26 - 28 Ιουλίου 1822: Οι Έλληνες κατατροπώνουν τον Δράμαλη στα
Δερβενάκια
Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017 - 19:34
Είμαστε
στον Ιούλιο του 1822 και ο Μαχμούτ πασάς Δράμαλης ξεκινάει από το Ζιτούνι της
Λαμίας, προκειμένου να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση. Η Τριπολιτσά
βρίσκεται ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1821 σε ελληνικά χέρια και η Επανάσταση
έχει εδραιωθεί. Ο στρατός, όμως, του Δράμαλη ήταν κάτι πρωτόγνωρο στα χρονικά,
ήταν κάτι που πραγματικά απειλούσε την Επανάσταση. Οι ιστορικοί αναγάγουν την ισχύ
αυτής της στρατιάς σε 24.000 με 30.000 πεζούς και 6.000 ιππείς, συνοδευόμενους
από ισχυρό πυροβολικό. Γράφει σχετικώς ο Μέντελσον Μπαρτόλντι: «Είκοσι τέσσαρες χιλιάδες
πεζοί, εξακισχίλιοι ιππείς και ισχυρόν πυροβολικόν απετέλουν αυτήν· από του
έτους δε 1715, ότε ο Αλή Κουμουρτζής διέβη τον Σπερχειόν, απερχόμενος όπως
ανακτήση Μωρέαν από τους Ενετούς, ουδέποτε είχεν ίδει η Ελλάς τοιαύτην
στρατιωτικήν πομπήν...».
Ο
Δράμαλης έφτασε στην Κόρινθο χωρίς να συναντήσει ουσιαστική αντίσταση πέραν
κάποιων Ελληνικών αποσπασμάτων. Εκεί πραγματοποίησε συμβούλιο κατά το οποίο του
τέθηκε η πρόταση να στρατοπεδεύσει στην Κόρινθο και να συνεχίσει από εκεί,
αφότου συγκεντρώσει ισχυρό στόλο, προκειμένου να ανακαταλάβει την Τριπολιτσά
και εν τέλει να καταλάβει και ολόκληρη την Πελοπόννησο, καταπνίγοντας την
Επανάσταση. Το γεγονός, όμως, ότι είχε περάσει ήδη την Ακροκόρινθο και τα στενά
των Γερανείων, άνευ ουσιαστικής αντίστασης, τον έκαναν να αποφασίσει ότι θα
πρέπει να κινηθεί άμεσα προς το Ναύπλιο και να ανεφοδιαστεί εκεί από τον
τουρκικό στόλο.
Φτάνοντας
στο Άργος, μέσα από τα στενά των Δερβενακίων, ο Δράμαλης διαπιστώνει πρώτον ότι
στο φρούριο βρίσκονταν οχυρωμένοι Έλληνες υπό την αρχηγία του Υψηλάντη και
δεύτερον ότι ο τουρκικός στόλος δεν βρισκόταν στην περιοχή, αλλά είχε πάει στην
Πάτρα. Ύστερα από την αποχώρηση, των αποκλεισθέντων στο οχυρό, Ελλήνων, ο
Δράμαλης δεν έχει άλλο δρόμο παρά να επιστρέψει πίσω χρησιμοποιώντας και πάλι
τα στενά των Δερβενακίων. Όμως πλέον εκεί τους περίμεναν
οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Η βασική διάβαση φυλασσόταν
από τον Αντώνη Κολοκοτρώνη με 1500 άνδρες. Ο Πλαπούτας με 800 άνδρες είχε
τοποθετηθεί στο Σχινοχώρι για να φυλάει την βορειοδυτική έξοδο της Αργολίδας
και ο Νικηταράς μαζί με τον Παπαφλέσσα ήταν στο Στεφάνι – Αγιονόρι για να
φυλάνε την τρίτη διάβαση προς την Κλένια.
Στις
26 Ιουλίου του 1822 οι τούρκοι αρχίζουν να μπαίνουν στα στενά και μετά από λίγο
άρχισαν να δέχονται πυρά από τον Αντώνη Κολοκοτρώνη και τους άνδρες του. Εν
τέλει οπισθοχώρησαν και αποφάσισαν να πάρουν το πέρασμα προς τον Άγιο Σώστη. Όμως ο Νικηταράς και ο
Παπαφλέσσας είχαν ήδη ειδοποιηθεί και βρίσκονταν στην περιοχή. Η τουρκική πομπή
βρέθηκε περικυκλωμένοι και υπό διασταυρούμενα πυρά. Από τα ανατολικά βρισκόταν
ο Νικηταράς και ο Παπαφλέσσας και από τα δυτικά οι άνδρες του Αντώνη
Κολοκοτρώνη. Οι τούρκοι πέφτουν ενώπιον της Ιεράς Μανίας των
Ελλήνων που πολεμάνε για Πατρίδα, Πίστη και Ελευθερία. Η νύχτα έσωσε τους
τούρκους, οι οποίοι μέχρι εκείνη την ώρα είχαν μετρήσει ήδη 4500 νεκρούς και η
στρατιά του Δράμαλη διασπάστηκε με λίγους να καταφέρνουν να φτάσουν στην
Κόρινθο και το κύριο μέρος του στρατεύματος να επιστρέφει στην Τίρυνθα.
Δύο μέρες μετά στις 28 Ιουλίου ο Δράμαλης
επεχείρησε δεύτερη φορά να φτάσει στην Κόρινθο, όμως γνώρισε και άλλη μία
πανωλεθρία, μικρότερης βέβαια εμβέλειας και εν τέλει αποκλείστηκε στην Κόρινθο,
όπου βρήκε το αρμόζον τέλος του μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της στρατιάς του,
υποκύπτοντας στην πείνα τις αρρώστιες.
Σε κεντρική μορφή της Μάχης των Δερβενακίων
αναδείχθηκε ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο επονομαζόμενος και Νικηταράς ο
Τουρκοφάγος. Στην μάχη αυτή σύμφωνα με ιστορικές πηγές έσπασε τρία σπαθιά
κατά τη διάρκεια της μάχης, σκοτώνοντας τούρκους, ενώ στο τέλος της μάχης το
χέρι του είχε αγκυλωθεί και δεν άφηνε με κανέναν τρόπο το σπαθί. Είχε επιδείξει
την ίδια μαχητικότητα και στη μάχη των Δολιανών στις 18 Μάη 1821.
Αυτό το σπαθί υπήρξε και ο τελευταίος
πλειοδότης όταν το, στην πραγματικότητα πάντοτε ανελεύθερο, ελλαδικό κράτος
έβαλε σε πλειστηριασμό το σπίτι του Ήρωα Νικηταρά, ο οποίος πέθανε πάμπτωχος. Στις 24 Ιουλίου
1825 ένα έγγραφο έθετε την ελευθερία του Έθνους στην δικαιοδοσία της
Μεγάλης Βρετανίας. Αυτό το έγγραφο δεν το υπέγραψαν ο Υψηλάντης και ο
Νικηταράς. Ο μεν πρώτος τέθηκε γρήγορα στο περιθώριο και ο δεύτερος είχε την
μοίρα που προαναφέραμε. Η εποχή της ξενοκρατίας είχε ξεκινήσει και κρατάει
μέχρι τις μέρες μας.
Δ.Λ.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Αν σταματήσεις τον ανεμόμυλο
δεν σταματά ο αέρας
αν τους προδότες δεν δικάσεις
η τραγωδία σου λαέ δεν έχει πέρας
Ενάρετος δεν είναι αυτός που υποκλίσεις κάνει
στην εκκλησιά του
ούτε αυτός που μεγάλη περιουσία
αφήνει
στη φαμελιά του
είναι αυτός που τη γυναίκα του φροντίζει
και τα παιδιά του
τους γονείς του και την πατρίδα του τιμά
και τις αξίες της πατρώας κληρονομίας του
Οι αγαθοί δεν χρειάζονται πολυνομία
δόλιοι την επινόησαν για να
αθωώνουν
τον εγκληματία
ασύστολα να κλέβουν χωρίς τιμωρία
και η Βουλή τις ώρες του μεσονυκτίου
να ψηφίζει την «ντροπολογία»
Πολιτικός που το κοινό δεν ευεργετεί
παρά κλέβει , λεηλατεί και
τους νόμους καταπατεί
δόλιοι οι νόμοι που αμνηστεύουν
τον εγκληματία
νομικά σκουπίδια χωρίς καμιά αξία
τους πρέπει αυστηρότατη τιμωρία
και στέρηση όλης της περιουσίας
Τα σφάλματα από δόλο πιο άθλια
από τα σφάλματα από άγνοια
ιδιώνυμα αυτά που μας έριξαν
στων μνημονίων την παράνοια
Η «εφεύρεση» της πολιτικής ευθύνης
άφεση αμαρτιών τους δίνει
θράσος στο μύλο του επίορκου πολιτικού χύνει
τρισκατάρατε ΓΑΠ !! τη ζωή μας έκανες
πατίνι
γιατί εσύ με δόλο μας έριξες στη
σημερινή δίνη
Κάθαρση φέρνει μόνον η δικαιοσύνη
εκείνη που δεν αλληθωρίζει
ούτε σε πιέσεις του κατεστημένου ενδίδει
γι’ αυτό της κλείνουν το ένα μάτι …εκείνοι
κρετίνοι παλιάτσοι και αρλεκίνοι
Όποιος από τους πολλούς πολύ αγαπηθεί
αυτός θα μισηθεί πολύ
κι’ αν τον κάνουν και «εθνάρχη»
κράταγε μικρό καλάθι
με όρθιο πνεύμα και καρδιά
αγαθή
στη ζωή σου λιγότερο να εξαπατηθείς
Οπαδός και πιστός ποτέ μη γίνεις
ούτε φίλος στον ισχυρό που
σε υποδουλώνει και σε γδύνει
κάνε φίλους τους «καλούς και ικανούς »
και πρώτα από όλους τους ομοεθνείς σου
και τους αδελφούς
Η ζωή του δίκαιου ενδοξότατη
καταφρονεμένη του άφρονος πλουσίου
και χλιδάτη
αστρονομικά τα κέρδη εκ του χρηματιστηρίου
μάταια δόξα αποζητά μέσω
της «φιλανθρωπίας» του χρυσίου
Βίο ακόλαστο προωθεί το σχολείο
και αφύσικες σχέσεις το «έμφυλο»
βιβλίο
εμπιστεύεσαι κάθε παγκοσμιοποιητή και
κάθε τουρκολάγνο
πνευματικά σκουπίδια να ταΐζει το δικό σου σπλάχνο
;
Η ομορφιά μια άφωνη σαγήνη
την ευγονία προωθεί και ερωτική προκαλεί δίνη
αν η ομορφιά συνοδεύεται και από σωφροσύνη
τότε το άτομο θα μεγαλουργήσει
και ασφαλώς και την επιστήμη θα ωφελήσει
Τίμα τον εαυτόν σου
για να σε τιμήσουν και οι άλλοι
αν για τα έργα σου ντρέπεσαι
σε λοιδορούν μικροί- μεγάλοι
αν έργα ευκλεή φτιάξεις
την δόξα εν ζωή και μετά θάνατον
θα απολαύσεις
Η αναβολή και αμέλεια βλάπτει την κοινωνία
αν συμβαίνει στην πολιτική κακό για την
Πολιτεία
στην άμυνα και ασφάλεια
καταστροφική και ολεθρία η απραξία
και η παράδοση σε λάθρους της
ιθαγενείας ισοδυναμεί με εθνική προδοσία
Ουδείς στην εποχή της επιστήμης
μάγος, γέροντας , αστρολόγος
εστί προφήτης
και ο θρησκόληπτος αγύρτης για το κέρδος σπάει μύτη
τα ‘μίντια’ κάκιστα που μοχλεύουνε την πίστη
κανείς τον παράδεισο δεν είδε
ούτε από τον άλλο κόσμο έχει γυρίσει
Να σιωπάς όταν είσαι αμαθής
κάλλιο στον ειδικό ευήκοον ους να στήσεις
πολλά έχεις να ωφεληθείς και περισσότερα να κερδίσεις
το «παπαγαλάκι» στα ‘μίντια’ αγρίως να
πολεμήσεις
σκοπίμως την αλήθεια σου κρύβει
αυτός ο λογοκρίτης
Δυο οι δρόμοι εντός του διαδικτύου
ο ένας στο φως σε οδηγεί
ο άλλος στο σκοτάδι του μεσονυκτίου
Από αυτό για να ωφεληθείς
στον κήπο του πνεύματος για να εισέλθεις
την αλήθεια για να βρεις
αξιόλογες ιστοσελίδες να διαλέξεις
θέλει τόλμη και αρετή στον κυβερνοχώρο
για να ταξιδεύσεις
Πιο ακριβός ο χρόνος από το χρυσάφι
το δεύτερο το φυλάς σε
κάποιο ράφι
ο χρόνος κυλάει σαν νεράκι στο ρυάκι
πίσω δεν γυρίζει μόνο ρυτίδες φέρνει
και άσπρα μαλλιά σου αφήνει
αλλά το ταξίδι της ζωής αξίζει
Οι στερήσεις στη ζωή
από τις ωφέλειες περισσότερες
αν λείψουν αυτές
ανούσιες οι ωφέλειες και χειρότερες
Η πειθαρχία και σκληραγωγία
άνδρες ωραίους πλάθει και ρωμαλέους
η μαλθακότητα θηλυπρεπείς κάνει τους
νέους
το ελεύθερον το εύψυχον
άνδρες κάνει στην ψυχή γενναίους
Θα σας αποκαλύψω το μυστικό
που ενώ ο λαός το μουρμουρίζει
φοβάται να τους αντιμετωπίζει
παρότι δεν θα το δεις στις στήλες
τις πρώτες
και εγώ νόμιζα- όπως και συ -
ότι μας κυβερνούν Έλληνες πατριώτες; Αμ δεν !
όλες οι πράξεις τους είναι άκρως ανθελληνικές
εθνικοί κακούργοι όλοι τους και συνωμότες
κρεμάλα στους επίορκους και στους προδότες
*Αμφικτύων
23/7/2017
*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,
Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών
Με Δάνεια θα ξεπληρωθούν τα Δάνεια??. Ποιός λογικός το
βλέπει σωστά??
Ο γερμανικός Τύπος συνεχίζει να σχολιάζει την έξοδο της Ελλάδας
στις κεφαλαιαγορές και την επιτυχή εκ πρώτης όψεως έκδοση του πενταετούς
ομολόγου. Επιτυχία της Αθήνας, μια νίκη με το ζόρι ή και τα δύο;
Ενδεικτικός ο τίτλος της εφημερίδας Die Welt: «Η Ελλάδα
μπορεί πάλι να καταπολεμήσει τα χρέη με χρέη». Για το πολιτικό μήνυμα της
κίνησης της ελληνικής κυβέρνησης σημειώνει: Μπορεί σε σύγκριση με τα άλλα
κράτη-μέλη της Ευρωζώνης το επιτόκιο που πέτυχε η Αθήνα να είναι υψηλό, όμως
για την ελληνική κυβέρνηση είναι επιτυχία.(!). Επιστρέφει στις αγορές. Κι αυτό
είναι κάτι περισσότερο από ένα δημοσιονομικό γεγονός. Για τον Τσίπρα και τους
συν αυτώ είναι μια απόδειξη για την κυριαρχία που ανακτήθηκε έναντι των
πιστωτών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Είναι μια πολιτική επιτυχία που θα
μπορούσε να βοηθήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό και στο εσωτερικό.
Ωστόσο η Welt αφουγκράζεται και την άλλη πλευρά: «Για τους
εταίρους στην Ευρωζώνη, οι οποίοι στα πλαίσια του Τρίτου Προγράμματος Στήριξης
θα δανείσουν στην Αθήνα γύρω στα 86 δις, η έξοδος στις αγορές αυτή τη στιγμή
δεν είναι μια εντελώς απλή υπόθεση. Στη Γερμανία τουλάχιστον
είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγηθεί πολιτικά ότι η Ελλάδα αρχίζει πάλι να
δανείζεται από ιδιώτες πιστωτές. Γιατί από την άλλη οι δημόσιοι πιστωτές,
δηλαδή οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης, θα κληθούν του χρόνου
να παραιτηθούν από επιστροφές δανείων ύψους δισεκατομμυρίων, επειδή το ελληνικό
χρέος δεν θα μπορεί να αποπληρωθεί».
Μακριά ακόμα η κανονική έξοδος στις αγορές
Σε σχόλιό της η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt επιχειρεί
με μια σειρά συγκρίσεων να αποτιμήσει αντικειμενικά την έξοδο της Ελλάδας στις
αγορές. «Οι επενδυτές χρύσωσαν τη συμμετοχή τους στο ελληνικό τόλμημα. Αυτό
δείχνει η σύγκριση με τις άλλες χώρες της κρίσης, την Κύπρο και την Πορτογαλία. Τα
δικά τους πενταετή ομόλογα είχαν αποδόσεις κάτω του 2%. Και παρ' όλα αυτά,
ορισμένοι επενδυτές προτίμησαν να απόσχουν από τα νέα ελληνικά ομόλογα. Κι αυτό
επειδή υπάρχουν ακόμα πολλές αμφιβολίες για τη μεταρρυθμιστική βούληση της
κυβέρνησης Τσίπρα».
«Ενώ κατά την πρώτη έξοδο της Ελλάδας στις αγορές το 2014 οι
προσφορές είχαν αγγίξει τα 20 δις, αυτή τη φορά μόλις και έφθασαν τα 6,5 δισ.,
υπήρξαν δηλαδή χαμηλότερες των προσδοκιών. Γι' αυτό και τελικά αντλήθηκαν μόνο
3 και όχι 4 δισ. ευρώ, όπως σχεδιαζόταν αρχικά. Υπ' αυτό το πρίσμα η
επιστροφή της Αθήνας στις αγορές μόλις που πέτυχε. Τα στοιχεία αυτής
της πρώτης απόπειρας εδώ και τρία χρόνια δείχνουν ότι κατά την περίοδο Τσίπρα
σπαταλήθηκε χρόνος και διασπαθίστηκε εμπιστοσύνη. Η Ελλάδα βρίσκεται
ακόμα πολύ μακριά από μια κανονική επιστροφή στις αγορές».
Και η γκρίνια του ""υπαλλήλου""
«Έρχονται αυτοί που μας επιβάλλουν τους φόρους και μας λένε
μειώστε τους», υποστήριξε χωρίς αιδώ και χωρίς καμία αίσθηση αξιοπρέπειας,
απαντώντας στην σχετική αναφορά για ανάγκη μείωσης των φόρων από την Ντέλια Βελκουλέσκου. Καλά, κάποιοι
μπορεί να θέλουν να επιβάλουν οτιδήποτε!
Εσύ Τσίπρα, όμως, τι
ρόλο παίζεις;Εκείνον του πειθήνιου υπαλλήλου; Ξέραμε
ότι εδώ και αρκετά χρόνια οι πρωθυπουργοί έχουν καταντήσει υπαλληλίσκοι, χωρίς προσχήματα, έναντι των
«θεσμών». Αν δεν κάνουμε, όμως, λάθος, πρώτη φορά διατελών πρωθυπουργός αναγνωρίζει τόσο ανερυθρίαστα την
υπαλληλική σχέση του. Αυτό θα πει ειλικρίνεια!
Από τα πεντοζάλια στα… αριστεροσάλια
Από Νίκος Μπογιόπουλος -
27/07/2017
Βγήκαμε στις αγορές, αδέρφια! «Ηχήστε οι
σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμα τη χώρα πέρα ως πέρα…». Ντυθείτε, στολιστείτε,
γλεντοκοπήστε. Πατριώτες, βγήκαμε στις αγορές! Για να πάρουμε δάνεια. Δάνεια…
Σαν αυτά που μας οδήγησαν ως εδώ… Σαν αυτά που άλλοι τα τρώνε κι άλλοι τα
πληρώνουν!
Οτι αυτές οι αγορές είναι οι ίδιες που μας «δάνειζαν» τόσα
χρόνια και μας έπιναν το αίμα, ότι σε αυτές τις αγορές είναι που ως λαός έχουμε
καταβάλει εκατοντάδες δισ. ευρώ σε τοκογλυφικά, ότι αυτές οι αγορές είναι που
λένε ότι το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους , μετά από τόσες θυσίες και τόση
δυστυχία, αντί να μειώνεται μεγαλώνει και ανέρχεται σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ της
χώρας,αυτά είναι λεπτομέρειες…
Σημασία έχει ότι ο Τσίπρας, ο «αριστερός» λαουτιέρης, μας έβγαλε
στις αγορές, χορεύοντας επικοινωνιακό πεντοζάλι πάνω στις πλάτες μας.
Γλεντήστε!
Αυτές οι αγορές είναι στις οποίες βασιλεύουν τα «αρπακτικά»
τύπου «Γκόλντμαν Σακς». Τα ευαγή ιδρύματα τύπου ΔΝΤ. Οι τραπεζες τύπου «Ντόιτσε
Μπανκ». Και οι πολυεθνικές τύπου «Ζήμενς»… Αλλά μην ακούτε τις μεμψιμοιρίες.
Βγήκαμε στις αγορές, παιδιά. Ευτυχείτε!
Αυτές οι αγορές είναι που δημιούργησαν τις «φούσκες», τα
«παράγωγα», τα ομόλογα που επί χρόνια σκάνε στα κεφάλια του λαού μας και των
λαών όλου του κόσμου. Αυτές οι
αγορές είναι που στον κόσμο τους πεθαίνουν από ασιτία 50.000 άνθρωποι την
ημέρα. Αυτές οι αγορές είναι τόσο σάπιες που στην παγκόσμια Δανιμαρκία τους
πάνω από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν τόσα εισοδήματα όσα αθροίζουν οκτώ
μόλις Κροίσοι των αγορών.
Στον κόσμο των αγορών είναι που η «δημοκρατία» κόβεται και ράβεται στα
μέτρα των Αμερικανικών και Ευρωπαικών Κεντρικών Τραπεζών. Για τον έλεγχο, την
διεύρυνση και την κατάκτηση αυτών των αγορών είναι που διεξάγονται από
«χριστιανικές σταυροφορίες» μέχρι «προληπτικοί βομβαρδισμοί».
Σε αυτές τις αγορές είναι που οι υπερδισεκατομμυριούχοι – μέσα στα
χρόνια της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής – έχουν 4πλασιάσει τα
πλούτη τους. Σε αυτές τις αγορές είναι που η Υγεία, η Παιδεία, η στέγη, το
νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση είναι εμπορεύματα που απευθύνονται μόνο σε
όποιον έχει να τα πληρώσει. Αυτές οι αγορές είναι που θεωρούν τον ίδιο τον
άνθρωπο εμπόρευμα. Που άλλοτε τον αγοράζουν και τον πουλάνε σαν δούλο και
άλλοτε τον αφήνουν στοιβαγμένο στην αποθήκη των ανέργων. Με αποτέλεσμα να μην
μπορεί αγοράσει τίποτα από όλα αυτά που ο ίδιος δημιουργεί και παράγει.
Στις αγορές, έλεγε πριν από 3 αιώνες ο «πατέρας του καπιταλισμού», ο
Ανταμ Σμιθ, έρχεται κάποια στιγμή η «αόρατος χειρ» και βάζει τα πράγματα στη
θέση τους. Διορθώνει τις αδικίες. Εξασφαλίζει ισορροπίες. Τιθασεύει την
ακρίβεια. Επιφέρει ικανοποίηση των αναγκών.
Αλλά ξέρετε ένα μυστικό; Η «αόρατος χειρ» είναι
πραγματικά… αόρατη. Και είναι αόρατη για έναν πολύ, πάρα πολύ απλό λόγο: Διότι
δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι η «σιδερένια φτέρνα» ενός συστήματος που
στις αγορές του επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, το «δίκαιο» του ισχυρού.
Θριαμβεύει ο κανόνας «το
μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Στη σημαία των αγορών τους ένα
σύνθημα ισχύει: «Ο θάνατός σου η ζωή μου». Στο
ευαγγέλιο των αγορών τους η πιο άγια γραφή είναι τούτη: «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί
φτωχότεροι».
Κυρίες και κύριοι: Εσείς που δεν έχετε τρύπιο ευρώ για να πάτε στην λαϊκή
αγορά. Εσείς που βλέπετε συνανθρώπους μας να ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί στους
σκουπιδοτενεκέδες της αγοράς. Εσείς που η αγορά φροντίζει να σιτίζεστε με
ληγμένα τρόφιμα. Εσείς που τα παιδιά σας περισσεύουν για την «αγορά εργασίας».
Εσείς που ό,τι αγοράσατε και αποκτήσατε με κόπο, από σπίτι μέχρι χρυσή βέρα,
κληθήκατε να το καταθέσετε στον οικείο οίκο πλειστηριασμών της αγοράς, από
τράπεζα μέχρι ενεχειροδανειστήριο. Εσείς που μετράτε τα εκατοντάδες χιλιάδες
λουκέτα στην αγορά. Εσεις που τον τόπο σας, από δημόσιες εκτάσεις μέχρι
δημόσιες επιχειρήσεις, από Ελληνικό μέχρι δημόσιους δρόμους, από ΟΤΕ μέχρι
Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, από δημόσια νοσοκομεία μέχρι λιμάνια και
αεροδρόμια, τα ρημάζουν, τα ξεπουλάνε και τα διαλύουν – μέσω των αγορών, φυσικά
– πανηγυρίστε! Βγήκαμε στις αγορές!
Αλλά, οι σάλιαγκες της αγοραίας προπαγάνδας, αυτοί που πριν από
τρία χρόνια απήγγειλαν το ποίημα του Στουρνάρα και σήμερα
απαγγέλλουν το ποίημα του Τσακαλώτου, παρότι είναι ήδη απασχολημένα με τα
προεόρτια των προεκλογικών πυροτεχνημάτων που στη συνέχεια θα
φουντώσουν, ας μας εξηγήσουν:
Η Ελλάδα που βρέθηκε «εκτός αγορών», χρεοκόπησε, ναι ή όχι,
μετά από τη μακρά θητεία της ως πειθήνιος μαθητής «εντός των αγορών»; *Πηγή: imerodromos.gr
Η εργασία ως... «τυραννία του ξυπνητηριού»!
Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017 - 07:36
Είναι
γνωστή η περίπτωση του «αντιεξουσιαστή» ληστή Δημήτρη Χαρίση (ο 27χρονος
αδερφός του οποίου έχει καταδικαστεί κι αυτός για ληστείες και επίσης έχει
κατηγορηθεί για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της
Φωτιάς»), ο οποίος συνελήφθη πριν από λίγο καιρό για την αρπαγή των χρημάτων
του ΑΤΜ της Γεωπονικής Σχολής.
Μέσα
από τον γνωστό παρακρατικό ιστότοπο ήρθε στην δημοσιότητα επιστολή-«μανιφέστο»
του εν λόγω ληστή όπου, ανάμεσα σ’ άλλα, διαβάζουμε τα εξής: «Τα χρήματα
της ληστείας λοιπόν προορίζονταν για να καλύψουν τις ανάγκες της καθημερινής
μου διαβίωσης. Ήταν μια συνειδητή επιλογή να αρνηθώ τη σύγχρονη μορφή εργασίας
που θέλει τον άνθρωπο ως πειραματόζωο στα χέρια του εκάστοτε εργοδότη, να
αρνηθώ την τυραννία του ξυπνητηριού, το επικριτικό βλέμμα του αφεντικού, τις
καθημερινές προσβολές, τις «φιλικές παραινέσεις» για μεγαλύτερη παραγωγικότητα
και γενικότερα τη ρομποτοποιημένη καθημερινότητα του εργαζόμενου στα πλαίσια
της καπιταλιστικής βαρβαρότητας».
Πρέπει να διαβάσεις ξανά και ξανά την
θρασύτατη διατύπωση του συγκεκριμένου τεμπελχανά, ο οποίος αρνείται «την
τυραννία του ξυπνητηριού»(!), για να συνειδητοποιήσεις ότι η γραπτή αυτή
τοποθέτηση αποτελεί ένα ξεκάθαρα χυδαίο φτύσιμο στα μούτρα των πραγματικά
σκληρά εργαζομένων ανθρώπων, οι οποίοι ζουν, υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες με το πιο χαμηλό
μεροκάματο και τρέμουν στην ιδέα να πέσουν στην ανεργία και τα υπόλοιπα
αρνητικά επακόλουθά της. Σε ένα γενικότερο επίπεδο, πρόκειται για μια ακόμη
θλιβερή εκδήλωση της πλήρους απόσπασης των «αντιεξουσιαστών» από την εργασιακή
και κοινωνική πραγματικότητα, καθώς όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή σχέση με
τον κόσμο της εργασίας, αλλά με τέτοιου είδους οικτρές απόψεις και τις
ληστρικές πρωτοβουλίες που ακολουθούν, φροντίζουν να αντιμετωπίζουν από τα
ανεμοδαρμένα ύψη μιας γυμνής ιδεοληψίας όλους εκείνους τους αληθινούς
εκπροσώπους της εργατικής τάξης που υφίστανται το διαρκές βάσανο και την
ανάλογη αγωνία του κυνηγητού του μεροκάματου.
Κάτι
ανάλογα «σαΐνια» του ίδιου χώρου ήσαν που πριν από αρκετά χρόνια οργάνωναν
εκδηλώσεις υπέρ της μερικής απασχόλησης, με το (φαιδρό) επιχείρημα ότι αυτή
αφήνει περισσότερο ελεύθερο χρόνο! Η απαξίωση τόσο της εργασίας όσο και των
ανθρώπων που συμμετέχουν σ’ αυτήν, έστω και κάτω από άδικες, καταπιεστικές και
λοιπές δυσχερείς συνθήκες στον κόσμο της στυγνής καπιταλιστικής κυριαρχίας,
είναι ολοφάνερη στην «αιτιολόγηση» του προαναφερόμενου ληστή. Θα ήταν όμως, όχι
μόνο παράλειψη, αλλά και συνειδητή στρέβλωση της αλήθειας, αν δεν επισημαίναμε
ότι η άρνηση της εργασίας, η οποία μπορεί να συμπυκνωθεί ως τίτλος στην
απίστευτη φράση «τυραννία του ξυπνητηριού» δεν αποτελεί την εξαίρεση στον
κανόνα πολιτικής συμπεριφοράς των «αντιεξουσιαστών», αλλά μια συνεχώς
αυξανόμενη στάση. Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι αναλύσεις, οι αφίσες, τα
τρικάκια, τα συνθήματα που κρίνουν όλο τον εργαζόμενο (και άνεργο) κόσμο με ένα
ελιτίστικο, περιφρονητικό, ψευτοαριστοκρατικό τρόπο, αποκαλύπτοντας έναν
βαθύτατα άρρωστο «αβαντγκαρντισμό».
Στην
προσπάθειά τους να εξηγήσουν τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα με πυξίδα τις
ανεδαφικές απόψεις τους, αδυνατούν(;) να καταλάβουν ότι στην έρημο του
καπιταλισμού κάθε «όαση» δεν είναι τίποτα άλλο από οφθαλμαπάτη. Στον
διεστραμμένο «αντιεξουσιαστικό» κόσμο τους σκιαγραφούνται οι ψεύτικες οάσεις
του «εναλλακτισμού», οι ψευδεπίγραφες «εργατικές» ενώσεις, οι απογυμνωμένες από
ουσιαστικό εργασιακό περιεχόμενο τοποθετήσεις που δημιουργούν ένα «ω! τι
επαναστατικό» lifestyle για τους μετέχοντες σ’ αυτούς τους διανοητικούς
λαβύρινθους, που και τον καπιταλισμό δεν αμφισβητούν έστω και στο ελάχιστο,
αλλά και την έννοια του εργαζόμενου προσβάλλουν με την «αφ’ υψηλού» στάση τους.
Το να πάρεις κάποια βαθιά στερεότυπα και να μην τα προεκτείνεις ενεργητικά και
ευεργετικά ως προς την ουσία τους, αποτελούν ξεκάθαρα ενδείξεις επαναστατικού
βερμπαλισμού, πολιτικής αγραμματοσύνης, κοινωνικής απομόνωσης και εργασιακής
άρνησης. Η εύκολη «πατέντα» της άρνησης «της σύγχρονης μορφής
εργασίας», που με θρασύτητα επικαλείται ο «αντιεξουσιαστής»-ληστής, αποτελεί
στην πραγματικότητα την μάσκα-δικαιολόγηση της τεμπελιάς.
Ο
ψευτοδιδακτισμός, το επιτιμητικό κούνημα του δαχτύλου, ο διαχωρισμός ανάμεσα
στους «έξυπνους» που αρνούνται «την σκλαβιά της εργασίας» και τα «κορόιδα» που
«χρησιμοποιούνται» απ’ αυτήν, αποτελούν συνηθισμένες πρακτικές των ολοένα και
αυξανόμενων «αντιεξουσιαστών» που θέλουν να ντύσουν ιδεολογικά την δική τους
απροθυμία να εργαστούν, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια μόνιμη επαφή με την…
τυραννία του ξυπνητηριού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι μια τέτοια προκλητική
(αντεργατική κατ’ ουσίαν) τοποθέτηση πέρασε εντελώς στο απυρόβλητο από τα
υπόλοιπα συγκοινωνούντα δοχεία του «αντιεξουσιαστικού» χώρου φανερώνει και την
βαθιά σήψη που τον διέπει.
Μια
σήψη, η οποία δείχνει ότι είναι σαφείς και ξεκάθαροι οι λόγοι που ολοένα και
περισσότερα τμήματα
της ευρύτερης διεθνιστικής αριστεράς έχουν εγκαταλείψει ουσιαστικά την
προσπάθεια προσέγγισης των Ελλήνων Εργαζομένων και επικεντρώνουν πλέον το
ενδιαφέρον τους σε άλλους τομείς όπως οι «πρόσφυγες», τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα κ.τ.λ.
ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ του Ελληνικού Λαού !
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ
*************************************
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
Το φθαρμένο
πολιτικό σύστημα και το ΕΠΑΜ, η νέα πολιτική δύναμη της Ελλάδας
Του
Δημήτρη Κυπριώτη στρατηγού ε.α.
Το
άρθρο αυτό γράφτηκε πριν ακριβώς ένα χρόνο, παραμένει όχι μόνο αναλλοίωτο
αλλά και επιβεβαιωμένο από την ίδια τη ζωή!
Δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά λόγια για να τεκμηριώσει
ότι η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατέστησε την αριστερά αναξιόπιστη. Είχαμε βέβαια
τα συστημικά κεντροδεξιά σχήματα και τώρα μας ήρθε και η λεγόμενη
«αριστερά», για να κάνει συνειδητά τη ζημιά της και την
έκανε. Να γιατί αυτήν τη ζημιά την πληρώνει τώρα ολόκληρο το πολιτικό
σύστημα. Έγινε αυτό που ο θυμόσοφος λαός λέει ότι « μαζί με τα ξερά καίγονται
και τα χλωρά». Το ζήτημα όμως είναι να δούμε αν υπάρχουν τα χλωρά και ποια
είναι αυτά; Που βρίσκονται;
Ο ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε τον αριστερό μύθο, ότι «υπερασπιζόταν τις ιδέες
του με την ίδια του τη ζωή» Σκότωσε την ελπίδα ότι μπορούν να αλλάξουν τα
πράγματα μέσα στο σύστημα, ενώ από την άλλη πλευρά ήρθε και ενίσχυσε το σύστημα
των ισχυρών (ΕΕ, ΟΝΕ, ΝΑΤΟ κλπ)
Μετά από αυτήν την παταγώδη αποτυχία, δεν μπορεί να παίξει κανέναν απολύτως ρόλο, ούτε καν αυτόν του καταλύτη στην κατεύθυνση μιας συνολικότερης αλλαγής των «ισχυρών». Οι όποιες αλλαγές, θα επέλθουν από τις ισχυρότερες χώρες (Βρετανία, Γαλλία. Ιταλία), όσο διαρκεί στην Ελλάδα, η « εποχή» των μνημονιακών κυβερνήσεων σε οποιαδήποτε έκδοσή τους. Κυβέρνηση, συγκυβέρνηση, εθνικής ενότητας , κλπ.
Η Ελλάδα πράγματι στην αρχή της κρίσης, έδωσε το έναυσμα για να
ανοίξει ο δρόμος των αλλαγών σε μια κατεύθυνση δημοκρατική, όπως φάνηκε
και με αντίστοιχες πολιτικές κινήσεις που ξεκίνησαν σε Ισπανία,
Πορτογαλία, κλπ, αλλά και αυτές τελικά δεν βελτίωσαν τα πράγματα. Και μάλλον τα
έφεραν βήματα πίσω. Μένει λοιπόν να δούμε τώρα τι μπορεί να καταφέρουν οι
υποτιθέμενοι ισχυροί.(Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία)
Ο Βρετανικός λαός έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα. Παρά τα
εκβιαστικά διλλήματα, τη δολοφονία που «προέκυψε» καταμεσής του δημοψηφίσματος,
τα όσα ελεεινά και τρισάθλια ακούστηκαν περί “λοιμού και καταποντισμού” στην
περίπτωση μη επικράτησης του Brimain, τίποτα δεν στάθηκε ισχυρό να
αντισταθεί στη θέληση του λαού στο Brexit που τελικά
κατόρθωσε να το βγάλει στην κάλπη. Το ΝΤΟΜΙΝΟ έχει ήδη ξεκινήσει.
Ο δρόμος είναι δύσκολος, δύσβατος γεμάτος αντίδραση και παγίδες.
Όμως και οι επιθυμίες των λαών φαίνεται ότι τώρα γίνονται πιο μεγάλες και πιο
ισχυρές. Και αν υπάρξει και η «εκμετάλλευση» των εσωτερικών αντιθέσεων των
«μεγάλων», τότε τα πράγματα διευκολύνονται.
Στην Ελλάδα οι δυνάμεις που βρίσκονται εκτός κοινοβουλίου
είναι και οι μόνες που βάζουν, άλλες λίγο και άλλες πιο πολύ, το ζήτημα της
εξόδου από την ΕΕ. Ακόμη και εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που νομίζουν
ότι μπορούν να προχωρήσουν σε έξοδο από την ΟΝΕ και έκδοση εθνικού νομίσματος,
παραμένοντας όμως στην ΕΕ, αρχίζουν σιγά –σιγά να συνειδητοποιούν ότι μέσα στην
ΕΕ δεν έχουν καμία τύχη να το πετύχουν, για αυτό αρχίζουν να σιγοψιθυρίζουν την
έξοδο ως αναγκαία συνθήκη. Όμως αυτό το χρεώνουν σαν υποχρέωση των
δυνάμεων της αριστεράς και εδώ είναι το μεγάλο λάθος που κάνουν.
Εμφορούμενοι από τα αριστερά τους ιδεολογήματα, βλέπουν το δένδρο
και χάνουν το δάσος. Δεν ακούν την αγωνιώδη φωνή του ελληνικού λαού που
στενάζει από τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και οικονομικές
συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ που εφαρμόζονται στις πλάτες του και μάλιστα με τον
μανδύα της αριστεράς και αυτές οι δυνάμεις θεωρούν πρέπον και σωστό, να λένε
στον κόσμο αυτόν ότι θα τον σώσει η νέα αριστερά!
Ή Αριστερά, όποια και αν είναι αυτή, καλά θα κάνει όμως αντί να
βαυκαλίζεται με παλιά θέσφατα, να κάνει άλματα στη σκέψη της. Να δει ότι εκτός
από τον «αριστερό» κόσμο, χάνεται και ο άνεργος, ο εργάτης, ο συνταξιούχος, ο
μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, η μικρή εξαγωγική
εταιρεία, η βιομηχανία, ο τουρισμός και τόσοι άλλοι κλάδοι που
εκπροσωπούν εκατομμύρια κόσμο, που τυχαίνει όμως και να μην είναι αριστεροί!
Και το ερώτημα ποιος θα γνοιαστεί για αυτούς, πως θα απαντηθεί;
Ελάτε να γίνετε αριστεροί και μετά θα σας σώσουμε;
Να γιατί, ΙΣΧΥΡΙΖΌΜΑΣΤΕ ΟΤΙ η μοναδική πολιτική
δύναμη σήμερα το ΕΠΑΜ, έχει και τη θέληση και τη φωνή και τη
δυνατότητα και αγκαλιάζει όλον αυτόν τον κόσμο, που ψάχνει διακαώς να δει ποιον
τελικά μπορεί να εμπιστευτεί;
Όταν αυτός ο λαός έχει μπροστά του το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ και τα εξοφλημένα κόμματα που διακυβέρνησαν τον τόπο και είναι όλοι συνυπεύθυνοι για το έγκλημα που συντελείται στη χώρα, πόσο εύκολο είναι να εμπιστευθεί κάποιον που βάζει ως πρώτιστο καθήκον το «αριστερόμετρο», και όχι το εθνικό θέμα, την απελευθέρωση της χώρας, ως πατριωτικό καθήκον για κάθε Έλληνα και για κάθε Ελληνίδα, όπως ακριβώς πράττει το ΕΠΑΜ;
Όταν αυτός ο λαός έχει μπροστά του το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ και τα εξοφλημένα κόμματα που διακυβέρνησαν τον τόπο και είναι όλοι συνυπεύθυνοι για το έγκλημα που συντελείται στη χώρα, πόσο εύκολο είναι να εμπιστευθεί κάποιον που βάζει ως πρώτιστο καθήκον το «αριστερόμετρο», και όχι το εθνικό θέμα, την απελευθέρωση της χώρας, ως πατριωτικό καθήκον για κάθε Έλληνα και για κάθε Ελληνίδα, όπως ακριβώς πράττει το ΕΠΑΜ;
Το ΕΠΑΜ απευθύνεται σε όλον αυτόν τον κόσμο, χωρίς να
ζητάει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και φυσικά ούτε αριστεροφροσύνης. Το μόνο
που ζητάει από το λαό είναι να εμπιστευθεί αυτήν τη νέα πολιτική δύναμη
που δεν μένει μόνο στα λόγια. Τη δύναμη που αποδεικνύει κάθε ημέρα στην
πράξη, ότι είναι δημιούργημα του ίδιου του λαού και μαζί με αυτόν θα αγωνιστεί
για να βγει η χώρα από τη μέγγενη της ΕΕ και της ΟΝΕ. Για
να χτίσουν μαζί τη νέα Ελλάδα.
Και ακόμη παραπέρα. Το ΕΠΑΜ ως πολιτικός φορέας, ζητάει
με ΝΟΜΙΚΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ότι αν δεν κάνει όσα υποστηρίζει με
το πρόγραμμά του και μάλιστα στον ελάχιστο χρόνο, τότε να δίνεται η
δυνατότητα σε κάθε Έλληνα πολίτη να καθίσει στο σκαμνί την ηγεσία του και
όλη την κοινοβουλευτική του ομάδα και μάλιστα, με την πιο βαριά κατηγορία,
αυτής της Εσχάτης προδοσίας.
Και ας μην προστρέξουν κάποιοι, να κοροϊδέψουν, να λοιδορήσουν, να
ευτελίσουν να χασκογελάσουν και με ευκολία να πουν ότι « αυτά μας τα παν
και άλλοι», γιατί τους προκαλούμε να μας πουν ποιος άλλος, σε παγκόσμιο
επίπεδο, έπραξε κάτι ανάλογο και αν είναι τόσο απλό, γιατί δεν το κάνουν και
οι ίδιοι;
Ο πόλεμος για τον
έλεγχο της Δικαιοσύνης
Του Δημήτρη Κυπριώτη, στρατηγού ε.α.
Και ξαφνικά, λες και χάθηκαν με μιας τα προβλήματα των Ελλήνων και
όλα έχουν τακτοποιηθεί στη χώρα της κρίσης και των μνημονίων και τα λεγόμενα
κόμματα εξουσίας άρχισαν να πετροβολούνται μεταξύ τους με απώτερο και
ενδόμυχο σκοπό και στόχο τον έλεγχο της Δικαιοσύνης!
Αφού λοιπόν οι κυνηγοί της εξουσίας, ως εντολοδόχοι ξένων
δανειστών, είναι πάρα πολύ δύσκολο να διασταυρώσουν τα σπαθιά τους πάνω
από τα φλέγοντα ζητήματα της οικονομίας και γενικότερα της
διακυβέρνησης της χώρας, επειδή όλοι τους ακριβώς τις ίδιες ξενόφερτες
πολιτικές υπηρετούν, αίφνης τόριξαν στον πόλεμο για τα «μάτια της
Θέμιδος»!
Έτσι όλοι οι Έλληνες παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό μιαν άγρια
αντιπαράθεση, έναν πραγματικό λεκτικό πόλεμο, στον οποίο συμμετέχουν
εκτός από την κυβέρνηση και τη μείζονα αντιπολίτευση και τα άλλα κόμματα του
κοινοβουλίου, οι ενώσεις των δικαστών, οι βαρόνοι των ΜΜΕ, διάφοροι
επιχειρηματίες, αλλά και πολλοί άλλοι.
Ο πόλεμος αυτός διεξάγεται με τέτοια ένταση, ώστε η κάθε
πλευρά εμπλεκομένων αδυνατεί να δει το μέγεθος της καταρράκωσης του θεσμού που
φέρνουν αυτές οι συγκρούσεις τους. Αυτό όμως είναι και το τίμημα μιας διαπάλης
που διεξάγεται για πολλά χρόνια τώρα, γιατί αυτή είναι ένα από τα
συστατικά που εκτρέφει και συντηρεί το ίδιο το σύστημα.
Δηλαδή στην πραγματικότητα αυτή η διαμάχη, δεν
εξυπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό που έχει να κάνει με τη διόρθωση
θεμάτων που ταλανίζουν τη Δικαιοσύνη, αλλά αυτό που
επιζητείται είναι ο έλεγχος της από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Και εκεί υπάρχει η αντίδραση πρωτίστως της αντιπολίτευσης, για να επηρεάζει και
αυτή με το δικό της τρόπο αποφάσεις, λειτουργούς, εμπλεκόμενους με τη
δικαιοσύνη κλπ.
Η αλήθεια είναι ότι παρόμοια θέματα παρατηρούνται στο χώρο
τη Δικαιοσύνης σε όλον τον κόσμο και δύσκολα βρίσκει κανείς πολιτικές
δυνάμεις που ανήλθαν στην εξουσία και δεν προσπάθησαν για την κατάκτηση
αυτού του στόχου. Μπροστά στην κατάσταση αυτή, η δικαστική εξουσία, άλλοτε με
επιτυχία και άλλοτε με αποτυχία παλεύει για να μπορέσει να
διατηρήσει την ανεξαρτησία της, αξιοποιώντας το θεσμικό οπλοστάσιο που
διαθέτει. Σήμερα βέβαια το οπλοστάσιο αυτό έχει πλήρως ανατραπεί, αφού
προσαρμόστηκε και αυτό στις απαιτήσεις των δανειστών.
Στην ουσία όμως και αυτό που καταλαβαίνουν όλοι οι Έλληνες,
ακόμη και οι πλέον ανυποψίαστοι είναι, ότι αυτό που λέγεται ως
ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης έχει προ πολλού εγκαταλείψει το σκάφος της, με
τρόπο πολύ εκκωφαντικό και προκλητικά φανερό. Και αυτό αποτυπώνεται
πολύ καθαρά και στις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης, αφού όταν
προσμετρείται η Δικαιοσύνη ως θεσμός, την βρίσκουμε να έχει
κατρακυλήσει πολύ κάτω στην βαθμίδα αξιολόγησης, σε σχέση με άλλους θεσμούς,
έστω και αν αυτή θεωρείται «καταφύγιο» για κάθε αδικούμενο πολίτη.
Αυτή η διαπίστωση γίνεται όλως ιδιαίτερα φανερή ιδιαίτερα στους
υψηλότερους βαθμούς της ιεραρχίας της Δικαιοσύνης, αφού από
αυτό το « σκαλοπάτι» δεν μας έχουν συνηθίσει για την ανεξαρτησία της,
χωρίς βέβαια να ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχουν και οι
θεματοφύλακες του θεσμού, που κάνουν πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους, έστω και
σαν ύφαλοι του συστήματος.
Επειδή λοιπόν η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ως θεσμός,
μπορεί και να μην είναι απόλυτα εφικτός, για αυτό οι εκάστοτε κυβερνήσεις
προσπαθούν να την ρυμουλκούν προς τις δικές της πολιτικές επιδιώξεις και από τη
άλλη πλευρά η αντιπολίτευση, δίνει τις δικές της μάχες δήθεν για την
ανεξαρτησία της, προφανώς για να «έχει λαμβάνειν».
Έτσι με το πέρασμα των χρόνων, μάθαμε ότι κάπως έτσι λειτουργεί το
σύστημα και πως κάπως έτσι εξελίσσεται το «παιχνίδι» αυτό. Όμως ακόμη και
στα παιχνίδια, ξέρουμε ότι υπάρχουν κανόνες και όρια, που δεν
μπορούν να ξεπερνιούνται. Στην προκειμένη δε χρονική συγκυρία και με τα όσα
παρατηρούνται γύρω από το θεσμό της Δικαιοσύνης, τα όρια αυτά, όχι
μόνο έχουν ξεπεραστεί , αλλά έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται κάτω από το βάρος
της δήθεν πολιτικής αντιπαράθεσης. Και αυτό δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί
κανείς, παρακολουθώντας δικαστικές αποφάσεις και τις αντίστοιχες αντιδράσεις
που προέρχονται από αυτές.
Δεν μπορεί λοιπόν να πείσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και
αντιπολιτεύσεις ότι τάχα δίνονται «μάχες» για την ανεξαρτησία της
Δικαιοσύνης, αφού η μόνη μάχη που δίνεται στην πραγματικότητα είναι αυτή
για την χειραγώγηση της και το μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα που επέρχεται
από αυτές τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, είναι η καταρράκωση του θεσμού
που φέρνει και την συνολική αποθέσμιση στη χώρα!
Για αυτό, εκείνο που χρειάζεται είναι ο αγώνας των πολιτών και
όλων των υγειών φορέων, να προσπαθήσουν από κοινού και να παλέψουν
για μια εκ νέου θέσμιση , που δεν θα αφήνει κανένα περιθώριο
σε καμία κυβέρνηση, σε κανένα κόμμα να παίζει με τους θεσμούς προς χάριν των
όποιων άλλων συμφερόντων, πέραν των εθνικών και των συμφερόντων των Ελλήνων
πολιτών.
Ευθύνη των
δανειστών η Ταπείνωση και η Ένδεια των Ελλήνων, πρωτίστως όμως των υποταγμένων
κυβερνήσεών τους. Πώς μπορεί να λήξει το μαρτύριο;
Του Δημήτρη Κυπριώτη, στρατηγού ε.α.
Με την φτώχεια να κτυπάει στο κόκκινο και να βρίσκεται στην πόρτα
των περισσότερων πλέον Ελλήνων, ο λαός βρίσκεται σε απόγνωση. Και όταν ένας
Λάος που υφίσταται όλα αυτά τα δεινά, που βιώνει ο Ελληνικός, επόμενο είναι να
αδυνατεί να αμυνθεί απέναντι σε αυτούς που ευθύνονται για την κατάντια του και
να υπερασπιστεί το δίκιο του. Στην περίπτωση όμως αυτή, θα χρειαστεί και
τη δικαιοσύνη, για την άμυνά του. Την έχει;
Θυμάμαι μια περίπτωση πριν από λίγα χρόνια, όταν εκδικαζότανε η
υπόθεση της αναστολής είσπραξης φόρων εισοδήματος, ο δικαστής ενώπιον του
ακροατηρίου δήλωσε τότε, ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, αφού η διοίκηση (η
κυβέρνηση) έχει λάβει θέση. Τότε ο ΓΓ του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης, εξεταζόμενους
ως μάρτυρας υπεράσπισης, δήλωσε. «Να δεχθούμε τη θέση αυτή, όμως εσείς ως
εκπροσωπών το δίκαιο με την απόφασή σας, μπορείτε να πείτε σε όλον
αυτόν τον κόσμο που με αγωνία παρακολουθεί τη δίκη και θέλει να ακούσει τη
δικαίωσή του, που και εσείς εμμέσως αναγνωρίζετε, που πρέπει να αποταθεί για να
βρει το δίκαιο; Τι πρέπει να κάνει; Να επαναστατήσει;» Και η ατμόσφαιρα τότε
σείστηκε από τα χειροκροτήματα, παρά την προσπάθεια του δικαστή να διατηρήσει
την τάξη….
Έκτοτε πέρασαν χρόνια και ο Έλληνας πολίτης, με αυτά
που περνάει κάθε ημέρα, τον έχουν προτρέψει (με αήθη προπαγάνδα) να
συνειδητοποιήσει ότι δυστυχώς, ούτε το προπύργιο της δημοκρατίας η δικαιοσύνη,
μπορεί πλέον να σταθεί δίπλα του, αφού οι εκατοντάδες των Νόμων που ψήφισαν οι
διαδοχικές κυβερνήσεις, υποτελείς στην ουσία ξένων συμφερόντων, έχουν αλλάξει
το δικαιακό σύστημα εκ βάθρων.
Και αυτή η πραγματικότητα έρχεται ως φυσική συνέπεια της
εξαπάτησης, της υποτέλειας και της εξάρτησης από εκείνους που στη πιο ήπια
περίπτωση επιβουλεύονται την περιουσία της Ελλάδας και των Ελλήνων και στην
χειρότερη, απειλούν ανοιχτά με κάθε είδους ποινές, ακόμη και με εξαφάνιση
ή με "τιμαριοποίηση" τη χώρα. Έτσι φυσική κατάληξη τις περισσότερες
φορές είναι, ότι σε κάποια στιγμή και ο απελπισμένος να χάνει τον
προσανατολισμό του και τη δύναμή του να αντισταθεί.
Ακόμη όμως και στην περίπτωση αυτή, δεν πρέπει να παύει να υπάρχει
η δικαιοσύνη με όσα εμπόδια και αν της έχουν βάλει. Γιατί η δικαιοσύνη
λογίζεται ως η κράτιστη των αρετών, η όποια όμως έχει την πηγή της στην
ανιδιοτέλεια και στο ελεύθερον της συνείδησης και της ψυχής!
Όμως όταν ο πολίτης βλέπει, είτε εν ενεργεία δικαστές να
μεταπηδούν ευκόλως σε ένα κόμμα και μάλιστα να εκλέγεται σε θέση βουλευτή
Επικρατείας και την άλλη, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του, να
αναλαμβάνει θώκο ευθύνης «παρά τω πρωθυπουργώ», πως και σε τι να
πιστεύει σε σχέση με τους λειτουργούς της δικαιοσύνης;
Θα μου πείτε ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις και
εκεί πρέπει να προσβλέπει ο πολίτης, για να μην τα βάζουμε όλα στο ίδιο
τσουβάλι, έστω και αν αυτές οι ανεξάρτητες φωνές είναι λίγες στα χρόνια της
κρίσης και στο σημείο αυτό να συμφωνήσουμε.
Όμως, Με αυτά και με κείνα ο κάθε πολίτης πρέπει σοβαρά να
σκεφτεί για το μέλλον του, το μέλλον της οικογένειάς του και αυτό της
πατρίδας του. Πως και που θα βρει τη δικαίωσή του; Εκτός από τη δικαιοσύνη,
όπως προαναφέρθηκε, που χρειάζεται να λειτουργήσει με σκοπό την άμυνα του κάθε
κατατρεγμένου και καταπιεζόμενου πολίτη, υπάρχει και η ενεργητική άμυνα, αυτή
που μπορεί ο κάθε ένας από εμάς, να την ενεργοποιήσει με την
οργάνωση και τον μαζικό αγώνα.
Ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα, ας δει ξεκάθαρα το πρόβλημα
που έχει, ας αφουγκραστεί καλά το τι του λένε οι πολιτικές δυνάμεις που
επαγγέλλονται λύση στα βάσανα και στη φτώχεια του, ας ζυγίσει σωστά και ας
αποφασίσει, για το:
- Ποιος μπορεί να του δώσει εισόδημα και με ποιον τρόπο;
-Ποιος μπορεί να του εξασφαλίσει δουλειά και πώς;
-Ποιος μπορεί να δώσει τέλος πια στην «ταλαιπωρημένη»
παιδεία;
-Ποιος μπορεί να του εξασφαλίσει την ασφάλειά του και με ποιον
τρόπο;
Εμείς μια πρόταση κάνουμε από εδώ.
Ο κάθε ενδιαφερόμενος Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα, αν τα παραπάνω
ερωτήματα που διάβασε νομίζει ότι τον αφορούν, τότε:
Ας μελετήσει και όσα λέει το ΕΠΑΜ και το κυριότερο, το πως θα
υλοποιήσει τα όσα λέει! Γιατί και αυτό έχε τη σημασία του. Όμως, το
σπουδαιότερο όλων είναι τι θα γίνει που στην περίπτωση και του ΕΠΑΜ έχουμε μία
από τα ίδια;
Αν κανείς πραγματικά θέλει να δει τα παραπάνω πως μπορούν να
υλοποιηθούν, ας ανατρέξει στην ιστοσελίδα του ΕΠΑΜ και εκτός των άλλων ας
αναζητήσει τα 15 βήματα (συνοπτικά) που μας βγάζουν από την
κρίση και τη Νομική Δέσμευση του ΕΠΑΜ, που έχει αναλάβει έναντι των
Ελλήνων Πολιτών, στην περίπτωση που δεν μπορέσει ή αθετήσει τα όσα υπόσχεται
στο πρόγραμμά του.
Δημήτρης Κυπριώτης, στρατηγός
ε.α.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου