ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily Απεγγραφή |
| Κυρ 26 Ιουν, 7:50 μ.μ. (πριν από 13 ώρες)
| | | |
Πως μέσω της πανδημίας άλλαξαν τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας... Posted: 26 Jun 2022 09:00 AM PDT Η ύπαρξη σωστών πληροφοριών δεν ήταν αρκετή από μόνη της. Αποδεικνύεται (και αυτό είναι ίσως προφανές τώρα) ότι δεν έχει σημασία η διαθεσιμότητα των πληροφοριών καθαυτή, αλλά η ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν ορθές κρίσεις σχετικά με αυτές τις πληροφορίες. Αυτό έλειπε σε όλη τη διάρκεια της... πανδημίας. Η κουλτούρα συμμόρφωσης ήταν πλέον εκτός ελέγχου, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι οποιαδήποτε από αυτές τις «μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις» πέτυχε τον στόχο της. Οι μη συμμορφούμενοι με τις υποδείξεις των «ειδικών» αντιμετωπίστηκαν ως διαδότες - μεταδότες ασθενειών, υποβλήθηκαν σε εκστρατείες δαιμονοποίησης από την ελίτ και γρήγορα κατέληξαν να μεταμορφωθούν σε πολεμιστές της κορωνοδικίας στη βάση... Κοιτάζοντας πίσω στο κοντινό παρελθόν – δηλαδή πριν από τα μέσα Μαρτίου 2020 – ήμασταν όλοι αρκετά αφελείς σχετικά με την ελευθερία, την τεχνολογία, τον όχλο και τη λειτουργία του κράτους. Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ιδέα τι ήταν δυνατό να συμβεί και ότι η δυστοπία που περιγραφόταν στις ταινίες θα μπορούσε να γίνει αληθινή στην εποχή μας, και μάλιστα ξαφνικά. Είναι ακόμη δύσκολο για μένα να αναδημιουργήσω τη σκέψη πίσω από την πληθωρική μου σιγουριά ότι αντιμετωπίζαμε ένα μέλλον ειρήνης και προόδου για πάντα, στιγμές που δεν μπορούσα να συλλάβω περιστάσεις που θα απενεργοποίησαν όλη αυτή την τροχιά στην οποία πίστευα ότι βρισκόμασταν. Προηγουμένως, ήμουν σίγουρος ότι το κράτος, όπως το ξέρουμε, έλιωνε σιγά σιγά. Κοιτάζοντας πίσω, είχα γίνει σαν ένα βικτωριανού τύπου Whig που δεν ονειρευόταν ποτέ ότι ο Μεγάλος Πόλεμος θα μπορούσε να συμβεί. Σίγουρα, θα μπορούσα να είχα δίκιο στην εμπειρική μου παρατήρηση ότι οι δημόσιοι θεσμοί έχαναν την αξιοπιστία τους εδώ και τριάντα χρόνια. Και όμως, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο ήταν πιθανό να εμφανιστεί κάποια μεγάλη εκστρατεία φόβου για να διαταράξει την τροχιά. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα πετύχαινε τόσο «υπέροχα» και εύκολα. Η εμπειρία μας άλλαξε όλους, κάνοντάς μας να συνειδητοποιήσουμε το βάθος της κρίσης και να μας διδάξουμε μαθήματα που δεν μπορούμε παρά να ευχηθούμε να μάθουμε. #1 Ο Ρόλος της Πληροφόρησης
Η προηγούμενη αφέλειά μου, νομίζω, οφειλόταν στην εμπιστοσύνη μου στις ροές πληροφοριών κάτι που οφειλόταν στη μελέτη μου για την ιστορία. Κάθε δεσποτισμός του παρελθόντος χαρακτηριζόταν από έλλειψη πρόσβασης στην αλήθεια. Για παράδειγμα, πώς πίστευε ο κόσμος ότι ο Στάλιν, ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ ήταν άνθρωποι της ειρήνης και μπορούσαν να διαχειρίζονται επιδέξια μέσω διπλωματικών σχέσεων; Γιατί οι άνθρωποι πίστεψαν τις αναφορές που προέρχονταν από τους New York Times ότι δεν υπήρχε λιμός στην Ουκρανία, ότι ο Μουσολίνι είχε σπάσει τον κώδικα για αποτελεσματικό οικονομικό σχεδιασμό και ότι ο Χίτλερ ήταν υπερβολικός αλλά ουσιαστικά ακίνδυνος; Η προηγούμενη άποψή μου ήταν ότι ο κόσμος δεν γνώριζε τότε επειδή δεν είχε πρόσβαση σε ακριβείς αναφορές. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για άλλα κραυγαλέα περιστατικά δεσποτισμού από την ιστορία. Η ανθρωπότητα βυθίστηκε στο σκοτάδι. Το Διαδίκτυο το διορθώνει, ή έτσι πιστεύαμε (εγώ). Αυτό αποδείχθηκε όμως λάθος. Η ταχύτητα και η αφθονία των πληροφοριών ενίσχυσαν πραγματικά το σφάλμα στη διάχιση της πληροφορίας. Στο αποκορύφωμα της απόκρισης της πανδημίας, ο καθένας θα μπορούσε να έχει αναζητήσει τα δημογραφικά στοιχεία του κινδύνου, τις αποτυχίες της PCR και των μασκών, την ιστορία και τη σημασία της φυσικής ανοσίας, τους παραλογισμούς του πλεξιγκλάς και τους περιορισμούς χωρητικότητας, την απόλυτη ματαιότητα των ταξιδιωτικών ορίων και των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, την άσκοπη βαρβαρότητα του κλεισίματος των σχολείων. Ήταν όλα εκεί, όχι μόνο σε τυχαία ιστολόγια αλλά και στην επιστημονική βιβλιογραφία. Αλλά η ύπαρξη σωστών πληροφοριών δεν ήταν αρκετή από μόνη της. Αποδεικνύεται (και αυτό είναι ίσως προφανές τώρα) ότι δεν έχει σημασία η διαθεσιμότητα των πληροφοριών καθαυτή, αλλά η ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν ορθές κρίσεις σχετικά με αυτές τις πληροφορίες. Αυτό έλειπε σε όλη τη διάρκεια. Ο φόβος, η ενοριακή μικροφοβία, η γενική αναρίθμηση, η δεισιδαιμονική εμπιστοσύνη στα φυλαχτά, η ανούσια τελετουργία και η άγνοια του πληθυσμού για τα επιτεύγματα της κυτταρικής βιολογίας υπερισχύουν της ορθολογικής επιχειρηματολογίας και της αυστηρής επιστήμης. Αποδεικνύεται ότι η πλημμύρα πληροφοριών, ακόμη και όταν περιλαμβάνουν αυτό που είναι ακριβές και αληθές, δεν αρκούν για να ξεπεράσουν την αδύναμη κρίση, την έλλειψη σοφίας και την ηθική δειλία. #2 Εμπιστευτείτε τη μεγάλη τεχνολογία
Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής τους, εταιρείες όπως η Google, η Microsoft, το Twitter, ακόμη και το Facebook είχαν ένα ελευθεριακό ήθος συνδεδεμένο με τις ιδέες της βιομηχανικής αναστάτωσης, της ελεύθερης ροής ιδεών και της δημοκρατικής συμμετοχής. Τα κληροδοτημένα μέσα ενημέρωσης ήταν τρομοκρατημένα. Ήρθαμε να δούμε τις νέες εταιρείες ως τα καλά παιδιά και τα παλιά μέσα ενημέρωσης ως τα κακά παιδιά. Έγραψα ολόκληρα βιβλία προαναγγέλλοντας την αυγή του νέου, που με τη σειρά του συνδέθηκε με την πεποίθησή μου ότι περισσότερες πληροφορίες θα επέτρεπαν στις καλύτερες πληροφορίες να κυριαρχήσουν στη δημόσια συζήτηση. Σε κάποιο σημείο αυτής της τροχιάς, όλοι αυτοί οι θεσμοί κατελήφθησαν από ένα διαφορετικό ήθος. Το πώς ακριβώς έγινε αυτό έχει ένα μείγμα εξηγήσεων. Ανεξάρτητα από αυτό, συνέβη, και αυτό έγινε απίστευτα προφανές και οδυνηρό κατά τη διάρκεια της πανδημίας, καθώς αυτοί οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι προσέφεραν εθελοντικά τις προσπάθειές τους να ενισχύσουν τις πληροφορίες του CDC και του ΠΟΥ, ανεξάρτητα από το πόσο λάθος αποδείχτηκαν. Όσο περισσότεροι χρήστες απωθούσαν, τόσο πιο βάναυσες τακτικές λογοκρισίας και ακύρωσης έγιναν ο κανόνας. Σαφώς, δεν το είχα προβλέψει αλλά θα έπρεπε. Η μακρά ιστορία συνεργασίας μεγάλων επιχειρήσεων με μεγάλες κυβερνήσεις δείχνει πώς συχνά δουλεύουν χέρι-χέρι (το New Deal είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα). Σε αυτήν την περίπτωση, ο κίνδυνος έγινε ιδιαίτερα έντονος επειδή η Big Tech έχει πολύ μεγάλη και βαθιά εμβέλεια στη ζωή μας μέσω εντοπισμού τοποθεσίας και συναρπαστικών ειδοποιήσεων, σε σημείο που σχεδόν κάθε Αμερικανός φέρνει στο πρόσωπό του αυτό που αποδείχθηκε εργαλείο προπαγάνδας και συμμόρφωσης. – το ακριβώς αντίθετο από την αρχική υπόσχεση. Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλων επιχειρήσεων, και ίσως το εξέχον, ήταν η Big Pharma, η οποία πιθανότατα έπαιξε σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις πολιτικής που ελήφθησαν πολύ νωρίς. Η υπόσχεση ότι το πλάνο της θα διορθώσει τα πάντα αποδείχτηκε αναληθής, γεγονός που πολλοί είναι ακόμα απρόθυμοι να παραδεχτούν. Αλλά σκεφτείτε το κόστος αυτής της λανθασμένης εκτίμησης! Είναι αδιανόητο. #3 Αποκαλύφθηκε το Διοικητικό - Τεχνοκρατικό Κράτος Υπάρχουν τρία είδη κρατών: το προσωπικό κράτος, το εκλεγμένο/δημοκρατικό κράτος και το διοικητικό κράτος. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ζούμε στον δεύτερο τύπο, αλλά η πανδημία αποκάλυψε κάτι άλλο. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η γραφειοκρατία είναι αυτή που κυβερνά. Οι Αμερικανοί, όπως και κανένας άλλος λαός, δεν ψήφισαν ποτέ εντολές για μάσκες, κλείσιμο σχολείων ή ταξιδιωτικούς περιορισμούς. Αυτά επιβλήθηκαν με διατάγματα από αξιωματούχους της «δημόσιας υγείας» που φαίνονται ευχαριστημένοι από τη δύναμή τους. Επιπλέον, αυτές οι πολιτικές επιβλήθηκαν χωρίς την κατάλληλη διαβούλευση. Κατά καιρούς, φαινόταν ότι τα νομοθετικά σώματα και ακόμη και τα δικαστήρια ήταν εντελώς ανίσχυρα ή πολύ δειλά να κάνουν οτιδήποτε. Αυτή είναι μια σοβαρή κρίση για κάθε λαό που φαντάζεται τον εαυτό του ελεύθερο. Οι ΗΠΑ δεν ιδρύθηκαν για να είναι έτσι. Το λεγόμενο «διοικητικό-τεχνοκρατικό κράτος» είναι μια σχετικά νέα εφεύρεση με την πρώτη πλήρη ανάπτυξη να ακολουθεί τον Μεγάλο Πόλεμο. Έχει γίνει μόνο χειρότερο. Η αποθέωση του διοικητικού κράτους των ΗΠΑ, και των υπόλοιπων κρατών, ήταν σίγουρα η περίοδος της πανδημίας. Αυτές οι εποχές αποκάλυψαν ότι η «πολιτική» τάξη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα καπλαμά για κάτι πολύ λιγότερο υπεύθυνο. Έγινε τόσο άσχημο που όταν ένας δικαστής της Φλόριντα έκρινε ένα διάταγμα του CDC ως ασυμβίβαστο με το νόμο, το CDC αντιτάχθηκε κυρίως με την αιτιολογία ότι η εξουσία τους δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτό δεν είναι ένα ανεκτό σύστημα. Είναι δύσκολο να σκεφτείς μεγαλύτερη προτεραιότητα από το να περιορίσεις αυτό το θηρίο. Αυτό θα εξελιχθεί σε κάτι πιο εκτεταμένο από μια απλή αλλαγή στην οποία τα εκλεγμένα κόμματα ελέγχουν το νομοθετικό σώμα. Θα χρειαστούν θεμελιώδεις αλλαγές, δημιουργία τειχών διαχωρισμού, μονοπάτια λογοδοσίας, νομικά όρια και, ιδανικά, κατάργηση ολόκληρων τμημάτων. Αυτή είναι μια δύσκολη ατζέντα, και απλά δεν μπορεί να συμβεί χωρίς δημόσια υποστήριξη, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από την πολιτιστική πεποίθηση ότι απλά δεν μπορούμε και δεν θα ζήσουμε με αυτόν τον τρόπο. #4 Το ζήτημα της ανισότητας
Με την οικονομική εκπαίδευση, ποτέ δεν πήρα πραγματικά τα ζητήματα της ανισότητας του πλούτου ως τέτοια πολύ σοβαρά. Πόσο πιθανόν να έχει σημασία ποιο είναι το «χάσμα» μεταξύ πλουσίων και φτωχών, εφόσον υπάρχει κινητικότητα μεταξύ των τάξεων; Δεν βλάπτει κατά κάποιο τρόπο τους φτωχούς που οι άλλοι είναι πλούσιοι. μπορείς να κάνεις και την αντίθετη περίπτωση. Πάντα έβρισκα την ιδέα της ίδιας της τάξης σε μεγάλο βαθμό υπερβολική και ακόμη και άσχετη από την άποψη της πολιτικής οικονομίας, ένα μαρξιστικό κατασκεύασμα που δεν έχει πραγματικό αντίκτυπο στην κοινωνική οργάνωση. Πράγματι, από καιρό υποψιαζόμουν ότι αυτοί που λένε το αντίθετο εκμεταλλεύονταν την τάξη ως τρόπο διαίρεσης της κοινωνικής τάξης που κατά τα άλλα είναι καθολικά συνεργάσιμη. Και έτσι θα ήταν σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αυτό δεν είναι που βρισκόμαστε σήμερα. Και αυτό ξέρουμε πολλά: η επαγγελματική τάξη ασκεί τεράστια επιρροή στις κρατικές υποθέσεις. Αυτό θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά προφανές, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν για μένα πριν από το 2020. Αυτό που είδαμε ήταν η εξέλιξη ενός καταναγκαστικού κοινωνικού συστήματος που ευνόησε την επαγγελματική τάξη έναντι της εργατικής τάξης, μια ομάδα που έγινε σχεδόν άφωνη προς το καλύτερο μέρος δύο ετών. Τώρα είναι πολύ προφανές για μένα γιατί μια κοινωνία με εδραιωμένες κοινωνικές τάξεις έχει πραγματικά σημασία για τη λειτουργία της πολιτικής. Χωρίς ταξική κινητικότητα τόσο πάνω όσο και προς τα κάτω στην κοινωνική κλίμακα, η άρχουσα τάξη γίνεται προστατευτική της τάξης της και φοβάται βαθιά μήπως την χάσει, ακόμη και σε σημείο να πιέζει πολιτικές για να εδραιώσουν τα προνόμιά της. Το lockdown ήταν ένα από αυτά. Ήταν μια πολιτική που κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιήσει τις εργατικές τάξεις ως σάκους άμμου για να σηκώσει το βάρος της ασυλίας των κοπαδιών και να κρατήσει τα καλύτερα τους καθαρά και προστατευμένα. Είναι πραγματικά αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι το lockdown θα είχε συμβεί ποτέ αν δεν υπήρχε αυτή η ταξική διαστρωμάτωση και οστεοποίηση. #5 Ο όχλος
Μαζί με την εμπιστοσύνη μου στις ροές πληροφοριών έρχεται μια σιωπηρά λαϊκιστική αίσθηση ότι οι άνθρωποι βρίσκουν έξυπνες απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα και ενεργούν σύμφωνα με αυτές. Πιστεύω ότι το αποδεχόμουν πάντα ως ιδεολογικό προβάδισμα. Όμως τα χρόνια του Covid έδειξαν το αντίθετο. Ο όχλος «απελευθερώθηκε» με τρόπους που δεν έχω ξαναδεί. Εκατομμύρια γονείς έβαζαν με τη βία μάσκες στα πρόσωπα των παιδιών τους από φόβο. Η κουλτούρα συμμόρφωσης ήταν πλέον εκτός ελέγχου, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι οποιαδήποτε από αυτές τις «μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις» πέτυχε τον στόχο της. Οι μη συμμορφούμενοι αντιμετωπίστηκαν ως διαδότες - μεταδότες ασθενειών, υποβλήθηκαν σε εκστρατείες δαιμονοποίησης από την ελίτ και γρήγορα κατέληξαν να μεταμορφωθούν σε πολεμιστές της κορωνοδικίας στη βάση. Οι πολιτιστικοί διαχωρισμοί εδώ έγιναν τόσο έντονοι που γκρεμίστηκαν οικογένειες και κοινότητες. Η παρόρμηση προς τον διαχωρισμό και τον στιγματισμό έγινε ακραία. Ήταν μολυσμένο εναντίον μη μολυσμένου, καλυμμένο εναντίον μη, εμβολιασμένο εναντίον μη και, τέλος, κόκκινο εναντίον μπλε – σοβαρές κατηγορίες άλλων που κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου στο όνομα της διαχείρισης του ιού. Πραγματικά, δεν είχα ιδέα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό στον σύγχρονο κόσμο. Αυτή η εμπειρία πρέπει να μας διδάξει ότι η έναρξη της τυραννίας δεν αφορά μόνο τον κανόνα από πάνω προς τα κάτω . Πρόκειται για μια εξαγορά ολόκληρης της κοινωνίας από μια κατασκευασμένη μανία. Ίσως κάποια μορφή λαϊκισμού να μας βγάλει από αυτό το χάλι, αλλά ο λαϊκισμός είναι δίκοπο μαχαίρι. Ήταν ένα τρομοκρατημένο κοινό που υποστήριξε την παράλογη απάντηση στον ιό. Σήμερα το λογικό φαίνεται να υπερτερεί αριθμητικά του παράλογου, αλλά αυτό θα μπορούσε εύκολα να αντιστραφεί. Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ένα σύστημα ασφαλές για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που προστατεύει αυτά τα ιδανικά ακόμα και όταν η τρέλα των πλήθους –ή η αλαζονεία των διανοουμένων ή ο πόθος για εξουσία των γραφειοκρατών– θέλει να τα καταργήσει. Και αυτό σημαίνει να επανεξετάσουμε τα ίδια τα θεμέλια του είδους του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε. Αυτό που κάποτε πιστεύαμε ότι ήταν ένα διευθετημένο ζήτημα έχει ανατραπεί εντελώς. Το να βρούμε πώς να ανακτήσετε και να αποκαταστήσετε είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας. Λοιπόν, ναι, όπως και με εκατομμύρια άλλους, η αφέλειά μου έχει φύγει, αντικαταστάθηκε από μια πιο σκληρή, πιο σκληρή και πιο ρεαλιστική κατανόηση των μεγάλων αγώνων που αντιμετωπίζουμε. Οι άνθρωποι σε καιρό πολέμου στο παρελθόν πρέπει να έχουν περάσει από τέτοιες παρόμοιες μεταμορφώσεις. Μας επηρεάζει όλους, προσωπικά και πνευματικά. Είναι η μεγάλη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι κανένα αποτέλεσμα δεν φτιάχνεται στον ιστό της ιστορίας. Τις ζωές που ζούμε δεν μας τις χαρίζει κανένας. Αυτό πρέπει να το φτιάξουμε για τον εαυτό μας. *Ο Jeffrey A. Tucker είναι Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Brownstone και συγγραφέας πολλών χιλιάδων άρθρων στον επιστημονικό και δημοφιλή τύπο και δέκα βιβλίων σε 5 γλώσσες, με πιο πρόσφατο το Liberty ή Lockdown. Είναι επίσης ο αρχισυντάκτης του The Best of Mises. Γράφει μια καθημερινή στήλη για τα οικονομικά στους The Epoch Times και μιλάει ευρέως για θέματα οικονομίας, τεχνολογίας, κοινωνικής φιλοσοφίας και πολιτισμού. | Τα… «Ανθρώπινα Δικαιώματα» δεν ισχύουν για τα παιδιά… Posted: 26 Jun 2022 08:00 AM PDT Γράφει ο Καταχανάς (Γ. Μεταξάς) «Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.» Αρθρο 12 της Χάρτας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ Δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες ΜΚΟ, απορροφούν τεράστια κονδύλια με τη δικαιολογία της «προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο ΟΗΕ «κόπτεται» για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα ωρύονται για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Και στην τελική, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι πρόκειται για μία τεράστια απάτη και μία τεράστια υποκρισία, προκειμένου να δικαιολογήσουν όλο και πιο ασφυκτικά μονόπλευρους νόμους που στην ουσία προασπίζουν επιλεκτικά «δικαιώματα». Και οι πιο αδικημένοι των εν λόγω δικαιωμάτων είναι τα παιδιά! Από τη σύλληψή τους στη μήτρα της μητέρας τους ως και την εφηβεία τους, τα παιδιά δεν έχουν ουσιαστικά κανένα «ανθρώπινο δικαίωμα», καθώς οι «υπερασπιστές» της ανθρώπινης ζωής, φαίνεται να μη θεωρούν τα παιδιά ως ανθρώπους, ασχέτως ηλικίας. Για να δικαιολογήσουν αποτρόπαιες πράξεις, αρνούνται να δεχτούν ακόμα και τα έμβρυα ως ανθρώπους. Αμβλωση Για να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι, το θέμα της αμβλώσεως είναι ιδιαίτερα λεπτό και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Κι αυτό διότι ναι μεν συνιστά ανθρωποκτονία, αλλά υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η απόφαση θα πρέπει αποκλειστικά να είναι θέμα της μητέρας. Η πρώτη περίπτωση, είναι όταν η κύηση θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τη ζωή της μητέρας. Σε μία τέτοια περίπτωση, η άμβλωση είναι δικαιολογημένη, αν και η αφαίρεση μίας ζωής προς όφελος μίας άλλης, είναι ένα μείζον ζήτημα, κυρίως από ηθικής πλευράς. Παραταύτα η ζωή της μητέρας προέχει της ζωής του εμβρύου. Και σε αυτήν την περίπτωση η άμβλωση μπορεί να είναι ανήθικη, αλλά είναι θεμιτή. Η δεύτερη περίπτωση έχει να κάνει με το αν το έμβρυο αποτελεί προϊόν βιασμού. Κι εκεί σαφέστατα η απόφαση διακοπής της εγκυμοσύνης βαρύνει την εγκυμονούσα. Συνήθως – και λογικό – μία τέτοια εγκυμοσύνη είναι ανεπιθύμητη. Πάλι βέβαια υφίσταται ηθικό δίλημμα, αλλά κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαγορεύσει σε αυτήν τη γυναίκα να διακόψει την εγκυμοσύνη της. Η τρίτη περίπτωση είναι αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα αποπλάνησης ανηλίκου ή ατόμου που για σωματικούς ή διανοητικούς λόγους είναι ανίκανο είτε ν’ αντισταθεί, είτε να κατανοήσει την πράξη. Αυτή η περίπτωση όμως, δε διαφέρει ιδιαίτερα από την περίπτωση του βιασμού και ως βιασμός θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Και οι περιπτώσεις σταματούν εδώ! Οτιδήποτε άλλο, θα έπρεπε να απαγορεύει τη διακοπή εγκυμοσύνης. Οπως για παράδειγμα η περίπτωση της «κατά λάθος εγκυμοσύνης» που θεωρείται ανεπιθύμητη. Δεν υπάρχει «κατά λάθος» εγκυμοσύνη, διότι αφ’ ενός υπάρχει η προφύλαξη κι αφ’ ετέρου υπάρχει το «χάπι της επόμενης ημέρας». Ουσιαστικά η «κατά λάθος» εγκυμοσύνη, μπορεί ν’ αποφευχθεί πριν η κατάσταση φτάσει στην άμβλωση κι ως εκ τούτου δεν υπάρχει δικαιολογία. Σύμφωνα με μία έρευνα που διεξήχθη στις ΗΠΑ, το 61% είναι υπέρ της έκτρωσης σε όλες τις περιπτώσεις, ενώ μόλις το 37% δηλώνει αντίθετο. Από αυτούς που είναι υπέρ της αμβλώσεως, το 87% δεν έχει καμία σχέση με τις θρησκείες. Αντίθετα, από εκείνους που είναι κατά, το 74% δηλώνουν Προτεστάντες. Κι εδώ συμβαίνει κάτι περίεργο. Οι λευκοί που δηλώνουν Προτεστάντες είναι κατά, ενώ οι μαύροι είναι υπέρ. Στην Ελλάδα, το Αρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, επιτρέπει την άμβλωση υπό προϋποθέσεις: - Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης σε κάθε περίπτωση
- Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού
- Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί
- Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της, βεβαιωμένος από αντίστοιχο ιατρό. Επίσης σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και η περίπτωση άμβλωσης όταν το έμβρυο αποδεδειγμένα αντιμετωπίζει σοβαρές δυσλειτουργίες.
Το βασικό επιχείρημα που προβάλλουν οι υπερασπιστές της αμβλώσεως, είναι ότι μία γυναίκα θα πρέπει μόνη της να ορίζει το σώμα της και δεν μπορεί το κράτος να της επιβάλλει μία κύηση. Μάλιστα! Κατά έναν περίεργο λόγο ωστόσο, δεν είδαμε καμία από αυτές που διατυμπανίζουν το δικαίωμά τους στο σώμα τους να προβάλλουν την ίδια δικαιολογία στην επιβολή των «εμβολίων» του θανάτου. Αντιθέτως, βελονιάστηκαν χωρίς καμία αντίρρηση και κατηγόρησαν όσους χρησιμοποίησαν το ίδιο επιχείρημα για να μην εμβολιαστούν. Συνεπώς, το επιχείρημα αυτό ως «ασπίδα» στο θέμα των αμβλώσεων, είναι από σαθρό έως γελοίο. Από την άλλη όμως, αναλογίστηκε κανείς το δικαίωμα του εμβρύου; Οχι βέβαια! Το έμβρυο, για τους υπέρμαχους των αμβλώσεων, δεν είναι άνθρωπος. Δεν έχει δικαιώματα! Είναι χειρότερο και από σκουπίδι. Είναι όμως έτσι; Για να γονιμοποιήθεί ένα ωάριο, απαιτείται ένα σπερματοζωάριο. Από τη στιγμή που θα γίνει η γονιμοποίηση, το ωάριο αποκτά ζωή. Εξελίσσεται! Αρχίζει να μορφοποιείται. Είναι πλέον άνθρωπος! Μπορεί να μην είναι πλήρως σχηματισμένος, αλλά είναι άνθρωπος. Θεολογικά μιλώντας, η στιγμή της σύλληψης του εμβρύου, είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που εισέρχεται η ψυχή στον άνθρωπο. Η ψυχή δεν εισέρχεται με τη γέννηση, αλλά με τη σύλληψη. Εξελίσσεται μαζί με το έμβρυο και – θεωρητικά – συμμετέχει στη διαμόρφωσή του. Συνεπώς, η άμβλωση δολοφονεί ένα έμψυχο ον. Gianna Jenssen Η περίπτωση της Gianna Jenssen που έχει λάβει τεράστια δημοσιότητα, αποτελεί «χαστούκι» απέναντι στις ανεξέλεγκτες αμβλώσεις. Η γυναίκα που επέζησε της αμβλώσεως γίνεται καταπέλτης και σύμβολο. Τα όσα μαρτυρεί, αποτελούν γροθιά στο στομάχι! Μία άλλη γυναίκα που μόλις έμαθε ότι ήταν έγκυος δοκίμασε να κάνει έκτρωση, έκπληκτη διαπίστωσε ότι τα χάπια που της έδωσε ο γιατρός της δεν κατάφεραν να «ρίξουν» το έμβρυο. Τώρα δηλώνει ότι αυτό το ίδιο παιδί που επιχείρησε να «ρίξει», αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή ευτυχίας για εκείνη, αν και το παιδί γεννήθηκε με στρεβλοποδίαση λόγω των χαπιών. Η άμβλωση στην ουσία, υποκρύπτει το «νόμο του ισχυρού». Οι ισχυροί επιβάλλουν τη θέλησή τους σε ένα ανίκανο να αντιδράσει έμβρυο. Ενα έμβρυο που ουρλιάζει «αφήστε με να ζήσω», αλλά κανείς δεν το ακούει, γιατί για τους υπερασπιστές της αμβλώσεως το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος. Δεν έχει δικαιώματα… Παιδιά Ο,τι κι αν λένε οι διάφοροι «υπερασπιστές» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα παιδιά ΔΕΝ έχουν «ανθρώπινα δικαιώματα». Οι γονείς τους μπορούν να μεταχειρίζονται όπως αυτοί θέλουν, παρά τη θέλησή τους και κανείς δε νοιάζεται. Πρόσφατα δημοσιεύσαμε ένα άρθρο όπου οι διάφοροι ψυχασθενείς «αστέρες» του Hollywood επεμβαίνουν στα παιδιά τους απάνθρωπα, αλλά κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί με αυτό. Ντύνουν τα αγόρια τους ως κορίτσια και του συμπεριφέρονται έτσι, από τη βρεφική τους ηλικία. Εκμεταλλεύονται την ανικανότητα προς αντίδραση που έχουν τα παιδιά, για να τους επιβάλλουν τις αρρωστημένες ορέξεις τους. Επενέβη ποτέ καμία ΜΚΟ που φωνάζει για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Οχι βέβαια! Οι «αστέρες» του Hollywood είναι στο απυρόβλητο. ‘Η για να είμαστε πιο ακριβείς, η αρρωστημένη ανωμαλία είναι στο απυρόβλητο… Σας προκαλώ: καν’ τε μία αναζήτηση στο διαδίκτυο με τον όρο «αγόρια» ή «κορίτσια», είτε στα ελληνικά, είτε στα αγγλικά. Θα φρίξετε! Ανήλικα παιδάκια, από τη βρεφική ηλικία, παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας σε μια φρικτή παρωδία. Βλέπουμε αγόρια και κορίτσια να ποζάρουν ως μοντέλα. Αγόρια ως θελκτικοί ζεν πρεμιέ και κορίτσια βαμμένα ως πορνίδια. Αλλοτε ντυμένα κι άλλοτε με εσώρουχα ή μαγιό. Η παιδική αθωότητα, πεταμένη στα σκουπίδια! Η ηθική κατάπτωση ενός σιχαμένου πολιτισμού! Κανείς όμως δεν τολμάει να μιλήσει. Αυτά τα παιδιά, δεν έχουν «ανθρώπινα δικαιώματα». Το μόνο δικαίωμα που έχουν, είναι να γίνονται θύματα των ψυχασθενών γονιών τους και μίας αιμοβόρρας βιομηχανίας παραγωγής ανθρωπίνων «κρεάτων». Κανείς δεν επεμβαίνει να σώσει αυτά τα παιδιά… Από όλα αυτά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι: - Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι απλά μία φούσκα
- Δικαιώματα δεν υπάρχουν όταν οι ισχυροί αποφασίζουν
- Η υποκρισία των «υπέρμαχων» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει «χτυπήσει κόκκινο»
- Τα έμβρυα δεν έχουν δικαιώματα
- Τα παιδιά δεν έχουν δικαιώματα
- Η κοινωνία μας βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης σήψης, λίγο πριν τον ακρωτηριασμό
Ολα αυτά βέβαια, γίνονται για έναν και μόνο λόγο: τη μείωση πληθυσμού. Κι αυτός ο λόγος γίνεται η πανάκεια για κάθε αρρωστημένη σκέψη που θα δοθεί ως «εύλογο» επιχείρημα από τους εχθρούς της ανθρωπότητας προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους…
πηγή
| Tο σκουποδολόι… Trap Posted: 26 Jun 2022 07:00 AM PDT Μέσα στην όλη παρακμή εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και η trap με τους trappers της. Αυτό το σκουπιδολόι το ονόμασαν μουσική και τραγούδι και τους trappers καλλιτέχνες. Από τη Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου* Το συγκεκριμένο είδος, που δεν το λες μουσική, το κάναμε εισαγωγή από το Αμέρικα, όπου ευδοκιμεί στις περιθωριακές ομάδες των συμμοριών και της αμερικανικής αληταρίας. Ναρκομανείς, μαφιόζοι, φυλακόβιοι, έμποροι ναρκωτικών, δολοφόνοι και μαχαιροβγάλτες είναι η «μουσική» ομάδα που παράγει τον συγκεκριμένο ήχο. Είναι πολύ άντρες, πολύ μάγκες, έχουν ακριβά αυτοκίνητα, όπλα, γυναίκες και ναρκωτικά. Οι «στίχοι των τραγουδιών» είναι ένα υβρεολόγιο κουτσαβακίου της Τρούμπας της παλαιάς εποχής και υμνούν τη βία, τα ναρκωτικά, τους φόνους, τους βιασμούς, τη γυναίκα ως βίζιτα και γύναιο για τα κέφια τους. Η εμφάνισή τους είναι gangsta και σηματοδοτεί τον νέο κουτσαβακισμό. Όσο γελοίοι ήταν οι κουτσαβάκηδες με τη μουστάκα, το στραβό καπέλο και το σακάκι με το ένα μανίκι αφόρετο, το ίδιο είναι και οι τύποι με τα τατού από πάνω μέχρι κάτω, τις φόρμες, το γυαλί ηλίου, τις αλυσίδες και το στιλ «είμαι πολύ μάγκας και μόλις πήρα τη δόση μου». Αυτή την αλητεία που στον υπόλοιπο κόσμο ανήκει στο περιθώριο, στη δική μας Μπανανία την έχουμε κορόνα στο κεφάλι μας, παίζουμε trap και στις σχολικές γιορτές, την προβάλλουμε και στην τηλεόραση. Κάθε μέρα φροντίζουμε τα ΜΜΕ να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι έκανε ο ένας και ο άλλος τράπερ, τους παίρνουμε συνεντεύξεις, τους δείχνουμε ως κάτι άξιο λόγου. Το είδος αυτό και το περιθώριο που το εκπροσωπεί έχει μεγάλη πέραση στους εφήβους, καθώς έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα αντίστασης στα παιδιά, αφού διαλύσαμε πλήρως την παιδεία και τις οικογένειες. Αποδομήσαμε επίσης αρκετά επιτυχώς τα στερεότυπα, δηλαδή τις αξίες που κρατούσαν μέχρι σήμερα όρθια την κοινωνία. Η έννοια της ευπρέπειας και του σεβασμού έχει εξαλειφθεί εντελώς. Μάθαμε στις νέες γενιές να σέβονται το διαφορετικό, το περιθωριακό δηλαδή, και να μισούν τη νόρμα ως κάτι κακό. Έτσι η κουλτούρα των ναρκωτικών, του μαχαιρώματος, της βίας και της αλητείας έγινε status quo στην ελληνική νεολαία. Με αποτέλεσμα να ακούμε όλο και πιο συχνά για συμμορίες εφήβων και μαχαιρώματα. Με αποτέλεσμα τα ναρκωτικά να κάνουν θραύση. Με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν παιδιά που δεν ανήκουν σε αυτές τις κανιβαλικές ομάδες από τους κανίβαλους. Το μέγεθος της παρακμής φαίνεται και από το γεγονός ότι η trap προβάλλεται ως μουσική και ο gangsta trapper ως πρότυπο που τον τιμάμε και σε μουσικά βραβεία. Αντί να τους κυνηγήσουμε, τους βραβεύουμε κιόλας. Ελλάς το μεγαλείο σου! *Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Sorbonne Nouvelle-Paris III | Μας μετατρέπουν σε απρόσωπους αριθμούς αιτήσεων σε μια πλατφόρμα – Ή αλλιώς χωρίς «Pass» πουθενά δεν πας! Posted: 26 Jun 2022 06:00 AM PDT Ο πολίτης γίνεται «όμηρος» σε μια ψηφιακή πλατφόρμα, απρόσωπος αριθμός που εκπαιδεύεται στην επαιτεία επιδομάτων και την «πιστοποίηση» του κράτους. Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης Ο πολίτης – «όμηρος» σε μια πλατφόρμα: Είναι καιρός να αναλογιστούμε πως η «εκπαίδευση» της υγειονομικής υστερίας, αυτής της μόνιμης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» που ισχύει εδώ και δυόμιση έτη, δεν είναι το μοναδικό εντατικό «φροντιστήριο» που γίνεται στους πολίτες. Υπάρχει και μια άλλου τύπου «εκπαίδευση», εξίσου διαβρωτική, αν όχι και πιο επικίνδυνη. Και αυτή δεν είναι άλλη από την ψηφιακή «εκπαίδευση» σε άμεσο συνδυασμό με την επιδοματική πολιτική. Οι πολίτες εκπαιδεύονται στη νοοτροπία του ψηφιακού «pass», και μαθαίνουν να απευθύνονται στο gov.gr για κάθε παροχή του κράτους. Μαθαίνουν να απέχουν από την διεκδίκηση της επαγγελματικής επιτυχίας και εκπαιδεύονται σε μια ζωή επαιτείας επιδομάτων, ή όπως «προφητεύει» το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: «You’ll own nothing. And you’ll be happy» – «Δεν θα κατέχεις απολύτως τίποτα, άλλα θα είσαι χαρούμενος»! Το επίδομα σου – το «διαβατήριο» σου Ας θυμηθούμε πως ήρθαν τα «pass» στις ζωές μας, που μην ξεχνάμε πως δεν είναι παρά εξελιγμένοι «απόγονοι» του κοινωνικού μερίσματος, που δόθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Πρώτο κατέφθασε το περιβόητο «Covid Pass», δηλαδή το πιστοποιητικό… υγειονομικών φρονημάτων που έκοψε την συνοχή της κοινωνίας στη μέση. Στη συνέχεια εμφανίστηκε το «Freedom Pass», η κάρτα για τους νέους 18 – 25 ετών που χάριζε «προνόμια» ως ανταμοιβή για την επίδειξη… (και πάλι) υγειονομικών φρονημάτων. Μετά ήρθε το «Fuel Pass» ως επιδότηση για τα καύσιμα, άλλα και το «Power Pass» ως επιδότηση στο ρεύμα. Ψηφιακού τύπου επιδόματα που χαρίζουν πότε ψήγματα «ελευθερίας» και πότε ψίχουλα χρημάτων με τον καθόλου τυχαίο όρο «pass», που σημαίνει διαβατήριο/πάσο. Ο κόσμος εκπαιδεύεται με το να μαθαίνει πως κάθε είδους ανακούφιση του από την ανελευθερία ή την ανέχεια, προϋποθέτει ένα είδος «διαβατηρίου» που εγκρίνει το πατερναλιστικό κράτος, εάν και εφόσον ο πολίτης πληροί τις απαιτήσεις που θέτει ο «πατερούλης». Είτε αυτές είναι υποχρεωτικός εμβολιασμός, είτε αναγκαστικό lockdown, είτε στέρηση εργασίας (βλέπε υγειονομικούς), είτε ψηφιακό «φακέλωμα», είτε παραχώρηση άλλων ελευθεριών. Η κάθε παροχή του κράτους, ανεξαρτήτως αν είναι ενίσχυση κοροϊδίας, περνάει από μια και μόνο πλατφόρμα του διαδικτύου όπου όλοι μαθαίνουν να καταθέτουν την ψηφιακή συμμετοχή τους. Ενώ είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που με τις αποφάσεις του οδηγεί στη φτωχοποίηση τον λαό, τα επιδόματα εμφανίζονται ως μέτρα «κοινωνικής δικαιοσύνης» για τα κακώς κείμενα που δήθεν προκύπτουν από κάποιον εξωγενή παράγοντα (φταίει ο… πόλεμος, η πανδημία, η κακή μας η τύχη κ.λπ.), επιστρέφοντας πίσω κάποια ξεροκόμματα από τα τεράστια ποσά που υφαρπάζονται από την λαϊκή «πίτα». Η νέα «κοινωνική πολιτική» δεν χτυπάει ποτέ την ακρίβεια και την αδικία στην ρίζα της, άλλα αντιθέτως την προστατεύει με κάθε κόστος. Το κράτος γίνεται υπερασπιστής της κερδοσκοπίας των ολιγαρχών και παράλληλα προωθεί το ψηφιακό «μάντρωμα» για λογαριασμό της παγκόσμιας ελίτ. Ο λαός στραγγαλίζεται, και η κυβέρνηση εμφανίζει ως «ενίσχυση» το περιστασιακό χαλάρωμα της θηλιάς, για λίγες ανάσες οξυγόνου. Και μέσα από την εξοικείωση των διαφόρων «pass», στρώνεται το μονοπάτι για μια τέλεια ψηφιακή δικτατορία. Γιατί δεν γίνονται απευθείας ελαφρύνσεις; Ας σκεφτούμε λίγο, για ποιο λόγο η κερδοσκοπία στο ρεύμα δεν χτυπήθηκε, άλλα επιδοτήθηκε; Γιατί ο ΕΦΚ στα καύσιμα δεν μειώθηκε, άλλα επιδοτείται η αγορά της «χρυσής» βενζίνης; Γιατί δίνεται επιδότηση ηλεκτρικών οικιακών συσκευών και οχημάτων; Για ποιο λόγο γίνεται επιδότηση κοινωνικού τουρισμού; Γιατί δόθηκαν ψηφιακά voucher αγοράς ηλεκτρονικού υπολογιστή στα σχολεία; Γιατί απλά δεν μειώθηκε η φορολογία σε όλα αυτά, ώστε να γίνουν απευθείας προσβάσιμα στον καταναλωτή; Μα η απάντηση είναι απλή. Για να «εκπαιδευτείς» να απευθύνεσαι για τα πάντα στην «θεόσταλτη» πλατφόρμα του κράτους! Σε εκείνη που κατέθεταν οι πολίτες τα υγειονομικά… διαπιστευτήρια τους (με το Covid Pass), για να διατηρήσουν τα δημοκρατικά «προνόμια» τους! Με συστηματικό τρόπο οι πολίτες αποτραβιούνται από την δημόσια σφαίρα συμμετοχής και την αλληλεπίδραση της αγοράς (πέρα από τον ρόλο του παθητικού καταναλωτισμού) και γίνονται απρόσωπες μονάδες που δηλώνουν συμμετοχή και υποταγή σε μια ψηφιακή «εκκλησία του δήμου» που μοιράζει διαβατήρια «καλού πολίτη», άλλα ποτέ δεν ζητάει τη γνώμη του. Ο Κυριάκος Πιερακάκης είναι έτοιμος να καταργήσει τον ΑΜΚΑ, το ΑΦΜ και τον ΑΔΤ, και να μοιράσει τον «προσωπικό αριθμό του πολίτη», ώστε οι υπήκοοι (και υπάκουοι) της «μεγάλης επανεκκίνησης» να γίνουν και επίσημα αριθμοί σε ένα κράτος που θα θυμίζει στρατόπεδο συγκέντρωσης μιας τεχνοφασιστικής σοβιετίας, με εκσυγχρονιστικό προσωπείο. Κάπως έτσι σφίγγει ο κλοιός ενός απόλυτου κρατικού ελέγχου στους πολίτες, που θα επεκτείνεται στην επιδοματική πολιτική, στην υγεία, στην δημόσια τάξη και ασφαλώς στην ίδια τη ζωή τους και τα δικαιώματα τους. Ο ενιαίος αριθμός θα χρησιμοποιείται για κάθε είδος συναλλαγής και επιδότησης, και σε έναν φτωχοποιημένο, φοβισμένο και πλήρως εκπαιδευμένο λαό, μια ψηφιακή πλατφόρμα ελεγχόμενη από την εκάστοτε κυβέρνηση, θα παίζει τον ρόλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα στην αρένα, όπου με μια χειρονομία (δηλαδή μια έγκριση) θα αποφασίζει ποιος θα ζήσει στην «κανονικότητα» της νέας εποχής και ποιον θα κατασπαράξουν τα άγρια θηρία της «ατομικής ευθύνης»… | Επιστρέψαμε στην ανοσία της αγέλης; Posted: 26 Jun 2022 05:00 AM PDT Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος Καρδιολόγος Επιστροφή στην ανοσία αγέλης; (ανοσία κοινότητας) (άρθρο: Επιστροφή στην ανοσία αγέλης;) Στο πλαίσιο της προσπάθειας που κάνουμε στα τελευταία άρθρα μας να αξιολογήσουμε τα όσα συνέβησαν τα τελευταία δυόμισι χρόνια την Ελλάδα σε σχέση με την πανδημία του κορονοϊού ας θυμηθούμε μια έννοια που καταδικάστηκε και καταδιώχθηκε όσο καμία άλλη. Την ανοσία της αγέλης ή όπως θα έπρεπε να λέγεται την ανοσία της κοινότητας. Ο όρος επίτηδες χρησιμοποιήθηκε με την πρώτη του μορφή για να προκαλέσει αντανακλαστικά την αντίδραση. Ας δούμε όμως τι είναι ανοσία της κοινότητας. Τον όρο τον εξηγήσαμε πολλές φορές σε άρθρα μας, όμως τον ζούμε τους τελευταίους μήνες. Όλοι κυκλοφορούμε ελεύθερα, χωρίς καραντίνα, πηγαίνουμε στις εργασίες μας, τα σχολεία και τα καταστήματα. Για ψυχολογικούς λόγους σε κάποιους χώρους δείχνουμε και πιστοποιητικά εμβολιασμού. Γιατί για ψυχολογικούς λόγους; Γιατί τα εμβόλια που έχουν κυκλοφορήσει δεν είναι αποτελεσματικά για την μετάλλαξη Ο1 και Ο2 που κυριάρχησαν. Είναι φτιαγμένα για τον αρχικό ιό και έχουν μερική αποτελεσματικότητα για τον ιό Δ που από τον Φεβρουάριο έχει εξαφανιστεί. Άρα εμβολιασμένοι και μη είμαστε εκτεθειμένοι στη νέα μετάλλαξη χωρίς διαφορά στην προστασία. Επιστροφή στην ανοσία αγέλης; Ο εκφυλισμός της πανδημίας. Επομένως η πανδημία έχει εκφυλιστεί και κανένας ιδιαίτερος κίνδυνος δε φαίνεται να υπάρχει. Γιατί κάποιοι συνεχίζουν και μετρούν κρούσματα και λύματα είναι γιατί αυτή είναι η δουλειά τους και αυτό έκαναν πάντα. Απλώς δε θα πρέπει να μας τρομοκρατούν, θα πρέπει να φύγουν από το προσκήνιο και να σταματήσουν να προβάλλουν τον προσεχή Σεπτέμβριο ως φόβητρο. Γιατί εκτός δραματικού απροόπτου ο επόμενος χειμώνας δε φαίνεται να κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Επιστροφή στην ανοσία αγέλης; Τι θα συμβεί το φθινόπωρο; Τι θα γίνει το φθινόπωρο; Αν έλθουν νέα εμβόλια για την παραλλαγή Ο, θα πρέπει να εμβολιαστούν οι άνω των 70, οι έχοντες σοβαρό αναπνευστικό, καρδιολογικό, νεφρολογικό, αιματολογικό νόσημα και οι ανοσοκατασταλμένοι. Όπως ακριβώς γίνεται με το ιό της γρίπης. Και μάλιστα όχι υποχρεωτικά. Οι νέοι και τα παιδιά δε χρειάζονται καμία παρέμβαση και οι μεσήλικες με προσωπική ευθύνη ανάλογα με τα προβλήματα υγείας τους θα λαμβάνουν τα ατομικά τους μέτρα. Ότι άλλο συμβεί θα είναι ύποπτο. Αυτό που θα έπρεπε να συμβεί και στις προηγούμενες φάσεις της πανδημίας. Το κόστος των περιορισμών και των lockdown. | Ένα νέο αστέρι έλαμψε φωτίζοντας την ουράνια μακαριότητα Posted: 26 Jun 2022 04:00 AM PDT Πατήρ Ερμόλαος Ιατρού (1968-2022) Πριν από λίγες ημέρες είχαμε την ευκαιρία να παρευρεθούμε για να τιμήσουμε τη μνήμη και την μετάβαση στην ουράνια κατοικία του μακαριστού δασκάλου και ιεραποστόλου πατρός Ερμολάου Ιατρού. Μεγάλη τιμή στο πολύπαθο νησί της Λέσβου να δεχτεί και να συμπεριλάβει στα αγιασμένα χώματα της το ιερό λείψανο ενός ανθρώπου, που μοναδικό σκοπό της ζωής του ήταν να μεταδώσει Χριστό και Ελλάδα σ όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Σαν άλλος νέος Άγιος Βασίλειος στα λίγα χρόνια της ζωής του άφησε πλούσια παρακαταθήκη, αψηφώντας την δική του καλοπέραση τελειώνοντας τον επίγειο βίο του στα αγαπημένα του χώματα της Αφρικανικής ηπείρου. Αντάξιος συνεχιστής των προκατόχων του, πατρός Φωτίου Λαυριώτη και του πνευματικού του πατέρα πατρός Νικοδήμου Παυλόπουλου εμπνευσμένος με τα νάματα της ελληνορθόδοξης παράδοσης έκανε πράξη το έργο των Αποστόλων ,την ιεραποστολή, μια που αυτόν ήταν ο σκοπός της ζωής και υπάρξεως του. Μεγαλωμένος με μεγάλη στοργή και αγάπη, από μικρό παιδί παρείχε αγάπη στο φτωχό και ανήμπορο άνθρωπο. Ήταν αγαπητός σε όλους γεμάτος ενέργεια και ζωτικότητα. Είχε μεγάλη πίστη στο Θεό, η οποία ενισχύθηκε από μια πνευματική εμπειρία στα φοιτητικά του χρόνια. Ήταν άνθρωπος της προσφοράς και της θυσίας. Ένα ήταν το μόνιμο μέλημά του. Πώς να πράξει το θέλημα του Θεού.
Έκανε τα πάντα για να γίνεται αρεστός στον αγαπημένο του Χριστό! Πάντα πρόσχαρος, πάντα ειρηνικός και ανοιχτόκαρδος προς όλους . Πάντα ατάραχος τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα προβλήματα. Πήρε πτυχίο από την Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης. Υπηρέτησε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Από όπου κι αν πέρασε διακόνησε, σαν δάσκαλος, σαν κατηχητής ,σαν άμισθος φροντιστής. Συμμετείχε σε εθελοντικές διδασκαλίες Αλβανών προσφύγων και Αθίγγανων, που τον υπεραγαπούσαν. Διακονούσε κρυφά ανήμπορους γέροντες κρυφά από το περίγυρο του. Ταξίδεψε στην Ινδία, όπου και διακόνησε για ένα χρονικό διάστημα στην Ιεραποστολή εκεί. Με την οικονομική στήριξη της Ιεράς Μητρόπολης Μυτιλήνης, και του σεβασμιότατου κ. Ιάκωβου, σπούδασε στην Αγγλία για να βελτιώσει τα αγγλικά του. Μετά το γάμο του με ακούραστη οδοιπόρο της ζωής του Χρυσάνθη στις 25 Ιουλίου 2004, αξιώθηκε την χειροτονία του σε διάκονο στην Παναγία της Αγιάσου, από τον τότε Επίσκοπο Ζάμπιας, κ.Ιωακείμ. Την επόμενη ημέρα ανήμερα της εορτής του Αγίου Ερμολάου, μέσα σε αυτόν τον ναό, αξιώθηκε την χειροτονία του σε ιερέα. Το 2006 βρίσκεται στο Μαλάουι με την παρότρυνση του τότε Επισκόπου Ζιμπάμπουε και Μαλάουι αρχίζει το ιεραποστολικό του έργο παρασέρνοντας όλη του την οικογένεια για να εγκατασταθεί και να εργαστεί για την κήρυξη του Ορθόδοξου Ευαγγελίου εκεί. Ο πατήρ Ερμόλαος διακόνησε για 15 χρόνια ως εφημέριος το ναό του Αγίου Νεκταρίου και εργάστηκε με ζήλο για την θεμελίωση της ιεραποστολής σε όλη την χώρα του Μαλάουι. Όταν έφυγε, το 2020, άφησε πίσω του είκοσι ναούς, πολύ περισσότερες ενορίες, μεγάλη εκκλησιαστική περιουσία μεγάλο αριθμό χειροτονημένων ιερέων και επίσημων κατηχητών και μερικές χιλιάδες νεοφώτιστους ιθαγενείς. Μέσα από τις εμπνευσμένες κατηχήσεις του, ξεχώρισαν και χειροτονήθηκαν πάνω από είκοσι ιθαγενείς ιερείς και εκπαιδεύτηκαν να τελούν άξια και ενσυνείδητα τα ιερατικά τους καθήκοντα. Με υποδειγματική πατρική αγάπη οργάνωνε τακτικότατα ιερατικές συνάξεις μέσα από όπου οι κληρικοί είχαν πρόοδο πνευματική τόσο οι ίδιοι, όσο και το ποίμνιό τους. Με θεόπνευστη έμπνευση, ιδρύθηκαν οι προϋποθέσεις και οι υποδομές, ώστε ο επόμενός του σε εκείνη την χώρα να αφοσιωθεί στην πνευματική πρόοδό της. Έπειτα μετέβει στην Τανζανία και τους τελευταίους μήνες με την ευλογία του Μακαρ. Πατριάρχου στην Μονρόβια της Λιβερίας. Το έργο που άφησε πίσω του πολύ μεγάλο. Ας γνωρίσουμε όμως την προσωπικότητα του μέσα από τις ομιλίες του που κατά καιρούς νουθετούσε το ποίμνιο του. «Μα υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να προσέξουμε πολύ. Ειδικά στις μέρες μας, που υπάρχει μια τάση αλλοίωσης της αγίας πίστης μας και ανάμειξής της με άλλα δόγματα, πρέπει να προσέξουμε κληρικοί και λαϊκοί, να κρατήσουμε την αγία Ορθοδοξία μας απαραχάρακτη, αλώβητη και να μη συμμετέχουμε σε καμιά δραστηριότητα που σχετίζεται με άλλα δόγματα αιρετικά. Από τη μια, αγαπάμε όλους τους ανθρώπους του κόσμου, από την άλλη, όμως, δεν θέλουμε καμία σχέση με την όποια πίστη έχουν. Όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όλες οι πίστεις είναι ψεύτικες, μία είναι η αληθινή Εκκλησία: η Αγία Ορθοδοξία. Κάτω από αυτές τις αρχές. Προσευχή και φύλαξη της Πίστης μας. Τηρώντας αυτά είδαμε μεγάλες ευλογίες. Μια που δεν έχουμε αρετές όπως οι άγιοι είχαν. Παρ’ όλα αυτά ο Πανάγαθος Θεός συγκινείται πολύ από αυτούς που φυλάνε γερά και με θεϊκό ζήλο την Πίστη, και από αυτούς που θεωρούν την προσευχή σαν πρωταρχικό και κυριότατο μέλημά τους.» «Όλων των νεοφώτιστων μας η καρδιά ξεχειλίζει από ευγνωμοσύνη, ευχαριστία και δοξολογία στον Πανάγαθο Θεό. Πώς να μην έχεις ευγνωμοσύνη; Πώς να μην εκτιμάς και να μην καταλαβαίνεις τις άπειρες δωρεές Του; Και αυτό ισχύει για όλους μας. Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος: “να ζείτε σε ένα συνεχόμενο κλίμα δοξολογίας και ευχαριστίας προς τον Θεό”.» «Ο κόσμος καταλαβαίνει, θαυμάζει, και γεμίζει από το Άγιο Πνεύμα που είναι κρυμμένο μέσα σε όλα τα λειτουργικά βιβλία μας. Με το πέρασμα του χρόνου, πιστεύω χιλιάδες θα έρθουν προς τους ναούς μας και θα ζητούν να βαπτιστούν διότι θα θαυμάζουν τις προσευχές μας.» «Ο δάσκαλος µαζί µε τον ιερέα είναι ο σύνδεσµος του απόδηµου ελληνισμού µε την πατρίδα-Ελλάδα και την Ορθοδοξία. Ο ευαίσθητος τοµέας του απόδηµου ελληνισμού είναι ένας τοµέας που προϋποθέτει πίστη και αγάπη πάνω στην διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και θρησκείας, την μεταλαμπάδευση των παραδόσεων και του ελληνικού πνεύματος και ο δάσκαλος µπορεί να εργασθεί τόσο µε τα παιδιά όσο και µε τις οικογένειές τους για να επιτύχει στο έργο του.» «Ο Κύριος είναι κοντά και κάνει αισθητή την παρουσία του στις καρδιές που τον ποθούν και τον αναζητούν, τον εμπιστεύονται και τον καλούν στη ζωή τους. Ο Κύριος είναι κοντά και στη γλυκιά μας Ελλάδα, που μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστη και αδικημένη μπροστά στη λεηλασία και την αρπαγή όλου του υλικού και πνευματικού της πλούτου.
|
| | |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου