπλα; Δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα εναντίον της Συρίας Του Τιερί Μεϊσάν  Εδώ και επτά χρόνια, όπλα αξίας μερικών δισεκατομμυρίων δολαρίων έφθασαν στη Συρία παράνομα· ένα γεγονός το οποίο φτάνει για να διαψεύσει τη διήγηση  σύμφωνα με την οποία ο πόλεμος είναι μια δημοκρατική επανάσταση. Πολλά έγγραφα μαρτυρούν ότι αυτή η διακίνηση οργανώθηκε από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους, καταρχάς από το δημόσιο μέσω CIA, της οποίας ήταν διευθυντής και μετά ιδιωτικά, από τη χρηματοπιστωτική εταιρεία KKR με τη βοήθεια ανώτερων στελεχών του δημοσίου.  Ως εκ τούτω, η σύγκρουση, η οποία ήταν αρχικά μια ιμπεριαλιστική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου,  μετατράπηκε σε μια ιδιωτική καπιταλιστική επιχείρηση, ενώ στην Ουάσιγκτον η εξουσία του Λευκού Οίκου αμφισβητούταν από το βαθύ Κράτος. Νέα στοιχεία αναδεικνύουν το μυστικό ρόλο του Αζερμπαϊτζάν για στην ανάπτυξη αυτού του πολέμου.  Δίκτυο Βολταίρος Δαμασκός (Συρία) 18 Ιουλίου 2017  Πώς τροφοδοτούνταν οι τζιχαντιστές στο Χαλέπι με βουλγαρικά όπλα;  Μετά την απελευθέρωση του Χαλεπίου και την κατάληψη του σαουδαραβικού επιτελείου που βρισκόταν εκεί, η Βουλγάρα δημοσιογράφος Dilyana Gaytandzhieva παρατηρήσε την παρουσία όπλων της χώρας της σε εννέα αποθήκες που είχαν εγκαταλειφθεί από τους τζιχαντιστές. Σημείωσε προσεκτικά τις ενδείξεις στα κιβώτια και, μετά τη επιστροφή στη χώρα της, διερεύνησε τον τρόπο με τον οποίον είχαν φτάσει στη Συρία. Από το 2009 -εκτός της σύντομης εξαίρεσης της περιόδου από τον Μάρτιο 2013 έως το Νοέμβριο 2014- η Βουλγαρία κυβερνάται από τον Μπόικο Μπορίσοφ, ένα πολύχρωμο πρόσωπο, που προέρχεται από μια από τις κυριότερες ευρωπαϊκές εγκληματικές οργανώσεις, τη SIC (Security Insurance Company). Υπενθυμίζεται ότι η Βουλγαρία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι κανένας από τους δυο αυτούς οργανισμούς δεν εξέφρασε τη παραμικρή κριτική κατά της ανάληψης της εξουσίας από ένα αφεντικό της μαφίας που έχει ταυτοποιηθεί από καιρό από τις διεθνείς υπηρεσίες  αστυνομίας. Είναι επομένως σαφές ότι θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο, η Dilyana Gaytandzhieva ξετύλιξε την αλυσίδα και η σύνταξη της εφημερίδας της Σόφιας, Trud, δημοσίευσε το φάκελο των ανακαλύψεων της [1]. Εάν η Βουλγαρία ήταν ένας από τους σημαντικότερους εξαγωγείς όπλων προς τη Συρία, έλαβε υποστήριξη από το Αζερμπαϊτζάν.  Η τεράστια διακίνηση όπλων της CIA προς το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και την Ινδία  Από την αρχή των Αραβικών Ανοίξεων, μια γιγαντία διακίνηση όπλων οργανώθηκε από τη CIA και το Πεντάγωνο κατά παράβαση πολυάριθμων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Όλες οι επιχειρήσεις που θα συνοψίσουμε εδώ είναι παράνομες βάσει του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που οργανώνονται δημόσια από το Πεντάγωνο. Από την άποψη της διακίνησης όπλων, ακόμα και όταν άτομα ή ιδιωτικές εταιρείες χρησιμοποιούνται ως ομπρέλα, είναι αδύνατο να εξάγει κανείς από μια χώρα ευαίσθητα υλικά, χωρίς τη συγκατάθεση των ενδιαφερόμενων κυβερνήσεων. Όλα τα όπλα για τα οποία θα μιλήσουμε, εκτός από τα ηλεκτρονικά συστήματα πληροφοριών, είναι σοβιετικού τύπου. Εξ ορισμού, ακόμη και αν κάποιος ισχυρίζεται ότι  στρατοί που διαθέτουν όπλα τύπου ΝΑΤΟ είναι οι τελικοί αποδέκτες των εν λόγω παραδόσεων, είναι αδύνατο. Αυτοί οι στρατοί απλά χρησιμοποιούνται για την κάλυψη της διακίνησης. Γνωρίζαμε ήδη ότι η CIA είχε χρησιμοποιήσει τη SIC και τον Μπόικο Μπορίσοφ για να παραγάγουν επείγοντος Captagon για τους τζιχαντιστές στη Λιβύη και μετά στη Συρία. Μετά την έρευνα της Μαρίας Πέτκοβα που δημοσιεύτηκε στο Investigative Reporting Network (BIRN), γνωρίζαμε ότι η CIA και το SOCOM (Special Operations Command του Πενταγώνου) είχαν αγοράσει για 500 εκατομμύρια δολάρια όπλων στη Βουλγαρία μεταξύ 2011 και 2014 για τους τζιχαντιστές. Στη συνέχεια, ότι άλλα όπλα πληρώθηκαν από τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μεταφέρθηκαν από τη Saudi Arabian Cargo και την Etihad Cargo [2] Σύμφωνα με τον Krešimir Žabec της εφημερίδας του Ζάγκρεμπ Jutarnji list, στα τέλη του 2012, η ​​Κροατία παρέδωσε στους Σύρους τζιχαντιστές 230 τόνους όπλων αξίας 6,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Η μεταφορά προς τη Τουρκία έγινε από τρία αεροπλάνα Ilyushin της εταιρείας Jordan International Air Cargo και μετά τα όπλα ρίχθηκαν με αλεξίπτωτο από το καταριανό στρατό. [3] Σύμφωνα με τον Eric Schmitt των New York Times, όλος αυτός ο μηχανισμός είχε σχεδιαστεί από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους, διευθυντή της CIA [4]. Όταν, το 2012, η ​​Χεζμπολάχ προσπάθησε να ανακαλύψει τη διακίνηση της CIA και του SOCOM, διαπράχθηκε μια επίθεση εναντίον Ισραηλινών τουριστών στο αεροδρόμιο του Μπουργκάς, το νευραλγικό κέντρο της διακίνησης. Ενάντια στην έρευνα της βουλγαρικής αστυνομίας και των ευρημάτων του ιατροδικαστή, η κυβέρνηση Μπορίσοφ απέδωσε το έγκλημα στη Χεζμπολάχ και η ΕΕ χαρακτήρισε την Αντίσταση του Λιβάνου ως «τρομοκρατική οργάνωση» (sic). Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τη προσωρινή πτώση του Μπορίσοφ για να δηλώσει ο υπουργός Εξωτερικών Κριστιάν Vigenine ότι η κατηγορία ήταν αβάσιμη. Σύμφωνα με μια πηγή κοντά στο PKK, το Μάιο και τον Ιούνιο 2014 οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ναύλωσαν ειδικά τρένα για να παραδώσουν στη Ράκκα, δηλαδή, σε αυτό που ονομαζόταν τότε το Ισλαμικό Κράτος  στο Ιράκ και τη Συρία και που είναι γνωστό σήμερα ως Νταές, ουκρανικά όπλα πληρωμένα από τη Σαουδική Αραβία και πάνω από χίλια Toyota Hilux (double cab pickup) ειδικά διαμορφωμένα για να αντέχουν στην άμμο της ερήμου. Σύμφωνα με βελγική πηγή, η αγορά των οχημάτων είχε συμφωνηθεί με την ιαπωνική Toyota από την σαουδαραβική εταιρεία Abdul Latif Jameel. Σύμφωνα με τον Andrey Fomin της Oriental Review, το Κατάρ, που δεν ήθελε να μείνει πίσω, αγόρασε για τους τζιχαντιστές στην ουκρανική κρατική εταιρεία UkrOboronProm τη τελευταία έκδοση του Air Missile Defense Complex"Pechora-2D". Η παράδοση έγινε από την κυπριακή εταιρεία Blessway Ltd [5]. Σύμφωνα με τους Jeremy Binnie και Neil Gibson του επαγγελματικού περιοδικού για την άμυνα Jane’s, ο US Navy Military Sealift Command ζήτησε το 2015, δύο προσφορές για τη μεταφορά όπλων από το ρουμανικό λιμάνι της Κωνστάντσα στο ιορδανικό λιμάνι της Άκαμπα. Το συμβόλαιο κέρδισε η Transatlantic Lines [6]. Εκτελέστηκε αμέσως μετά την κατάπαυση του πυρός από την Ουάσιγκτον, στις 12 Φεβ 2016, κατά παράβαση της δέσμευσης της. Σύμφωνα με τον Pierre Balanianτων Asia News, ο μηχανισμός αυτός συνεχίστηκε τον Μάρτιο 2017 με το άνοιγμα μιας τακτικής ναυτιλιακής γραμμής της εταιρείας των ΗΠΑ Liberty Global Logistics μεταξύ του Λιβόρνου (Ιταλία), της Άκαμπα (Ιορδανία) και της Τζέντας (Σαουδική Αραβίας) [7]. Σύμφωνα με τον γεωγράφο Manlio Dinucci, χρησιμοποιούταν  κυρίως για την παράδοση τεθωρακισμένων οχημάτων προς τη Συρία και την Υεμένη. [8] Σύμφωνα με τους Τούρκους δημοσιογράφους Yoruk Işık και Alper Beler, τα τελευταία συμβόλαια της εποχής Ομπάμα υλοποιήθηκαν από την Orbital ATK η οποία οργάνωσε μέσω των Chemring και Danish H. Folmer& Co., μια τακτική γραμμή μεταξύ Μπουργκάς (Βουλγαρία) και Τζέντας (Σαουδική Αραβία). Για πρώτη φορά, μιλάνε εδώ όχι μόνο για όπλα που παράγονται από τη Vazovski Machine Building Factory (VMZ) (Βουλγαρία), αλλά και από τη Tatra Defense Industrial Ltd. (Τσεχική Δημοκρατία). [9] Πολλές άλλες συναλλαγές έγιναν μυστικά, όπως αποδεικνύεται για παράδειγμα τα ζητήματα του φορτηγού πλοίου Lutfallah II, που κατασχέθηκε από το λιβανέζικο Ναυτικό στις 27 Απριλίου του 2012, ή του φορτηγό πλοίο Trader,από το Τόγκο, που κατασχέθηκε από την Ελλάδα, τη 1η Μαρτίου 2016. Το σύνολο αυτών των επιχειρήσεων αντιπροσωπεύει εκατοντάδες τόνους όπλων και πυρομαχικών, ίσως και χιλιάδες, ως επί το πλείστον πληρωμένα από τις απόλυτες μοναρχίες του Κόλπου, δήθεν για την υποστήριξη μιας «δημοκρατικής επανάστασης».  Στην πραγματικότητα, οι πετρελαϊκές δικτατορίες παρενέβησαν μόνο για να απαλλαγεί η κυβέρνηση Ομπάμα από το να δώσει λογαριασμό στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (επιχείρηση Timber Sycamore) και για να το απατήσει [10]. Όλη αυτή η διακίνηση ήταν υπό το προσωπικό έλεγχο του στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, πρώτα από τη CIA της οποίας ήταν διευθυντής, και μετά από την εταιρεία επενδύσεων KKR στην οποία εντάχθηκε. Πήρε βοήθεια από ανωτέρους υπαλλήλους, μερικές φορές υπό τη προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα, στη συνέχεια μαζικά υπό τη προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ.       Ο μέχρι τώρα μυστικός ρόλος του Αζερμπαϊτζάν  Σύμφωνα με την πρώην υπάλληλο του FBI και ιδρύτρια της National Security Whistleblowers Coalition, Sibel Edmonds, στη περίοδο 1997-2001, το Αζερμπαϊτζάν του προέδρου Γκαϊντάρ Αλίγιεφ φιλοξένησε στο Μπακού, κατόπιν αιτήματος της CIA, το νούμερο δύο της Αλ Κάιντα, Αϊμάν αλ-Ζαγουαχίρι. Παρότι καταζητούταν επισήμως από το FBI, εκείνος ο οποίος ήταν το τότε νούμερο 2 του παγκόσμιου τζιχαντιστικού δίκτυου κινούταν τακτικά με αεροπλάνο του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, την Αλβανία, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Δεχόταν επίσης συχνές επισκέψεις από τον πρίγκιπα Μπαντάρ Μπεν Σουλτάν της Σαουδικής Αραβίας. [11] Στις σχέσεις ασφάλειας του με την Ουάσιγκτον και το Ριάντ, το Αζερμπαϊτζάν -του οποίου ο πληθυσμός είναι, ωστόσο, κυρίως σουνιτικός- προσθέτει την Άγκυρα, τη σουνιτική, η οποία το στηρίζει στη σύγκρουση του εναντίον της Αρμενίας σχετικά με την απόσχιση της Δημοκρατίας του Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ ). Μετά το θάνατο του Γκαϊντάρ Αλίγιεφ στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιλχάμ Αλίγιεφ. Το Εμπορικό Επιμελητήριο ΗΠΑ-Αζερμπαϊτζάν γίνεται η πίσω αυλή της Ουάσιγκτον, με δίπλα στον πρόεδρο Αλίεφ, τους Richard Armitage James Baker III, Zbigniew Brzezinski, Ντικ Τσένι, Χένρι Κίσινγκερ, Ρίτσαρντ Περλ, Brent Scowcroft και John Sununu.  Σύμφωνα με την Dilyana Gaytandzhieva, ο υπουργός Μεταφορών Ziya Mammadov, θέτει, το 2015, στη διάθεση της CIA την κρατική εταιρεία Silk Way Airlines με έξοδα της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο υπουργός Εξωτερικών, ο πολύ αδίστακτος Elmar Mammadyarov, στέλνει σε μερικές πρεσβείες του αιτήσεις έγκρισης για «διπλωματικές πτήσεις», γεγονός που απαγορεύει τις επιθεωρήσεις τους που απορρέει από τη Σύμβαση της Βιέννης. Σε περίοδο λιγότερη από τρία χρόνια, περισσότερες από 350 πτήσεις θα απολαμβάνουν αυτό το εξαιρετικό προνόμιο. Παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τις διεθνείς συνθήκες, ούτε τα πολιτικά αεροπλάνα, ούτε τα  διπλωματικά δεν επιτρέπονται να μεταφέρουν στρατιωτικό εξοπλισμό, οι αιτήσεις για αναγνώριση ως «διπλωματικές πτήσεις» αναφέρουν ρητά τη φύση των μεταφερόμενων φορτίων. Ωστόσο, κατόπιν αιτήματος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, τουλάχιστον το Αφγανιστάν, η Γερμανία, η Σαουδική Αραβία, η Βουλγαρία, το Κονγκό, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ουγγαρία, το Ισραήλ, το Πακιστάν, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σερβία, η Σλοβακία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο έκλεισαν τα μάτια τους σε αυτήν την παραβίαση του διεθνούς δικαίου, όπως είχαν αγνοήσει τις πτήσεις της CIA μεταξύ των μυστικών φυλακών τους. Σε λιγότερο από τρία χρόνια, η Silk Way Airlines μετέφερε όπλα αξίας τουλάχιστον 1 δις δολαρίων. Από το νήμα στη βελόνα, η δημοσιογράφος Dilyana Gaytandzhieva έβγαλε στο φως της ημέρας ένα τεράστιο σύστημα που τροφοδοτεί επίσης τους τζιχαντιστές, όχι μόνο στο Ιράκ και τη Συρία, αλλά και στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Κονγκό, πάντα με έξοδα των Σαουδαράβων και των Εμιράτων. Μερικά όπλα που παραδόθηκαν στη Σαουδική Αραβία αποστάλθηκαν στη Νότια Αφρική. Τα όπλα που μεταφέρθηκαν στο Αφγανιστάν φέρονται να έφτασαν στους Ταλιμπάν, υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών που ισχυρίζονται ότι τους καταπολεμούν. Τα όπλα που παραδόθηκαν στο Πακιστάν πιθανότατα να προορίζονταν για τη διάπραξη ισλαμιστικών επιθέσεων στην Ινδία. Δεν είναι γνωστό ποιοι είναι οι τελικοί αποδέκτες των όπλων που παραδόθηκαν στη Δημοκρατική Φρουρά του προέδρου Sassou Nguesso στο Κονγκό και στην Νότια Αφρική του προέδρου Jacob Zuma. Οι κυριότεροι έμποροι ήταν οι εταιρείες των ΗΠΑ, Chemring (ήδη αναφέρθηκε), Culmen International, Orbital ATK (επίσης ήδη αναφερθεί) και Purple Shovel. Εκτός από τα όπλα σοβιετικού τύπου που παράγονται από τη Βουλγαρία, το Αζερμπαϊτζάν αγόρασε υπό την ευθύνη του υπουργού Αμυντικής Βιομηχανίας, Yávar Jamalov, αποθέματα στη Σερβία, στη Τσεχική Δημοκρατία και δευτερευόντως σε άλλα κράτη, κάθε φορά δηλώνοντας ότι είναι ο τελικός προορισμός αυτών των αγορών. Όσον αφορά τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό κατασκοπείας, το Ισραήλ έθεσε σε διάθεση την εταιρία Elbit Systems που υποστήριξε ότι είναι ο τελικός αποδέκτης, καθώς το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει το δικαίωμα να αγοράσει τέτοιο εξοπλισμό. Οι εξαιρέσεις αυτές δείχνουν ότι το πρόγραμμα του Αζερμπαϊτζάν, αν και ζητήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σαουδική Αραβία, ελέγχθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος από το Τελ Αβίβ. Το εβραϊκό κράτος, το οποίο ισχυρίζεται ότι παρέμεινε ουδέτερο κατά τη διάρκεια ολόκληρης της συριακής σύγκρουσης, βομβάρδισε όμως κατ 'επανάληψη το συριακό στρατό. Κάθε φορά που το Τελ Αβίβ αναγνώρισε τα περιστατικά, ισχυρίστηκε ότι κατάστρεψε όπλα με προορισμό τη λιβανική Χεζμπολάχ. Στην πραγματικότητα, όλες αυτές οι επιχειρήσεις, εκτός ίσως από μια, συντονίστηκαν με τους τζιχαντιστές. Έτσι, μαθαίνουμε σήμερα ότι το Τελ Αβίβ επέβλεπε την παράδοση των όπλων σε αυτούς τους ίδιους τζιχαντιστές, έτσι ώστε το Ισραήλ αρκέστηκε να χρησιμοποιήσει τη Πολεμική Αεροπορία του για να τους υποστηρίξει, στην πραγματικότητα έπαιζε κεντρικό ρόλο στον πόλεμο. Σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις, η παραποίηση των πιστοποιητικών τελικής παράδοσης και η αποστολή όπλων σε μισθοφορικές ομάδες που ανατρέπουν νόμιμες κυβερνήσεις και καταστρέφουν αναγνωρισμένα Κράτη αποτελούν διεθνή εγκλήματα.  Τιερί Μεϊσάν  Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά   Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)   [1] “350 diplomatic flights carry weapons for terrorists”, Dilyana Gaytandzhieva, Trud, July 2, 2017.   [2] “War Gains : Bulgarian Arms Add Fuel to Middle East Conflicts”, Maria Petkova, Balkan Investigative Reporting Network, December 21, 2015.   [3] “TAJNA LETOVA JORDANSKIH AVIONA S PLESA Sirijski pobunjenici dobivaju oružje preko Zagreba!”, Krešimir Žabec, Jutarnji list, 23 veljača 2013. «TRANSFER HRVATSKOG ORUŽJA POBUNJENICIMA U SIRIJI Sve je dogovoreno prošlog ljeta u Washingtonu!», Krešimir Žabec, Jutarnji list, 26 veljača 2013. “VIDEO: JUTARNJI OTKRIVA U 4 mjeseca za Siriju sa zagrebačkog aerodroma Pleso otišlo 75 aviona sa 3000 tona oružja!”, Krešimir Žabec, Jutarnji list, 7 ožujak 2013. “PUT KROZ ASADOVU SIRIJU Nevjerojatna priča o državi sravnjenoj sa zemljom i njezinim uništenim ljudima: ’Živote su nam ukrali, snove ubili...’”, Antonija Handabaka, Jutarnji list, 9 ožujak 2013.   [4] “In Shift, Saudis Are Said to Arm Rebels in Syria” and “Airlift To Rebels In Syria Expands With C.I.A.’S Help”, C. J. Chivers & Eric Schmitt, The New York Times, February 26 and March 25, 2013.   [5] “Qatar and Ukraine come to deliver Pechora-2D to ISIS”, by Andrey Fomin, Oriental Review (Russia), Voltaire Network, 22 November 2015.   [6] “US arms shipment to Syrian rebels detailed”, Jeremy Binnie & Neil Gibson, Jane’s, April 7th, 2016.   [7] “Jordan strengthens military presence on border with Syria and Iraq”, Pierre Balanian, AsiaNews, April 11, 2017.   [8] “From Camp Darby US weapons for the war in Syria and Yemen”, by Manlio Dinucci, Translation Anoosha Boralessa, Il Manifesto (Italy), Voltaire Network, 18 April 2017.   [9] “The Pentagon is following through on arms agreements that Obama made with Jihadists”, Translation Anoosha Boralessa, Voltaire Network, 30 May 2017.   [10] “U.S. Relies Heavily on Saudi Money to Support Syrian Rebels”, Mark Mazzetti & Matt Apuzzojan, The New York Times, January 23, 2016.   [11] Classified Woman. The Sibel Edmonds Story: A Memoir et The Lone Gladio, Sibel Edmonds.  πηγή

«Οι Τούρκοι πυροβολητές δεν μας πετύχαιναν ούτε από τα 80 μέτρα. Αστοχούσαν και ξεσπούσαμε σε γέλια» Posted: 21 Jul 2017 07:30 AM PDT Η αρχική φωτογραφία δείχνει τούρκικο άρμα Τ-47 να έχει καταληφθεί από Έλληνες στρατιώτες και να οδηγείται πίσω στη μάχη. Σήμερα σώζεται και εκτίθεται στο μουσείο της Εθνικής Φρουράς στη Λεμεσό. Παρόμοιες στιγμές ηρωισμού και αυτοθυσίας διηγείται ένας μαυροσκούφης της μάχης της Κύπρου κατά την τουρκική εισβολή τέτοιες ημέρες του 1974.   Ο Νίκος Αργυρόπουλος έλαβε μέρος στη Μάχη της Κύπρου το 1974, ως αρχηγός πληρώματος τεθωρακισμένου οχήματος (Marmon Herrington). Μαζί με τους Ελλαδίτες και Κύπριους συμπολεμιστές του πολέμησε και νίκησε τους Τούρκους εισβολείς. Προδόθηκε όμως από το δόγμα «Η Κύπρος κείται μακράν».   Ο Νίκος Αργυρόπουλος ως έφεδρος λοχίας στην Κύπρο, πριν από τον πόλεμο.   Πότε εκδηλώθηκε η τουρκική επίθεση;    Στις 5 π.μ. του Σαββάτου 20 Ιουλίου τουρκικά αεροπλάνα πέρασαν πάνω από τα κεφάλια μας και προσέβαλαν το στρατόπεδο πυροβολικού της Αθαλάσσας. Με το που πέρασαν τα εχθρικά αεροπλάνα αναρωτήθηκα «έχουμε εμείς στρατιωτικά αεροπλάνα στην Κύπρο;». Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τον συλλογισμό μου και έσκασαν οι δύο πρώτες ρουκέτες.   Αμέσως έλαβα τη διαταγή να επανδρώσω ένα Marmon Herrington. Ο πυροβολητής μου ήταν ο Ανδρέας Μιχαήλ και οδηγός ο Κυριάκος Πελεκάνος. Ο δεύτερος ήταν επίστρατος, άρτι απολυθείς, ο οποίος παρουσιάστηκε αμέσως για να αναλάβει καθήκοντα. Πολύ γρήγορα συγκεντρώθηκαν αυτοβούλως επίστρατοι αναζητώντας όπλα για να πολεμήσουν.    Που μεταβήκατε μετά την αναχώρηση σας από το στρατόπεδο;    Πήγαμε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Εκεί μοιραστήκαμε. Ήμασταν 40 άρματα, που να πρωτοπάμε; Στόχος ήταν να αμυνθούμε της Λευκωσίας, να υπερασπιστούμε το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και το αεροδρόμιο, επίσης να επιτεθούμε στον τουρκοκυπριακό θύλακα του Κιόνελι. Φθάσαμε στον θύλακα πέντε άρματα.    Φτάσατε και τα πέντε άρματα στο Κιόνελι ή είχατε απώλειες από την εχθρική αεροπορία;    Φθάσαμε αλλά δεν πετύχαμε τον ΑΝΣΚ (ΑΝτικειμενικό ΣΚοπό). Η τουρκική αεροπορία η οποία δρούσε ανενόχλητη μας άλλαξε τα φώτα. Μας ανάγκασε να αλλάξουμε πορεία. Πέρα από τα πυρά των όλμων που έπεφταν βροχή διαπιστώσαμε ότι δεχόμασταν και πυρά πυροβολικού. Μέχρι τότε δεν είχαμε καμία πληροφορία ότι οι οχυρωμένοι στο Κιόνελι διέθεταν πυροβόλα. Συγχρόνως, πέρα από τα αεροσκάφη F-100 τα οποία χτυπούσαν εμάς, τουρκικά μεταγωγικά έρριπταν αλεξιπτωτιστές μέσα στο θύλακα.   Στο Κιόνελι βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. Μπροστά από το χωριό υπήρχε ένα ρέμα το οποίο  οι Τούρκοι είχαν διαμορφώσει έτσι ώστε να μην είναι εύκολα προσβάσιμο από τεθωρακισμένα, πόσο μάλλον από τα υποτιθέμενα δικά μας τεθωρακισμένα. Διαπιστώσαμε επίσης ότι είχαν πολύ καλά οχυρωματικά έργα. Είχαν κατασκευάσει τρεις σειρές πολυβολείων. Σε ένα σημείο που ήταν αναμενόμενο ότι απ’ εκεί θα επιτεθούμε.   Δεν  καταφέραμε να περάσουμε την τάφρο και εκτελέσαμε αναδίπλωση. Γυρίσαμε πίσω. Μετέβημεν προς ενίσχυση του αεροδρομίου το οποίο δεχόταν σφοδρή αεροπορική επίθεση.   Τελικά αποφασίστηκε να διατεθούν τέσσερα άρματα εκεί εν ήδη αντιαεροπορικής υποστήριξης. Οι υπόλοιποι παραμείναμε εκεί κάποιες ώρες μέχρι που ήλθε διαταγή ένας ουλαμός να μεταβεί στον Γερόλακκο όπου αναμενόταν ρίψη αλεξιπτωτιστών.    Οπότε φύγατε από το αεροδρόμιο για τον Γερόλακκο.    Ναι, αναχωρήσαμε πέντε άρματα. Φθάσαμε στην περιοχή και ταχθήκαμε σε διάφορες θέσεις. Εκεί υπήρχαν και κάποια τμήματα πεζικού μεταξύ των οποίων και έφεδροι. Δεν έμαθα ποτέ ποιοι ήταν. Εγώ κατέλαβα μια θέση σε ένα ύψωμα, δίπλα σε ένα διώροφο σπίτι. Απ’ εκεί βλέπαμε προς Λευκωσία και ελέγχαμε μια μεγάλη περιοχή. Αποστολή μας ήταν να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο ρίψεως αλεξιπτωτιστών. Πέρασαν ώρες απραξίας οι οποίες μας έκαναν να χαλαρώσουμε.   Κάποια στιγμή καθόμουν στον πύργο του άρματος με το ένα χέρι ακουμπισμένο στη λαβή του πολυβόλου και το άλλο στην κάσα με τα πυρομαχικά. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου, πολύ χαμηλά, ένα τουρκικό μαχητικό! Ο  Τούρκος πιλότος προφανώς δεν υπολόγισε το ύψος του εδάφους και εκτέλεσε μια πολύ χαμηλή πτήση σε ένα ύψος 20-30 μέτρων.  Την ώρα που είδα τον όγκο του αεροπλάνου μπροστά μου ξαφνιάστηκα. Από το ξάφνιασμα έσφιξα ενστικτωδώς τα χέρια μου. Με αυτό τον τρόπο ενεργοποίησα το πολυβόλο. Μια ριπή πήρε το αεροπλάνο στην «κοιλιά». Το αεροπλάνο είχε φύγει και εγώ πυροβολούσα ακόμη. Κάποια στιγμή γυρίζω το κεφάλι μου και το βλέπω να βγάζει καπνό.    Πρέπει να το χτύπησα κάπου καίρια. Πήρε μια στροφή και έπεσε. Το πλήρωμα μου ενθουσιάστηκε και άρχισε να φωνάζει «Λοχία το έριξες!». Το νέο μεταδόθηκε και στους άλλους στρατιώτες και έγινε χαμός. Μετά από λίγο ακούσαμε από τον ασύρματο έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν «Προ ολίγων λεπτών κατερρίφθη το όγδοον εχθρικόν αεροσκάφος εις την περιοχήν του Γερολάκκου».   Ο Νίκος Αργυρόπουλος (με τον μπερέ) μαζί με τους συμπολεμιστές του Σταύρο Φιλίππου (διακρίνεται μόνο το κεφάλι) και Μανώλη Τούλιο. Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί πάνω στο τεθωρακισμένο όχημα Marmon Herrington το οποίο διοικούσε ο ίδιος. Διακρίνεται το πολυβόλο Browning 0,30 με το οποίο ο λοχίας κατέρριψε ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος F-100.   Αντιμετωπίσατε ρίψη αλεξιπτωτιστών;    Ναι, όταν έπεφταν οι αλεξιπτωτιστές σκοτείνιαζε ο ουρανός. Φαντάσου 20 αεροπλάνα από την μια πλευρά και 20 από την άλλη να ρίχνουν 50 αλεξιπτωτιστές το καθένα. Σκέψου 2000 αλεξιπτωτιστές. Το κάθε αλεξίπτωτο είναι σαν τον τρούλο μιας εκκλησίας. Μπορείς να φανταστείς την εικόνα 2000 τρούλων να πέφτουν από τον ουρανό;   Τους πυροβολούσαμε αλλά δεν καταλαβαίναμε αν τους χτυπούσαμε. Μπορεί όντως κάποιοι να σκοτώνονταν, μπορεί κάποιοι να προσποιούντο τους νεκρούς, αν και δεν νομίζω ότι είχαν αυτή την πολυτέλεια γιατί και αυτοί δέχονταν συνεχή πυρά. Έπεφταν ολοένα και πιο πολλοί. Απελπιστήκαμε!   Ήταν από τις στιγμές που νοιώθαμε την αριθμητική μας μειονεξία.  Κάποια στιγμή ρίξαμε εμπρηστικά βλήματα μέσα στα σπαρτά και τους ετοιμάσαμε μια πολύ «θερμή» υποδοχή. Έπεφταν μέσα και καίγονταν ζωντανοί.    Βέβαια αυτό μπορούσε να γίνει μια φορά γιατί από την στιγμή που καίγονταν τα σπαρτά δεν μπορούσες να το επαναλάβεις. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε την επόμενη φορά. Όμως και οι Τούρκοι δεν γνώριζαν τι θα κάναμε και αραίωσαν τις ρίψεις αλεξιπτωτιστών. Ίσως και να ήταν τυχαίο, δεν ξέρω.   Εν τω μεταξύ, τα τουρκικά πυρά βαρέων όπλων συνεχίζονταν. Πυροβολικό, όλμοι, ότι μπορεί να βάλει το μυαλό σου.   Ο Νίκος Αργυρόπουλος (με το περίστροφο με το χέρι) δίνει οδηγίες σε συμπολεμιστή του κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.   Τι ρόλο θεωρείτε πως έπαιξαν οι Βρετανοί στην εξέλιξη των επιχειρήσεων;    Οι Άγγλοι αναμφισβήτητα βοήθησαν τους Τούρκους. Θα σας διηγηθώ ένα χαρακτηριστικό γεγονός.   Πέρασαν από τις θέσεις μας τρία Land Rover με Άγγλους οδηγούς. Σχεδόν αμέσως έφυγαν και μετέβησαν απέναντι, στις τουρκικές θέσεις.   Μετά από μια ώρα περίπου επέστρεψαν με τετραμελή πληρώματα. Σταμάτησαν πίσω από τις θέσεις μας και άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες.   Ένας απ’ αυτούς κάτι σημείωνε, προφανώς έφτιαχνε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα των θέσεών μας. Λέω «ρε παιδιά τι κάνουν αυτοί;».   Τους μιλήσαμε αγγλικά και δεν απάντησαν.  Τα χαρακτηριστικά τους μόνο Άγγλους δεν θύμιζαν. Ήταν μαυριδεροί, με γαμψές μύτες.   Κάποιος Κύπριος στρατιώτης είπε κάτι στα τουρκικά και ένας από τους «Άγγλους» γέλασε. Απευθύνθηκα στους άλλους αρχηγούς των πληρωμάτων, στον Νίκο Θεοδωρόπουλο (λοχία, αρχηγό πληρώματος Marmon Herrington) και του λέω «Νικόλα, μόλις φύγουν πάμε στις εναλλακτικές θέσεις και πιο μακριά ακόμη. Ψάξε να βρεις που θα χωθείς. Μας έρχονται!»   Πράγματι μετά από λίγη ώρα βομβάρδισαν τις πρότερες θέσεις μας.   Το ηθικό των Κυπρίων μάχιμων ποιο ήταν;    Το ηθικό αυτών που είχα στο άρμα μου ήταν σε υψηλά επίπεδα. Ο Ανδρέας Μιχαήλ, που ήλθε στο άρμα μου ως πυροβολητής, είχε υποστεί πριν από την εισβολή ένα καρδιακό επεισόδιο και νοσηλευόταν.   Με την έναρξη των επιχειρήσεων εξήλθε από το νοσοκομείο και παρουσιάστηκε στη μονάδα.   Του λέω «φύγε, δεν σε χρειάζομαι». Μου απαντά «Δεν υπάρχει περίπτωση, θα έλθω μαζί σου». - «Πήγαινε σε άλλο άρμα». - «Δεν έχω που να πάω». Αρπάζει έναν νέο στρατιώτη από το πλήρωμα μου και του φωνάζει «κατέβα στραβάδι».   Δεν μπορούσα να τον εμποδίσω. Κάποια στιγμή μου είπε: «Κοίταξε λοχία όπου πας εσύ εμείς θα είμαστε ένα μέτρο μπροστά». «Έλα ρε», απαντώ, «όπου είναι να πάμε θα πάμε όλοι μαζί». Τότε μου λέει ο Κυριάκος Πελεκάνος, οδηγός του άρματος: «Άκουσε να δεις. Πρώτα θα κλάψουν οι μάνες μας και μετά η δική σου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μαυροφορέσει η μάνα σου αν πρώτα δεν μαυροφορέσουν οι δικές μας». Πραγματικά τα λόγια αυτά με έχουν χαρακώσει.    Κατεστραμμένο τουρκικό άρμα από ελληνικά πυρά.    Πότε αποσυρθήκατε από τις μάχες;    Στα τέλη Αυγούστου αποσυρθήκαμε στον Κόρνο. Μιλάμε για τα α΄ και β΄ κλιμάκια υποστήριξης των μαχίμων. Ο διοικητής ο Κορκότζελος ήταν στην Κοκιννοτριμιθιά.   Οι ουλαμοί μας ήταν σκορπισμένοι σε διάφορα σημεία. Μετά πήγαμε στο στρατόπεδο της Λακατάμιας.   Εκεί ανέλαβα με δύο βοηθούς, υπό την καθοδήγηση ενός νέου αξιωματικού του ίλαρχου Θεόδωρου Κατσάρη, την ανασυγκρότηση των 21 ΕΑΝ ΚΑΙ 23 ΕΜΑ και την συγχώνευση τους.   Φαντάσου εγώ ήμουν απλός λοχίας. Παράλληλα μου ανατέθηκε η διεξαγωγή έρευνας για τον καθορισμό των απωλειών της 21 ΕΑΝ. Έτρεχα στα νοσοκομεία να μιλήσω με τους γιατρούς για τις συνθήκες τραυματισμού και για την κατάσταση των τραυματιών.   Μιλούσα με τους νεκροτόμους για τις συνθήκες θανάτου των νεκρών μας. Μετά ανέλαβα να καταγράψω την εξέλιξη κάθε μάχης. Όλα αυτά καταγεγραμμένα από το χέρι μου. Όλα τα δελτία των νεκρών τα έγραψα εγώ.   Κατεστραμμένο όχημα Marmon Herrigton από πυρά της Τουρκικής Αεροπορίας    Όλο αυτό το διάστημα θεωρούσατε ότι ο πόλεμος συνεχιζόταν; Δεν πιστεύατε ότι είχαμε ηττηθεί;    Εγώ τουλάχιστον πίστευα ότι τίποτε δεν είχε χαθεί. Ότι θα ανασυγκροτούμασταν και θα εκδηλώναμε αντεπίθεση.    Πότε πληροφορηθήκατε την ήττα;    Για μας δεν υπήρξε ήττα και αυτό ήταν φυσικό. Μέχρι την τελευταία ημέρα που συμμετείχα στις επιχειρήσεις είχα την ακλόνητη πεποίθηση ότι θα νικήσουμε. Όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι. Αργότερα όταν αποσυρθήκαμε από το πεδίο των επιχειρήσεων και έφυγε η έξαψη της μάχης, σταδιακά μας κατέλαβε η απογοήτευση.   Χάσαμε απ’ αυτούς που νικήσαμε. Όταν βλέπεις ότι τους σταματάμε, πώς μπορείς να δεχθείς ότι έχασες;   Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό γεγονός. Μια τουρκική περίπολος πέφτει σε ναρκοπέδιο στο χωριό Πυρόϊ. Ο πρώτος στρατιώτης γίνεται κομμάτια. Οι άλλοι πάνε να τον περισυλλέξουν και σκοτώνονται όλοι. Βλέπαμε με τα κιάλια ότι ανάμεσα τους υπήρχε αξιωματικός. Δεν είχε λίγο μυαλό να τους σταματήσει;  Κατά τη διάρκεια των μαχών κάναμε black humor με τους Τούρκους πυροβολητές των αρμάτων. Δεν μπορούσαν να μας πετύχουν σε απόσταση 80 μέτρων! Με νοήματα τους κατευθύναμε τις βολές! Φυσικά αστοχούσαν και τότε ξεσπούσαμε σε γέλια. Νομίζαμε ότι ήμασταν σε πανηγύρι. Είχαμε αντικαταστήσει τα κράνη με τζόκεϊ και μπερεδάκια και φορούσαμε σορτσάκια.    Τα παγούρια μας τις πρώτες μέρες ήταν γεμάτα με φραπέ και οι τσέπες μας γεμάτες τσιγάρα. Μετά τέλειωσαν κι’ αυτά. …Όταν απομακρυνθήκαμε από τις μάχες ακουσίως ήλθε η κατάθλιψη. Αναλογιζόμασταν «τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί φύγαμε; Δεν θα γυρίσουμε να τους φάμε λάχανο;». Μας πέρασαν την ηττοπάθεια.   Η συνέντευξη δόθηκε στον ιστορικό Νίκο Γιαννόπουλο   Την αρχική φωτογραφία εντόπισε ο Ακης Βιδινιώτης και δείχνει τούρκικο άρμα Τ-47 που καταλήφθηκε από Έλληνες αρματιστές να οδηγείται πίσω στη μάχη.   πηγή

Έλληνες προσοχή - Το πραξικόπημα στην Κύπρο συνεχίζεται - Να το σταματήσουμε Posted: 21 Jul 2017 06:30 AM PDT Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου  Οι δύο βασικοί «μύθοι» που έντεχνα καλλιεργούνται για να επιτρέπουν στο εξελισσόμενο πραξικόπημα κατά του κυπριακού ελληνισμού (και, εμμέσως πλην σαφώς κατά της Ελλάδας) να συνεχίζεται με σχετικά λίγες αντιστάσεις είναι οι εξής: § ότι η Γενεύη είναι μια στιγμιαία διαδικασία και όχι διαρκής, όπως πρότεινε -και έγινε δεκτό- ο κ. Κοτζιάς § ότι θα δοθεί στο μέλλον η δυνατότητα στους Κύπριους να ανατρέψουν τα αποτελέσματά της με δημοψήφισμα. Και τα δύο είναι έντεχνα καλλιεργημένες απάτες.  Η Γενεύη είναι έτσι φτιαγμένη για να κόβει κάθε φορά που συνέρχεται ένα τμήμα της κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, όπως ήδη συνέβη, αλλά δεν έγινε ευρέως αντιληπτό, γιατί οι εντυπώσεις επικεντρώθηκαν στην αποτυχία οριστικής διευθέτησης. ‘Εως ότου οι συνθήκες επιτρέψουν να πάρει οριστικά το κράτος από τους πολίτες της Κύπρου.  Αυτή τη φορά δεν το πήρε οριστικά, διότι η Τουρκία, το μόνο από τα τρία κράτη της περιοχής που διατηρεί στοιχεία ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, σε αντίθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο, δεν επέτρεψε την ολοκλήρωση της συμφωνίας, δηλαδή τη μετατροπή της Κύπρου σε δυτικό και όχι τουρκικό προτεκτοράτο, όπως εσφαλμένα ή παραπλανητικά υποστηρίζεται, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στο νησί. Αν είμαστε λίγο σοβαροί θα έπρεπε να ευγνωμονούμε μάλλον την ‘Αγκυρα, αντί να την κατηγορούμε για αδιαλλαξία.  Μπορεί το καθεστώς Ερντογάν να είναι αυταρχικό και απεχθές, και είναι όντως τέτοιο. Εντούτοις ο Τούρκος Πρόεδρος είναι υποχρεωμένος, αν μη τι άλλο, να λογαριάζει την ψήφο των πολιτών του, όχι μόνο τους ξένους «Νταβατζήδες». Δεν είναι η Τουρκία σαν την Ελλάδα όπου αγνοούνται οι αποφάσεις δημοψηφισμάτων ή σαν την Κύπρο όπου επιχειρείται να παρακαμφθεί η υποχρέωση δημοψηφίσματος. Αυτό όμως δεν σημαίνει, όπως θα δείξουμε παρακάτω, ότι ήδη, και οι δυτικοί επίδοξοι κατακτητές του νησιού και οι Τούρκοι δεν απέσπασαν σημαντικά κέρδη από τη Γενεύη. Είναι κυρίως πολιτικά, θα γίνουν όμως και νομικά αν κατορθώσουν να τα περιλάβουν στο επόμενο ψήφισμα του ΟΗΕ για την UNFICYP.  H άποψη, που ακούγεται και από κύκλους της κυπριακής αντιπολίτευσης, ότι τάχα μου όλα αυτά θα ανατραπούν στο τέλος, σε κάποια δημοψηφίσματα που θα προκηρυχθούν κάποτε, αν προκηρυχθούν, στερούνται σοβαρότητος. Δηλαδή θα έχουν υπογράψει ο Πρόεδρος της Κύπρου και η ελληνική κυβέρνηση όλο το πλαίσιο λύσης, θα έχει επικυρωθεί από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, θα έχει ήδη παράγει και νομικά αποτελέσματα, δεν θα τα έχει καταγγείλει κανείς αυτά, και μετά, θα ξυπνήσουν κατόπιν εορτής οι Κύπριοι και θα τα απορρίψουν πηγαίνοντας κόντρα σε όλο τον πλανήτη και τους δικούς τους ηγέτες και την Ελλάδα οι πολίτες. Και γιατί αν μπορούν να κάνουν στο μέλλον μια τέτοια Επανάσταση δεν κάνουν τα πολύ λιγότερα που χρειάζονται για να διακόψουν τώρα΄ή τουλάχιστον να καταγγείλουν τα εγκλήματα που διαπράττονται;  Πολύ περισσότερο όταν η πολιτική τάξη της Κύπρου στη μεγάλη πλειοψηφία της ασκεί μεν κριτική στους «χειρισμούς» του Προέδρου, δεν καταγγέλλει όμως με σαφήνεια τον παράνομο χαρακτήρα όσων πράττει και αρνείται να υπερασπιστεί δημοσίως και καθαρά τα βασικά χαρακτηριστικά κρατικής κυριαρχίας της Κύπρου, αλλά και οποιουδήποτε δημοκρατικού και ανεξάρτητου κράτους στον Κόσμο (δικαίωμα πλειοψηφίας να παίρνει τις βασικές αποφάσεις, δικαίωμα στην αυτοάμυνα, όχι ξένοι δικαστές και αξιωματούχοι, όχι ξένοι στρατοί και Διεθνείς Αστυνομίες). Αντιμετωπίζει δηλαδή ένα πραξικόπημα και μια ξένη επέμβαση στα εσωτερικά της Δημοκρατίας, ως απλώς λάθος πολιτική του Αναστασιάδη. Και δεν κινητοποιεί τον λαό του νησιού, ούτε τους συμμάχους της Κύπρου διεθνώς, για να υπερασπιστούν την κυριαρχία του κυπριακού κράτους. Με υπεκφυγές, υπονοούμενα και κόλπα, δεν μπορεί ένας λαός και ένας κράτος να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, όπως απέδειξε άλλωστε το 1960, το 1974 και η Γενεύη που έρχεται τώρα να τα ολοκληρώσει, αποσπώντας από τον λαό της Κύπρου, ‘Ελληνες στη συντριπτική πλειοψηφία τους, την εξουσία και στο νότιο κομμάτι του νησιού. Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΗΔΗ ΤΙΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΕΝΩ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΣΙΩΠΟΥΝ  Η Τουρκία επικαλέστηκε ήδη μέσα στο Σαββατοκύριακο τα δικαιώματα εγγυήσεων που της παρέχει η σχετική συνθήκη του 1960, η ίδια που επικαλέστηκε το 1974 για να εισβάλει στο νησί, προκειμένου να δικαιολογήσει τις κινήσεις του Μπαρμπαρός στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, που η ‘Αγκυρα επικαλείται επισήμως την ιδιότητά της ως «εγγυήτριας δύναμης», που της παρέχει η Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960. Ούτε η ελληνική, ούτε η κυπριακή κυβέρνηση, που παριστάνουν τους υπερασπιστές του ελληνικού λαού στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δεν απήντησαν καν στην ‘Αγκυρα! Δεν απαντούν γιατί οι ίδιες «ανέστησαν», κατ’ εντολήν προφανώς της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου, την έκπτωτη και παράνομη αυτή Συνθήκη, προκειμένου να δώσουν μια κατ’ επίφαση νομιμότητα στην αποδοχή της Διάσκεψης της Γενεύης ως διαδικασίας δήθεν «επίλυσης του κυπριακού». Τη Συνθήκη αυτή την έχει καταγγείλει ως παράνομη και μη δημιουργούσα υποχρεώσεις για την Κύπρο η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία από το 1964 έως τον Δεκέμβριο 2016, ενώ σχετικές δηλώσεις έκαναν την ίδια χρονιά, το 1964, μετά από συνάντησή τους στην Αθήνα, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου. Οι ίδιοι οι νομικοί του Φόρειν ‘Οφις, σε γνωστό σήμερα έγγραφό τους από το 1967 ήδη, υπογραμμίζουν τον παράνομο χαρακτήρα της Συνθήκης αυτής, που έρχεται σε σύγκρουση και καταπίπτει από τις αντίθετες διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Μετά το 1974, η επίκληση αυτής της Συνθήκης για την εισβολή της Τουρκίας, υπήρξε το κύριο επιχείρημα της Αθήνας και της Λευκωσίας για να μη δέχονται καν οποιαδήποτε αναφορά σε αυτήν, επιχείρημα που εγκατέλειψε τελικά και η ίδια η Τουρκία μέχρι το περασμένο Σαββατοκύριακο. Την ίδια ώρα που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η κυβέρνηση της Αθήνας «ξαναζωντάνευαν» τους βρυκόλακες των συμφωνιών του 1960, ισχυρίζονταν ότι «καταργούμε τις εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα στην Κύπρο», μία καινούρια μεγάλη απάτη μετά το «Λεφτά Υπάρχουν», το «Σκίζουμε τα Μνημόνια» και το «Δεν θα κουρέψουμε ποτέ τις καταθέσεις». Μπορεί εμείς να κάνουμε λάθος. Αν είναι έτσι θα περιμένουμε το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και την Κυπριακή Δημοκρατία να βρουν τη λαλιά τους και να απαντήσουν στους τουρκικούς ισχυρισμούς.  ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ  Το σημαντικότερο διεθνές νομικό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων στην Κύπρο τουρκικών στρατευμάτων το ταχύτερο, χωρίς φυσικά να την εξαρτούν από το αν θα βρεθεί λύση και ποια λύση στη διαμάχη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Η ελληνική κυβέρνηση και η Κυπριακή Δημοκρατία υπονόμευσαν ήδη αυτά τα ψηφίσματα επιτρέποντας αυτή η αυτοτελής υποχρέωση της Τουρκίας να καταστεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και μάλιστα σε συνδυασμό με μεταβολές στο ίδιο το συνταγματικό καθεστώς της Κυπριακής Δημοκρατίας! Νομιμοποίησαν έτσι τον Γκουτιέρες να μην κάνει τη δουλειά του, που είναι να κάνει ότι μπορεί για να εφαρμοστούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και να επιχειρεί, μέσω του Εγγράφου που κατέθεσε στη Γενεύη, να τα παρακάμψει. Το Έγγραφο αποδέχθηκε ήδη ως βάση διαπραγμάτευσης ο Αναστασιάδης και υποθέτουμε και η ελληνική κυβέρνηση (αν δεν ισχύει το τελευταίο ας βγει να το πει επισήμως η Αθήνα, γιατί πολύ δούλεμα πέφτει τελικά σε αυτή την υπόθεση). Το Έγγραφο, εκτός των άλλων προβλέπει σταδιακή αποχώρηση μέρους και όχι όλων των τουρκικών στρατευμάτων που επαφίεται στην καλή βούληση της τουρκικής κυβέρνησης.  Αν όλα αυτά που περιέχει το Έγγραφο Γκουτιέρες γίνουν τμήμα του ψηφίσματος για την ανανέωση της UNFICYP, συμπαρασύρουν και καταργούν τα υπάρχοντα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την ταχεία και άνευ όρων αποχώρηση του τουρκικού εκστρατευτικού σώματος από την Κύπρο! ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  Σύμφωνα με πληροφορίες μας από πολύ αξιόπιστες πηγές που γνωρίζουν τι συνέβη στη Γενεύη, το έγγραφο Γκουτιέρες προνοεί επίσης την «απόσυρση» παράλληλα, και των κυπριακών ενόπλων δυνάμεων από το «κράτος» τους!  Αφαιρούν δηλαδή από το κυπριακό κράτος το πιο βασικό χαρακτηριστικό κάθε κράτους στον κόσμο, το δικαίωμα της αυτοάμυνας και την ύπαρξη ενόπλων δυνάμεων. ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ Το έγγραφο Γκουτιέρες, το οποίο σημειωτέον δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, δηλαδή το γνωρίζουν όλα τα εμπλεκόμενα κράτη, αλλά όχι οι πολίτες της Κύπρου, υπεισέρχεται κατά τρόπο απαράδεκτο στα της εσωτερικής συνταγματικής τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ουσιαστικά περιγράφει μια «λύση του κυπριακού», που καταργεί τη δημοκρατία, μετατρέπει το κυπριακό κράτος σε Δικτατορία Ξένων και είναι μία παραλλαγή του σχεδίου που απέρριψαν οι πολίτες, με συντριπτική πλειοψηφία, στο δημοψήφισμα του 2004! Εισάγει εκτός των άλλων την εκ περιτροπής υποχρεωτικά προεδρία και την απόλυτη εξίσωσης της πλειοψηφίας του 82% και της μειοψηφίας του 18%. Σαν να μη φτάνουν αυτά, στον Γκουτιέρες επετράπη να υπεισέλθει ακόμα και σε ζητήματα που αφορούν τις επιστροφές περιουσιών στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, κατά τρόπο που οδηγεί σε ουσιαστική ακύρωση του δικαιώματός τους να τις πάρουν πίσω.  Μια από τις πιο κεντρικές αρχές της παγκόσμιας έννομης τάξης είναι η αρχή της αυτοδιάθεσης. Σε όλο τον κόσμο είναι δουλειά των ίδιων των πολιτών ενός κράτους ή των ειδικά προς τούτο εκλεγμένων εκπροσώπων τους να συζητούν, να τροποποιούν ή να καθιερώνουν το Σύνταγμα ενός Κράτους. Δεν είναι αυτό αρμοδιότητα του Προέδρου του κράτους και τριών ξένων κυβερνήσεων. Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση παραβιάζουν βάναυσα εν προκειμένω τους βασικότερους παγκοσμίως παραδεγμένους κανόνες δικαίου, τη συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, την έννομη τάξη της ΕΕ και τον ίδιο τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.  Επιτρέπουν έτσι και στους υπολοίπους να τα παραβιάζουν και μάλιστα δύσκολα μπορεί κανείς και να τους κατηγορήσει αφού είναι οι ίδιοι οι ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου που νομιμοποιούν με τη στάση τους αυτά τα νομικά, πολιτειακά και διεθνοπολιτικά ανοσιουργήματα.   ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ  Η Γενεύη έρχεται ως συνέχεια των διαδοχικών ελληνικών Δανειακών Συμβάσεων, που συνέταξε το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου που συνέταξε και το σχέδιο Ανάν, και ως συνέχεια της αρπαγής των κυπριακών τραπεζών και της διάλυσης του συνεργατικού κινήματος στην Κύπρο. Οτιδήποτε συμβαίνει τα τελευταία επτά χρόνια έχει έναν κοινό παρονομαστή: την απόσπαση βασικών στοιχείων εθνικής ισχύος, εθνικής κυριαρχίας και την καταστροφή της δημοκρατίας, των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, και στην Ελλάδα και την Κύπρο, με τη συνδρομή των πολιτικών δυνάμεων που κυβέρνησαν και κυβερνούν τις δύο χώρες. Είναι παγκόσμιας σημασίας πείραμα οικοδόμησης νέου ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. Αν ο ελληνικός λαός δεν βρει τρόπο να σταματήσει και να αντιστρέψει σταδιακά αυτή την πορεία, θα γνωρίσει αναπόφευκτα νέες, ακόμα πιο φοβερές καταστροφές.  Αθήνα, 17 Ιουλίου 2017  πηγή

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΧΕΙ ΑΓΡΙΕΨΕΙ ΠΡΟΣ ΛΑΘΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ Posted: 21 Jul 2017 05:30 AM PDT Γράφει ο Πέτρος Χασάπης  Θα το έχετε ήδη προσέξει πως οι ασχολούμενοι με τα πολιτικά θέματα μέσα στο διαδίκτυο έχουν αγριέψει και μαζί μ’ αυτούς, δεν το κρύβω, κι εγώ. Και όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο αγριεμένα. Στο παρελθόν, ακόμα και το πιο πρόσφατο, όλοι οι φίλοι στο διαδίκτυο ήταν πιο ευγενικοί, πιο υπομονετικοί και κυρίως πιο διαλλακτικοί. Οι περισσότεροι μάλιστα πίστευαν ότι θα γίνει εφικτό να δημιουργηθούν ομάδες κινηματικές που θα ξεσήκωναν υποτίθεται την κοινωνία. Κάποιοι μπορεί να το πιστεύουν ακόμα. Όμως, ξαφνικά τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ιδιαίτερα μετά την τελευταία αξιολόγηση και την πλήρη παράδοση κυβέρνησης, χώρας και λαού μέχρι το 2060 (και βλέπουμε), τα πράγματα έχουν αγριέψει. Σχεδόν όλοι συνειδητοποίησαν ότι κτίζουμε στην άμμο. Ο κάθε αρθρογράφος και ο κάθε σχολιαστής δύσκολα πλέον δέχεται αντιρρήσεις. Η μοναδική αλήθεια του καθενός, αντί να υποχωρήσει προ μιας κοινής επιδίωξης, αντίθετα οξύνθηκε σε βαθμό που δεν δέχεται καμία αντίρρηση. Τα σκελετικά δόγματα ξαναβγήκαν μέσα από τις ντουλάπες και όλοι στρέφονται πλέον εναντίον όλων. Προς απόλυτη τέρψη φυσικά του συστήματος που κατάφερε να σπάσει τα νεύρα και να γονατίσει το λαό. Έτσι, όλοι θα έχετε παρατηρήσει ότι, προ ετών φίλοι με τους οποίους ανταλλάσσατε ευγενικά απόψεις και ίσως να είχατε συναντηθεί σε κοινές προσπάθειες, ξαφνικά να γίνονται βίαιοι και υβριστικοί σχολιαστές, απαιτώντας υποταγή στην άποψή τους εδώ και τώρα ή πόλεμο με τον αρθρογράφο ή τους άλλους σχολιαστές. Δεν σηκώνουν πλέον αντιρρήσεις στα πιστεύω τους. Η πλήρης διάψευση κάθε ελπίδας και η πλήρης υποταγή της χώρας και του λαού μέχρι το 2060 (και βλέπουμε), αλλά και η πλήρης αποτυχία του διαδικτύου να δημιουργήσει λαϊκές συλλογικότητες αντίστασης, οδηγεί τον καθένα μας να βλέπει τον απέναντί του ως εξάρτημα του συστήματος και υπεύθυνο της προδοσίας. Δεν ξέρω που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση, πάντως το διαδίκτυο δείχνει να ξεφεύγει και οι εκατέρωθεν αντεγκλίσεις και ύβρεις, μόνο καλό δεν κάνουν στην όποια, τέλος πάντων, κοινή προσπάθεια. Προβλέπω πάντως ότι, η απογοήτευση θα συνεχιστεί και ο τωρινός εκνευρισμός γρήγορα θα παραχωρήσει τη θέση του στην παραίτηση και τελικά στην αποπολιτικοποίηση, παραμένοντας ο καθένας μας κλεισμένος στον εαυτό του και στη μόνη αλήθεια του. Το σύστημα νίκησε; Όχι, ο αγώνας πλέον θα πρέπει να δοθεί έξω από το εικονικό διαδίκτυο, με τα ίδια τα όπλα του συστήματος. Ας βγούμε όλοι από την εικονική πραγματικότητα στην πολιτική πραγματικότητα. πηγή

Τα δικαιώματά σου ως επιβάτης πλοίου Posted: 21 Jul 2017 04:30 AM PDT Τι δικαιώματα έχουν οι επιβάτες πλοίων Στην Ελλάδα το ακτοπλοϊκό ταξίδι αποτελεί μια ευχάριστη και συμφέρουσα επιλογή μετακίνησης, είτε πρόκειται για ταξίδι αναψυχής είτε όχι. Γνωρίζουμε, όμως, όλοι τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας, ώστε να μπορούμε να αξιοποιούμε στο έπακρο τα πλεονεκτήματα των ακτοπλοϊκών μεταφορών;  Η Ανεξάρτητη Αρχή «Συνήγορος του Καταναλωτή» και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Καταναλωτή Ελλάδας, με αφορμή την ενημερωτική δράση «Ταξιδεύεις με πλοίο; Έχεις δικαιώματα! Ενημερώσου, μάθε και διεκδίκησε» που θα πραγματοποιήσουν στις 18 Ιουλίου 2017, από τις 07:00 έως τις 10:00, στο λιμάνι της Ραφήνας, με την υποστήριξη του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής και του Αρχηγείου του Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής και με τη συνδρομή του Οργανισμού Λιμένος Ραφήνας, ενημερώνουν και συμβουλεύουν τους επιβάτες:  Κατά την κράτηση του εισιτηρίου  Ο εκδότης του εισιτηρίου οφείλει να σε ενημερώσει για τη συνολική τιμή του, καθώς και για τυχόν εκπτώσεις που δικαιούσαι.  Όταν πραγματοποιείς την κράτησή σου ηλεκτρονικά, να διασταυρώνεις τους γραπτούς όρους και τις πληροφορίες με τους όρους και τις πληροφορίες που αναγράφονται στο εισιτήριο (π.χ. τα στοιχεία πινακίδας του οχήματος).  Η τιμή δεν μπορεί να αλλάξει, εφόσον έγινε κράτηση μέσω συστήματος ηλεκτρονικής κράτησης θέσης, μέχρι την ημερομηνία που συμφωνήθηκε η παραλαβή ή η πληρωμή του εισιτηρίου.  Καμία επιβάρυνσή σου δεν επιτρέπεται λόγω χρήσης συγκεκριμένου μέσου πληρωμής, όπως είναι η πιστωτική και η χρεωστική κάρτα.  Αν είσαι άτομο με αναπηρία ή μειωμένης κινητικότητας με ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω, δικαιούσαι έκπτωση 50% επί του ναύλου επιβάτη και αναπηρικού ΙΧΕ οχήματος.  Να δίνεις στοιχεία επικοινωνίας (εφόσον το επιθυμείς), ώστε να μπορεί η εταιρεία να σε ειδοποιήσει σε περίπτωση καθυστέρησης, ακύρωσης ή ματαίωσης του δρομολογίου σου.  Έχεις δικαίωμα τροποποίησης του εισιτηρίου σου, μόνο εάν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις και μέχρι 48 ώρες πριν από τον προγραμματισμένο απόπλου.  Δικαιούσαι να ακυρώσεις το εισιτήριό σου, αν δεν έχει ήδη τροποποιηθεί, και να σου επιστραφεί ολόκληρος ο ναύλος (περιλαμβανομένων των κρατήσεων υπέρ τρίτων και ΦΠΑ), εφόσον η ακύρωση γίνει έως και 14 ημέρες πριν από τον απόπλου ή αν οφείλεται, αποδεδειγμένα, σε ανωτέρα βία. Διαφορετικά, επιστρέφεται τουλάχιστον 50% του ναύλου, οι κρατήσεις υπέρ τρίτων και ο ΦΠΑ, εφόσον η ακύρωση γίνει από 7 μέρες έως 12 ώρες πριν από την αναχώρηση.  Πριν από το ταξίδι Να προσέρχεσαι για επιβίβαση στο πλοίο τουλάχιστον μισή ώρα πριν από την προγραμματισμένη ώρα απόπλου και, αν έχεις όχημα, τουλάχιστον 1 ώρα πριν. Εφόσον διαθέτεις εισιτήριο, έχεις δικαίωμα επιβίβασης στο πλοίο. Σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης, είτε λαμβάνεις αποζημίωση τριπλάσια της αξίας του ναύλου μεταφοράς επιβάτη είτε μεταφέρεσαι σε χρόνο της επιλογής σου ή προωθείσαι, το συντομότερο δυνατόν, στον τελικό προορισμό σου με μέριμνα και δαπάνη της εταιρείας, λαμβάνοντας ως αποζημίωση την αξία του ναύλου μεταφοράς επιβάτη, καθώς και τροφή και κατάλυμα, όπου απαιτείται. Εάν το ταξίδι ακυρωθεί με υπαιτιότητα του μεταφορέα, έχεις δικαίωμα πλήρους αποζημίωσης ή άλλων αντισταθμιστικών παροχών κατ’ επιλογήν σου, εκτός αν ενημερωθείς μια εβδομάδα πριν από τον προγραμματισμένο απόπλου και σου επιστραφεί το αντίτιμο του εισιτηρίου ή αν ενημερωθείς τουλάχιστον 12 ώρες πριν τον απόπλου και προωθηθείς στον προορισμό σου εντός 12 ωρών από την προγραμματισθείσα αναχώρηση. Εάν ο απόπλους καθυστερήσει εξαιτίας βλάβης, ζημιάς του πλοίου ή, εν γένει, με υπαιτιότητα της εταιρείας, μπορείς να υπαναχωρήσεις και να σου καταβληθεί ως αποζημίωση το αντίτιμο του εισιτηρίου επιβάτη και οχήματος, εκτός εάν η καθυστέρηση είναι μικρότερη των 90 λεπτών. Αν δεν επιλέξεις την υπαναχώρηση, η ακτοπλοϊκή εταιρεία οφείλει να σου παρέχει α) ελαφρά γεύματα ή αναψυκτικά, διαμονή επί του πλοίου και προώθηση στον προορισμό σου με δαπάνη και μέριμνά της, β) για καθυστέρηση άνω των 4 ωρών, τροφή, και εφόσον είναι αναγκαίο, διανυκτέρευση στο πλοίο ή σε ξενοδοχείο (έως 3 διανυκτερεύσεις, με κόστος έως 80 ευρώ / διανυκτέρευση) και μεταφορά από και προς τον λιμένα αναχώρησης, γ) αποζημίωση ανάλογα με τη διάρκεια του ταξιδιού και της καθυστέρησης ή δ) άλλη αντισταθμιστική παροχή κατόπιν συμφωνίας. Αποζημίωση δεν δίνεται για καθυστέρηση, διακοπή, ακύρωση ή τροποποίηση του δρομολογίου σου, εφόσον οφείλονται σε λόγους δημόσιας τάξης και ασφάλειας (ιδίως λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών), συμμόρφωσης στη νομοθεσία ή σε εντολές της αρμόδιας Αρχής. Με την έκδοση του εισιτηρίου σου δικαιούσαι να μεταφέρεις δωρεάν χειραποσκευές βάρους έως 50 κιλών και, εάν είσαι άτομο μειωμένης κινητικότητας, κάθε εξοπλισμό που χρειάζεσαι για τη μετακίνησή σου. Επιπλέον αποσκευές χρεώνονται επιπροσθέτως. Να παραδίδεις τις αποσκευές σου για φύλαξη, λαμβάνοντας σχετική απόδειξη για να διεκδικήσεις αποζημίωση, σε περίπτωση φθοράς, κλοπής ή απώλειάς τους. Έχεις δικαίωμα τροποποίησης του εισιτηρίου σου, μόνο εάν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις και μέχρι 48 ώρες πριν από τον προγραμματισμένο απόπλου. Δικαιούσαι να ακυρώσεις το εισιτήριό σου, αν δεν έχει ήδη τροποποιηθεί, και να σου επιστραφεί ολόκληρος ο ναύλος (περιλαμβανομένων των κρατήσεων υπέρ τρίτων και ΦΠΑ), εφόσον η ακύρωση γίνει έως και 14 ημέρες πριν από τον απόπλου ή αν οφείλεται, αποδεδειγμένα, σε ανωτέρα βία. Διαφορετικά, επιστρέφεται τουλάχιστον 50% του ναύλου, οι κρατήσεις υπέρ τρίτων & ο ΦΠΑ, εφόσον η ακύρωση γίνει από 7 μέρες έως 12 ώρες πριν από την αναχώρηση. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού  Έχεις δικαίωμα να καθίσεις στη θέση ή τον τύπο της καμπίνας που αναγράφεται στο εισιτήριό σου. Διαφορετικά, μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε: – Υπαναχώρηση από τη σύμβαση, λαμβάνοντας την αξία του ναύλου, και αποζημίωση με ποσό προσαυξημένο κατά 100% επί της τιμής του ναύλου εισιτηρίου επιβάτη που κατέβαλες. – Ταξίδι σε κατώτερη θέση και αποζημίωση με ποσό ίσο με τη διαφορά της τιμής των δύο ναύλων, προσαυξημένο κατά 100%. – Ταξίδι σε ανώτερη θέση, ύστερα από συμφωνία με την εταιρεία, καταβάλλοντας τη διαφορά τιμής του ναύλου με έκπτωση 50%. Στην περίπτωση που ταξιδέψεις σε ανώτερη θέση με πρωτοβουλία της εταιρείας, δεν υποχρεούσαι σε καταβολή της διαφοράς.  Τα δικαιώματά σου είναι διαφορετικά ανάλογα με το είδος της τροποποίησης του δρομολογίου σου, τον χρόνο που διήρκεσε, την τυχόν απώλεια κάποιας ανταπόκρισης για τη συνέχιση του ταξιδιού σου και την αιτία που την προκάλεσε. Μπορεί να περιλαμβάνουν αποζημίωση, διαμονή στο πλοίο, προώθηση στον προορισμό σου με το ίδιο ή άλλο πλοίο. Η επιλογή ανήκει σε εσένα και θα πρέπει να ασκήσεις το σχετικό δικαίωμά σου με ενυπόγραφη συμπλήρωση του σχετικού εντύπου που θα σου χορηγηθεί από την εταιρεία κατά την ενημέρωσή σου.  Υποχρεούσαι να ακολουθείς τους κανονισμούς του πλοίου και τις οδηγίες των μελών του πληρώματος, προκειμένου να διασφαλίζεται η ασφάλεια και η ευταξία του ταξιδιού.  Για οποιοδήποτε παράπονο κατά τη διάρκεια του πλου, μπορείς να απευθυνθείς στον αρμόδιο αξιωματικό του πλοίου.  Μετά το ταξίδι  Μέσα σε διάστημα δύο μηνών από το τέλος του ταξιδιού, μπορείς να διαμαρτυρηθείς κατά της ακτοπλοϊκής εταιρείας, του εκδότη του εισιτηρίου, του κατά λιμένα οριζόμενου ναυτικού πράκτορα ή του φορέα εκμετάλλευσης του λιμενικού τερματικού σταθμού, κάνοντας χρήση του ειδικού εντύπου παραπόνων που θα βρεις εντός του πλοίου, στα γραφεία έκδοσης εισιτηρίων, στις λιμενικές Αρχές και τις λιμενικές εγκαταστάσεις. Εφόσον δεν ικανοποιηθείς, μπορείς να απευθυνθείς στις λιμενικές αρχές επιβίβασης ή αποβίβασης ή στη Δ/νση Θαλασσίων Συγκοινωνιών του Υ.ΝΑ.Ν.Π. Σε κάθε περίπτωση μπορείς να υποβάλεις αναφορά εντός 1 έτους από το περιστατικό στον Συνήγορο του Καταναλωτή ή χωρίς προθεσμία, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Καταναλωτή Ελλάδας. Εφόσον δικαιούσαι επιστροφή ναύλου ή αποζημίωση (π.χ. λόγω ανυπαίτιας τροποποίησης του δρομολογίου σου), οφείλεις να παραδώσεις αυτούσιο το σώμα του εισιτηρίου σου ή το απόκομμά του στην ακτοπλοϊκή εταιρεία ή στον εκδότη ή στον, κατά λιμένα, οριζόμενο από την εταιρεία ναυτικό πράκτορα έως και 7 ημέρες μετά την προγραμματισμένη αναχώρηση του πλοίου. Τυχόν αποδείξεις για έξοδα που έκανες, εφόσον το δρομολόγιό σου δεν πραγματοποιηθεί όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί, πρέπει να φυλάσσονται για την περίπτωση που διεκδικείς αποζημίωση. Σε περίπτωση προβλήματος, μπορείς να απευθυνθείς στην Ανεξάρτητη Αρχή «Συνήγορος του Καταναλωτή»  Λεωφ. Αλεξάνδρας 144, 114 71 Αθήνα Tηλ: 2106460612 Fαχ: 2106460414 grammateia@synigoroskatanaloti.grhttp://www.synigoroskatanaloti.gr πηγή

Τουρκική εισβολή στην ψυχή της Κύπρου Posted: 21 Jul 2017 03:30 AM PDT 20 Ιουλίου 1974 - 05:20 ώρα πρωινή: Τα Τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην ακτή Πέντε μίλι στα παράλια της Κερύνειας.  Γράφει ο Γιώργος Καυκαλιάς Τίποτα μετά από αυτή την ημέρα δεν είναι πια το ίδιο στην Κύπρο. Από τότε, τέτοια μέρα, οι σειρήνες αντηχούν σαν μαχαίρι στην ψυχή χιλιάδων Κυπρίων, οι οποίοι μέχρι και σήμερα βιώνουν τις συνέπειες της εισβολής. Περίπου σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Νουρετίν Ερσίν, υλοποιώντας το σχέδιο με το κωδικό όνομα «Αττίλας», εισβάλλουν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο καταγάλανος καλοκαιρινός ουρανός της Κύπρου, έγινε μαύρος, μουντός, θλιμμένος, από τις βόμβες που εξαπέλυαν τα τουρκικά αεροπλάνα. Εν ψυχρώ δολοφονίες από την Κερύνεια, τα γύρω χωριά μέχρι και τη Λευκωσία, άμαχοι και γυναικόπαιδα να πέφτουν νεκρά χωρίς οίκτο από το χέρι των Τούρκων εισβολέων. Ακολούθως, χάος και πανικός, άνθρωποι αφήνουν τα σπίτια τους με μια βαλίτσα αναμνήσεις στο χέρι, σε μια διαδρομή προς το άγνωστο, παιδιά κλαίνε, χάνουν τους γονείς τους, τα αδέρφια τους, άνθρωποι αγνοούμενοι μέχρι και σήμερα ακόμα. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης τότε έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της τότε βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων στο νησί. Σε μια πατρίδα ήδη λαβωμένη από το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, το οποίο άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στον Αττίλα, οι αντιστάσεις ήταν μηδαμινές. «Αναρωτιέμαι σήμερα, αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη, τι θα κάναμε;», δήλωσε εκ των υστέρων ο στρατηγός Ντεμιρέλ για την απόβαση στην Κερύνεια.  Παρά τη σχεδόν ανύπαρκτη αντίσταση, οι Τούρκοι καθυστέρησαν για ώρες να δημιουργήσουν προγεφύρωμα και να προχωρήσουν στην κατάληψη της Κερύνειας, η οποία βρισκόταν 8 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή Πέντε Μίλι που έγινε η απόβαση. Η εισβολή του Αττίλα στις 20 του Ιούλη απετέλεσε το πρώτο μέρος της κυπριακής τραγωδίας. Στις 14 Αυγούστου του 1974, η τραγωδία ολοκληρώθηκε με την κατοχή της Αμμοχώστου και της χερσονήσου της Καρπασίας. 43 χρόνια μετά, ακόμη ψάχνουμε δικαίωση 20 Ιουλίου 2017- 05:20 ώρα πρωινή: 43 χρόνια μετά την εισβολή και την κατοχή του 36% της ολικής έκτασης της Κύπρου, το νησί ακόμη αναζητεί τη λύση που θα φέρει την επανένωση στο νησί. Σωρεία ψηφισμάτων έχουν εκδοθεί από τον ΟΗΕ, συνομιλίες και συναντήσεις διαδέχονται η μια την άλλη 43 χρόνια τώρα, κι όμως στάθηκε μέχρι στιγμής αδύνατο να βρεθεί η φόρμουλα για επανένωση αυτού του πολύπαθου νησιού. Ευχή και ελπίδα όλων να βρεθεί επιτέλους μια λύση που να απαλλάσσει την Κύπρο από τα κατοχικά στρατεύματα, που να σέβεται και να κατοχυρώνει τα δικαιώματα όλων των Κυπρίων και που να επιτρέπει στους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους σε μια Κύπρο ενωμένη, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σημερινή πηγή

Από τον Μεσαίωνα στην Παγκοσμιοποίηση (μέρος 2ο) Posted: 21 Jul 2017 05:02 AM PDT συνέχεια από το 1ο μέρος Οι περιπλανώμενοι πληθυσμοί  Το πρώτο, αναπόφευκτο, αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων ήταν η έκρηξη των “επαιτικών πληθυσμών”: ξεριζωμένοι άστεγοι, περιπλανώμενοι επαίτες, άνεργοι αγροτοεργάτες, πρώην πολεμιστές κ.ά. Το πρόβλημα των περιπλανώμενων πληθυσμών ήταν μια κοινωνική επίπτωση του φαινομένου της φτώχειας και της αλητείας που συνδέθηκε περισσότερο με ομάδες παρά με άτομα. Μέρος του προβλήματος της αλητείας ήταν η εμφάνιση των Τσιγγάνων, μετά τις αρχές του 15ου αιώνα, σε όλη την Ευρώπη. Ζουν περιπλανώμενοι, κατασκηνώνοντας έξω από τις πόλεις και επιβιώνουν από την άσκηση της μαγείας, τις κλοπές και τις απάτες εις βάρος των οργανωμένων κοινοτήτων. Μια δεύτερη μεγάλη συνέπεια της αύξησης της αγροτικής φτώχειας ήταν η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής των αγροτικών κοινοτήτων, η μεγαλύτερη κοινωνικο-οικονομική πόλωση μεταξύ ευπόρων και φτωχών και η παράλληλη ανάπτυξη μιας αγροτικής “αριστοκρατίας” και ενός αγροτικού προλεταριάτου. Μέσα απ' αυτές τις συγκυρίες (φτώχεια, υπερφορολόγηση) ξεσπάνε σε όλη την Ευρώπη ταραχές και εξεγέρσεις με ποικίλες αφορμές: στη Νορμανδία εναντίον της φορολογίας του αλατιού, στις Κάτω Χώρες με το πρόσχημα μιας θεολογικής διαμάχης, στη Γαλλία εναντίον των βασιλικών οργάνων με αφορμή το επισιτιστικό πρόβλημα κ.ο.κ. Στην κοινωνία της πρώιμης νεότερης Ευρώπης εμφανίζονται και δύο άλλες καταστάσεις ως απόρροια της κινητικότητας των χιλιάδων φτωχοποιημένων πληθυσμών: α) ένα σημαντικό μεταναστευτικό ρεύμα στο εσωτερικό της ηπείρου και στις νέες κτήσεις, β) ένας υπόγειος περιθωριοποιημένος κόσμος επαιτών με δικούς τους κώδικες, διάλεκτο και οργάνωση. Μια ακόμα επίπτωση του φαινομένου της φτώχειας ήταν η προσφορά φθηνής εργατικής δύναμης από εξαθλιωμένους χωρικούς, η οποία λειτούργησε ανασχετικά για την βελτίωση των μεθόδων της αγροτικής παραγωγής. Η έντονη κινητικότητα του πληθυσμού αποτελούσε μια καθημερινή πραγματικότητα λόγω της αναζήτησης εργασιακής απασχόλησης και της οικονομικής ένδειας. «Οι μετανάστες και οι πλάνητες ήταν εξαιρετικά κινητικοί, διασχίζοντας ολόκληρα έθνη και θάλασσες», όπως λέει ο Henry Kamen στην εξαιρετική Πρώϊμη Νεότερη Ευρωπαϊκή Ιστορία του (Εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2002). Σας θυμίζει κάτι αυτό;… Μόνο που τότε η κατεύθυνση της μετανάστευσης στην Δυτική Ευρώπη ήταν από βορρά προς νότο. Η ανεργία και η οργανωμένη μετακίνηση των φτωχών πυροδοτούσε τους πολιτικούς φόβους πως το φαινόμενο εξέτρεφε την παρεμβατικότητα, η οποία θα έπρεπε να σωφρονιστεί. Οι επαίτες άρχισαν να θεωρούνται σαν μια «καταραμένη φάρα» που προέτρεπε τον λαό σε φασαρίες και αναταραχή. Η πεποίθηση ότι, οι φτωχοί και οι αδαείς εύκολα «πιστεύουν στα παραμύθια» και εξωθούνται στην εξέγερση, ήταν ευρέως διαδεδομένη στην ελισαβετιανή Αγγλία, όπως φαίνεται και στα έργα του Σαίξπηρ. Καθόλου τυχαίο ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και σήμερα από τις ελίτ απέναντι σε όσους «λαϊκιστές» αντιδρούν. Οι νέες θεωρήσεις της φτώχειας  Οι νέες ποιότητες και ποσότητες του φαινομένου της φτώχειας, συν το γεγονός ότι η κοινωνία απομακρυνόταν από τις θρησκευτικές και ηθικές αξίες της μεσαιωνικής φιλανθρωπίας, προκάλεσαν την εμφάνιση νέων ιδεολογικών και πρακτικών τρόπων αντιμετώπισής του. Στην προβιομηχανική Ευρώπη, η φτώχεια δεν αντιμετωπιζόταν μόνο σαν έλλειμμα υλικών αγαθών, αλλά και ως κίνητρο για την αγαθοεργία της χριστιανικής κοινότητας, της οποίας οι φτωχοί θεωρούντο αναπόσπαστο μέρος. Στην μεσαιωνική περίοδο ο αδύναμος, ο φτωχός, ο ασθενής ταυτιζόταν με την εικόνα του «πάσχοντος Χριστού», προς τον οποίο η εκκλησιαστική προτροπή ήταν να δείχνεται αλληλεγγύη και βοήθεια. Αντίστοιχα, ο τοκογλύφος ήταν το «δημιούργημα του διαβόλου» και το μόνο που του άξιζε ήταν η κόλαση. Ο Μέγας Βασίλειος είναι σαφής: «Τοῦ πεινῶντός ἐστιν ὁ ἄρτος͵ ὃν σὺ κατέχεις· τοῦ γυμνητεύοντος τὸ ἱμάτιον͵ ὃ σὺ φυλάσσεις ἐν αποθήκαις∙ τοῦ ἀνυποδέτου τὸ ὑπόδημα …». Απέναντι στον φτωχό τοποθετείται πάντα ο πλούσιος, που οφείλει ο,τιδήποτε πλεονάζει προς την μεριά του να το δίνει στον φτωχό, ο οποίος δικαιωματικά το δικαιούται. Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, οι φτωχοί αποτελούν μέρος ενός κοινωνικού και ηθικού διπόλου στην βάση της Θείας οικονομίας. Η μεσαιωνική εκκλησία ήταν ο ισχυρότερος ιδιοκτήτης εκείνου του καιρού και έγινε, φυσικά, ο φορέας της κοινωνικής πρόνοιας. Στην μεσαιωνική κοινωνία, άλλωστε, η παραγωγή ήταν προσανατολισμένη κυρίως στην αυτοκατανάλωση, ικανοποιώντας πάνω απ’ όλα τις ανάγκες του παραγωγού και της οικογένειάς του. Στην πρώϊμη νεωτερικότητα αρχίζει να σπάει η μεσαιωνική κοινωνική σύμβαση, σύμφωνα με την οποία ο πλούσιος οφείλει να τιμά τον Θεό, αγαπώντας τον πλησίον του. Η φτώχεια ταυτίστηκε με την οκνηρία και οι φτωχοί θεωρήθηκαν κοινωνικά μιάσματα και επικίνδυνοι. Η «θεοποίηση» της εργασίας προσέλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις στις προτεσταντικές, αλλά και σε καθολικές χώρες, ως συνδυασμένο προϊόν της ηθικολογίας του ανερχόμενου αστισμού και της ιδεολογίας του μερκαντιλισμού. Τον 16ο αιώνα, τόσο στην προτεσταντική όσο και στην καθολική Ευρώπη της Αντιμεταρρύθμισης εντείνονται οι προσπάθειες κοινωνικής αναμόρφωσης και ηθικής πειθάρχησης: απαγόρευση επαιτείας, εξαναγκασμός σε εργασία των ικανών απόρων, συστηματικές εκτοπίσεις, επιβολή φόρων «υπέρ φτωχών» κ.λπ. Ο περιορισμός των φτωχών και των απόκληρων έγινε, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Michel Foucault, μία από τις βασικές αρχές μιας συνολικής κοινωνικής πολιτικής βασισμένης σε πειθαρχικά μέτρα.  Η αρχή του «μεγάλου εγκλεισμού»  Στην περίοδο αυτή αρχίζει να υιοθετείται μια ακραία διαφορετική θεώρηση απέναντι στην χριστιανική και ουμανιστική λογική, που ήθελε τους φτωχούς να δικαιούνται την κοινωνική αλληλεγγύη. Η προσέγγιση ότι τα αίτια της φτώχειας είναι κοινωνικά δίνει την θέση της στην άποψη ότι ευθύνεται η ίδια η ανεπάρκεια των φτωχών, οι οποίοι χρήζουν γι’ αυτό αναμόρφωσης για να μη γίνουν φορείς αταξίας και παρεκτροπής. Εμφανίζεται έτσι μια πρωτοκαπιταλιστική αντίληψη των «winners» και «losers» του σύγχρονου αμερικανικού ονείρου και της παγκοσμιοποίησης του «ανάποδου κόσμου» του 21ου αιώνα, που βλέπει την φτώχεια… ως έλλειψη κοινωνικότητας. Φληναφήματα που κι αυτά, με την σειρά τους, έχουν απογυμνωθεί. Η προτεσταντική μεταρρύθμιση κερδίζει έδαφος και, μαζί της, η αυξανόμενη τάση ποινικοποίησης της φτώχειας και αντιμετώπισής της με τον εγκλεισμό των απόρων. Για τους ανίκανους να εργαστούν ιδρύθηκαν νοσοκομεία, ενώ για τους ικανούς για εργασία τα αντίστοιχα ιδρύματα ήταν περισσότερο κέντρα καταναγκαστικής εργασίας και πηγή φθηνού εργατικού δυναμικού. Οι νέες αυτές κρατικές πολιτικές υλοποιήθηκαν με πολλούς τρόπους από τις αρχές των διαφόρων δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Το 1560, η Συνέλευση των Τάξεων της Ορλεάνης κάλεσε “όλους αυτούς τους απατεώνες, που είναι γνωστοί ως Βοημοί ή Αιγύπτιοι, να εγκαταλείψουν το βασίλειο αλλιώς θα σταλούν στις γαλέρες”. Στην Ισπανία η αυστηρή νομοθεσία περιελάμβανε και ένα διάταγμα του 1633, που διέτασσε να μην ντύνονται πλέον όπως πριν και να ξεχάσουν τη γλώσσα τους σε συνδυασμό με την απαγόρευση της δημόσιας συνάθροισής τους.  Στην Αυγούστα, τη Νυρεμβέργη, το Στρασβούργο κ.ά. απαγορεύτηκε η επαιτεία μετά το 1522, στο Παρίσι οι αρχές υποχρέωσαν περιπλανώμενους επαίτες, ικανούς για εργασία, να επισκευάσουν τα τείχη της πόλης ή να πάνε σε γαλέρες. Στις προτεσταντικές χώρες, κάποιες πλούσιες γυναίκες, όπως η Lady Margaret Hungerford, ίδρυσαν σχολεία και πτωχοκομεία. Η Lady Hungerford είδε το έργο της ως θρησκευτικό καθήκον, αλλά ήταν επίσης ένα μέσον κοινωνικού ελέγχου. Στην Ολλανδία, χήρες και παντρεμένες συχνά υπηρετούσαν ως διευθύντριες, επιβλέποντας τα πτωχοκομεία καθημερινά, επιτηρώντας τις λειτουργίες τους και συνεισφέροντας στην επιτυχία της ολλανδικής φιλανθρωπίας. Τόσο στην Αγγλία όσο και στην Γαλλία, το κράτος προσπάθησε να καταπιαστεί με το πρόβλημα της φτώχειας, αλλά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ο αγγλικός Νόμος για τους Φτωχούς, του 1601, εισήγαγε τον υποχρεωτικό θεσμό της κοινωνικής πρόνοιας που, από τους φόρους, προσέφερε ανακούφιση σε όσους είχαν ανάγκη. Με κάποιες τροποποιήσεις, ο νόμος αυτός διατηρείτο μέχρι το 1834. Ο Λουδοβίκος 14ος δημιούργησε καταλύμματα για ζητιάνους, εκ των οποίων τα πιο γνωστά ήταν το La Charité στην Λυών (1614) και το La Salpêtrière (1656) στο Παρίσι. Οι φτωχοί ουσιαστικά ήταν έγκλειστοι σε εκείνα τα ιδρύματα. Η προσφυγή στα σωφρονιστικά ιδρύματα έχει θεωρηθεί ως το πρώτο στάδιο του «μεγάλου εγκλεισμού» με την ιδρυματοποίηση της κοινωνικής πρόνοιας από το νεώτερο κράτος. Έως τα μέσα, όμως, του 18ου αιώνα υπάρχουν πολύ λίγα σωφρονιστικά ιδρύματα στα αστικά κέντρα και η μεγάλη πλειοψηφία των απόρων συνέχιζε να ζει εκτός της ακτίνας δράσης τους.  Το ξεχαρβαλωμένο ρολόϊ Στις προνεωτερικές κοινωνίες, οι Ευρωπαίοι δεν καταπιέζονταν από μια σαφή διάκριση μεταξύ εργασιακού και ελεύθερου χρόνου. Ο ελεύθερος χρόνος κυριαρχούσε στην ζωή όλων των κοινωνικών τάξεων όπως οι δεκάδες θρησκευτικές γιορτές και τα καρναβάλια. Η μεσαιωνική διαίρεση του χρόνου δεν ήταν ποτέ ακριβής και ακολουθούσε τις καμπάνες της εκκλησίας περισσότερο, παρά τις εργασιακές υποχρεώσεις. Η προτεσταντική ηθική, που επιβραβεύει τη συσσώρευση πλούτου, αλλά και τα ρολόγια μετά τον 17ο αιώνα, άλλαξαν τον χαλαρό ρυθμό των προηγούμενων εποχών. Η οργάνωση του χρόνου, στα πλαίσια της εντατικοποίησης της παραγωγικής διαδικασίας, έγινε εκ των ουκ άνευ μέσα στο μαθηματικό σύμπαν των λογίων του Διαφωτισμού. Μετά τη νεώτερη εποχή, η θρησκευτική ερμηνεία του κόσμου έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα αψεγάδιαστο ορθολογικό σχέδιο όπου τα πάντα συνέβαιναν μέσα σ' ένα λογικό, ωρολογιακό μηχανισμό με αλάνθαστο τρόπο... Ο κόσμος δεν είχε πλέον χώρο για ήρωες και δράκους, μύθους και αποχρώσεις του λυκόφωτος. Επί ενάμιση αιώνα μετά την πτώση της Βαστίλλης, τα διάφορα “εκσυγχρονιστικά”, επαναστατικά κινήματα έδιναν και έπαιρναν, όλα κλαδιά του ίδιου κορμού που φύτρωσε με τον Διαφωτισμό: Γιακωβινισμός, Αναρχισμός, Σοσιαλισμός, Πρώτη και Δεύτερη Διεθνής, Μπολσεβικισμός, Τρίτη Διεθνής, Κοινωνία των Εθνών, Λαϊκά Μέτωπα, Κομιντέρν, Τέταρτη Διεθνής, και πάει λέγοντας. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, μερικά λεπτά για τον ιστορικό χρόνο, τα περισσότερα ξεράθηκαν και οι «δράκοι» είναι πάλι εδώ, αν και έγιναν μεγάλες και ορατές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής των λαϊκών μαζών, που τώρα απειλούνται να θυσιαστούν στον βωμό της απληστίας της υπερεθνικής ελίτ. Από την πρώϊμη νεώτερη εποχή, τον Διαφωτισμό, την βιομηχανική επανάσταση, επανειλημμένα είδαμε την άνοιξη της ελπίδας και της προόδου να καταλήγει στον χειμώνα της απελπισίας. Έτσι και οι έννοιες του συρμού, όπως «παγκόσμιο χωριό», «πολυπολιτισμικότητα», «κοινωνίες των πληροφοριών», «ελαστική εργασία», «οικονομία των υπηρεσιών», δεν αποκτούν κανένα νομοτελειακό νόημα επειδή ετσιθελικά προσπαθεί να τις επιβάλλει μια πληθώρα διαμορφωτών της διεθνούς πολιτικής και της κοινής γνώμης. Το αναπόφευκτο ή όχι των νέων θεσμών, δομών, σχέσεων και καταστάσεων θα κριθεί στον πραγματικό ιστορικό χρόνο, μέσα από σκληρές κοινωνικές συγκρούσεις και πολέμους, και όχι στην virtual reality. Οι σύγχρονοι “άθλιοι” της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης, το εξαθλιωμένο προλεταριάτο και το νέο πρεκαριάτο – τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα, εισβάλλουν ξανά στο ιστορικό προτσές για να εκδικηθούν τις αλαζόνες ελίτ. Όσο οι τελευταίες επιμένουν να διαχειρίζονται οι ίδιες τις συνέπειες των καταστροφών που έσπειραν, επενδύοντας στον μηδενισμό, την αποπολιτικοποίηση και την καταβαράθρωση της κοινωνίας, το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι επισφαλές έως ζοφερό... Άλλωστε, η ιστορία απέδειξε ότι η «πρόοδος» και η «ανάπτυξη» είναι ρηχοί μύθοι, που γρήγορα γελοιοποιούνται και αφοπλίζονται. Είναι “κλισέ” χωρίς ρίζες και δεν έχουν την απαιτούμενη καύσιμη ύλη για το Όνειρο, που να επαρκεί στα κακοτράχαλα χρόνια που έρχονται. Έχουμε μπροστά μας τα πάντα, έχουμε μπροστά μας το τίποτε, για να θυμηθούμε τον Κ. Ντίκενς. Για να υπερβούμε τον φαύλο κύκλο των καπιταλιστικών, κοινωνικο-οικονομικών κρίσεων, αλλά και την νεωτερική και μετανεωτερική κρίση νοήματος, χρειαζόμαστε μια νέα υπερβατική αντίληψη, ένα νέο πνευματικό αφήγημα για να αποκαταστήσουμε την έννοια του ιερού της ανθρώπινης φύσης και να αναζωογονήσουμε την έννοια μιας ελεύθερης, ανθρωπιστικής, δίκαιης και αλληλέγγυας, ευημερούσας κοινωνίας!  * Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.253, Ιούνιος 2017 Πηγή "Πύλη των Φίλων" το είδαμε ΕΔΩ

Από τον Μεσαίωνα στην Παγκοσμιοποίηση (μέρος 1ο) Posted: 21 Jul 2017 05:02 AM PDT Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη   Ο πιο “διαβρωτικός δημόσιος εφιάλτης”, όπως είχε χαρακτηρίσει ο Άγγλος δημιουργός Χάρολντ Πίντερ την σημερινή εποχή της “παγκοσμιοποίησης”, είναι η αποθέωση της άγνοιας, της αλαζονείας, της βλακείας και της πολεμικής έξαρσης. Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα έλεγε το 2003, αν και δεν είχε προλάβει να δει την εκτεταμένη φτωχοποίηση και παρακμή της Δύσης μετά την κρίση του 2007: “Δεν μπορείς να γλυτώσεις / βγήκαν τα μεγάλα πέη / θα βιάσουν ό,τι βλέπει το μάτι / Πρόσεχε την πλάτη σου”... Προφανώς κανείς δεν τον άκουσε, όχι γιατί δεν ήθελε αλλά γιατί ήταν πάντα αποκλεισμένος από τα μέσα ενημέρωσης-παραπληροφόρησης για να μην φθάσει η φωνή του στο μεγάλο κοινό. Η γνώμη του ήταν επικίνδυνη για τις κερδοσκοπικές ελίτ, όπως και κάθε ανεξάρτητου πνευματικού ανθρώπου που καταγγέλλει την σημερινή συμπεριφορά των Επικυρίαρχων. Αυτός είναι ο λόγος που στην 7ετία των Μνημονίων στην πλειοψηφία των θεατρικών μας δρώμενων απουσιάζουν τα έργα του Πίντερ, αλλά βομβαρδιζόμαστε από κάθε μετα-μοντέρνο σκουπίδι για να δεχθούμε χωρίς αντίσταση την ασυδοσία των αγορών. Η τρέλλα του χρήματος, η θεσμοποίηση της υπερβολικής ανταγωνιστικότητας, η μεγιστοποίηση του κέρδους, η διεθνής ασυλία του πολυεθνικού κεφαλαίου, ο πολλαπλασιασμός όσων ζουν στα όρια -και κάτω απ' αυτά- της φτώχειας, η έκρηξη των ανισοτήτων αντιπροσωπεύουν όλο και περισσότερο το σύμπαν του σύγχρονου ανθρώπου. Η λογική της παγκοσμιοποιημένης μαφίας είναι το τέλος της σχετικής τιμιότητας του καπιταλισμού, αφού καταστρέφει ακριβώς αυτά πάνω στα οποία βασίστηκε η καπιταλιστική αγορά και η συσσώρευση του πλούτου: οι κανόνες και οι νόμοι. Στα ερείπια του έθνους-κράτους γεννιέται μια ζώνη αδιαφάνειας, ημι-νομιμότητας... ευλυγισίας. Αλλά ο καπιταλισμός, όπως έχει επισημανθεί από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο και τους Πατέρες του αμερικανικού έθνους, τον ίδιο τον Άνταμ Σμιθ, αλλά και τον Μαρξ και τον Βέμπερ, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ηθική. Με λίγα λόγια, η σημερινή συμπεριφορά των επικυρίαρχων ελίτ μπορεί να θεωρηθεί, κατά έναν τρόπο, ανάλογη προς τις κραυγές “Μετά από εμάς, ο κατακλυσμός!” και “Ο σώζων εαυτόν, σωθείτω”, που έβγαιναν από την γαλλική αριστοκρατία πριν από το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.  Η νέα κοινωνική αταξία  Ζούμε σε μια ταραγμένη μεταβατική εποχή όπου καταρρέουν καθημερινά όλοι οι θεσμοί συλλογικής πίστης του νεώτερου κόσμου. Ένα άγνωστο μέλλον πλέον μας επιφυλάσσεται, όπως αυτό που περιγραφόταν στην διακήρυξη του Ινδιάνου αρχηγού Σηάτλ (Seattle) προς τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1894: “Ένα άγνωστο μέλλον πλέον επιφυλάσσεται για μας επειδή δεν καταλαβαίνουμε γιατί όλοι οι βίσωνες σφαγιάζονται, τα άγρια άλογα υποτάσσονται, τα μυστικά μέρη του δάσους γίνονται πολυάνθρωπες χαβούζες και η θέα των ωραίων λόφων βεβηλώνεται από τα σύρματα του τηλέγραφου. Πού βρίσκονται οι μεγάλες σκιερές λόχμες; Εξαφανισμένες. Πού είναι ο αετός; Εξαφανισμένος. Για μας αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή της επιβίωσης”. Η αγωνία του σοφού αυτού ανθρώπου, πάνω από έναν αιώνα πριν, δεν διαφέρει και πολύ από την αγωνία των σημερινών “ιθαγενών” πολιτών μπροστά στο οικονομικό, πολιτιστικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό αναποδογύρισμα του κόσμου γύρω μας. Πρόκειται για μια υπαρξιακή αγωνία στα πλαίσια ενός “Ανάποδου Κόσμου”, όπως ευφυώς έχει ορίσει την εποχή μας ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο, ένας από τους πιο μαχητικούς κατηγόρους της παράνοιας και του ψεύδους της Οργουελλικής παγκοσμιοποίησης. Να, μερικές “ανάποδες αλήθειες”, που οι χρυσοπληρωμένοι κονδυλοφόροι της καθεστωτικής πολιτικής προπαγάνδας χρησιμοποιούν κατά κόρον -αλλά περνάνε και “εξ απαλών ονύχων” στα μυαλά των ανθρώπων από την μεταμοντέρνα εκπαίδευση: - Ο μαφιόζικος καπιταλισμός λέγεται κομψά “οικονομία της αγοράς” - Ο ιμπεριαλισμός και η διεθνής ασυλία του κεφαλαίου λέγεται “παγκοσμιοποίηση” - Η υποταγή και η λεηλασία λέγεται “ρεάλ πολιτίκ” και “μνημόνια” - Η ανεργία λέγεται “ευελιξία της αγοράς εργασίας” - Η πολιτιστική ισοπέδωση και οι κομμένες πολιτισμικές φλέβες που αιμορραγούν γύρω μας είναι λέει ... “πολυπολιτισμικότητα! Η καταστροφή δηλαδή κάθε λαϊκής παράδοσης και η αντικατάστασή της από την μαζική υποκουλτούρα. - Όσοι ψάχνουν για εργασία και φυτοζωούν είναι οι “απασχολήσιμοι”. Ιδιωτικοποίηση ακόμα και της φύσης, διατροφική μετάλλαξη, καταστροφή της πρωτογενούς αγροτικής δομής. Και το πιο ωραίο απ' όλα είναι ο νέος ορισμός για την φτώχεια: έλλειψη κοινωνικότητας... Είναι μικρή η απόσταση πλέον από την ώρα που μέσα στα πλαίσια της τεράστιας χειραγώγησης των λαών, η οποία λαμβάνει χώρα στο όνομα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, τα εκατομμύρια των φτωχών των λαϊκών τάξεων και όσοι ζουν οριακά στην επισφάλεια θα χαρακτηρίζονται και ως ταραχοποιά στοιχεία. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα αντιμετωπίζεται ποινικά το περιθώριο και η φτώχεια στο νεώτερο δυτικό κόσμο.  Παγκοσμιοποίηση: Ο συνήθης ύποπτος  Ενώ όλοι οι μηχανισμοί ενημέρωσης του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου επιχειρούν ν μας πείσουν για το αναπόφευκτο της “νέας εποχής” που έρχεται, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η παγκόσμια οικονομική ολοκλήρωση είναι μια παλιά διαδικασία. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι διεθνείς οικονομικοί δεσμοί ήταν στενότεροι κατά τον 19ο αιώνα απ' ό,τι εν πολλοίς στον 20ο αιώνα. Το οικονομικό σύστημα αυτής της “πρώτης παγκοσμιοποίησης” της περιόδου μετά το 1870 παρουσίαζε μεγαλύτερη συνοχή. Παρ' όλα αυτά, κατέρρευσε μετά το 1914 με την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικοί άλλοι, όπως ο Kevin O' Rounke και ο Jeffrey Williamson, πηγαίνουν ακόμα πιο πίσω στο βιβλίο τους “Μετά τον Κολόμβο”. Αναφέρονται στην μεγάλη ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου που ακολούθησε τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και του Βάσκο ντε Γκάμα, στα τέλη του 15ου αιώνα. Στην πρώϊμη νεώτερη ευρωπαϊκή περίοδο που ακολούθησε υπήρξε μεν ανάπτυξη των πόλεων αλλά, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, το πρόβλημα της φτώχειας, της ανεργίας, της ανέχειας και των περιθωριακών πληθυσμών, πήρε τεράστιες διαστάσεις. Μέσα στην κοινή απόγνωση, οι φτωχοί των πόλεων, βιοτέχνες, κληρικοί της υπαίθρου και χρεωκοπημένοι ευγενείς, συμμαχούσαν συχνά με τους φτωχούς αγρότες, όπως στη μεγάλη εξέγερση των χωρικών το 1514. Η λαϊκή δυσαρέσκεια εκφραζόταν απέναντι στους ευγενείς, που θεωρούντο ως “ο αμείλικτος αντίπαλος του λαού” και με την λαϊκή ληστεία. Διάσημοι ήταν οι λήσταρχοι της Κεντρικής Γαλλίας, οι Καταλανοί ληστές των Πυρηναίων, ο Ρομπέν των Δασών στην Αγγλία, οι Ανδαλουσιανοί ληστές “οι Άγιοι της Καμπρίγια”, οι περιπλανώμενοι ληστές, συνήθως Κοζάκοι, της Ρωσσίας.  Σήμερα, όποιος έχει παρακολουθήσει χωρίς ενθουσιασμό την πορεία της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνει ότι αυτή γεννά τελικά μια δυναμική, η οποία, διαψεύδοντας τις αρχικές ελπίδες, οδηγεί σε νέες παγκόσμιες συγκρούσεις. Ακόμα και ένθερμοι οπαδοί της, όπως ο Τζωρτζ Σόρος, μολονότι αναγνωρίζουν την δύναμη της παγκοσμιοποίησης να παράγει πλούτο, συμφωνεί ότι έχει φτωχοποιήσει πολλούς ανθρώπους τόσο στον αναπτυσσόμενο, όσο και στον δυτικό κόσμο. Η “ετυμηγορία” τους είναι απλή: η παγκοσμιοποίηση έχει στρεβλώσει την διεθνή κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων και προς ζημίαν του κοινού καλού. Και οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές είναι επιρρεπείς στις κρίσεις. Με λίγα λόγια, η τωρινή παγκοσμιοποίηση είναι, αλλά δεν θα είναι για πολύ, μια μεταβατική κατάσταση. Χάνει το παιχνίδι γιατί είναι ένα απατηλό σύστημα. Αν ήθελε να είναι πραγματικό, θα έπρεπε να καταπολεμά την ανισομέρεια του πλούτου και την αδικία, αλλά προφανώς δεν το μπορεί. Ούτε και το θέλει γιατί η θερμοκοιτίδα της είναι η Μπίλντερμπεργκ, η Τριλάτεραλ και όλες αυτές οι παρασυναγωγές των λίγων υπερπλουσίων, που κατέχουν τόσο πλούτο όσο και τα υπόλοιπα 7 δισεκατομ. του πλανήτη. Το πρόβλημα της φτώχειας  Η πρώϊμη νεώτερη Ευρώπη στιγματίστηκε σοβαρά από το ζήτημα της φτώχειας, τόσο από την έκτασή του, όσο και για τις νέες ιδεολογίες και τους τρόπους αντιμετώπισής του από τις αρχές. Πάντα υπήρχαν φτωχοί, αλλά η μαζική επαιτεία και αλητεία και ο φόβος από την μη-κοινωνική ένταξη αυτών των μαζών που ζούσαν σε απόλυτη πενία, ιδιαίτερα τον 16ο αιώνα, ήταν ένα νέο φαινόμενο. Η αποστασιοποίηση από την μεσαιωνική χριστιανική φιλανθρωπία είχε σαν αποτέλεσμα την μεγαλύτερη οικονομική εκμετάλλευση και περιθωριοποίηση των φτωχών και την επικράτηση ενός συνδυασμού μέτρων ποινικοποίησης και πειθάρχησης για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Έτσι, με διάφορες δικαιολογίες, υιοθετήθηκε η πολιτική του χωροταξικού περιορισμού των φτωχών και των περιθωριακών. Τα πολλά πρόσωπα των φτωχών στην περίοδο που εξετάζουμε δεν περιελάμβαναν μόνο τις παραδοσιακές ομάδες (χήρες, ορφανά, ανάπηρους κ.ά.), αλλά και μεγάλους αριθμούς πτωχευμένων αριστοκρατών και αστών μισθωτών, όπως και χωρικών ή μεροκαματιάρηδων, που ζούσαν υπό εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες. Στο πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου, μια σειρά αιτιών όπως οι κακές σοδιές, η επανεμφάνιση επιδημιών και λιμών, η νομισματική στενότητα και οι πόλεμοι (Τριακονταετής, Δυναστικοί) πολλαπλασιάζουν τον αριθμό των φτωχών και των επαιτών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.   Οι σωματικές αδυναμίες εξ αιτίας της ανεπαρκούς θρέψης και της ανθυγιεινής διαβίωσης, οι τραυματισμοί από εργατικά ατυχήματα και οι αναπηρίες πολλών στρατιωτών υποχρέωσαν ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων να ζητιανεύουν για να επιβιώσουν. Οι χωρικοί της πρώϊμης νεότερης Ευρώπης βίωναν μια μεγάλη υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου λόγω αυξημένου κόστους ζωής, εντεινόμενου δανεισμού και διόγκωσης της φορολογίας. Η μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων που καταχωρήθηκαν ως πένητες ήταν οι ηλικιωμένοι. Οι χήρες και οι εγκαταλελειμμένες από τους συζύγους τους γυναίκες υπολογίζεται ότι αποτελούσαν το ένα τρίτο, ή και παραπάνω, των αποδεκτών των επιδομάτων για φτωχούς. Όμως, την καλύτερη στήριξη την έβρισκαν στους συγγενείς τους. Στην ανατολική και νότια Ευρώπη, οι ηλικιωμένοι συχνά ζούσαν σε νοικοκυριά με πολλές συγγενικές οικογένειες -παιδιά, γονείς, παππούδες-, ή πήγαιναν από το ένα παντρεμένο παιδί τους στο άλλο. Όμως, στην Ιταλία και την Ισπανία, όσοι δεν είχαν συγγενείς μπορούσαν να βρεθούν στον δρόμο, εγκαταλελειμμένοι. Τα αρχεία βοήθειας και περίθαλψης φτωχών της Σεβίλλης και της Βαρκελώνης δείχνουν ότι η φτώχεια μιας μητέρας που είχε χάσει τον σύζυγό της και της κόρης της μπορούσε να ωθήσει την κόρη στην πορνεία και να κάνει την μητέρα προαγωγό της. Στην βόρεια και δυτική Ευρώπη, οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι ζούσαν μόνοι τους, όσο αυτό ήταν εφικτό. Οι ηλικιωμένοι ζούσαν με τα παντρεμένα παιδιά τους μόνο όταν ήταν φτωχοί. Στην Αγγλία οι φτωχοί ηλικιωμένοι είχαν δικαίωμα να τύχουν κάποιας κοινωνικής πρόνοιας. Σ' ένα φυλλάδιο των ενοριών της Αγγλίας του 1641 υπολογίζεται πως το ένα τέταρτο των μελών τους είναι δυστυχείς και φτωχοί χωρίς κανένα μέσο επιβίωσης. Στη Νορμανδία, στις αρχές του 16ου αιώνα, σε μια αγροτική απογραφή πληθυσμού καταγράφονται ως “φτωχοί και επαίτες” το 24% των κατοίκων. Την ίδια περίοδο, στη νότια Σαξονία οι φτωχοί ανέρχονται στο 30% του πληθυσμού, στο Μπέργκαμο, το 1575, στο 35% του συνόλου των κατοίκων κ.ο.κ… Ο φτωχός της υπαίθρου ήταν, σε γενικές γραμμές, ένα πρόσωπο προβληματικό, είχε όμως την συμπαράσταση των δικών του και της κοινότητας. Ο φτωχός, όμως, στις πόλεις που αναπτύσσονται, ήταν μια ανώνυμη ύπαρξη που περιπλανιόταν χωρίς καμμιά στήριξη, πέρα από αυτήν των ομοίων του. Η πραγματικότητα αυτή οφειλόταν στο γεγονός ότι στην πόλη η ένδεια ήταν συνδεδεμένη με την απόλυτη αναγκαιότητα της καθημερινής εργασίας.  συνεχιζεται στο 2ο μέρος * Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.253, Ιούνιος 2017 Πηγή "Πύλη των Φίλων" το είδαμε ΕΔΩ

Η τουρκική απόβαση στο Πεντεμίλι (20 Ιουλίου 1974) Posted: 21 Jul 2017 12:30 AM PDT Κείμενο: Θωμάς Σίμος Εφ. Π/Ν / Ιστορικός    Πέντε ημέρες πριν την τούρκικη απόβαση και εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου του 1974, εκδηλώθηκε στο νησί πραξικόπημα εναντίον του αρχιεπισκόπου Μακάριου, υποκινημένο από την Ελλάδα.    Δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ) κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το Προεδρικό Μέγαρο αλλά ο Μακάριος κατάφερε να διαφύγει προς την Πάφο απ’ όπου αργότερα μεταφέρθηκε στο Λονδίνο. Τον διαδέχθηκε για βραχύβιο διάστημα ο Σαμψών στη διακυβέρνηση της Κύπρου. Αυτό ακριβώς το πραξικόπημα χρησιμοποίησαν σαν πρόφαση οι Τούρκοι για να εισβάλουν στην Κύπρο.    Χαρακτήρισαν την ενεργή συμμετοχή των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων παράνομη επέμβαση για κατάλυση της συνταγματικής νομιμότητας και απέστειλαν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις για να την «αποκαταστήσουν».    Θεώρησαν ότι είχαν το δικαίωμα της εγγυήτριας δύναμης (βάσει συμφωνιών) που περιέβαλε με νομιμότητα τις ενέργειές τους (antinews.gr). Οι Τούρκοι προετοίμαζαν καιρό αυτή τη στρατιωτική εισβολή . Οι ενέργειές τους γίνονταν αντιληπτές από τους Έλληνες, αλλά στα υψηλά κλιμάκια του Ελληνικού κράτους επικρατούσε ηρεμία. Θεωρούσαν ότι τίποτα δεν επρόκειτο να συμβεί και ότι όλα ήταν ασκήσεις και τίποτα περισσότερο.   Τεθωρακισμένα της Ε.Φ. Αρχηγός της Γ.Ε.Ε.Θ.Α. εκείνη την εποχή (1974) ήταν ο Γρηγόριος Μπονάνος. Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας γνώριζε από σήμα της ΚΥΠ από την πρεσβεία της Λευκωσίας για νηοπομπή τουρκικών πλοίων στις 19/7/74, παραμονή της απόβασης, 12 μίλια μακρυά από το ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα. Δεν θορυβήθηκε κανείς.    Ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία επίσης ανέφεραν τις προετοιμασίες του Τουρκικού στόλου στο λιμάνι της Μερσίνας, την ίδια ημέρα, για να αποπλεύσει αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν προξένησε ανησυχία τόσο στην Αθήνα όσο και στη Λευκωσία (Πόρισμα Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κύπρου για το Κυπριακό Ζήτημα).    Η επίθεση στο νησί ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου 1974 στις 06:07 όταν 13 αεροπλάνα έριξαν αλεξιπτωτιστές στον Τούρκικο θύλακα ανάμεσα στην Κυρήνεια και τη Λευκωσία. Η αντίσταση που συνάντησαν από τις Ελληνοκυπριακές δυνάμεις ήταν ελάχιστη (princeton.edu).   Η Τουρκική επίθεση είχε 3 σκοπούς:  1. Αποβίβαση ανδρών και υλικών στο Πέντεμίλι.  2. Ρίψη αλεξιπτωτιστών στους θύλακες Αγύρτας – Λευκωσίας και ενδυνάμωση τους.  3. Αποκοπή των δυνάμεων της Εθνικής φρουράς με προέκταση του προγεφυρώματος από την ακτή απόβασης στο Πενταδάκτυλο.    Λίγες ώρες μετά, ακολούθησε η απόβαση στην περιοχή Πεντεμίλι δυτικά της Κυρήνειας. Αποβατικός στόλος 33 πλοίων (και τουλάχιστον 30 τανκς) (news.bbc.co.uk) που είχε ξεκινήσει από το λιμάνι της Μερσίνας έφτανε στις ακτές της Κύπρου. Την αποβατική αυτή δύναμη αποτελούσαν περίπου 3500 άνδρες του 50ου Συντάγματος Πεζικού καθώς και ένα τάγμα Πεζοναυτών (400 άνδρες). Η απόβαση αυτή έγινε σε μη κατάλληλο σημείο καθώς τα νερά ήταν βαθειά και χωρούσαν ταυτόχρονα μόνο δύο πλοία τη φορά για να αποβιβάζουν δυνάμεις και εφόδια (kypros.org).    Το πολεμικό υλικό των Τουρκικών δυνάμεων ήταν Αμερικανικό (αντίθετα με τις συνθήκες παραχώρησης για μη χρήση του). Το βασικό τυφέκιο των Τούρκων ήταν το G3 (διαμέτρημα 762). Αντίθετα ο βασικός εξοπλισμός της Κυπριακής Εθνοφρουράς ήταν τα Mauser 1899 (kypros.org). Στο σημείο αυτό αξίζει να παραθέσουμε έναν ενδεικτικό πίνακα των δυνάμεων της Ε.Φ. που διατέθηκαν για τη ν καταδίωξη του Μακαρίου κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος και για την αντιμετώπιση του προγεφυρώματος στο Πέντεμιλι (Πόρισμα Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κύπρου για το Κυπριακό Ζήτημα).    Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά ο αποβατικός στόλος κατευθυνόταν προς την ακτή της Γλυκιώτισσας  όπου σε πολύ κοντινή απόσταση βρισκόταν δυνάμεις του 251 Τ.Π. της Ε.Φ.   Αρνητικό για τους Τούρκους επίσης ήταν το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη ακτή υπήρχαν πάρα πολλοί βράχοι και ύφαλοι στη θάλασσα όπου δυσκόλευαν αφάνταστα μια ενδεχόμενη απόβαση.    Το γεγονός όμως είναι ότι τελικά στράφηκαν προς την προκαθορισμένη ακτή και η απόβαση άρχισε στις 07:15 το πρωί αντί για τις 05:30 όπως είχε οριστεί. Η επιθετική αυτή ενέργεια κυλούσε με πολύ αργούς ρυθμούς και μέχρι τις 15:00 είχαν αποβιβαστεί περίπου 3000 άνδρες χωρίς άρματα. Το Προγεφύρωμα είχε μήκος μόνο 400 μέτρα και βάθος 200 (Κώστας Μαυροσκούφης – Ιούλιος 2009).    Η πρώτη αντίδραση από τα Ελληνοκυπριακά στρατεύματα ήρθε μόλις στις 09:30 το πρωί όταν το πυροβολικό της Ε.Φ. έβαλε εναντίον του Προγεφυρώματος προκαλώντας σοβαρές απώλειες στους επιτιθέμενους . Η σύγχυση των Τούρκων ήταν τέτοια ώστε τα πυρά του ναυτικού τους προκάλεσαν απώλειες όχι στις δυνάμεις των Ελληνοκυπρίων αλλά στους εισβολείς.    Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ των Τουρκικών δυνάμεων κατά τη απόβαση (hellas.org). Ευνοήθηκαν από το γεγονός της μη προσβολής τους την ώρα που αποβιβαζόταν, πράγμα το οποίο έγινε τελικά όταν ήδη το πρώτο κύμα είχε βγει στη στεριά (Americanhellenic.org).    Οι μόνοι που αντιμετώπισαν τελικά τους Τούρκους ήταν οι άνδρες του 251 Τ.Π.. Διοικητής του Τάγματος ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης (ένας από τους αγνοούμενους της Κυπριακής τέτοια τραγωδίας) και υποδιοικητής του Τάγματος ο Κωνσταντίνος Γρηγοριάδης.    Ο εξοπλισμός του τάγματος ήταν της δεκαετίας του ΄40 και από την ίλη των αρμάτων Τ34/85 (του 1940 – 45) μόνο τα τρία ήταν ετοιμοπόλεμα. Στην ακτή αποβάσεως, στο Πεντεμίλι, κατευθυνθήκαν τρεις λόχοι του Τάγματος, ο 1ος, ο Λόχος διοικήσεως και ο Λ.Υ.Τ. (ellas2.wordpress.com).   Η δράση των Ελλήνων ήταν εντυπωσιακή και οι προσπάθειές τους καθήλωσαν τους αντιπάλους στις θέσεις τους. Μάλιστα η αντίσταση ήταν που ο στρατηγός Ντεμιρέλ σκέφτηκε σοβαρά να διατάξει οπισθοχώρηση των δυνάμεών του.    Σε αυτό συνέβαλαν αρκετά και οι βολές του πυροβολικού (Υπολοχαγός Αντωνόπουλος) από το όρος Πενταδάκτυλος. Όσο γενναία όμως κι αν πολεμούσαν οι Ελληνοκύπριοι το γεγονός ήταν ότι ήταν απελπιστικά λίγοι. Οι ενισχύσεις που ανέμεναν ήρθαν τη επόμενη ημέρα (21 Ιουλίου 1974) όταν το Προγεφύρωμα είχε ενισχυθεί σημαντικά (hellas.org).    Η ιστορία κατέγραψε πως παρά τις γενναίες προσπάθειες των υπερασπιστών του νησιού η Κύπρος έκτοτε διαιρέθηκε σε δύο «κομμάτια». Ένα Ελληνοτουρκικό και ένα Τουρκικό.    Το 37% του νησιού με την αναπτυγμένη βιομηχανία του τουρισμού χάθηκε. Διακόσιες χιλιάδες ήταν οι πρόσφυγες, περίπου τέσσερις χιλιάδες οι νεκροί και χίλιοι εξακόσιοι δεκαεννιά οι αγνοούμενοι (patridamou.gr)   Με αφορμή την παρουσίαση της Τουρκικής απόβασης στο Πέντεμιλι της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974 θέλω να επισημάνω κάτι στους αναγνώστες αυτού του άρθρου. Η ιστορία δεν γράφεται με «αν». Η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις και αναφορές στο τι θα μπορούσε να είχε γίνει. Η ιστορία ως επιστήμη καταγράφει τα γεγονότα. Είναι μία παρουσίαση των περιστατικών του παρελθόντος.   Όποιος συνειδητά παραχαράσσει το ιστορικό γίγνεσθαι δε θεωρείται ιστορικός. Ο σκοπός της ιστορίας είναι να επισημάνει αυτά που έχουν γίνει ώστε να μην επαναληφθούν στο μέλλον. Δυστυχώς, για εμάς τους Έλληνες , κάποιοι εξακολουθούν να αγνοούν το παρελθόν με τραγικά όμως αποτελέσματα …    ΠΗΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ    http://www.patridamou.gr, Τουρκική εισβολή στην Κύπρο http://www.antinews.gr, Κύπρος 1974 http://www.ellas2wordpress.com, 251 Τ.Π. Το Τάγμα της Ελληνικής Κερύνειας http://www.hellas.org, Cyprus: Invasion, Timeline http://www.princeton.edu, James H.Meyer, Policy watershed: Turkey`s Cyprus policy and the interventions of 1974 http://www.bbc.co.uk, On this day http://www.kypros.org, Κύπρος 1974 – Φωτογραφικό Αρχείο http://www.americanhellenic.org, The invasion of Cyprus by Turkey in July and August 1974    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ • Πόρισμα Κυπριακής Βουλής (για τα γεγονότα της Κύπρου το 1974), Μάρτιος 2011 • Κύπρος 1974, Η Μεγάλη Προδοσία, Κώστας Μαυροσκούφης – Εκδόσεις , Ιούλιος 2009 • Ο Πασάς και ο Στρατηγός , Ερμπίλ Τουσάλπ, Στρατηγικές Εκδόσεις 2000    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ koukfamily.blogspot.com & ellinonea.blogspot.com    Αντιγραφή Μέλια. από pdf του Συλλόγου Ελλήνων Εφέδρων Πεζοναυτών για το ιστολόγιο Αβέρωφ   πηγή

Φονικός σεισμός στην Κω. 6,4 ρίχτερ και μικρό τσουνάμι. Νεκροί, τραυματίες και μεγάλες ζημιές Posted: 21 Jul 2017 12:00 AM PDT Αντιμέτωπη με μία τραγωδία βρίσκεται η Κως.   Ο φονικός σεισμός των 6,4 ρίχτερ που σημειώθηκε στα Δωδεκάνησα στη 01:31 τα ξημερώματα της Παρασκευής (21.07.2017) στοίχησε τη ζωή σε τουλάχιστον δυο ανθρώπους - τοπικά Μέσα κάνουν λόγο για τρεις νεκρούς - και άφησε πίσω του δεκάδες τραυματιες - οι πληροφορίες μιλούν για 30 - και ζημιές. Ο σεισμός ήταν τόσο ισχυρός που η θάλασσα βγήκε στην στεριά ενώ το νησί γέμισε στα συντρίμμια. Οι ζημιές στο ελληνικό νησί είναι πολλές ενώ εκφράζονται φόβοι για αύξηση των νεκρών. Μάλιστα, υπάρχουν μαρτυρίες πως κόπηκε και το ρεύμα. Λόγω του φονικού σεισμού το λιμάνι στην Κω υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να καταπλεύσει το Blue Star Πάρος το οποίο συνεχίζει το δρομολόγιο του. Η Πυροσβεστική είναι στο πόδι ενώ μέχρι στιγμής έχουν απεγκλωβίσει τρεις πολίτες. Έξι λεπτά αργότερα από τον μεγάλο φονικό σεισμό των 6,4 ρίχτερ, στη 01:38, σημειώθηκε ακόμη ένας ισχυρός σεισμός μεγέθους 5,1 ρίχτερ. Ο φονικός σεισμός ταρακούνησε σχεδόν όλα τα Δωδεκάνησα, ωστόσο έγινε κυρίως αισθητός στη Ρόδο και στη Κω. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κω, κοντά στις τουρκικές ακτές. Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, ο σεισμός σημειώθηκε σε εστιακό βάθος 10 χλμ. Ο επίσης μεγάλος σεισμός των 5,1 ρίχτερ σημειώθηκε στο θαλάσσιο χώρο ανατολικά των Λειψών, και είχε και αυτός εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα. Στην περιοχή όπου σημειώθηκε ο πρώτος σεισμός (σ.σ. 6,4 Ρίχτερ) έχουν ακολουθήσει αρκετοί μετασεισμοί, με τους μεγαλύτερους να έχουν ένταση 4,6 και 4,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.  Όπως αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ οι κάτοικοι του Μποντρούμ (Αλικαρνασσός) βγήκαν στους δρόμους, καθώς ο σεισμός σημειώθηκε στα ανοιχτά της παραθαλάσσιας τουρκικής πόλης ενώ δεν έχουν αναφερθεί για την ώρα τραυματισμοί.  Με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ - Φωτογραφίες από aegeanews.gr και  kosnews24 πηγή

Οι φεμινίστριες.... (πολύ γέλιο) Posted: 20 Jul 2017 11:30 PM PDT   πηγή

Από τα αποτεφρωτήρια στο καμίνι του Αιγαίου και της Αθήνας. Posted: 20 Jul 2017 11:00 PM PDT Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Βαρδάκας  Ζητούνται επειγόντως αποτεφρωτήρια πολιτικών  ιδεολογιών. Μας έκαψαν την γούνα οι τοκογλύφοι και τώρα οι «πολιτισμένοι αντίχριστοι»  θέλουν να μας κάνουν στάχτη.  Μετά την Κυπριακή Τραγωδία του 74 η ιδεολογική  τραγωδία της Μεταπολίτευσης πρέπει να μπει σε αποτεφρωτήριο λήθης  και να πετάξουμε την στάχτη της στην ΑΟΖ που θέλουν να μας αρπάξουν οι τούρκοι.  «Η εξόδιος ακολουθία της Ελληνικής κοινωνίας.» «Η Ελληνική κοινωνία καταστρέφεται. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Και αποτελούν δυστυχώς μία… εξόδιο ακολουθία για τον μέσο Έλληνα πολίτη και τη δυνατότητα επιβίωσής του. Και επειδή τα διαθέσιμα στοιχεία της ΤτΕ αφορούν μόνο την περίοδο 2009 – 2014 και δεν συμπεριλαμβάνουν την πολύ χειρότερη τελευταία διετία, να είστε βέβαιοι ότι τα πράγματα είναι πολύ πολύ δυσκολότερα. Μέσα σε πέντε χρόνια τα ελληνικά νοικοκυριά υπέστησαν μείωση μικτού εισοδήματος κατά 26%, απώλεια περιουσίας κατά 37,5%. Η δε πτώση στην ακίνητη περιουσία ανήλθε στο 37% της αξίας, ενώ οι καταθέσεις περιορίστηκαν κατά 48,5% και τα λοιπά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία κατά 56,9%. Η μελέτη συμπεραίνει ότι η διάμεση αξία του καθαρού πλούτου των νοικοκυριών κατά την πρώτη πενταετία της κρίσης μειώθηκε κατά 40%. Και όλοι ξέρουμε τι ακολούθησε από το 2015 έως και σήμερα. Αυτό λοιπόν πώς λέγεται: Είναι ή δεν είναι φτωχοποίηση; Είναι ή δεν είναι ισοπέδωση της κοινωνίας και εξάντληση των δυνατοτήτων επιβίωσης; Εκτός και αν θεωρείται... ζωή το να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για να ταΐζεις τα έσοδα του δημοσίου και να σε κυνηγούν χρέη.  Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου από το άρθρο του « η  εξόδιος ακολουθία της Ελληνικής κοινωνίας» http://www.capital.gr/ 20 Ιουλίου 2017  Οι ΑΝΕΛ θα καταψηφίσουν την αποτέφρωση νεκρών -Διαχωρίζουν τη θέση τους από τον ΣΥΡΙΖΑ  «Εάν γίνει ονομαστική ψηφοφορία επί της διάταξης που δίνει το δικαίωμα σε περιφέρεια, δήμους και ιδιώτες να φτιάξουν αποτεφρωτήρια, θα ψηφίσουμε όπως ορίζει η συνείδηση μας», είπε για να συμπληρώσει πως η αποτέφρωση είναι «βίαιη πράξη». http://www.pentapostagma.gr/20 Ιουλίου 2017  « Ήρθε εδώ κάποιος, καθηγητής Πανεπιστημίου, και μου λέει ότι σκέφτονται στα σοβαρά να καίνε τα οστά των νεκρών, γιατί δεν υπάρχει χώρος. —Βρε, του λέω, τι δεν υπάρχει χώρος; Τόσα ρουμάνια έχει η Θεσσαλονίκη!! Ολόκληρος Χορτιάτης! Γέμισε ένα νεκροταφείο, μετά 3-4 χρόνια, φτιάχνεις άλλο ένα πιο πέρα. Τι γέμισαν τα βουνά παντού με πολυκατοικίες; — Μου λέει και εξ απόψεως υγιεινής! Τι εξ απόψεως υγιεινής, που έχετε βρωμίσει όλο τον κόσμο, που βρωμίσατε τη θάλασσα στη Θεσσαλονίκη και αλλού, ενώ τα οστά είναι πλυμένα, καθαρισμένα! Λίγο σεβασμό. Αλλά αυτοί πάνε να εξευτελίσουν τον άνθρωπο, να τον κάνουν να μην αξίζει τίποτα. Να τον ξεκόψουν από τη ρίζα του, από τους προγόνους του, από την παράδοσή του, να τον αφήσουν μόνο και έρημο, να καταστρέψουν τη μνήμη του, τη σύνδεσή του με τους προηγούμενους, με τις αξίες και τη ζωή των προγόνων, για να τον κάνουν μετά ό,τι θέλουν με διάφορες θεωρίες να τον τραβάν από δω και από κει. Πάνε να σκορπίσουν την αθεΐα. Πέθανε; πάει χάθηκε ο άνθρωπος! Να μην μπορεί να πάει στο κοιμητήριο, να φέρει στη μνήμη του το νεκρό, να αποδώσει κάποιο σεβασμό, κάποια τιμή. Να σκεφτεί σοβαρά πάνω στη ζωή, να καταλάβει ότι είμαστε περαστικοί απ’ αυτόν τον κόσμο, ότι έχει αξία η δικαιοσύνη και η τιμημένη ζωή. Αυτοί θέλουν να κρατούν το νου τού ανθρώπου σ’ αυτή τη ζωή συνέχεια, χωμένο μέσα στην ύλη. Μετά μέσα σ’ αυτά τα οστά υπάρχουν και τόσοι Άγιοι, που δεν τους γνωρίζουμε. Όταν είχα πάει ένα ταξίδι στο Σινά, στη Ραϊθώ, πήγα στο νεκροταφείο τού Αγίου Γεωργίου και βρήκα τα οστά ενός μικρού παιδιού που είχαν πολλή χάρη… Ήταν σαν Άγια λείψανα, είχε περάσει η μπουλντόζα και τα είχε ξεθάψει – μάζεψα ό,τι μπόρεσα. Μετά από τόσα χρόνια!!! Τι αισθάνθηκα τότε!!! ενώ αν δεν υπήρχε το κοιμητήριο; Τίποτα, θα ήταν χαμένα. Παλιά είχαν τόσο σεβασμό στους νεκρούς, αφού δεν έπαιρναν τίποτα από νεκρό. Μια φορά στον πόλεμο, μας είπε ο ταγματάρχης: οποίος έχει παλιά παπούτσια, άμα θέλει μπορεί να πάρει από τους νεκρούς. Κανείς δεν πήρε. Τώρα τους καίνε στη Δύση και θέλουν και εδώ να κάνουν τέτοια.  (“Ο Πατήρ Παϊσιος μου είπε” Αθανασίου Ρακοβάλη, Θεσσαλονίκη, Κεντρική Διάθεση: “Ορθόδοξος Κυψέλη”)  Πηγή: alopsis.grhttp://www.orthodoxianews.gr/  Σύντομα από τα αποτεφρωτήρια στο καμίνι πιο έντονων τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο και εξελίξεων στην Αθήνα. Φωτιά και λαύρα παντού. Ο ΑΓΙΟΣ  ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ δεν θα επιτρέψει να αποτεφρωθεί και να γίνει στάχτη η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ. Το αντίχριστο πνεύμα δεν πρόκειται να καρπίσει σε χώρα που βγάζει πάντοτε ΑΓΙΟΥΣ. Με πίστη και Ελπίδα Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Διακυβέρνηση ala Mafia... Posted: 20 Jul 2017 10:30 PM PDT Mε αφορμή την διαμαρτυρία των φαρμακοποιών για την καθυστέρηση της εξόφλησης από τον ΕΟΠΥΥ οφειλών προς αυτούς, καλό είναι να θυμηθούμε τι ορίζει ο νόμος για την εξόφληση οφειλών του Δημοσίου:  Με το ΦΕΚ 138/5 Ιουνίου 2003 δημοσιεύθηκε το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθ.166 σύμφωνα με το οποίο προσαρμόζεται στην ελληνική νομοθεσία η οδηγία 2000/35 της 29-6-2000 για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές.  Στο άρθρο 4 του συγκεκριμένου διατάγματος και στην παράγραφο 2δ αναφέρει:  Στις συμβάσεις μεταξύ επιχειρήσεων και δημοσίων αρχών της παραγράφου 1α του άρθρου 3 του παρόντος, η προθεσμία καταβολής τόκων σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις, ορίζεται αποκλειστικώς σε 60 ημέρες.  Παρ. 3:Ο δανειστής δικαιούται τόκους, εφόσον α)έχει εκπληρώσει τις συμβατικές και νόμιμες υποχρεώσεις του και β) δεν έχει εισπράξει εγκαίρως το οφειλόμενο ποσό, εκτός, εάν δεν υπάρχει ευθύνη του οφειλέτη για την καθυστέρηση.  Παρ. 4 Το ύψος του τόκου υπερημερίας που είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει ο οφειλέτης υπολογίζεται με βάση το επιτόκιο που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην πιο πρόσφατη κύρια πράξη αναχρηματοδότησης, η οποία πραγματοποιείται πριν από την πρώτη ημερολογιακή ημέρα του οικείου εξαμήνου [«επιτόκιο αναφοράς»] προσαυξημένο κατά επτά εκατοστιαίες μονάδες [«περιθώριο»], εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά στη σύμβαση. Το επιτόκιο αναφοράς το οποίο ισχύει την πρώτη ημερολογιακή ημέρα του οικείου εξαμήνου, εφαρμόζεται και για τους επόμενους έξη μήνες.  Παρ. 5. Ο δανειστής, εκτός από τους τόκους, έχει δικαίωμα να απαιτήσει από το υπερήμερο οφειλέτη και εύλογη αποζημίωση για τα έξοδα είσπραξης της οφειλόμενης αμοιβής. Τα έξοδα αυτά υπόκεινται σε σχέση με την οφειλόμενη αμοιβή στις αρχές της διαφάνειας και της αναλογικότητας.  Κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Χώρας από τη Ν.Δ., ο τότε Υπουργός Υγείας κύριος Αβραμόπουλος είχε υποσχεθεί την πληρωμή των οφειλών των Νοσοκομείων προς τους προμηθευτές του που χρόνιζαν από πενταετίας και που όπως έλεγαν τότε ανερχόταν σε 5,5 δις Ευρώ.  Η μετέπειτα Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που προσυπέγραψε το παραπάνω διάταγμα, και με το ΦΕΚ 128 της 3 Αυγούστου 2010 δημοσιεύει τον Νόμο 3867 για την Εποπτεία ιδιωτικής ασφάλισης, το οποίο ΦΕΚ στο Άρθρο 27 αναφέρεται «Εξόφληση προμηθειών Νοσοκομείων και ρυθμίσεις θεμάτων σχετικών διαγωνισμών».  Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο αυτό ρυθμίζονται οι οφειλές των Νοσοκομείων από το 2007 και μετά, για ποσά πάνω από 200.000 ευρώ με ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου διάρκειας από ένα έτος έως τρία έτη.  Όμως το μεγάλο κόλπο το διαβάζουμε στη παράγ.2β που αναφέρει μεταξύ των δικαιολογητικών που απαιτούνται για την είσπραξη των οφειλομένων, ότι χρειάζεται:  «Υπεύθυνη δήλωση του άρθρου 8 του ν. 1558/1986 (ΦΕΚ 75Α’) με την οποία ο αιτών προμηθευτής ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΑΞΙΩΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΙΤΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΑ ΑΞΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΚΩΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΩΣ ΑΝΩ ΕΤΗ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΑ ΟΡΙΖΟΜΕΝΑ ΑΝΩΤΕΡΩ».  Έρχεται δηλαδή το Κράτος και αυτοαναιρείται, με τη υιοθέτηση γκακστερικών μεθόδων εκβιασμού, προκειμένου να μη πληρώσει οφειλόμενους νομοθετημένους τόκους σε επιχειρήσεις που τις έχει οδηγήσει άλλες σε χρεοκοπία και κλείσιμο και άλλες σε απόγνωση, την στιγμή που το ίδιο το Κράτος από τους οφειλέτες του απαιτεί καταβολή τόκων υπερημερίας από την πρώτη μέρα της λήξεις των υποχρεώσεών τους εφόσον δεν καταβληθούν.  Αυτού του είδους η διακυβέρνηση είναι νόμιμη; Είναι ηθική; Τι είναι;  Όταν λοιπόν οι προμηθευτές κάνουν τόσα χρόνια να εισπράξουν τα λεφτά τους πρέπει να απορούμε για το γεγονός ότι υπερκοστολογούνται οι αγοραζόμενες από το Δημόσιο προμήθειες;;  Σημείωση:  Το Απρίλιο του 2017  οι οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες ανέρχονταν σε 3,8 δις. ευρώ, προφανώς χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι υπερημερίας. αιέν αριστεύειν

Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΠΡΟΔΟΤΕΣ Posted: 20 Jul 2017 01:00 PM PDT Γιατί η Προδοσία συνεχίζεται… Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου Επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”  egerssi@otenet.gr www.egerssi.gr  Μιλώντας προ ημερών στη Βουλή ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, είπε όπως και άλλοι πριν από αυτόν, πως σύντομα θα ανοίξει ο προδοτικός “φάκελος της Κύπρου” και ότι θα συσταθεί εξεταστική επιτροπή … Λόγια, λόγια, λόγια για να γλυκαίνουν την ακοή όλων εκείνων που έχουν συνηθίσει και έχουν την ανάγκη να ακούν “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα”… Πώς είναι δυνατόν να ανοίξει ο “φάκελος της Κύπρου” αφού θα φανερωθεί η προδοσία των πολιτικών και στρατιωτικών του Συστήματος, στο οποίο ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ;; Αφού, αν ανοίξει ο “φάκελος της Κύπρου” θα αποκαλυφθούν υπηρεσιακά έγγραφα και ηχητικά ντοκουμέντα που θα αποδεικνύουν τη συμμετοχή κυβερνητικών προσώπων, καθώς και στρατιωτικών ηγητόρων της εποχής, που “έμπασαν” τους Τούρκους στο Νησί;; Αφού, αν ανοίξει ο “φάκελος της Κύπρου” θα αποκαλυφθεί ο ρόλος των “συμμάχων” μας στην κατάληψη της Βορείου Κύπρου μας! Θα αποκαλυφθεί ο πρόστυχος και ύπουλος ρόλος που διαδραμάτισε εκείνη τη ζοφερή περίοδο, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο (άκουσον – άκουσον, εγγυήτρια δύναμη) και ο ΟΗΕ (ο οποίος είναι μόνο για να εκδίδει ψηφίσματα και η Τουρκία να τα αγνοεί και τα πετάει στις καλένδες)! Πώς θα ανοίξει “φάκελος της Κύπρου”, όταν μετά από 43 ολόκληρα χρόνια παραδόθηκε το υλικό της Προδοσίας από τον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση, στον Πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής και από το σύνολο των φακέλων λείπουν 11 “κολασμένοι” φάκελοι, οι οποίοι εκλάπησαν κατά την επίσημη εκδοχή;; Η μεγάλη προδοσία έχει ονοματεπώνυμο…  Η ομιλία του Νίκου Μιχαλολιάκου, Γενικού Γραμματέα της “Χρυσής Αυγής” στη Βουλή, εστίασε σε ένα πρόσωπο – κλειδί εκείνης της τραγικής εποχής! Στο Ναύαρχο Αραπάκη (Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού), ο οποίος έδωσε την διαταγή για την απόσυρση των υποβρυχίων μας από την Κερύνεια! Ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο, το οποίο ωστόσο, η “Μεταπολίτευση” το τιμούσε ως επίτιμο προσκεκλημένο στις επετείους για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας! Της “Δημοκρατίας” που γεννήθηκε από τις στάχτες της καταστροφής της Κύπρου μας! Με αφορμή αυτήν την αναφορά του Νίκου Μιχαλολιάκου στον Ναύαρχο Αραπάκη, πολύ καλός μου φίλος μου εξιστόρησε τα παρακάτω αποκλειστικά και συνάμα αποκαλυπτικά:  Επικεφαλής της στρατιωτικής αρμάδας ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου!  Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο έγινε στις 20 Ιουλίου 1974, του Προφήτη Ηλία! Την Δευτέρα 22 Ιουλίου στις 2 η ώρα το μεσημέρι αναχωρεί από το Μεγάλο Πεύκο το στρατιωτικό οχηματαγωγό “Ρέθυμνο” που μετέφερε το 573 Τάγμα Πεζικού με 550 Κύπριους εθελοντές – καταδρομείς που είχαν υπηρετήσει στην ΕΛΔΥΚ και γνώριζαν πολύ καλά τα Κυπριακά εδάφη! Επικεφαλής αυτής της στρατιωτικής αρμάδας ήταν ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου, ένας από τους πλέον καταρτισμένους και πληρέστερους Έλληνες Αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, κατά γενική ομολογία! Μαζί του, άλλοι 8 Έλληνες Αξιωματικοί, ο Πλοίαρχος του οχηματαγωγού, ένας μηχανικός και οι δυο βοηθοί του! Η απόβαση που δεν έγινε ποτέ…  Ένας λοιπόν, από τους 8 Έλληνες Αξιωματικούς του οχηματαγωγού, ο καλός μου φίλος ο οποίος βρίσκεται στη ζωή και με παρακάλεσε να κρατήσω την ανωνυμία του! Την οποία επιθυμία του, την σέβομαι βαθύτατα! Έτσι, μας αφηγείται πως, σκοπός της αποστολής ήταν την Τετάρτη το βράδυ στις 24 του Ιουλίου και περί την 11η νυχτερινή να αποβίβαζαν τη στρατιωτική μονάδα στην Πάφο! Όλη τη νύχτα θα ανέβαιναν το βουνό και κατά τα ξημερώματα υπολόγιζαν να έχουν μπλοκάρει όλα τα στενά περάσματα προς τη Λευκωσία! Ωστόσο, την Τρίτη το μεσημέρι (23 Ιουλίου) και ενώ το πλοίο έπλεε ανοικτά της Κρήτης, έφτανε στο οχηματαγωγό, το πρώτο σήμα: “Επιστρέψατε διότι θα παρεμποδιστείτε από μονάδες του Αμερικανικού Στόλου”! Το σήμα έφερε την υπογραφή του ΑΓΕΝ Ναύαρχου Αραπάκη! Τότε ο επικεφαλής Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου καλεί τους άλλους Αξιωματικούς στη γέφυρα του πλοίου και ρωτάει τον Πλοίαρχο: “Κύριε Πλοίαρχε ορατότητα έχουμε;;”! Ο Πλοίαρχος απάντησε πως υπάρχει ορατότητα 10 με 12 μίλια! Τότε, ο Συνταγματάρχης, ζητεί τα κιάλια του Πλοιάρχου και τα παραδίδει με τη σειρά στους 8 Έλληνες Αξιωματικούς, λέγοντάς τους: “Γυρίστε περιμετρικά και πείτε μου τι ακριβώς εποπτεύετε”! Η απάντηση όλων ήταν πως δεν έβλεπαν κάτι περίεργο στον ορίζοντα! Τότε, ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου δίνει τη διαταγή του στον Πλοίαρχο: “Κύριε Πλοίαρχε, πάση δυνάμει πάμε για Κύπρο”!  Η Κύπρος προδόθηκε... Την επομένη, Τετάρτη το βράδυ γύρω στις εννέα (9), και ενώ έμεναν 2 ώρες από την απόβαση έρχεται δεύτερο σήμα που ανέφερε: “Σπεύσατε ταχέως εις την απειλουμένη από τους Τούρκους, Ρόδο”! Το σήμα έφερε την υπογραφή του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγού Μπονάνου! Ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου το παίρνει στα χέρια του και εκνευρισμένος φωνάζει, παρουσία όλων: “Είναι ψέμα, είναι παραπλάνηση. Κύριοι, πλην όμως είμαι υποχρεωμένος βάσει του σήματος να διαπράξω το μεγαλύτερο δικαιολογημένο σφάλμα της ζωής μου. Η Κύπρος προδόθηκε κατά τον χειρότερο τρόπο. Κύριε Πλοίαρχε, ειλικρινά λυπούμαι, αλλάξτε πορεία πάμε για την Ρόδο”! Την άλλη μέρα το πρωί το πλοίο έφθασε στη Ρόδο και οι τουρίστες έκαναν βόλτα στην παραλία!  Η Κύπρος προδίδεται κατ΄ εξακολούθηση και σήμερα…  Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής που επικυρώθηκε τον Οκτώβριο του 1988, έχει εξαφανισθεί! Και πώς είναι δυνατόν να μην συμβαίνει αυτή η λεηλασία, από τη στιγμή που όταν κάλεσαν τον Συνταγματάρχη Δημήτρη Παπαποστόλου για κατάθεση στις αρχές (Μάρτιο) του 1988, μετά από αυτήν την κατάθεσή του και με συνοπτικές διαδικασίες έκλεισαν πάραυτα τον “φάκελο της Κύπρου”, που ακόμη στάζει αίμα, με την δικαιολογία της ασφάλειας του εθνικού συμφέροντος;; ΟΧΙ κύριοι! Συμφέρον της Πατρίδος δεν είναι η συγκάλυψη της Προδοσίας της Κύπρου από την πολιτική και την στρατιωτική της ηγεσία! Αφού, αυτοί οι Προδότες παρέδωσαν την Κύπρο μας στους Τούρκους και Προδότες μέχρι σήμερα δεν ανοίγουν τον “φάκελο της Κύπρου” για να μην φανεί το μέγεθος της Προδοσίας τους! Η σημερινή κυβέρνηση δε, ας πάψει να κάνει εκλογική σπέκουλα, με όλους εκείνους που έχασαν τη ζωή τους για τα ιδανικά τους προς της αγαπημένη Πατρίδα! Με όλους εκείνους τους ήρωες, που μέχρι σήμερα λογίζονται ως αγνοούμενοι και οι οποίοι μέχρι να “ταξιδέψουν” στον άλλο κόσμο, θα “γευτήκαν” την τουρκική θηριωδία! Φτάνει πια αλήτες πολιτικάντηδες! Όσο ζω θα το φωνάζω: “ΚΥΠΡΟΣ – ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”! Μέχρι κάποια ευλογημένη στιγμή, να έλθει η δικαίωση!!

Το Καστελόριζο είναι ο κύριος στόχος του Ερντογάν: Πολύτιμη για την Ελλάδα η αξία του ακριτικού νησιού Posted: 20 Jul 2017 12:30 PM PDT Η φωτογραφία ελήφθη το 2016 όταν βρέθηκε στο Καστελόριζο για λίγες ώρες το υποβρύχιο του Πολεμικού Ναυτικού «Ματρώζος». Το υποβρύχιο είναι το νεότερο τύπου 214 που εντάχθηκε στο στόλο του ΠΝ και βρισκόταν στην Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο της νατοϊκής επιχείρησης «Active Endeavour». Σκοπός της παρουσίας του σύγχρονου υποβρυχίου στο ακριτικό νησί ήταν, όπως αναφέρουν στρατιωτικές πηγές, η επίδειξη σημαίας. Φωτογραφία ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης  Προσπαθώ, μάταια, από την δεκαετία του 1980 να ενημερώσω τις ελληνικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό για την αξία του Καστελόριζου. Ακόμα και, σήμερα, τα δελτία καιρού στις ελληνικές τηλεοράσεις δεν περιλαμβάνουν το ακριτικό νησί, διότι κείται πολύ ανατολικότερα από τους χάρτες που χρησιμοποιούν. Επίσης, κάποιοι αγνοούν και βασικά στοιχεία της γεωγραφίας αναφέροντας ότι το Καστελόριζο είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης.  Η Κύπρος είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης και το Καστελόριζο αποτελεί το ανατολικότερο μέρος της Ευρώπης. Η Ελλάδα ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το Καστελόριζο, όταν πληροφορήθηκε το περίφημο Σχέδιο Άτσεσον του 1964. Στο αρχικό σχέδιο, η Κύπρος θα παραχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις Βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς χρονικά περιθώρια. Επιπλέον το Καστελόριζο θα παραχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή που προέβλεπε ότι η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια και η Τουρκία το απέρριψε.  Έχουν περάσει από τότε 53 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να εποφθαλμιούν το σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη). Όπως έχω τονίσει, χρόνια πριν, το Σχέδιο Άτσεσον ήταν προσεκτικά σχεδιασμένο. Όταν δει κανείς πόσο μικρό είναι το Καστελόριζο, εύκολα θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν επιθυμούσε μια τέτοια ανταλλαγή, αλλά ούτε και η Ελλάδα να παραδώσει ελληνικό έδαφος, όσο μικρό και να ήταν αυτό. Αλλά ο Άτσεσον είχε άλλο πράγμα στο μυαλό του.  Οι Αμερικανοί, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας, αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ θα ανήκε στην Τουρκία.  Το Καστελόριζο βρίσκεται στο επίκεντρο των τουρκικών προκλήσεων, διότι κατέχει μια πλεονεκτική και κομβική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο. Δυστυχώς, κάποιοι Έλληνες αναλυτές αναφέρουν ότι τo μικρό αυτό νησί αποτελεί το κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ. Το Καστελόριζο δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ. Κανένα τμήμα της ελληνικής επικράτειας δεν αποτελεί κλειδί για την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Το Καστελόριζο αποτελεί το κλειδί για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ. Προξενεί εντύπωση ότι, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζεται η σύγχυση ανάμεσα στις έννοιες ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει λύσει αυτά τα προβλήματα από την εποχή του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου που αυτές τις ημέρες κοιτά από ψηλά με καμάρι πόσο καλά θωρακισμένη είναι η ΑΟΖ του νησιού του.  Η Κύπρος από βρετανική αποικία έγινε κράτος και, από το 1960 μέχρι σήμερα, συμπεριφέρεται σαν κράτος. Αυτό είναι και το τραγικό πρόβλημα της Ελλάδας που δεν γνωρίζει να συμπεριφέρεται σαν κράτος. Το μαρτυρικό νησί προχωράει στον σχεδιασμό του για την αξιοποίηση της ΑΟΖ του με πολύ καλά προγραμματισμένα βήματα, αξιοποιώντας τις συμμαχίες που έχει κτίσει στην πιο επικίνδυνη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ας δούμε τις προσγειωμένες δηλώσεις του Νίκου Χριστοδουλίδη, Κυβερνητικού Εκπροσώπου της Κύπρου πουν κάνουν τον Ερντογάν έτοιμο για εγκεφαλικό:  «H νέα NAVTEX της Τουρκίας είναι η προσφιλής τακτική της Άγκυρας όπως τη βιώνουμε εδώ και πολλά χρόνια, αν θυμάμαι καλά από το 2011 που ξεκίνησαν, αν θέλετε, πιο συγκεκριμένα οι δραστηριότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της ΑΟΖ. Οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στο τεμάχιο 11, στην κυπριακή ΑΟΖ συνεχίζονται χωρίς κανένα πρόβλημα. Αμέσως μετά την έκδοση της οδηγίας προς ναυτιλλομένους έχουμε προχωρήσει στην έκδοση οδηγίας που ακυρώνουμε αυτό που επιχείρησε η Τουρκία να κάνει, την ίδια στιγμή έχουμε ήδη προβεί σε ενέργειες σε διπλωματικό επίπεδο. Συνεχίζουμε να έχουμε την ίδια προσέγγιση. Δεν θα κάνουμε, αν θέλετε, τη χάρη στην Τουρκία να δημιουργήσουμε σε ένα δημόσιο επίπεδο μια κρίση στη Ανατολική Μεσόγειο, κάτι που δεν υφίσταται. Μπορώ να σας πω ότι οι ενεργειακοί μας σχεδιασμοί και συγκεκριμένα στο τεμάχιο 11 συνεχίζονται χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα και η δική μας προσέγγιση συνοψίζεται στην σοβαρότητα, ψυχραιμία και λίγα λόγια»  Οι Παράνομες Απαιτήσεις της Τουρκίας  Η Τουρκία προσπαθεί για πολύ καιρό τώρα να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής ΑΟΖ. Αυτό αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση όλων των κανόνων του Δίκαιου της Θάλασσας.  Από το 2011, η Τουρκία κυκλοφορεί τον παρακάτω χάρτη που δείχνει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι ξεκάθαρα μια εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων του UNCLOS. Χάρτης της παράνομης ΑΟΖ της Τουρκίας ΠΗΓΗ: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνης, 2014, σελ. 194. Δίνουν στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και το Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνουν ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και παριστάνουν ότι έχουν, σε μεγάλη έκταση, μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας που είναι η προσφιλής της οριοθέτηση. Εάν η Τουρκία προσκομίσει κάποια ημέρα, αυτό τον χάρτη, σε ένα διεθνές δικαστήριο θα πάθει μεγάλη ζημιά.  Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος και η εγκληματική αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ανακηρύξουν μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή απέναντι σε διεθνείς πιέσεις.  Η Έκθεση της CIA  Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της ελληνοτουρκικής διένεξης που έχει σχέση με τη θέση της CIA για το θέμα των υδρογονανθράκων του Αιγαίου.  Σε μια απόρρητη έκθεσή της που γράφτηκε το 1984 και της έδωσε την ονομασία «Μνημόνιο»,* που έχει αποχαρακτηριστεί από τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου και καλύπτει όλα τα θέματα της ελληνοτουρκικής διαφοράς όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από τα 6 στο 12 ν.μ., τον εναέριο χώρο, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και την στρατικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.  Στις 31 σελίδες αυτού του μνημονίου γίνεται μια προσπάθεια από την CIA να είναι ουδέτερη σ’ αυτή την πολύ σημαντική διένεξη για την Αμερική. Βέβαια, αναφέρουν ότι η Τουρκία για πολλά χρόνια τώρα έχει προειδοποιήσει την Ελλάδα ότι η αύξηση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο θα αποτελεί casus belli, αλλά οι Αμερικανοί δεν παίρνουν θέση σε αυτό το θέμα. Τέλος, αυτό το μνημόνιο στην σύνοψη των θέσεών του αναφέρει: “Έτσι, ενώ η διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι πιθανότερο να απορρέει από μια στρατιωτική σύγκρουση στη Κύπρο, θα μπορούσε να επεκταθεί στο Αιγαίο και πιθανώς στην Θράκη – μόνο και μόνο γιατί οι Έλληνες αναγνωρίζουν το ευκρινές στρατιωτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας σε μια σύγκρουση που θα περιορίζεται μόνο στο νησί. Οι Έλληνες θα έχουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη, το πολύ δύσκολο έδαφος θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον θα τελειώσει με στασιμότητα.»  Οι δραματικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, και οι παράνομες ΝΑVTEX και NOTAM που εκδίδει η Τουρκία δεσμεύοντας την περιοχή από το Καστελόριζο μέχρι την Κύπρο, αναμφίβολα δημιουργεί μια νέα επικίνδυνη κατάσταση στην περιοχή. Ο Σουλτάνος, αντιλαμβανόμενος ότι η παρουσία πολεμικών σκαφών των ΗΠΑ, της Γαλλίας και του Ισραήλ του έχουν κόψει τους παληκαρισμούς στην ΑΟΖ της Κύπρου , ετοιμάζεται να δημιουργήσει μια κατάσταση όμοια με τα Ίμια, στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου.  Δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία του NAVTEX έγινε έξω από το Καστελόριζο. Το Καστελόριζο, η Ρω και η Στρογγύλη είναι οι κύριοι στόχοι της Τουρκίας από την εποχή που ήταν Πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος ειδοποίησε τότε τους Αμερικανούς ότι κατάληψη ενός νησιού σημαίνει πόλεμο. Η κυβέρνηση Ρέιγκαν, παρόλον ότι αντιπαθούσε τον Παπανδρέου, σταμάτησε τα σχέδια της Τουρκίας. Κανείς πάντως δεν γνωρίζει, σήμερα, τις προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ. Κλειδί είναι ο Ρεξ Τίλλερσον που γνωρίζει καλά την περιοχή και είναι γνώστης της έννοιας της ΑΟΖ.  Ήρθε, τώρα, η ώρα για μια τετραμερή συνάντηση, που έχει αδικαιολόγητα καθυστερήσει, ανάμεσα στο Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο. Έχουν σημαντικά κοινά συμφέροντα στην γειτονιά τους και η στενότερη συμμαχία σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας, υδρογονανθράκων και ασφάλειας.  Η ελληνική κυβέρνηση, που δεν φημίζεται να παίρνει πρωτοβουλίες, ήρθε η ώρα να σταθεί στο ύψος των κρίσιμων αυτών στιγμών του ελληνισμού και να γίνει αυτή η συνάντηση το ταχύτερο δυνατόν. πηγή

To τέλος του ISIS; Posted: 20 Jul 2017 11:30 AM PDT Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα 2017: Annus Horribilis για το ISIS   To 2017 αποτελεί, δίχως ουδεμία αμφιβολία, το annus horribilis (έτος καταστροφής) για το ISIS ανά την Μέση Ανατολή. Ήδη τον Ιανουάριο, το ISIS εκδιώχθηκε από την Σύρτη στον Κόλπο της Βεγγάζης στη Λιβύη. Αργότερα τον Μάρτιο ο Συριακός Αραβικός Στρατός (ΣAA) ανακατέλαβε την Παλμύρα στην ανατολική Συρία ύστερα από κατοχή μόλις τριών μηνών. Τον Ιούλιο, ο Ιρακινός Στρατός εκπόρθησε την Μοσούλη (τη δεύτερη μεγαλύτερη μητρόπολη του Ιράκ και την πρώτη τη τάξη μεγέθους μητρόπολη υπό την κατοχή του ISIS) ύστερα από λυσσώδη μάχη 9 μηνών. Και τέλος, το ISIS αμύνεται μέχρις εσχάτων στην οιονεί πρωτεύουσά του συρρικνούμενου χαλιφάτου από τον Ιούνιο. Ακόμα και ο ηγέτης του ISIS, ο Abu Bakr al-Baghdadi, εξοντώθηκε προ ημερών.   Εν ολίγοις, ο πυρήνας του ISIS στη Συρία και το Ιράκ υφίσταται ισχυρότατη πίεση από τις αρχές του έτους ενώ τα «παραρτήματα» του ISIS στην Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια δεν ευημερούν επίσης. Το ISIS εκριζώθηκε στη Λιβύη, ηττάται στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και στα Βαλκάνια (ειδικότερα σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο) εξαρθρώνονται από τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις των εκάστοτε κρατικών αρχών. Στη δυτική Ευρώπη, μοναχά, το ISIS δείχνει να μην έχει υποστεί συντριπτικό πλήγμα. Μήπως εντός του τρέχοντος έτους το ISIS θα ηττηθεί ολοκληρωτικά και θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο;    Το ISIS ως Αντάρτικο     Η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από την ορθή εξέταση της φύσης του ISIS. Παρά την ανά την υφήλιο φιλολογία στα ΜΜΕ, το ISIS δεν αποτελεί μια τρομοκρατική σέχτα. Τουναντίον, το ISIS δεν συνιστά παρά μια αντάρτικη οργάνωση που χρησιμοποιεί τον τρόμο εργαλειακά προς εξυπηρέτηση των ιδίων σκοπών του. Ποια η διαφορά, όμως, μεταξύ μιας τρομοκρατική σέχτας και μιας αντάρτικης ομάδας – ιδίως όταν αμφότερες φαίνεται πως μεταχειρίζονται τον τρόμο ως όπλο;   Παρ’ όλο που αποτελούν υποείδη του άτακτου πολέμου, η τρομοκρατία και ο ανταρτοπόλεμος επί της ουσίας διαφέρουν. Οι τρομοκράτες συνιστούν μια δράκα ζηλωτών που χρησιμοποιούν την τυφλή βία ως όχημα επίτευξης πολιτικών ή μη σκοπών – δίχως, όμως, έγνοια για την υποστήριξη από τον (τοπικό) πληθυσμό. Παραδείγματος χάρη, to 1995 η τρομοκρατική ομάδα Aum Shinrikyo εξαπέλυσε μια επίθεση με αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο ώστε να επιταχύνει την έλευση της Ημέρας της Κρίσεως σύμφωνα με τον ψευδοπροφήτη ηγέτη της. Απεναντίας, οι αντάρτες αποτελούν την «στρατιωτική πτέρυγα» ενός μαζικού λαϊκού κινήματος με σαφή πολιτική στόχευση (π.χ. εθνική απελευθέρωση από τον ξένο ζυγό). Παραδείγματος χάρη, το PKK διεξάγει διακοπτόμενα στην Τουρκία έναν ένοπλο αγώνα από το 1984 για την αυτοδιάθεση της καταπιεσμένης Κουρδικής μειονότητας και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των Κούρδων – εξ ου και οι δεκάδες χιλιάδες μαχητές στις τάξεις του. Οι κυβερνήσεις, όμως, χαρακτηρίζουν τους αντάρτες συλλήβδην ως «τρομοκράτες», εν μέρει επειδή οι αντάρτες χρησιμοποιούν τρομοκρατικές μεθόδους (π.χ. τυφλά βομβιστικά χτυπήματα) ουκ ολίγες φορές και, πρωτίστως, επειδή οι κυβερνήσεις στοχεύουν να υπονομεύσουν τη δημοφιλία και νομιμοποίηση των ανταρτών. Το PKK χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία και το ΝΑΤΟ – μέχρι πρότινος και την ΕΕ. Όπως, όμως, εύστοχα δήλωσε ο Kissinger για τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών, «οι τρομοκράτες μιας χώρας είναι οι μαχητές ελευθερίας μιας άλλης χώρας». Εν κατακλείδι, οι αντάρτες δεν επιβιώνουν δίχως την υποστήριξη του πληθυσμού: πως θα υλοποιήσουν τον υπέρτατο στόχο οι αντάρτες (την κατάληψη της εξουσίας) εάν ο πληθυσμός δεν τους υποστηρίζει με τρόφιμα, μαχητές, πληροφορίες και χρήματα; Οι τρομοκράτες, όμως, δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν την εύνοια του πληθυσμού γιατί δεν αποσκοπούν στην κατάληψη της εξουσίας – εξ ου και η τυφλή βία τους.[1]    Προ ετών ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Patrick Cockburn δημοσίευσε ένα βιβλίο για το ISIS που ούτε λίγο ούτε πολύ το αποκαλούσε ως την αιχμή του δόρατος των υπό εξέγερση Σουνιτών Αράβων σε Ιράκ και Συρία. Πρέπει, όμως, επί του παρόντος να αποσαφηνιστεί το εξής: εν τη γενέσει του το 1999, το ISIS ήταν εξ ορισμού μια τρομοκρατική ομάδα· ακριβέστερα, ήταν ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ και την Ιορδανία. Το 2013 πραγματοποιήθηκε η μετάλλαξή του από τρομοκρατική ομάδα σε μια αντάρτικη οργάνωση. Πώς όμως και γιατί; Η ηγεσία του ISIS είδε στον Πόλεμο της Συρίας μια ιστορική ευκαιρία να αυτονομηθεί από την Αλ Κάιντα και τον εκπρόσωπο της Αλ Κάιντα στη Συρία – την Jabhat al-Nousra. Συμμάχησε, λοιπόν, με τους πρώην υποστηρικτές του Saddam Hussein στο Ιράκ και τις φυλές των Σουνιτών Αράβων στην επαρχία αλ Άνμπαρ του Ιράκ και της ερήμου Χαμάντ στην ανατολική Συρία και συστήθηκε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα υπό το μαύρο λάβαρο του ISIS όλων των Σουνιτών Αράβων που δυσανασχετούσαν από τη σιδηρά διακυβέρνηση των Σιιτών Αράβων σε Βαγδάτη και Δαμασκό. Εξ ου και η ευκολία του ISIS να παρατάξει χιλιάδες μαχητές (άνω των 50.000 το 2014) και να εκπορθήσει τόσες μητροπόλεις (Τικρίτ, Φαλούτζα, Ραμάντι και Μοσούλη στο Ιράκ και Ράκκα στη Συρία) με κεραυνοβόλο πόλεμο α λα ISIS.[2]    Η ροπή προς την τυφλή βία, ειδικά των «μοναχικών λύκων» στη Γηραιά Ήπειρο, δημιούργησε μιαν εσφαλμένη εντύπωση για την φύση του ISIS. Ο πυρήνας την εν λόγω οργάνωσης στη Συρία και το Ιράκ συγκροτείται από συγκεκριμένες φυλές Σουνιτών Αράβων με διακριτή ατζέντα ενώ τα «παραρτήματά» του σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ευρώπη και Βαλκάνια συναπαρτίζονται από ετερόκλητες ομάδες ακραίων ισλαμιστών δίχως την αθρόα υποστήριξη των τοπικών πληθυσμών. Η τυφλή βία των μοναχικών λύκων του ISIS στην Ευρώπη προέρχεται από τρομοκρατικούς πυρήνες με μια αποκαλυπτική ιδεολογία ενώ η μαζική βία του ISIS στη Συρία και του Ιράκ συναρτάται με τη διαθρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών στην Εύφορη Ημισέληνο – μια εξόχως πολιτική ατζέντα δηλαδή.    Η Ειρήνη μετά το ISIS    Πώς ηττάται, λοιπόν, ένα αντάρτικο όπως το ISIS; Η ιστορία διδάσκει πως η ήττα ενός αντάρτικου με στρατιωτική ισχύ μονάχα δεν αποτελεί πρόκριμα για ειρήνευση στο διηνεκές. Παραδείγματος χάρη, οι Κούρδοι του Ιράκ επαναστάτησαν 6 (!) φορές τον 20ο αιώνα κατά της Βαγδάτης παρά τις απανωτές ήττες τους. Πότε σταμάτησαν οι ένοπλες εξεγέρσεις των Κούρδων του Ιράκ; Όταν το 1991 οι ΗΠΑ επέβαλαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο βόρειο Ιράκ και, επί της ουσίας, άνοιξαν τον δρόμο για την de facto ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων.   Παραφράζοντας, λοιπόν, την περίφημη ρήση του Mao Tse-tung, δεν θα πρέπει μια κυβέρνηση να επιχειρήσει να εξοντώσει τα «ψάρια» (αντάρτες) αφού ορισμένα εξ αυτών θα διαφύγουν νομοτελειακά. Η κυβέρνηση πρέπει, τουναντίον, να αποξηράνει το «νερό» (πληθυσμό) εντός του οποίου επιβιώνουν και ευημερούν τα «ψάρια». Πώς θα το πράξει αυτό; Υπάρχουν δύο «σχολές σκέψης» επ’ αυτού. Η πρώτη επί της ουσίας πρεσβεύει τη βίαιη εκτόπιση (ή εξόντωση) των φιλικών προς τους αντάρτες πληθυσμών. Η Τουρκία, παραδείγματος χάρη, ερήμωσε περίπου 3.000 χωριά τη δεκαετία του 1990 στη νοτιοανατολική Τουρκία εν μέσω ενός «βρώμικου πολέμου» εναντίον του PKK. Η δεύτερη υποστηρίζει πως οι αντάρτες πρέπει να απομονωθούν από τον πληθυσμό χάρη σε μια διττή στρατηγική στοχευμένων μεταρρυθμίσεων προς τον πληθυσμό και επιχειρήσεων ακριβείας εναντίον των ανταρτών (οι οποίες θα ελαχιστοποιούν τις απώλειες αμάχων).[3]    Οπότε το ISIS θα εξαλειφθεί εντελώς ως απειλή είτε εάν εξοντωθούν συστηματικά οι εκατομμύρια υποστηρικτές του ανάμεσα στους Σουνίτες Άραβες του κεντρικού Ιράκ και της ανατολικής Συρίας είτε αν υλοποιήσουν οι Σιιτικές κυβερνήσεις της Δαμασκού και της Βαγδάτης ένα πρόγραμμα τόσο φιλόδοξων μεταρρυθμίσεων που θα ικανοποιεί τις ανησυχίες των Σουνιτών Αράβων περί ασφάλειας (ίσως με την εκχώρηση αυτονομίας στις εν λόγω φυλές). Προς το παρόν, η Βαγδάτη και η Δαμασκός δεν εμφανίζονται πρόθυμες να εφαρμόσουν τόσες προχωρημένες μεταρρυθμίσεις και, απεναντίας, διεξάγουν εκτεταμένες εθνικές εκκαθαρίσεις εις βάρος των (πραγματικών ή μη) υποστηρικτών του ISIS.   Η στρατιωτική ήττα του ISIS είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Γιατί; Γιατί το ISIS απέτυχε παταγωδώς στον τομέα της χρηστής διακυβέρνησης. Ως αντάρτες, οι μαχητές του ISIS ήταν δεινοί τακτικιστές με έμφαση στην καινοτομία και ευελιξία· ως κυβερνήτες, όμως, του οιονεί χαλιφάτου απεδείχθησαν άκρως βίαιοι και μονολιθικοί. Η στρατιωτική ήττα του ISIS θα αυξήσει κατά πάσα πιθανότητα τα τρομοκρατικά χτυπήματα από τις διάφορες συνιστώσες μια δομής σε ταχεία παρακμή – ειδικά στη Γηραιά Ήπειρο όπου αναμένεται να επιστρέψουν οι τζιχαντιστές δίχως δάφνες νίκης. Εφόσον, πάντως, τα αίτια της μετεωρικής ανόδου του ISIS δεν αντιμετωπίζονται, το ISIS θα εμφανιστεί εκ νέου στην περιοχή – με διαφορετικό όνομα μονάχα.    * Ο Δρ. Σπυρίδων Πλακούδας είναι αναπληρωτής καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο American University in the Emirates και Επιστημονικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ.    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ [1] Για μια ανάλυση του ανταρτοπολέμου και της διαφοράς μεταξύ ανταρτών και τρομοκρατών, δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18. [2] Περί της πραγματικής φύσης του ISIS, δείτε: Spyridon Plakoudas: «Islamic State: A Hybrid Threat?», KEDISA, 18/3/2016. [3] Για μια ανάλυση των σχολών σκέψης περί αντι-αντάρτικου (counter-insurgency), δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18.   Πηγή Liberal το είδαμε ΕΔΩ

Κάτι σα να μην πηγαίνει καλά με την Κίνα το τελευταίο διάστημα… Posted: 20 Jul 2017 10:30 AM PDT Η Κίνα έχει ανοίξει πάρα πολλά μέτωπα τελευταία. Μέχρι πριν έναν χρόνο, η Κίνα είχε περισσότερους φίλους / συμμάχους παρά εχθρούς, αλλά τώρα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τα πράγματα δείχνουν να έχουν ανατραπεί και αυτό με δική της υπαιτιότητα.    Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος    Η Κίνα είχε παραδοσιακά αντιπαλότητα, με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Ινδία, με όλες τις υπόλοιπες χώρες είχε σχέσεις στο φάσμα που κυμαίνεται από ουδέτερες, μέτριες, έως καλές ή πολύ καλές.    Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν όταν η Κίνα προ ετών άρχισε τις διεκδικήσεις στην Νότια Σινική Θάλασσα. Διεκδικήσεις χωρίς ισχυρή νομική υπόσταση που την έφερνε σε αμηχανία μιας και είχε υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας. Αυτό την οδήγησε στην απόφαση να κατασκευάσει τεχνητά νησιά επιχωματώνοντας ακατοίκητες νησίδες και υφάλους στα Διεθνή Ύδατα.    Οι διεκδικήσεις της και τα επιχειρήματα της εκτείνονταν από την οικονομική εκμετάλλευση μέχρι θέματα Ασφαλείας και την προστασία της Ελεύθερης Ναυσιπλοΐας. Στην διεκδικούμενη περιοχή έχουν όμως έννομα συμφέροντα μία σειρά από χώρες όπως η -νήσος- Ταιβάν, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, η Ινδονησία, η Μαλαισία και το Μπρουνέι.    Αυτόματα λοιπόν η Κίνα βρέθηκε σε νομική διένεξη η οποία όμως εύκολα θα μπορούσε να εκτραπεί σε στρατιωτική, με έξι -στην ουσία πέντε- χώρες και ατύπως με τις ΗΠΑ για το συγκεκριμένο θέμα. Ας δούμε τώρα την βασιμότητα των επιχειρημάτων της Κίνας.    Το πρώτο λέγεται ότι είναι οικονομικό. Όμως, η περιοχή εκείνη είναι αποδεδειγμένα μόνο ένας πλούσιος ψαρότοπος και όλα τα άλλα περί φυσικού αερίου και πετρελαίου παραμένουν στη σφαίρα της θεωρίας. Όσο λοιπόν σημαντική και να είναι η αλιεία, δεν μπαίνεις στα έξοδα τα κατασκευάσεις τεχνητά νησιά και στρατιωτικές βάσεις, για να διεκδικήσεις το δικαίωμα σου στην αλιεία.    Το δεύτερο επιχείρημα ήταν η προστασία της Ελεύθερης Ναυσιπλοΐας. Όμως, οι συνηθέστερες θαλάσσιες οδοί για τη ναυτιλία, είναι πολύ μακριά από το διεκδικούμενο σύμπλεγμα νήσων, άρα ούτε αυτό «στέκει».    Το τρίτο επιχείρημα είναι η αποτροπή Ναυτικού Αποκλεισμού της Κίνας. Όμως, επειδή δεν βρισκόμαστε στην εποχή… της Τροίας και επειδή ένας Ναυτικός Αποκλεισμός (naval blockade) σημαίνει Πόλεμος με όλα τα Μέσα, ούτε το επιχείρημα αυτό έχει κάποια άξια λόγου βάση.    Ας πάμε στο θέμα της Βόρειας Κορέας, η οποία δεν θα είχε επιζήσει ως καθεστώς χωρίς την υποστήριξη της Ρωσίας, αλλά και της Κίνας, κατά κύριο λόγο. Η Κίνα ως αντάλλαγμα της ζωτικής βοήθειας προς την Β. Κορέα, είχε μία χώρα «μαριονέτα» που κρατούσε υπό καθεστώς διαρκούς πίεσης τη Ν. Κορέα και την Ιαπωνία άμεσα, αλλά και τις ΗΠΑ έμμεσα.    Εδώ δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ότι η βοήθεια προς την Βόρεια Κορέα δεν ήταν μόνο Οικονομική αλλά και Τεχνική. Δηλαδή η Πιονγκ Γιανγκ δεν θα είχε ποτέ αναπτύξει την Πυραυλική και Πυρηνική τεχνολογία της, χωρίς την τεχνολογική βοήθεια της Κίνας και της Ρωσίας.    Αυτό βέβαια δεν ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί ένα επιτυχημένο πυραυλικό και πυρηνικό πρόγραμμα, καθώς χρειαζόταν και η προμήθεια κρίσιμων επιστημονικών οργάνων αλλά και μηχανημάτων υψηλής τεχνολογίας, για την παραγωγή πυραύλων και πυρηνικών κεφαλών.    Η Βόρεια Κορέα και το Πακιστάν (επίσης στενός σύμμαχος, που εξαρτάται η ασφάλειά του από την Κίνα) προμήθευσαν πυραυλική και πυρηνική τεχνολογία σε πολλές χώρες, με τις οποίες οι ΗΠΑ και η Δύση διατηρούσαν σχέσεις έντασης.   Όσο το θέμα αυτό παρέμενε στο παρασκήνιο και ετύγχανε διακριτικής διαχείρισης, η Κίνα δεν ήταν εκτεθειμένη ως ο άμεσα ενεργών, αλλά τα τρία τελευταία χρόνια η κατάσταση με την Βόρεια Κορέα έχει φθάσει στο απροχώρητο, με απειλές εναντίον των πάντων.   Είναι άραγε αυτό κάτι που θα αποτολμούσε η Βόρεια Κορέα χωρίς την ενθάρρυνση η την ανοχή της Κίνας; Μήπως πέραν των άλλων, η όλη ιστορία είναι ένα τεστ αντοχών και ανεκτικότητας των ΗΠΑ, τις οποίες επιχειρούν να φθείρουν έχοντάς τες απασχολημένες σε διάφορα μέτωπα, χωρίς να εκτίθεται η Κίνα, που κρατάει έναν επικίνδυνο αντίπαλο έτσι σε απόσταση ασφαλεία;   Δεν προέκυψε η κλιμάκωση με τη Βόρεια Κορέα αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δεσμευθεί προεκλογικά να «σφίξει τα λουριά» στους Κινέζους, ενώ στη συνέχεια στηριζόταν πάνω τους για την αντιμετώπιση του προβλήματος; Μήπως και η διένεξη της Νότιας Σινικής Θάλασσας εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο;    Μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα στρατήγημα, βάσει του οποίου ασκώντας «ασύμμετρες» πιέσεις στις ΗΠΑ στην περιοχή της Ασίας, η Κίνα κερδίζει χρόνο μέχρι να αναπτύξει τις συμβατικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να είναι ένας σοβαρός και αξιόπιστος αποτρεπτικός παράγοντας απέναντι στο αμερικανικό Ναυτικό; Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής μόνο ερωτήματα μπορούμε να θέσουμε και να προβούμε σε εικασίες, τίποτε άλλο.    Αλλά ας πάμε πιο κάτω, τα τελευταία δύο χρόνια η ρητορική της Κίνας έναντι των παραδοσιακών της αντιπάλων, Ινδίας και Ιαπωνίας, έχει αλλάξει προς το χειρότερο, έχει γίνει από εριστική έως απειλητική. Γιατί; Είναι όντως έτοιμη η Κίνα να έρθει σε πολεμική ρήξη με Ινδία και Ιαπωνία; Η λογική απάντηση είναι πως όχι. Βέβαια στηρίζεται και στο ότι και οι χώρες αυτές δεν επιθυμούν στρατιωτική αντιπαράθεση με τους Κινέζους.    Οι λόγοι της ρητορικής κλιμάκωσης είναι πολλοί.     Πρώτον, οι κινεζικές αεροναυτικές δυνάμεις δεν είναι ακόμη σε θέση να εξασφαλίσουν την νίκη, ενώ υπολείπονται τεχνολογικά, ούτε όμως και ο στρατός ξηράς της είναι σε καλή κατάσταση έναντι του Ινδικού.    Δεύτερον, η Κίνα βρίσκεται εν μέσω μιας απόπειρας στροφής της οικονομικής της πολιτικής, από αμιγώς εξαγωγική σε ένα πιο ισορροπημένο μοντέλο εσωτερικής κατανάλωσης και εξαγωγών, για να αντιμετωπίσει την μείωση της ανταγωνιστικότητας της.    Να αυξήσει δηλαδή την εσωτερική ζήτηση (με τις καλύτερες αποδοχές στους εργαζόμενους) ώστε να μειώσει την εξάρτηση από τις εξαγωγές και να μεταβεί στο επίπεδο της παραγωγής και εξαγωγής ποιοτικών προϊόντων (που απευθύνονται σε πιο ισχυρά «πορτοφόλια», πιο απαιτητικούς καταναλωτές).    Επιπλέον, έχει ξεκινήσει ένα κολοσσιαίων οικονομικών διαστάσεων επενδυτικό πρόγραμμα, για την υλοποίηση του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτές οι οικονομικές συγκυρίες, συν του ότι δεν έχει φθάσει στο επιθυμητό στρατιωτικό επίπεδο, δεν συνηγορούν στο να επιθυμεί μία πολεμική περιπέτεια.    Τρίτον, είναι επίσης εμφανές, ότι στο εσωτερικό μέτωπο, η στάση της κυβέρνησης έναντι των αντιφρονούντων έχει σκληρύνει πολύ, κάτι το οποίο έχει κόστος μεγάλο και μετρήσιμο στην εικόνα της Κίνας διεθνώς. Πολλοί το αποδίδουν στον νέο Πρόεδρο της Κίνας, τον Ξι Ζινπίνγκ. Όποιος τα λέει όμως αυτά, απλά αγνοεί την Κίνα και το πολιτικό της σύστημα.    Το Κομουνιστικό Κόμμα της Κίνας μπορεί να είναι ένα κλειστό κλαμπ για λίγους σε σχέση με τον πληθυσμό της (περίπου 17 εκατομμύρια μέλη), αλλά λειτουργεί με δημοκρατικές αρχές και συλλογικά, ο δε Πρόεδρος και το Υπουργικό Συμβούλιο, απλά εφαρμόζουν την πολιτική που αποφασίστηκε από τα συλλογικά όργανα του κόμματος.    Ασχέτως πεποιθήσεων και συμβατικής σοφίας, ούτε την εποχή της παντοδυναμίας του Μάο Τσε Τουνγκ ο πρόεδρος δεν ήταν ανεξέλεγκτος, όπως δεν ήταν ανεξέλεγκτος και ο διάδοχός του ο Ντεν Ξιαοπίνγκ, που από-ενοχοποίησε τον πλούτο, δηλώνοντας το περίφημο, «δεν υπάρχει τίποτε κακό στο να είναι κανείς πλούσιος».    Ας πάμε στις σχέσεις της Κίνας με την Ευρώπη τώρα. Η Ευρώπη διαβλέποντας τις τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης που παρουσίαζε η κινεζική αγορά που διψούσε να μάθει και να αφομοιώσει τεχνογνωσία και τεχνολογία, την οποία δεν της προσέφεραν οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα, έτρεξε να καλύψει το κενό, με αποτέλεσμα να γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα εμπορικός εταίρος της Κίνας.    Τα τελευταία όμως δύο χρόνια τα πράγματα έχουν αρχίσει να «στραβώνουν» ανάμεσα στις δύο πλευρές. Ο λόγος είναι ότι η Ευρώπη αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η Κίνα την θεωρεί όχι ως ισότιμο εταίρο, αλλά κάτι σαν ξέφραγο αμπέλι, όπου μπορεί να αγοράζει ό,τι είναι προς πώληση στην Ευρώπη, εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση και φυσικά τη φιλελεύθερη ευρωπαϊκή αλλά και εθνική νομοθεσία, ακόμη και στις κρίσιμες υποδομές.    Αυτό είναι όμως απαγορευμένο για τις ευρωπαϊκές εταιρίες στην Κίνα, η οποία παραμένει μία κλειστή και απόλυτα ελεγχόμενη οικονομία. Αντί λοιπόν να προσπαθήσει το Πεκίνο να δημιουργήσει κάποιους άτυπους διαύλους επικοινωνίας με την κάθε ευρωπαϊκή κυβέρνηση αλλά και την Κομισιόν, ρωτώντας επισήμως τι είναι διαθέσιμο και τι όχι για εκείνην ως εξαγορά, διαβιβάζοντας έτσι ένα μήνυμα μετριοπάθειας και μιας πρακτικής «win-win», προχώρησε σε επιθετικές εξαγορές.    Αυτές οι ενέργειες ανάγκασαν πρώτα τη Γερμανία (είναι έτοιμες να ακολουθήσουν η Γαλλία και η Ιταλία) με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας ρομποτικής KUKA, να εισαγάγει νομοθετική ρύθμιση που απαιτεί κυβερνητική έγκριση για την πώληση εταιρειών υψηλής τεχνολογίας ή κρίσιμων υποδομών σε επενδυτές ή εταιρίες εκτός ΕΕ.    Παρατηρώντας κανείς όλα αυτά, αναρωτιέται τι συνέβη στην προσεκτική Κίνα, την Κίνα των χαμηλών τόνων που απέφευγε συστηματικά την ευθεία αντιπαράθεση, την Κίνα των διαπραγματεύσεων, της συνδιαλλαγής και της «ειρηνικής ανάδυσης» (peaceful rise).    Αναρωτιέται δε κανείς, αν υπάρχει κάποιο σχέδιο πίσω από όλα αυτά, ένα σχέδιο που δεν είναι ακόμη ορατό, ή μήπως απλά η τωρινή ηγεσία (η συλλογική που λέγαμε) έχει «καβαλήσει το καλάμι» και έχει χάσει το μέτρο από τα πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια συναλλαγματικά αποθέματα με τα οποία έχει βγει στην παγκόσμια «γύρα» και «ψωνίζει»;    Η απάντηση προσεχώς επί της οθόνης που έλεγαν και οι παλιοί κινηματογράφοι, αν και αρχίζουν σταδιακά να δημιουργούνται εύλογες υποψίες, ότι στην κινεζική ηγεσία επικρατεί εκνευρισμός, καθώς το εσωτερικό μέτωπο θα μπορούσε να παρουσιάζει τάσεις δυνητικής αποσταθεροποίησης, κάτι το οποίο θα γίνει αντιληπτό πολύ αργότερα διεθνώς.    Κι όταν υπάρχει κίνδυνος εσωτερικής αποσταθεροποίησης, μια από τις συνταγές που παραδοσιακά χρησιμοποιείται ιστορικά, είναι η κατασκευή ενός ή περισσοτέρων εξωτερικών εχθρών, με στόχο τη συσπείρωση του λαού γύρω από την ηγεσία του. Τίποτα δεν είναι σίγουρο, Παρατηρήσεις κάνουμε και καταγράφουμε σκέψεις. Έρχεται κάποια στιγμή όμως, που οι απορίες αρχίζουν και λύνονται.    πηγή

 

You are subscribed to email updates from ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily. To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.	Email delivery powered by Google
Google Inc., 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, CA 94043, United States