Ο νόμος της σιωπής-Ομερτά στα Πομακοχώρια (
)
Υπάρχει κάποιο ζήτημα που μεγάλο μέρος της Δεξιάς, η
οποία θέλει να φαίνεται ως η μοναδική πατριωτική παράταξη και ως o μοναδικός
υπερασπιστής των Εθνικών ζητημάτων, αδιαφορεί ή συμπλέει ακόμα με πολιτικές που
απειλούν άμεσα την εθνική και εδαφική ακεραιότητα της χώρας; Μπορεί η Δεξιά, η
οποία θέλει τον εαυτό της ως την μόνη που είναι ικανή να διαχειριστεί τα
μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής, εθνικής ασφάλειας και άμυνας και τα
στελέχη της κατηγορούν πολλές φορές ανοικτά και δημόσια όλους τους πολιτικούς
τους αντιπάλους για μειοδοσία, να συμμετέχει σε αλισβερίσι που βλάπτει άμεσα τα
εθνικά συμφέροντα; Υπάρχει κάποιο ζήτημα που μεγάλο μέρος της Αριστεράς, το
οποίο θέλει πάντα να φαίνεται ως προστάτης των απανταχού μειονοτήτων,
εφευρίσκοντας και στηρίζοντας ακόμα μερικές εκεί που δεν υπάρχουν (βλέπε
Ουράνιο Τόξο), κωφεύει και πολλές φορές μάλιστα με τις κινήσεις, τις θέσεις και
τις πρακτικές της υποβοηθά καταπάτηση δικαιωμάτων μειονότητας; Μπορεί η
αντεθνικιστική και αντιιμπεριαλιστική Αριστερά να συνδιαλέγεται με
υπερεθνικιστές και να προωθεί σοβινιστικές και ιμπεριαλιστικές θέσεις; Η
Αριστερά που παρουσιάζεται καθημερινά ως υπέρμαχη της διαφορετικότητας, να
συμβάλει σε έναν πολιτισμικό αφανισμό; Και όλα αυτά βέβαια στο βωμό της χρόνιας
πάθησης ολόκληρου - μηδενός εξαιρουμένου - του πολιτικού συστήματος, της
ψηφοθηρίας. Ακόμα και η μεγάλη πλειοψηφία της δημοσιογραφίας συμμετέχει σε
αυτήν την omerta και αδιαφορεί ή αγνοεί. Όλα αυτά έχουν ένα όνομα: Πομάκοι της
Θράκης, οι οποίοι αντιμετωπίζονται σαν να μην υπάρχουν, ενώ υφίστανται μία
πολιτισμική γενοκτονία.
Ένα λάθος των όσων γράφουμε και μιλούμε για τις
μειονότητες της Θράκης είναι η χρησιμοποίηση του ενικού της λέξης “μειονότητας”
αντί του πληθυντικού. Λάθος ασήμαντο θα έλεγε κανείς . Δεν είναι όμως έτσι.
Όπως είναι ευρέως γνωστό η περίφημη συνθήκη της Λοζάνης κάνει λόγο για Ελληνική
μειονότητα που βρίσκεται στην Τουρκία και για τις “υπό της Ελλάδος εις τας εν
τω εδάφει αυτής ευρισκομένας μουσουλμανικάς μειονότητας” (Άρθρο 45). Μπορεί
στην συνθήκη να μην γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εθνοτικές ομάδες
με μουσουλμανικό θρήσκευμα, αλλά μέσω της χρήσης του πληθυντικού υπονοείται μία
διάκριση των διάφορων και διαφορετικών μεταξύ τους μειονοτήτων με ισλαμικά
πιστεύω . Έτσι όταν άθελα μας χρησιμοποιούμε τον ενικό προχωρούμε σε μία έστω
και λεκτική ομογενοποίηση πληθυσμών που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ του πέραν
της θρησκείας. Αυτό ήταν και είναι ένας από τους πρωταρχικούς στόχους του
τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, αλλά δυστυχώς και η διαχρονική τακτική της
ελληνικής πολιτείας : η εξομοίωση των τριών κύριων μουσουλμανικών μειονοτήτων –
τουρκοφανείς-τουρκογενείς, Πομάκοι και Ρομά - υπό την σκέπη της θρησκείας και
εν συνεχεία ο εκτουρκισμός τους.
Κατ΄αυτόν τον τρόπο Πομάκοι και Ρομά (ο αριθμός τους
αθροιστικά είναι υπέρτερος των τουρκογενών) οι οποίοι δεν έχουν καμία
εθνολογική και πολιτιστική συγγένεια μεταξύ τους, και προφανώς ούτε με το
τουρκογεννές στοιχείο, αφήνονται έρμαια στο τουρκικό προξενείο Κομοτηνής. Ποιοι
είναι όμως οι Πομάκοι, ποια η στάση της ελληνικής πολιτείας και των κομμάτων
απέναντί τους και ποια τα αιτήματα τους; Περισσότερα ... (
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου