4.
Η Επίδραση της Ελληνικής Γλώσσας στην Ισπανική.
Γράφει ο Δημήτρης ΣυμεωνίδηςΈχει διαπιστωθεί πως η Ελληνική γλώσσα έχει δανείσει πολλές από τις λέξεις της σε πολλές γλώσσες και μία από αυτές είναι και η Ισπανική. Ένας Ισπανός Καθηγητής (Francisco Rodriguez Adrados) μίλησε για την κρυφοελληνική, για να εξηγήσει πως η Ελληνική γλωσσική και η λεξιλογική επιρροή συνεχίζει να είναι ζωντανή στις σύγχρονες γλώσσες, αποτελώντας την βάση ενός διεθνούς λεξιλογίου σε όλες. Ένα σημαντικό μέρος του λεξιλογίου της Ισπανικής γλώσσας είναι προϊόν δανεισμού από την ελληνική. Ένα γνωστό Ισπανικό λεξικό (Raices griegas del lexico castellano, medico y cientifico) (εικ. 1) με ρίζες ελληνικής γλώσσας περιέχει 28.000 ελληνικές λέξεις.
Το Λεξικό της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας (DRAE) (εικ. 2) είναι το επίσημο λεξικό της Ισπανικής γλώσσας. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1780 και έκτοτε έχει αναθεωρηθεί και επανεκδοθεί αρκετές φορές. Η πιο πρόσφατη έκδοση δημοσιεύτηκε το 2014 και περιλαμβάνει πάνω από 100.000 καταχωρίσεις
Το ισπανικό λεξικό αποτελείται από περίπου 70% λέξεις που προέρχονται από λατινικά, 10% από ελληνικά, 8% από αραβικά (Πάνω από 4000 λέξεις αραβικές στην Ισπανική γλώσσα-Más de 4000 palabras en castellano tienen origen árabe) 3% από γοτθικά και 9% από λέξεις που προέρχονται από διαφορετικές γλώσσες (όπως άλλες γερμανικές γλώσσες, περσικά μέσω αραβικών ή αμερικανικών γλωσσών όπως η κέτσουα): «Diccionario médico-biológico (histórico y etimológico) de helenismos, con CD» (εικ. 3).
ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣΗ χώρα που σήμερα ξέρουμε σαν Ισπανία κατοικείται από την Παλαιολιθική εποχή. Οι Ίβηρες, πρώτοι αποικιστές της χερσονήσου στους οποίους και οφείλει το όνομά της (Ιβηρική χερσόνησος), εγκαταστάθηκαν στις νότιες και ανατολικές περιοχές της, στα τέλη της Νεολιθικής εποχής και στις αρχές της εποχής του Σιδήρου (2000 - 1500 π.Χ.), αργότερα δε, προωθήθηκαν και δυτικότερα. Η γλώσσα εκείνων των πρώτων οικιστών της επέζησε στην Γλώσσα των Βάσκων.
Η Ιβηρική χερσόνησος δέχτηκε στην συνέχεια εγκαταστάσεις Φοινίκων, Ελλήνων και Καρχηδονίων από τον 110 έως και τον 30 αι. π.Χ. που διευκόλυναν την επαφή της με άλλους λαούς. Οι Φοίνικες ίδρυσαν σημαντικά κέντρα παραγωγής και εξαγωγής κασσιτέρου και χαλκού, ενώ οι ανταγωνιστές τους Έλληνες ίδρυσαν σημαντικές αποικίες στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου, ιδρύοντας τις πόλεις «Alicante» και «Ampurias». Ο ανταγωνισμός των Καρχηδονίων, όμως, είχε σαν επακόλουθο την παρακμή του Ελληνικού εμπορίου στην περιοχή.
Οι Κέλτες, προερχόμενοι από την Γερμανία εισέβαλαν σε αυτά τα εδάφη (600 π.Χ.) και εγκαταστάθηκαν στην σημερινή Γαλικία και στην περιοχή της Σιέρα Μορένα. Αργότερα ανακατεύτηκαν με τους Ίβηρες της Αραγωνίας και σχημάτισαν την Κελτιβηρία (3ος αι. π.Χ.).
Πριν από την Ρωμαϊκή κατάκτηση, γύρω στα 206 π.Χ. δεν υπήρχε γλωσσική ομογένεια. Οι διάφοροι αποικιστές διατηρούσαν και ανέπτυσσαν τις δικές τους γλώσσες. Με την άφιξη όμως των Ρωμαίων οι συνήθειες αυτών των λαών άλλαξαν ολοκληρωτικά και η γλώσσα των Ρωμαίων, τα Λατινικά, επιβλήθηκαν σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία.
Η Ισπανική (Español ή Castellano) ανήκει στην οικογένεια των Ρωμανικών, ή Νεολατινικών γλωσσών, των γλωσσών εκείνων, δηλαδή, που προήλθαν από την καθομιλούμενη Λατινική που μιλούσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες, οι κρατικοί λειτουργοί και οι άποικοι που είχαν εγκατασταθεί στην Ιβηρική χερσόνησο. Τα Ισπανικά γεννήθηκαν στην Καστίλη (εξ ου και η ονομασία Castellano) ως ρωμανική διάλεκτος, όπως συνέβη άλλωστε στο αρχικό τους στάδιο, με όλες τις σύγχρονες λατινογενείς γλώσσες (Ιταλικά, Γαλλικά, Καταλανικά, Προβηγκιανά, Γαλιεγο-Πορτογαλικά, Σαρδηνιακά, Ραιτoρωμανικά, Ρουμανικά - Βλάχικα κ.ά.).
Η εισβολή των Βησιγότθων στην Ιβηρική χερσόνησο, το 414 αιώνα, επέδρασε βαθμιαία στην αλλοίωση των Λατινικών και εισήγαγε κάποιους «Γερμανισμούς» στην καθομιλούμενη γλώσσα των Ρωμαίων της Ισπανίας.
Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η επίδραση των Αράβων που άρχισε στις αρχές του 8ου αιώνα. Από τη μία, ο κατακερματισμός και η απομόνωση των ανεξάρτητων Χριστιανικών βασιλείων ευνόησε την δημιουργία μιας σειράς λατινογενών διαλέκτων και από την άλλη, η Αραβική γλώσσα κατέστη, επί οκτώ αιώνες, ο τροφοδότης της Ισπανικής με καινούργιες λέξεις. Στο διάβα των σχεδόν οκτώ αιώνων της Αραβικής κατάκτησης (711-1492), οι αραβόφωνοι πληθυσμοί άφησαν στην ρωμανική Ισπανική γλώσσα ένα πλούσιο λεξιλόγιο 4 χιλιάδων λημμάτων που με τον καιρό περιέπεσε σε αχρηστία. Σύγχρονα υπολείμματά του αποτελούν λέξεις καθομιλουμένης χρήσης, όπως: tambor, adobe, alfombra, zanahoria, almohada, κ.λπ. και η έκφραση «ojalá». Αξίζει να επισημάνουμε επίσης την διείσδυση στην Ισπανική γραμματική της αραβικής προθέσεως «hatta»: ( حتى) που μετατράπηκε σε «hasta».
Στο Μοναστήρι του «San Millán de Yuso» (στην κοινότητα του San Millán de la Cogolla) εμφανίζονται για πρώτη φορά κάποια κείμενα στην Καστιλιάνικη γλώσσα, οι «Glosas Emilianenses», που αποτελούν την πρώτη αναφορά Ισπανικής γλώσσας μετατρέποντας έτσι, το εν λόγω μοναστήρι σε μεσαιωνικό κέντρο πολιτισμού και λίκνο της Ισπανικής (10ος αιώνας).
Στις αρχές του 14ου αιώνα καταγράφεται για πρώτη φορά ο όρος «Ισπανική» (προκειμένου για την γλώσσα που μιλιόταν σε όλη την Ιβηρική χερσόνησο) και σταθεροποιείται η φωνολογική και συντακτική της δομή, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Παράλληλα, μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492, τον «εξισπανισμό» των καταληφθέντων εδαφών και ιδιαίτερα μετά την ανακήρυξή τους σε ανεξάρτητα κράτη (1810-1821), η Ισπανική επιβλήθηκε πλήρως και στην Αμερικανική ήπειρο, ενώ αυξάνονταν και οι γλωσσικές ανταλλαγές με άλλες Ευρωπαϊκές γλώσσες. Την ίδια ακριβώς χρονιά δημοσιεύεται και η πρώτη Γραμματικής της Ισπανικής γλώσσας (Gramática española) από τον «Antonio de Nebrija».
Η δημιουργία της Ισπανικής Ακαδημίας το 1713 έβαλε τα θεμέλια για σταθεροποίηση της γλώσσας και καθόρισε τους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες της σύγχρονης Ισπανικής, κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα.
Είκοσι είναι τα «ισπανόφωνα» Κράτη στον κόσμο: To Μεξικό, η Γουατεμάλα, η Κόστα Ρίκα, ο Παναμάς, το Ελ Σαλβαδόρ, η Ονδούρα, η Νικαράγουα, η Κούβα, η Δομινικανή Δημοκρατία, το Πουέρτο Ρίκο, η Κολομβία, η Βενεζουέλα, ο Ισημερινός, το Περού, η Χιλή, η Βολιβία, η Παραγουάη, η Ουρουγουάη και η Αργεντινή, στην Αμερικανική ήπειρο και η Γουϊνέα του Ισημερινού στην Αφρική.
Η Ισπανική γλώσσα είναι ένα από τα σημαντικότερα μέσα επικοινωνίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Την μιλούν πάνω από 450 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο: εκτός από τις είκοσι προαναφερθείσες χώρες, Ισπανικά μιλούν ως μητρική γλώσσα, σε μια πιο αρχαϊκή μορφή της, οι «Σεφαρδίτες », απόγονοι Εβραίων της Ισπανίας που είχαν εκτοπισθεί το 1492 και εγκαταστάθηκαν σε διάφορες χώρες της χερσονήσου του Αίμου. Επίσης, χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσον επικοινωνίας σε πολλές περιοχές των νότιων Πολιτειών των Η. Π. Α, όπως στο Κολοράδο, την Αριζόνα, την Καλιφόρνια, το Νέο Μεξικό, το Τέξας και μεταξύ των Ισπανόφωνων πληθυσμών της Νέας Υόρκης και της Φλορίδας. Οι ισπανόφωνοι κάτοικοι των Η. Π. Α ανέρχονται σε περίπου 20 εκατομμύρια.
Για πολλά χρόνια, εξ άλλου, τα Ισπανικά, μαζί με τα Αγγλικά και την γλώσσα «tagal» ήταν επίσημη γλώσσα στις Φιλιππίνες, παλιά Ισπανική αποικία.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΙΣΠΑΝΙΑ»Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, που είναι και η πλέον αποδεκτή, προέρχεται από την Καρχηδονιακή λέξη "SPN" (Ισεφανίμ), που κατόπιν την πήραν οι Ρωμαίοι εκλατινίζοντάς την σε «Hispania». Σημειωτέον ότι οι Αρχαίοι Έλληνες μέχρι το 20 αι. την αποκαλούσαν «Ιβηρία», ή των Ιβήρων χώρα.
Η θεωρία της Καρχηδονιακής αυτής ονομασίας που σήμαινε «ακτή των κουνελιών» κατέστη λίαν δημοφιλής τον 160 αιώνα στην Ευρώπη, αφού την διάδωσε ο Γάλλος «Samuel Bochart» μέσω του βιβλίου του «Ἱερά Γεωγραφία» (“…HebraeisSPN, saphan, estcuniculus. Inde, Spnyh, Spanija, dictacuniculosaregio”), βρίσκοντας έρεισμα σε ένα κείμενο του Λατίνου ποιητή Κάτουλλου (1ος αι. π.Χ.) που ανέφερε την χώρα ως «cuniculosa Celtiberia», δηλαδή «Κονικλώδη Κελτιβηρία», λόγω αφθονίας κουνελιών.
To 180 αι. ο Ισπανός «Cándido María Trigueros» απέρριψε την εν λόγω θεωρία βασιζόμενος στην σιωπή γύρω από το θέμα δεκατριών ιστορικών και στο κείμενο πέντε διαφορετικών αλφαβήτων: λατινο-ισπανικού, κελτιβηρικού, ελληνικού, εβραιο-αραμαϊκού και συριακού. Η πρόταση του «Trigueros» ήταν «Χώρα του Βορρά» (SPHAN στα Χαλδαϊκά και Εβραϊκά), καθώς οι Φοίνικες περιπλέοντας τα βόρεια παράλια της Αφρικής, την είδαν ως χώρα βορινή (Περιοδικό "Aventura de la historia", nº 54).
ΑΛΛΕΣ ΟΜΙΛΟΥΜΕΝΕΣ ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣΣτην Ισπανία μιλιούνται ακόμα δυο λατινογενείς γλώσσες, τα Καταλανικά και τα Γαλιέγικα, ως επίσης και τα Βασκικά, μη λατινογενής γλώσσα που έχει τις καταβολές της στα χρόνια πριν από την Ρωμαϊκή κατάκτηση. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1978 οι παραπάνω γλώσσες, παράλληλα με τα Ισπανικά (άλλως Καστιλλιάνικα) είναι επίσημες γλώσσες στις Αυτόνομες περιοχές όπου μιλιούνται, δηλαδή, στην Καταλωνία, Γαλικία και στην Χώρα των Βάσκων.
Κάθε γλώσσα από αυτές υποδιαιρείται σε διαλέκτους. Έτσι, διάλεκτοι της Ισπανικής (Καστιλλιάνικης) είναι τα Ανδαλουσιανά, τα Μουρθιανά, τα Εξτρεμένικα, τα Κανάρια, και η διάλεκτος Μπάβλε που μιλιέται στα βόρεια παράλια προς τον Ατλαντικό. Διάλεκτοι, εξ άλλου, της Καταλανικής γλώσσας είναι τα Βαλενθιάνικα και τα Βαλεάρικα.
Το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα-
MI ultimo tango en Atenas
Το «Mi ultimo tango en Atenas» δηλαδή “Το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα” ή αλλιώς όταν η βάρβαρη Ελληνική καθημερινότητα συναντά την παραδοσιακή Αργεντίνικη μουσική. Έτσι λοιπόν τιτλοφορείται το τραγούδι των «Apurimac»* το οποίο τραγουδούν συντροφιά με την Έλλη Πασπαλά. Ο τίτλος από μόνος του σε προϊδεάζει ότι πρόκειται για εκείνα τα τραγούδια (λιγοστά πλέον είναι η αλήθεια) που έχουν κάτι ενδιαφέρον να σου πουν.
Δημιουργός του τραγουδιού είναι ο «Daniel Armando», η ψυχή του συγκροτήματος, Αργεντινός στην καταγωγή που υλοποιεί μια πανέξυπνη ιδέα. Ποια είναι αυτή; Χρησιμοποιεί 100 «Ισπανικές» λέξεις που κάθε άλλο παρά ισπανικές είναι. Για την ακρίβεια είναι Ελληνικές που τις έχει δανειστεί η Ισπανική γλώσσα. Η καταγωγή του δημιουργού (Αργεντινή) και ο τίτλος του τραγουδιού, «Το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα» σε συνδυασμό με την κατάσταση της χώρας μας συνθέτουν ένα μυστηριακό τραγούδι.
Ο «Daniel Armando» πράγματι καταφέρνει με αυτό το πανέμορφο παιχνίδισμα (Ελληνικής και Ισπανικής γλώσσας) να αποτυπώσει με γλαφυρό, περιεκτικό και αποστομωτικό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Δίχως λαϊκισμούς, δίχως αφορισμούς, συναισθηματικές ακρότητες, αλλά με μία καθαρή, ψύχραιμη και σίγουρη ματιά.
Αν και θα περίμενε κανείς να ακούσει ένα τραγούδι μία απ’ τα ίδια, ίσως μία λυπητερή μπαλάντα ή ένα ρυθμικό ροκ τραγούδι – καταγγελία, ο ακροατής ξαφνιάζεται ευχάριστα ακούγοντας ένα μοντέρνο Αργεντίνικο ταγκό. Μελαγχολία αλλά και ελπίδα, απογοήτευση για το γύρω μας αλλά και πίστη στον άνθρωπο ακροβατούν αρμονικά σε αυτό το τραγούδι περισσότερο αισιοδοξίας αλλά και προειδοποίησης προς τον ακροατή τον οποίο θέτει προ των ευθυνών του.
Στίχοι: «Daniel Armando»
Mουσική: «Daniel Armando»
Ερμηνεία: «APURIMAC feat» - Έλλη Πασπαλά.
Aκούστε το τραγούδι εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=5h3P-WclRSoTο Ισπανικό τραγούδι
Το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα
Το τελευταίο μου τανγκό στην Αθήνα
Νευρωτική αρμονία στον μικρόκοσμο της μητρόπολης
Ναρκισσιστική κουλτούρα σε μια δογματική μοναρχία
Κακόηχη συμφωνία, πανδαιμόνιο στην ατμόσφαιρα
ένα σύμβολο μελωδίας, μελόδραμα και τραγωδία
Ιδεολογικός οργασμός από την βαρβαρότητα στην θεωρία
δυσλεξικός πολιτικός σε ονειρική παρωδία
Τυραννίδα - φάντασμα, μεγαλομανές δίλημμα
ενός ρητορικού μεταβολισμού χωρίς θέση ή αντίθεση
(Ρεφρέν)
Αυτό είναι το τελευταίο μου τανγκό στην Αθήνα
ένα δακρύβρεχτο τανγκό που τρέχει από τις φλέβες μου
(επανάληψη)
Ηρωικός πατριώτης, τραγικός, συστηματικός
παρανοϊκή υποκρισία χωρίς εσωτερικό διάλογο
ειρωνικό θέατρο, πλαστικό συνδικάτο
και το επίκεντρο της επιδημίας, ένα όνειρο, μια ουτοπία
Υπερβολική ενέργεια, δημοκρατικό αντίδοτο
Κριτικός λαβύρινθος χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς ρίμα
Επιδερμική μουσική σε ένα μαζοχιστικό πεντάγραμμο
και η τοξική συμμετρία ενός νεκρολογικού επιλόγου
(ρεφρέν)
Υπάρχει μια αρωματική όαση, παράλληλη, φυσιολογική
αινιγματικός προφήτης, χρονικό και ορθόδοξο φαινόμενο
χωρίς ρατσισμούς και εξτρεμισμούς, χωρίς εθνικά ταμπού
με μια λυρική έκσταση είναι πράξη
είναι το μελωδικό και φανταστικό ανθρώπινο ον
(ρεφρέν)
https://lyricstranslate.comMi último tango en Atenas Στα Ισπανικά
Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.
Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.
[Coro:]
Este mi último tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.
(repetir verso una vez)
Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.
Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.
(coro)
Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis
es el melodico y fantastico antropo.
https://lyricstranslate.comMi último tango en Atenas (English translation)
My ultimate tango in Athens
Neurotic harmony in the metropolis’s microcosm
narcissistic culture in a dogmatic monarchy
cacophonous symphony, pandemonium in the atmosphere
a melody symbol, melodrama and tragedy
Ideologic orgasm of barbarism to the dyslexic
political theory in an oneiric parody
fantasm tyranny, a megalomanic dilemma
of a rherorical metabolism without thesis nor antithesis
[Chorus:]
This is my ultimate tango in Athens
a tearful tango that’s running through my vein
(repeat verse once)
A heroic patriot, tragic, systematic
paranoiac hypocrisy without esoteric dialogue
ironic theater, a plastic syndicate
and epicenter of the epidemic, a dream, a utopia.
Hyperbolic energy, democratic antidote
critical labyrinth without enthusiasm, without rhyme
epidemical music on a masochistic pentagram
and the toxic symmetry of a necrological epilogue.
(chorus)
There’s an aromatic oasis, parallel, physiological
enigmatic prophet, chronic and orthodox phenomenon
without racism or extremism, without ethnic taboos
with a lyric ecstasy in it’s practice
it’s the melodic and fantastic anthropic being.
(chorus)
Οι αρχαίοι Έλληνες στην Ιβηρική Χερσόνησο
Οι σχέσεις των Ελλήνων με την Ιβηρική Χερσόνησο, χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού (3η -2η χιλιετία π.Χ.). Φαίνεται ότι οι Κρήτες του Μίνωα ανακάλυψαν εκεί πολύτιμα μέταλλα και δημιούργησαν οικισμούς. Σ΄΄αυτούς έφταναν από τις Κασσιτερίδες Νήσους (της σημερινής Βρετανίας), φορτία κασσίτερου. Στην περιοχή της Κόρδοβας βρέθηκαν θραύσματα μυκηναϊκών αγγείων του 13ου – 12ου αι π.Χ. Τα επόμενα χρονολογικά, ελληνικά αγγεία (8ος αι π.Χ.), βρέθηκαν στην Ουέλβα και αλλού, ενώ βρέθηκε και μια ελληνική περικεφαλαία του 7ου π.Χ. αιώνα. Μαζικές αφίξεις Ελλήνων στην Ιβηρική, έχουμε από τον 7ο π.Χ. αιώνα, οπότε Ρόδιοι, Σάμιοι και Φωκαείς κατέφθασαν εκεί.
Οι αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιβηρική Χερσόνησο
Η Ρόδη (Rosas), ιδρύθηκε κατά τον Τίτο Λίβιο τον 8ο π.Χ. αιώνα από Ρόδιους ναυτικούς. Τα Γάδειρα, ιδρύθηκαν αρχικά ως εμπορικός σταθμός. Στην θέση τους βρίσκεται σήμερα η πόλη Κάδιξ. Η Κάλλος (Callosa) , ήταν χτισμένη δυτικά του Έλτσε. Η Μαινάκη (Maiaca), ιδρύθηκε από Φωκαείς Μασσαλιώτες, στα παράλια της ανατολικής Ανδαλουσίας, στην νοτιοδυτική Ισπανία.
Άλλη αποικία των Φωκαέων της Μασσαλίας ήταν το Ημεροσκοπείον ή Αρτεμίσιον (σημ. Denia). Η Άκρα Λευκή, που πήρε το όνομά της από την λευκή της ακρόπολη, ιδρύθηκε επίσης από Φωκαείς της Μασσαλίας. Οι Άραβες της έδωσαν το όνομα Αλ Καντ. Σήμερα η πόλη, λέγεται «Alicante». Στην θέση της Βαλένθιας, οι Έλληνες είχαν ιδρύσει εμπορικό σταθμό (Πτολεμαίος Πλίνιος). Η πόλη αργότερα κατακτήθηκε από τους Καρχηδόνιους και έπειτα από τους Ρωμαίους. Ο Ασκληπιάδης, αναφέρει την ύπαρξη της πόλης Οδύσσεια (Ulisi), στην ορεινή περιοχή του εσωτερικού της Νότιας Ιβηρίας.
Ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου κατά την αρχαιότητα, ήταν το Εμπόριο, που χτίστηκε από Φωκαείς της Μασσαλίας. Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν εκεί το 1908, έφεραν στο φως αμέτρητα ελληνικά ευρήματα. Η ισπανική πόλη «Sagundo», είναι η αρχαία ελληνική Ζάκανθα. Είναι χτισμένη στην κορυφή και στην πλαγιά του τελευταίου βουνού της οροσειράς των Πυρηναίων προς την θάλασσα. Η ισπανική πόλη Κάντιθ, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από τον Ηρακλή πριν 3.000 χρόνια.
Πολλοί Έλληνες τεχνίτες είχαν εγκατασταθεί σ'αυτή.
Επεξεργάζονταν τον χρυσό και το ασήμι, επιδρώντας καταλυτικά στην ιβηρική τέχνη. Η Ταραγόνα είναι η αρχαία πόλη Τάρρακον ή Ταρράκων, η οποία ιδρύθηκε από Κρητικούς μισθοφόρους πολεμιστές, που είχε “προσλάβει” η Μασσαλία. Στην κοσμοπολίτικη Ίμπιζα, την αρχαία Έβυσσο, όπως και στην γειτονική Φορμεντέρα, την αρχαία Οφιούσσα, φαίνεται πως οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν πολύ νωρίς και είχαν εξαιρετικές σχέσεις με τους κατοίκους των νησιών, που αποτελούσαν το αρχαίο πέλαγος των Πιτυουσσών.
Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες κατέλαβαν τις Βαλεαρίδες νήσους για να υπερασπίσουν τις αποικίες τους από τους Φοίνικες. Οχύρωσαν τα δύο μεγαλύτερα νησιά, την Μείζονα (Μαγιόρκα) και την Ελάσσονα (Μινόρκα) με πύργους και σκοπέλους στα λιμάνια. Το ίδιο είχαν κάνει και στην Έβυσσο (Ίμπιζα). Στην απέναντι ξηρά, ίδρυσαν το Ημεροσκοπείον, απ' όπου μπορούσαν να δουν όλα τα σήματα που μεταδίδονταν την μέρα με καπνούς άχυρων ή χλωρών κλαδιών και την νύχτα με πυρσούς ή φρυκτωρίες.
Τέλος, από Φωκαείς της Μασσαλίας ιδρύθηκε η ισπανική Έλτσε. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ελίκη (Helice), προφανώς από την αρχαία πόλη της Αχαΐας Ελίκη, που καταστράφηκε από σεισμό και τσουνάμι το 373 π.Χ. Σήμερα στο Έλτσε υπάρχει η «Escuadra de Pobladores Griegos de Elch», δηλαδή ο Όμιλος Απογόνων Ελλήνων Ελίκης, για να θυμίζει την ελληνική καταγωγή των κατοίκων της. Το 1897 ένας 14χρονος σκαλίζοντας το χώμα στο Έλτσε βρήκε μια αρχαία προτομή γυναίκας. Πρόκειται για την περίφημη “Κυρία του Έλτσε”, έργο άγνωστου Έλληνα γλύπτη ή ντόπιου καλλιτέχνη, επηρεασμένου από την ελληνική τέχνη, το οποίο φιλοτεχνήθηκε γύρω στο 470 π.Χ.
Μία λανθασμένη άποψη
Δημήτρη Συμεωνίδη
Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο στάθηκε η δήλωση του Αργεντινού συνθέτη Ντανιέλ Αρμάντο που λέει « όταν κατά την διάρκεια επίσκεψης του στην Κούβα είδε σε ένα βιβλιοπωλείο ένα βιβλίο με τίτλο: Οι 17.000 Ελληνικές λέξεις στην Ισπανική γλώσσα» και του ήλθε μία έμπνευση να γράψει ένα ισπανικό τραγούδι χρησιμοποιώντας μόνο ελληνικές λέξεις εκτός από το ρεφρέν που αποτελεί και τον τίτλο του τραγουδιού: «My Ultimo Tango en Atenas». Έτσι το τραγούδι ενώ ακούγεται ισπανικό δεν έχει ούτε μία ισπανική λέξη αλλά μόνο ελληνικές.
Χωρίς να κάνει έρευνα η δήλωσή του αυτή είναι λανθασμένη γιατί κάνοντας έρευνα βρήκα ότι στην ισπανική γλώσσα σύμφωνα με το επίσημο κρατικό λεξικό της Ισπανικής γλώσσας έχουν καταμετρηθεί 28.000 χιλιάδες Ελληνικές λέξεις.
Γλώσσες από τις οποίες προέρχεται το ισπανικό λεξιλόγιο
1. Λατινική (70-80 0/0)
2. Ελληνική
3. Αραβική
4. Εβραϊκή
5. Δυτικές Γλώσσες: Γαλλική, Ιταλική, Αγγλική
6. Ντόπιες Γλώσσες της Ν. Αμερικής
Πηγές
1. «Raices griegas del lexico castellano, medico y cientifico» με ρίζες της ελληνικής γλώσσας που περιέχει 28.000 ελληνικές λέξεις.
2. Άρθρα στα Ελληνικά της καθηγήτριας «Alicia Morales Ortiz» από το τμήμα Ελληνικής Κλασικής Φιλολογίας, της φιλοσοφικής Σχολής του Ισπανικού Πανεπιστημίου Μούρθια
3.
https://alexander-edu.org/old/usga/pdf/odeg5.pdf4. Κωνσταντίνος Φαρίδης: Σύντομη Ιστορία των Ισπανικών
5.
https://lyrics translate.com6.
https://young people.gr/mi-ultimo-tango-end-arena7. Αδαμάντιου Σάμψων: Αι αποικίαι των αρχαίων Ελλήνων, Αθήναι 1971.
8. Μιχάλης Στούκας: Αποικίες Αρχαίων Ελλήνων στην Δύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου