ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ» Του Αθανασίου Κυριαζή

 ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ»

Του  Αθανασίου  Κυριαζή

 

Αγαπητέ μου Θανάση

 

Αργώ αλλά δεν ξεχνώ τους ένθερμους συμπατριώτες , τους  καλούς  φίλους και τους δημιουργούς, όπως είσαι του λόγου σου  . Όταν γύρισα από τις καλοκαιρινές διακοπές  είδα πάνω στο τραπέζι το πανέμορφο βιβλίο  « Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας»  και πριν ανοίξω τα παράθυρα το   είχα προσπελάσει . Αυτό είναι  του χωριού μας μια  κινηματογραφική   καταγραφή  από την προϊστορία ως σήμερα μέσα σε 125 σελίδες χωρίς να είναι περιττή ούτε μία.

Είναι πράγματι χαριτωμένο σαν το χωριό μας, δροσερό σαν το νερό του Διάσελου και της Καρούγκαινας, καλοδουλεμένο σαν  κήπος με εποχικά     φρεσκοφυτεμένο, με έμπνευση  επιδέξιου  σκηνοθέτη , ένας   αγρός με αγριολούλουδα  του Απρίλη    που σκορπούν   ευωδιά  και ευφροσύνη .

Ερευνητικός νους  με επιστροφή στο παρελθόν  εμφάνισες πτυχές  του Σιδηροκάστρου ζωντανές   από τον καιρό χαμένες και από τις νέες γενιές άγνωστες  που φαντάζουν μυθολογικές και όμως ήταν στην εποχή μου  αληθινές  . Η γενιά μου τα παιδιά του 40΄ που τρεις μεγάλες ζήσαμε εποχές  (γεωργική, βιομηχανική και τώρα  πληροφορική) και όλα τα συνταρακτικά συμβάντα ,  η τελευταία  που τα πρόλαβε, αλλά οι νεώτεροι  αγνοούν τα πάντα .    Θυμήθηκα τα ηρωικά εκείνα χρόνια τα παλιά  που οι μνήμες τους άλλες μου φέρνουν σκοτωμούς και  πίκρες και  οι γιορτές  μου  προξενούν χαρές

Συνδέεις το χωριό μας με τις πανάρχαιες αρχαιοελληνικές του ρίζες  που φθάνουν την εποχή του  Ασκληπιού του πρώτου μας γιατρού , λόγω του γάργαρου νερού και του κλίματος του υγιεινού,   ιαματικό κέντρο της περιοχής ήταν από παλιά λόγω των νοσογόνων  κουνουπιών στα πεδινά  και στο βάθος ο Κυπαρισσιακός Κόλπος γεμάτος υδρογονάνθρακες και εμείς πληρώνουμε την ενέργεια σε πανύψιλο κόστος

Οδικός κόμβος το χωριό μας από νωρίς απέκτησε συγκοινωνία και σκυρόστρωτο δρόμο  μου θύμησες  το οικογενειακό μας ταξίδι   το 1936 με ένα ταξί «Ford» του 1929 με τα φώτα σαν «μουστάκια» από την Κυπαρισσία  στο  χωριό τότε που είμαστε παιδάκια  . Είδα και το λεωφορείο της εποχής εκείνης, τότε  που είχαμε λιγότερο τεχνικό πολιτισμό αλλά περισσότερη αγάπη και ανθρωπισμό και περισσότερο πατριωτισμό και καλοσύνη.

Προχωράς σε ανασκαφές στο παρελθόν στα μαγαζιά , στην αγορά   που    του χωριού ήταν η καρδιά  , στα σόγια , σε γραπτά  με την πενάκι  με μελάνι, στους δύο  βαθύσκιους  καφενέ που οι προεστοί επιναν καφέ  και μαζί ενημέρωση και συζητήσεις φιλοσοφικές  από τους σοφούς του χωριού μας και ολόγυρα αγρότες ωτακουστές.

 Φέρνεις στην επιφάνεια   λησμονημένα επαγγέλματα ,   αγαπημένα ‘ζωντανά’ πολύτιμους βοηθούς των αγροτών , ένα τσούρμο παιδόπουλα στο σχολειό  που τώρα πια αμφιβάλλω αν  είναι εν λειτουργία πια. Αυτά τα παιδάκια  ήταν ο πλούτος της Ελλάδος και όλα σχεδόν  έφυγαν σαν τα αποδημητικά πουλάκια μακριά,  άλλα στην Αμερική και άλλα στην Αυστραλία , και στην αθηναϊκή ξενιτιά

Δεν ξέχασες τα  εκκλησάκια και κοιμητήρια γιατί και οι νεκροί μας στο χωριό είναι νοματαίοι ζωντανοί και γυρνοβολάνε στη μνήμη μας στις καλές και δύσκολες στιγμές και τους μνημονεύουμε με τα τρισάγια και  τις  προσευχές . Στα νιάτα μου τις τραγουδούσαν οι μοιρολογίστρες λυπημένες και οι περισσότερες γυναίκες τότε  ήταν μαυροφορεμένες κα οι γερόντισσες με το «τσεμπέρι»  στην κεφαλή  σκεπασμένες    

 Γράφεις  και για καλλιέργειες που τώρα έχουν εγκαταλειφτεί  γιατί έφυγαν τα ροζασμένα χέρια του αγρότη και έγιναν επιστήμονες και γραμματικοί και ακριβαίνει συνέχεια το ψωμί και λιγότερο γίνεται το φαί γιατί οι Ελληνες έφυγαν από την πατρώα γη και σε λίγο θα την πάρουν ξένοι για ένα κομμάτι ψωμί.

Πάντα όμως η έγνοια σου στο Δήμο και στο Δημότη , τότε ήταν  απλά Κοινότης,  αλλά δεν παίζει ρόλο ο τίτλος αλλά η ουσία και εσύ τότε ήσουν στων χωριανών την υπηρεσία . Εσύ έδωσες πνοή σε ένα χωριό ξεχασμένο και το έβγαλες από την αφάνεια και   στη σκηνή το   έφερες  ανεβασμένο . Ήταν ηρωικό Θανάση μου το πέρασμα σου από τη δημαρχία   εκείνη την εποχή γιατί έδωσες πνοή . Για να συμφωνήσουν οι δύο του χωριού μας οι  προεστοί:  Βενετσάνης Κάκκαβας και Παναγιώτης Κωνσταντινίδης και να πιούν στο όνομα σου δεν είναι και μικρό πράγμα

Αναβιώνεις ήθη και έθιμα ξεχασμένα , δίνεις ποιήματα διαχρονικά , φαντάσματα παραδόσεις   , τραγούδια και χορούς της λεβεντιάς, έργα της εποχής και εργαλεία , το νοικοκυριό τότε ήταν σωστή βιοτεχνία , είχε αυτάρκεια , αρχοντιά αλλά και τότε η τράπεζα  είχε  το πάνω χέρι και έκλεβε το βιός του  αγρότη  ο «κουλοχέρης»

Θυμάσαι τους ευεργέτες που σήμερα σπανίζουν και αυτούς που στα χωριά τους πλέον δε γυρίζουν και αυτούς που  περιμένουν στο χωριό μας να ξαπλώσουν,  από το σώμα όταν ελευθερωθούν και με τους πατρώους θεούς μας στον άλλο κόσμο  να τους  ανταμώσουν

Τιμάς την τέχνη, τη λογοτεχνία και την επιστήμη και ξεχωριστή θέση στους  τιμητές  της δίνεις . Τιμάς και τον αγρότη που τις τροφές μας δίνει και το τραπέζι καθημερνά μας στήνει

Πάνω από όλα υμνείς τον άνθρωπο και τον συμπατριώτη  σαν δημιουργική οντότητα τιμάς και τον στρατιώτη και , εκείνον που από την αφάνεια απέκτησε πανελλήνια και παγκόσμια ταυτότητα του χωριού μας κάθε προσωπικότητα  . Που βγήκε από τα σύνορα της χώρας αλλά δεν λησμόνησε ποτέ το μέρος που άναψε η πρώτη   φλόγα στο τζάκι των προγόνων  και μέσα  από αλλεπάλληλες διαδοχές έγινε κι’ αυτός    άριστος μεταξύ των διεθνών επιστημόνων , αλλά δεν λησμόνησε το χωριό μας. Παράδειγμα ο ελληνόψυχος  έγγονός μου Κωνσταντίνος     και  η  εγγονή μου Ειρήνη παιδιά της Ομογένειας που σκοπό  και όραμα  η  Ελλάδα και η Αμερική  τους δίνει .Αυτά τα Ελληνόπουλα της ξενιτιάς , τη χώρα μας θα ανεβάσουνε ψηλά, καθώς φοιτούν στα καλύτερα σχολεία , αυτά θα  μεταγγίσουν  εδώ το φως της τεχνολογίας και της πολυπόθητης  Ελευθερίας  , γιατί ακόμη ζούμε κάτω από ιδιότυπη σκλαβιά    . Το παρόν πολιτικό   σύστημα  καθότι Ολιγαρχία με δημοκρατικό μανδύα , αγνοεί τη Δημοκρατία,  όπως πήγε να την εφαρμόσει ο πρώτος μας κυβερνήτης Καποδίστριας-  κάτι που το έκανε επιτυχώς στην Ελβετία- αλλά τον έφαγαν   ντόπια και ξένα θεριά και εμείς ζούμε κάτω από μια  στείρα  κομματοκρατία στη μιζέρια και στην χρεοκοπία .

Ένα μόνο δεν είδα Θανάση και να με συμπαθάς  αν σε στενοχωρήσει  . Πριν φύγει για το Αλβανικό μέτωπο κάποιος συμπατριώτης μας      αποχαιρέτησε  τον πατέρα μου  και αυτός  του είπε τη φράση: «Νικητής και τροπαιούχος παιδί μου να γυρίσεις ». Ο νέος έγινε τροπαιούχος και νικητής ,  μαχόμενος     υπέρ  πατρίδας  αλλά δεν γύρισε ποτέ ,  στο βιβλίο σου δεν τον είδα  . Ο  συμπατριώτης μας   κάπου στη Βόρεια Ήπειρο ετάφη  καθότι για τους ήρωες «πασα γη τάφος» Αυτόν τον ήρωα πρέπει το χωριό ιδιαίτερα να τον τιμά  Θανάση.   Γιατί αυτός   στα βορειοηπειρωτικά βουνά   ορόσημο  το  μνημα του έχει  τάξει   για να μας θυμίζει ότι τρείς φορές ελευθερώθηκε και τρεις φορές ξεσκλαβώθηκε η Βόρειος Ήπειρος . Οι πεσόντες δεν ανέχονται άλλο τη δουλεία και σκλαβιά ,  αναμένουν τη μέρα της δικαίοσης που στη Βόρειο Ήπειρο  θα ξημερώσει  Λευτεριά

Όμως βλέπω να γλυκοχαράζει μέσα από το χάος και την σημερινή  κοσμοχαλασιά   η Παγκόσμια Δημοκρατία μαζί την Οικολογία  με το Ελληνικό Πνεύμα σαν το σπέρμα και η αέναη ενέργεια σαν αίμα  για  να   φυτρώσει στη Γη  η παγκόσμια  Συνεργασία , η  διαρκής  Ειρήνη και η πανανθρώπινη Δικαιοσύνη

Σε σένα και στην οικογένεια σου εύχομαι υγεία , ευτυχία και πρόοδο  και κέρδη σαν επιτυχημένος  επιχειρηματίας

Σε ευχαριστώ Θανάση που με θυμάσαι. Να είσαι καλά .

 

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης  Αμφικτύων Συγγραφεύς

Υποστράτηγος ε.α