Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2022

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Η συνομιλία άνοιξε. 1 μη αναγνωσμένο μήνυμα.

Μετάβαση απευθείας στο περιεχόμενο
Χρήση του Gmail με αναγνώστες οθόνης

Σύνταξη

Περισσότερα

2 από 5

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Εισερχόμενα

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily Απεγγραφή

1:45 μ.μ. (πριν από 2 ώρες)

προς εγώ

ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Ένα «ΝΑΙ» και δυο «ΟΧΙ».

Posted: 27 Feb 2022 03:30 AM PST

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα

Με ενοχλεί και με τρομάζει όταν ακούω νέους, αξιόλογους και φερέλπιδες πολιτικούς να μιλούν δημόσια χρησιμοποιώντας όρους πολιτικής ασάφειας. Και μάλιστα πολιτικούς τούς οποίους το κόμμα τους και ο αρχηγός τους εμπιστεύεται και προωθεί σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις, θέσεις ευθύνης, θέσεις που απαιτούν ισχυρό πολιτικό λόγο, θέσεις που περιέχουν δισταγμούς, επιχειρήματα του τύπου «ναι μεν αλλά» και αοριστίες.

Στη σημερινή συγκυρία, το Υπουργείο Ενέργειας είναι ένα πραγματικά κρίσιμο, κορυφαίο υπουργείο και ο υπουργός ένας νέος καλο-σπουδασμένος πολιτικός που εκφέρει λόγο κρίσιμο για τα αυτιά του μέσου πολίτη, του πολίτη ο οποίος αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα και θέτει σοβαρότατα ερωτήματα που χρειάζονται σαφείς και ολοκληρωμένες απαντήσεις.

Ο Κώστας Σκρέκας εκλεγμένος με τη Νέα Δημοκρατία στην περιφέρεια Τρικάλων από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 , τέως υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και σήμερα Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας , γιός του Θεόδωρου Σκρέκα, βουλευτή της ΝΔ στις εκλογές του 1996, του 2000, του 2004 και του 2009, είναι ένας νέος άνθρωπος, 48 ετών, πολιτικός μηχανικός με μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Έργων από το Πανεπιστήμιο του Birmingham με όλα τα στοιχεία και προσόντα που δικαιολογούν την επιλογή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Απορώ ειλικρινά, (ιδιαίτερα γιατί γνώρισα τον πατέρα του και την υπευθυνότητά του όταν συνυπηρετήσαμε στη Βουλή το 2004) για την έλλειψη προετοιμασίας του σε εμφάνιση του –προ ημερών- στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 για την ενεργειακή κρίση. Και απορώ, ως προσωπική μου άποψη, για τέσσερα πράγματα τα οποία είπε:

«Εμείς σαν Ελλάδα έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητες στήριξης νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Εφόσον η κρίση παρατείνεται, πρέπει η Ευρώπη να πάρει έκτακτα μέτρα στήριξης, καθώς πολύ απλά, καμία χώρα, κανένας προϋπολογισμός δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει».

«Καταθέτουμε την ίδια πρόταση που υπήρχε με την κρίση του κορονοϊού, αλλά ενισχυμένη. Δεν μπορεί το κάθε κράτος-μέλος μόνο του να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Ζητάμε οι πόροι αυτοί που θα δοθούν, να μην επηρεάζουν το χρέος και το έλλειμμα κάθε χώρας».

«Αν μπορούσαμε με ένα νόμο και ένα άρθρο να βάλουμε τέλος στην ακρίβεια των αγαθών και της ενέργειας, θα το είχαμε κάνει όλες οι χώρες».

«Δεν φαίνεται να έχουμε διαταραχές στην ροή φυσικού αερίου αυτήν την στιγμή. Όμως κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Υπάρχουν εναλλακτικές».

Κι μάλιστα, λέγοντας την τελευταία φράση, αναφέρθηκε στο σχέδιο που εκπονήθηκε στην έκτακτη σύσκεψη της Ομάδας Διαχείρισης Κρίσεων του ΥΠΕΝ. Και για ν αρχίσω από το τελευταίο: Δεν θεωρώ θέσφατο «ένα σχέδιο που εκπονήθηκε» σε μια σύσκεψη ώστε να αποτελέσει διαβεβαίωση ότι «υπάρχουν εναλλακτικές» για το τεράστιο πρόβλημα της Ενέργειας που σίγουρα θα πλήξει την Ελλάδα.

Και τι θα πει ότι «Εμείς σαν Ελλάδα έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητες στήριξης νοικοκυριών και επιχειρήσεων»; Είναι αυτή φράση που πρέπει ένας υπουργός να εκφέρει από τηλεοράσεως, αφού ο ίδιος καταλήγει στο ότι «Εφόσον η κρίση παρατείνεται, πρέπει η Ευρώπη να πάρει έκτακτα μέτρα στήριξης»;

Αντιλαμβάνομαι πλήρως το πιθανολογούμενο ενεργειακό αδιέξοδο μπροστά στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα αλλά αυτή είναι μια φράση που μόνο ο πρωθυπουργός δικαιούται να εκφέρει.

Σέβομαι την σκληρή ομολογουμένως προσπάθεια του συμπαθέστατου κ. Σκρέκα να …απαλύνει την ανησυχία του μέσου πολίτη αλλά εάν το θέμα ήταν να μπορούμε ή να μη μπορούμε « με ένα νόμο και ένα άρθρο να βάλουμε τέλος στην ακρίβεια των αγαθών και της ενέργειας», πάλι μόνο ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να το θέσει.

ΕΑΝ ήθελε να επιστρέψει στη ρητορική της κατάργησης «των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο» όπως θα έκανε ο Αλέξης Τσίπρας. ‘Ένα ΝΑΙ στην προσπάθεια του κ. Σκρέκα και δυο ΟΧΙ στα επιχειρήματά του.

Μία ἀληθινή ἱστορία... (καί ἴσως, ἐπίκαιρη!)

Posted: 27 Feb 2022 03:00 AM PST

Γεννήθηκα καὶ μεγάλωσα στὴν Ἄρτα, δίπλα σ᾽ ἀνθρώπους φτωχοὺς ἀλλὰ ἔντιμους, ποὺ στερήθηκαν πολλὰ γιὰ νὰ μοῦ δώσουν μία καλύτερη ζωή. Μεγαλώνοντας μὲ ψωμὶ κι ἁλάτι, κοπίασαν γιὰ νὰ ἔχει τὸ μοναχοπαίδι τους μόρφωση καὶ ἀξία στὴν κοινωνία. Ὁ πατέρας μου δούλευε γιὰ τὸ μεροκάματο ἀπ᾽ τὰ χαράματα ὡς τὸ σούρουπο στὸν κάμπο τῆς Ἄρτας, καὶ τὸν θυμᾶμαι νὰ γυρίζει στὰ σκοτάδια, τσακισμένος ἀπὸ τὴν κούραση ἀλλὰ πάντα μὲ τὸ χαμόγελο, σὰν νὰ ἤξερε ὅτι ὁ μόχθος ὁ δικός του ἦταν ἡ δικιά μου ἡ λευτεριά.

Πηγαίναμε κάθε Κυριακὴ στὴν ἐκκλησία, ἐγὼ αὐτὸς καὶ ἡ μάνα μου. Ὅταν αὐτὴ πέθανε, ὁ πατέρας μου συνέχισε νὰ μὲ πηγαίνει καὶ νὰ ἀκοῦμε τὴν λειτουργία τοῦ παπα-Γιάννη, γιατὶ ὅπως μοῦ ἔλεγε πάντα «ὁ Θεὸς ἔχει κοντά του τὴ μάνα σου, γιατὶ ἐμεῖς προσευχόμαστε κι ἀνάβουμε ἕνα κεράκι γιὰ τὴν ψυχή της». Πάντα γελαστός, ἀκόμα καὶ στὰ δύσκολα, μοῦ ἔδινε κουράγιο γιὰ νὰ προχωρήσω καὶ νὰ μορφωθῶ. Μὲ θυμᾶμαι πιὸ μεγάλο νὰ ξενυχτάω στὸ φῶς τὸ καντηλιοῦ, ἀνάμεσα στὰ βιβλία, καὶ τὸ πρωὶ νὰ πηγαίνω μὲ τὸν πατέρα μου γιὰ δουλειὰ στὰ χωράφια.

Ὅταν πῆγα στὴν Ἰατρικὴ Σχολή, ἤξερα ὅτι τὰ χρώσταγα ὅλα στὴν οἰκογένειά μου. Ὁ πατέρας μου δὲν πρόλαβε νὰ μὲ δεῖ γιατρό, πέθανε ἕνα χρόνο πρὶν τελειώσω τὶς σπουδές μου, ἀλλὰ ὁρκίστηκα νὰ προσεύχομαι στὸ Θεὸ κάθε βράδυ, καὶ γι᾽ αὐτὸν καὶ γιὰ τὴ μάνα μου. Ὁ καιρὸς πέρασε καὶ δὲν ξαναγύρισα στὴν Ἄρτα, ἀλλὰ ἔμεινα στὴν Ἀθήνα ποὺ οἱ εὐκαιρίες γιὰ τὴ δουλειά μου ἦταν πιὸ πολλές. Ἔκανα περιουσία καὶ παντρεύτηκα τὴν Εὐδοξία, κόρη ἑνὸς πλούσιου ἐμπόρου. Ὅμως ὁ Θεὸς δὲν τὴν εἶχε εὐλογήσει μὲ ὅλα τὰ δῶρα του καὶ παρ᾽ὅλες τὶς προσπάθειες καὶ τὶς προσευχές μας, δὲν καταφέραμε ποτὲ νὰ κάνουμε ἕνα γυιό, ποὺ ἦταν καὶἡ εὐχὴ τοῦ πατέρα μου.

Ὅταν ξεκίνησε ὁ πόλεμος μὲ τὸν Μουσσολίνι, μὲ στρατολόγησαν γιὰ νὰ προσφέρω τὶς γνώσεις μου στοὺς πολεμιστές μας ποὺ ἀντιστεκόταν στὸν Ἰταλὸ δικτάτορα καὶ μὲ ἔστειλαν γιὰ μία περίοδο σὲ μία μονάδα κοντὰ στὸ Δυρράχιο. Ἔνιωθα περήφανος στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἐκεῖνα τὰ πράγματα ποὺ ἀντίκρυσαν τὰ μάτια μου μὲ εἶχαν κάνει νὰ χάσω τὸν ὕπνο μου. Κάποιοι μοῦ ἔλεγαν πὼς τὰ βράδια ἔκλαιγα, ἀλλὰ δὲν θυμόμουν ποτὲ τίποτα τὸ πρωί.

Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἄρχισα νὰ ἀμφιβάλλω γιὰ κεῖνες τὶς Κυριακὲς στὴν ἐκκλησία μὲ τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα μου. Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, σταμάτησα νὰ προσεύχομαι. Ποῦ ἦταν ὁ Θεὸς νὰ ἀκούσει τὶς κραυγὲς τῶν ἑτοιμοθάνατων; Ἂν δὲν ἄκουγε αὐτούς, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἀκούσει τὴν προσευχή μου; Σταμάτησα νὰ προσεύχομαι καὶ γιὰ τὴ μάνα μου καὶ τὸν πατέρα μου, παρ᾽ ὅλο ποὺ εἶχα ὁρκιστεῖ νὰ μὴ τὸ ἀμελήσω ποτέ. Ἄρχισα νὰ ξεχνάω, καὶ τὸ μόνο ποὺ εἶχε μείνει ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν τὸ ρολόι ποὺ μοῦ εἶχε δώσει ὁ πατέρας μου. Ὅταν κάποια στιγμὴ μοῦ ἔσπασε κι αὐτό, ἦταν νὰ σὰν νὰ εἶχα γίνει ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος, γνωστικὸς καὶ χωρὶς τὶς πλάνες τοῦ Θεοῦ.

Ἡ γυναίκα μου πέθανε τὸν χειμώνα τοῦ ᾽41 στὴν Ἀθήνα, μαζὶ μὲ τόσους ἄλλους. Ὅταν τελείωσε ὁ πόλεμος, δὲν ὑπῆρχε τίποτα ποὺ νὰ μὲ κρατάει στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἔφυγα μετανάστης στὴ Γερμανία. Ἔκλαιγα ὅταν ἔφευγα. Πολεμοῦσα τόσα χρόνια τὸν Γερμανὸ καὶ τώρα πήγαινα νὰ δουλέψω γι᾽ αὐτούς. Σκληροὶ ἄνθρωποι οἱ Γερμανοί, ἀγέλαστοι. Δὲν ἤθελαν ποτὲ νὰ κάνουν φίλους, ἤθελαν μόνο τὰ χέρια μας. Ὅμως δούλεψα σκληρὰ καὶ κέρδισα τὸν σεβασμό τους, καὶ πρόκοψα. Ἔγινα γνωστὸς χειρουργός, καὶ μετὰ διευθυντὴς σὲ μεγάλο νοσοκομεῖο στὸ Μόναχο. Δὲν ξαναπαντρεύτηκα ποτέ ὅμως. Μοῦ ἔλειπε πάντα ὁ τόπος μου, οἱ ἄνθρωποι, πάντα πρόσχαροι καὶ μὲ φιλότιμο, ἕτοιμοι νὰ σὲ βοηθήσουν. Ὁ Γερμανὸς δὲν ἤξερε ἀπὸ τέτοια.

Κάποια στιγμὴ ἐπέστρεψα στὸν τόπο μου γιὰ λίγες μέρες. Ἦταν καλοκαὶρι καὶ τὰ πανηγύρια ἔδιναν καὶ ἔπαιρναν σὲ ὅλα τὰ χωριά. Ἔνιωσα σὰν νὰ μὴν εἶχα φύγει ποτέ. Μόνο τὸ πατρικό μου ἦταν σὲ κακὰ χάλια, διαλυμένο καὶ ἐρημωμένο. Εἶχα κάνει περιουσία στὴ Γερμανία, τὰ λεφτὰ δὲ μοῦ ἔλειπαν καὶ ξόδεψα ἀρκετὰ γιὰ νὰ τὸ φτιάξω ὅπως τὸ θυμόμουνα.

Μιὰ μέρα περπατοῦσα μέσα στὴν πόλη καὶ βρέθηκα μπροστὰ στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Σὰν νὰ θυμήθηκα τὶς δύσκολες ἐποχὲς τῆς νιότης μου, θέλησα νὰ μπῶ μέσα, παρ᾽ὅλο ποὺ δὲν εἶχα τὴν ἀνάγκη νὰ προσευχηθῶ. Ἤμουν ἄπιστος πιά. Προχώρησα καὶ εἶδα κάποιον παπᾶ νὰ κάθεται ὄρθιος μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα. Μόλις μὲ εἶδε μοῦ χαμογέλασε καὶ ἦρθε πρὸς τὸ μέρος μου. Ἐγὼ ἔνιωσα ἄβολα καὶ θέλησα νὰ φύγω ἀλλὰ ντράπηκα καὶ δὲν τὸ ἔκανα. Ἄρχισε νὰ μοῦ μιλάει.

–«Ἦρθες νὰ προσευχηθεῖς;» μοῦ εἶπε.

Δὲν ἤξερα τί νὰ τοῦ πῶ, ἀλλὰ σὰν νὰ μὲ ὤθησε ὁ διάβολος, τοῦ ἀπάντησα·

–«Δὲν πιστεύω σ᾽ αὐτά, παπᾶ».

Μὲ κοίταξε καὶ χαμογέλασε. –«Ὅλοι μας εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ», μοῦ εἶπε, «καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὸν Χριστὸ ποὺ μᾶς καθοδηγεῖ».

–«Ὄχι ἐγώ», τοῦ ἀπάντησα. «Ἐγὼ ξέρω πὼς δὲν ὑπάρχει Θεός».

Βλασφημοῦσα μέσα στὸν Ἱερὸ Χῶρο σὰν νὰ μὲ καθοδηγοῦσε μία διαβολικὴ φωνή. Νόμισα πὼς ὁ παπᾶς θὰ μὲ ἔδιωχνε, ἀλλὰ ἀντὶ γι᾽ αὐτὸ συνέχισε νὰ χαμογελάει καὶ νὰ μοῦ μιλάει.
–«Ὅμως βαφτίστηκες Χριστιανός. Γιατί Τὸν ξέχασες; Γιατί Τὸν ἀπέρριψες;».
–«Ἤμουν στὸν πόλεμο, παπᾶ», τοῦ εἶπα. «Νέα παιδιὰ πέθαιναν ἀπὸ τὶς σφαῖρες καὶ τὸ κρύο. Προσεύχονταν στὸ Θεὸ κάθε μέρα, κ᾽ἐγὼ μαζί τους, καὶ ὁ Θεὸς δὲν βοήθησε ποτέ, δὲν ἀπάντησε κἄν. Εἶμαι ἄνθρωπος σπουδαγμένος, καὶ ξέρω πὼς ἂν κάτι δὲ τὸ βλέπεις, σίγουρα δὲν ὑπάρχει».

Ὁ παπᾶς μοῦ ἀποκρίθηκε·

–«Αὐτὴ τὴ στιγμὴ πῶς ζεῖς; Ἀκοῦς τὴν καρδιά σου νὰ χτυπάει;».

Δὲν ἤξερα τί νὰ τοῦ πῶ καὶ συνέχισε·

«Μερικὲς φορὲς τὰ πράγματα τὰ καθημερινὰ εἶναι τόσο σημαντικά, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν τοὺς δίνουμε καμμία σημασία. Ἡ καρδιά σου χτυπάει, καὶ αὐτὸ εἶναι χάρη στὸν ἀέρα ποὺ ἀναπνέεις. Ὅπως εἶπες εἶσαι σπουδαγμένος ἄνθρωπος, καὶ τὸ ξέρεις».
Ἔμεινα ἄφωνος ἀπ᾽ τὴν ἀπόκρισή του. Δὲ σταμάτησε ἐκεῖ·

«Ὁ ἀέρας ποὺ ἀναπνέεις εἶναι ἡ ζωή, ὅμως ποτέ δὲν τὸν βλέπεις, κι ὅμως ξέρεις πὼς εἶναι ἐκεῖ, γιὰ σένα καὶ γιὰ ὅλους μας. Ἔτσι εἶναι κι ὁ Θεός μας, ζωοδόχος καὶ ἄπειρος. Μᾶς δίνει κουράγιο, μᾶς περιτριγυρίζει σὲ κάθε μας στιγμή. Κι ὅπως τὰ βράδια, καθὼς ξαπλώνεις στὸ κρεβάτι σου μετὰ ἀπὸ μία κουραστικὴ μέρα, μπορεῖς νὰ ἀκούσεις τὸν χτύπο τῆς καρδιᾶς σου πιὸ καθαρά, ἔτσι εἶναι κ᾽ ἡ προσευχή. Μπορεῖς νὰ δεῖς καὶ νὰ ἀκούσεις, ἀρκεῖ νὰ ξέρεις πῶς νὰ ζητήσεις».

Σάστισα. Ξαφνικὰ ἔνιωσα πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μου μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ εἶχαν ὁδηγήσει μακριὰ ἀπὸ τὸ μονοπάτι τῆς ἀλήθειας Του. Ἤθελα νὰ δακρύσω, ἀλλὰ συγκρατήθηκα γιατὶ ἐκείνη ἡ ἀόρατη δύναμη μὲ παρακινοῦσε νὰ ἀντισταθῶ.

–«Παπᾶ, δὲ ξέρω ἂν εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα ὅπως τὰ λές. Πάντα προσευχόμουν στὸ Θεό μας, κι ὅμως μόνο δυσκολίες καὶ κακὰ γνώρισα σ᾽ αὐτὴ τὴ ζωή. Ἔφυγα στὰ ξένα, ἔζησα ἀνάμεσα σὲ κακοὺς καὶ μοχθηροὺς ἀνθρώπους, καὶ ποτέ δὲν ἔνιωσα τὴν ἀγάπη Του».

–«Ἔτσι καὶ ὁ Γυιός Του», μοῦ εἶπε. «Ἦρθε στὸν κόσμο μας, ἔζησε ἀνάμεσα σὲ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐξιλέωσε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ Πάθος Του».

Ἀνατρίχιασα στὸ ἄκουσμα τῶν λόγων του καὶ δὲν εἶχα λέξεις νὰ τοῦ πῶ. Ὅμως αὐτὸς εἶχε πολλὲς ἀκόμη·

«Ὁ Ρωμιὸς εἶναι καταδικασμένος νὰ ὑποφέρει, γιατὶ τὸν φθονοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ξέρουν πὼς δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ τὸν φτάσουν. Μᾶς ξενίτεψαν γιὰ νὰ μᾶς καταστρέψουν καὶ δὲν τὰ κατάφεραν. Θὰ τὸ ξανακάνουν πάλι σὲ πολλὰ χρόνια ἀπὸ τώρα. Θὰ προσπαθήσουν νὰ μᾶς διαβάλουν, νὰ μᾶς μολύνουν. Θὰ προσπαθήσουν νὰ μᾶς χωρίσουν, νὰ βάλουν τὸν ἀδερφὸ ἐναντίον ἀδερφοῦ ξανά. Αὐτὸ θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ κάνουν γιὰ πολλὰ χρόνια ἀκόμα, καὶ κάποια στιγμὴ σχεδὸν θὰ τὸ καταφέρουν».

Ξαφνιάστηκα μὲ τὰ λόγια του. Μιλοῦσε σὰν τοὺς τρελλοὺς τοῦ χωριοῦ ποὺ βλέπουν τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τὰ πράγματα τοῦ μέλλοντος. Τὰ λόγια του ἄρχισαν νὰ χάνουν τὴν ἀξία τους.
–«Παπᾶ, κ᾽ἐσὺ ποῦ τὰ ξέρεις αὐτά; Μὴ μοῦ πεῖς πὼς σ᾽ τὰ εἶπε ὁ Θεός, γιατὶ ξέρω κι ἄλλους τέτοιους».

Μοῦ χαμογέλασε καὶ δὲν ἀπάντησε.

–«Ἡ ἔλλειψη πίστης στὸ Ἔθνος καὶ στὸ Θεὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει ἐκεῖ. Ἡ ἔλλειψη τῆς δικῆς σου πίστης καὶ ὅλων αὐτῶν ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν. Ὅμως εἴμαστε Ἕλληνες καί, ἂν καὶ χάνουμε συχνὰ τὸ δρόμο μας, πάντα ἐπιστρέφουμε σ᾽ αὐτόν. Ἐσὺ θὰ ἐπιστρέψεις σ᾽ αὐτόν. Οἱ μελλοντικὲς γενεὲς θὰ ἐπιστρέψουν σ᾽ αὐτόν. Θὰ ἔρθει ἡ παρακμή, ἡ ἀπαξίωση. Ὅμως θὰ βρεθοῦν ἐκεῖνοι οἱ Ἕλληνες, ποὺ θὰ βάλουν τὰ πράγματα στὴ σειρά. Ἕλληνες ποὺ δὲν ξέχασαν ποτέ τὴν Πατρίδα τους, τὴν Σημαία τους, τὴ Σημαία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, αὐτὴ ποὺ κυματίζει περήφανα στὰ χώματα τὰ ματωμένα ἀπὸ τὸ αἷμα αὐτῶν ποὺ τὴν προστάτεψαν. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ χλευαστοῦν, θὰ κυνηγηθοῦν, θὰ φυλακιστοῦν. Ὅμως στὸ τέλος θὰ θριαμβεύσουν, γιατὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας, καὶ ὅ,τι εἶναι Ἑλληνικὸ εἶναι καταδικασμένο νὰ εἶναι αἰώνιο».

Εἶχα συγκλονιστεῖ τόσο πολὺ ποὺ δὲ μπόρεσα νὰ κρατηθῶ καὶ βγῆκα τρέχοντας ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ἔνιωσα τὸν καθαρὸ ἀέρα νὰ χτυπάει στὸ πρόσωπό μου καὶ ἄρχισα νὰ ἀνακτῶ τὰ λογικά μου. Ἔκανα νὰ φύγω, ἀλλὰ τότε ἔνιωσα ἄσχημα γιὰ τὸν παπᾶ. Τρελλὸς ἢ ὄχι, ἦταν ἕνας γέροντας καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν χαιρετίσω τουλάχιστον πρὶν φύγω. Ξαναμπῆκα στὴν ἐκκλησία. Δὲν ἦταν κανένας ἐκεῖ, ὅμως ἤμουν σίγουρος πὼς ὁ παπὰς δὲν εἶχε βγεῖ.

Πλησίασα πρὸς τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ εἶδα πάνω της κάτι νὰ γυαλίζει. Πλησίασα καὶ τὰ δάκρυα ἄρχισαν νὰ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μου. Ἦταν τὸ ρολόι τοῦ πατέρα μου, μόνο ποὺ δὲν ἦταν σπασμένο ἀλλὰ δούλευε ὅπως τότε ποὺ μοῦ τὸ εἶχε πρωτοδώσει. Κάθισα στὸ σκαλοπάτι τοῦ Ἱεροῦ καὶ ἔκλαιγα γιὰ ὧρες, προσευχόμενος στὸ Θεὸ νὰ μὲ συγχωρήσει γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου.

Ἔφυγα ξανὰ γιὰ τὴ Γερμανία, ἀλλὰ πάντα μὲ ἔτρωγε μέσα μου τὸ σαράκι νὰ πῶ τὴν ἱστορία. Λίγοι θὰ μὲ πιστέψουν, καὶ κινδυνεύω νὰ γίνω τὸ θέμα χλεύης ὅλων ἐκείνων πού, σὰν ἐμένα κάποτε, ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸ δρόμο Του. Ὅμως πιστεύω τὰ λόγια του παπᾶ, ὅποιος κι ἂν ἦταν αὐτός. Πὼς θὰ ἔρθει ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι πιὰ φανερὸς σὲ ὅλους, ὅπως φανερώθηκε σὲ μένα ἐκείνη τὴ μέρα, τὴ σπουδαιότερη μέρα τῆς ζωῆς μου.

Τὸ ἀκόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε στὶς 21 Σεπτεμβρίου 1957 στὴν ἐφημερίδα τῆς Ἄρτας «Ἐλεύθερος Λόγος» ἀπὸ τὸν Ἀρτινὸ ἰατρὸ Κωνσταντῖνο Κοντογιάννη (1912-1979), χειρουργό καὶ γενικὸ διευθυντὴ τοῦ Νοσοκομείου τοῦ Μονάχου τὴν περίοδο 1954-1961.

Πηγή: http://apantaortodoxias.blogspot.com/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Το Ελληνικόν, εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα

Posted: 27 Feb 2022 02:30 AM PST

Το Ελληνικόν, εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα.

Ηρόδοτος

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάς

ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ…..

Ιδιαίτερα με συγκίνησε και εμένα και τους αναγνώστες μας το ανεπανάληπτο ποίημα της μικρής μαθήτριας Ευαγγελίας Λάππα. Της Ελληνίδας πατριώτισσας, που μας παραδίδει μαθήματα ιστορίας και φιλοπατρίας και είναι παράδειγμα προς μίμηση για την νέα γενιά των Ελληνοπαίδων μας. ΕΥΓΕ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΑΣ!!!!

Διαβάστε το ΕΔΩ

Επειδή τιμά ιδιαίτερα και συγκινητικά την Ελληνική Κύπρο και κατά προέκταση και εμένα τον άσημο με αναφορά της στο όνομα μου, θα επισημάνω στην αγαπημένη μικρή μου φίλη ότι αρκούσε η τιμή σε αυτούς που αν και γνώριζαν ότι οι μύριοι βάρβαροι θα περάσουν, φύλαξαν Θερμοπύλες . Και περισσότερη τιμή τους πρέπει!

Τιμής ένεκεν, αφιερώνω και εγώ δύο λυρικά-επικά ποιήματα σε ΟΛΟΥΣ τους εθνομάρτυρες μας Έλληνες της Κύπρου και Ελλαδίτες αδελφούς, που την ζωή τους πρόσφεραν αντίδωρο θυσίας και αθανασίας και έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Μεταξύ αυτών και ο ήρωας αδελφός μου, στενοί μου συγγενείς και φίλοι συμπολεμιστές. ΑΙΩΝΙΑ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ!

Αντώνιος Αντωνάς.

ΣΤΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝ ΣΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ…..

Και εσύ αδελφέ Έλληνα, σαν ο δρόμος σου,

στη Κύπρο σ΄ οδηγήσει, μαζί σου φέρε,

τον «Κάλχα», που την Κύπρο, εθυσίασε

και ποτέ στα ματωμένα κυπριακά,

χώματα, το πόδι δεν επάτησε,

για να εξιλεωθεί, να τα προσκυνήσει,

φόρο τιμής ν΄ αποδώσει και να τα τιμήσει.

Και όταν ο θύτης Αρχιερέας, ρωτήθηκε,

στη πολύπαθη Κύπρο, αν θα πάει,

ρητά αρνήθηκε και από ντροπή, τύψεις,

αλλά κι΄ οδύνη, έσκυψε το κεφάλι…..

Λευτεριάς και αυτοθυσίας, θα βρεις,

μονοπάτια, μοναχικέ Έλληνα αδελφέ,

που από μακριά ήρθες, Ελληνικές σημαίες,

από σφαίρες, διάτρητες, φθαρμένες,

μισοσβησμένα συνθήματα της Ένωσης,

σ΄ ερειπωμένα μετερίζια, αντίστασης κι΄ ελευθερίας.

Τα μονοπάτια οδηγούν σε Θερμοπύλες,

στα «ελεύθερα φυλακισμένα μνήματα».

Και όταν διαβάτη Έλληνα θα φτάσεις,

στα μνήματα τα φυλακισμένα,

σ΄ αυτόν της Κύπρου τον ιερό χώρο,

την αγχόνη κοίταξε και εσύ κατάματα,

τους σταυρούς, των ηρώων Κυπραίων άγγιξε.

Δεν θ΄ αντέξεις, θα λυγίσεις, ρίγη,

αναφιλητά, τα δάκρυα σου ποτάμια,

λάβας θα ρέουν, θα σε καίνε,

θ΄ αχνίζουν πέφτοντας στο

καθαγιασμένο χώμα των θαμμένων ηρώων.

Και νοερά θα ακούς, τα ποιήματα τους,

π΄ απάγγελλαν και τα εμβατήρια,

π΄ αλύγιστα περήφανα τραγουδούσαν..,

ακόμη και στο ικρίωμα, δεν λυγούσαν,

όταν την νεκρική θηλειά, τους περνούσαν.

Και τον εθνικό ύμνο θ΄ ακούς,

που τις τελευταίες τους στιγμές,

στα χείλια είχαν και υμνούσαν….

Και όταν αδελφέ Έλληνα,

στην Ελλάδα, επιστρέψεις, το μήνυμα δώσε,
« Ω Ξειν αγγέλλειν…., τοις Ελλήσιν,

ότι η Κύπρος εγκαταλείφθηκε,
ποτέ της δεν λιποψύχισε και δεν ηττήθηκε!»

Ελληνικές Θερμοπύλες φύλαττε,

..τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη…»,

πάντα με ηρωισμό και αυτοθυσία,

μόνη κ΄ έρμη, χρυσοπράσινο φύλλο,

των κυμάτων έρμαιον ριγμένο,

στο φουρτουνιασμένο μακρινό πέλαγος…..

Η Κύπρος, θ΄ αναστηθεί διαβάτη αδελφέ Έλληνα.

Σ΄ όλους τους χαλεπούς αιώνες,

ποτέ της δεν ελύγισε

βάρβαρους κατακτητές,

ποτέ της δεν προσκύνησε!

Μισοσβησμένα συνθήματα,

ύμνους Ελληνισμού και Ένωσης,

διαβάτη Έλληνα στη Κύπρο,

θα συναντούσες. Τώρα, συνθήματα δεν θα δεις,

θυσία απ΄ τον Κάλχα,

σε ελληνικούς βωμούς εγίναν,

μαζί με τα προδομένα όνειρα χαθήκαν.

ΑΑ

Οι νεκροί μας αδελφοί ήρωες. Εσχάτη Ικεσία.

Η μέρα εσκοτείνιασε,

ολική έκλειψη ο ήλιος έχει..

Μαύροι καπνοί υψώνονται,

τους ουρανούς καλύπτουν.

Τα λεύτερα πουλιά τα θεόθρεφτα,

της Κύπρου, μαζί με τα περιστέρια,

μαυρισμένα, φοβισμένα φεύγουν.

Φεύγουν τα ειρηνικά άσπρα περιστέρια,

φεύγουν, φεύγουν τρομαγμένα.

Μαύρα κοράκια, νεκρικά, σαν χάροντες,

πετούν πια, στους ουρανούς μας μένουν,

μαζί με τα τουρκικά αεροπλάνα,
που βόμβες σε γυναικόπεδα σπέρνουν.

Η νύχτα που φεγγαρόφωτη ήταν,

μ΄ολόγιομο λαμπρό φεγγάρι,

κακός οιωνός, έκλειψη είχε και αυτό.
Μαύρισ΄ η νύχτα, αβυσσαλέο σκότος,

χάθηκαν το φεγγάρι και τ΄ αστέρια.

Οι Κύπριοι ήρωες, όρθιοι τα τανκς,
με τα παλιά μαρτίνια πυροβολούν.

Τα τούρκικα τανκς τους κανονιοβολούν,

μ΄ αυτοί μένουν στις θέσεις τους ακλόνητοι,

που η πατρίδα, τους όρκισε, να υπερασπιστούν,

ποτέ μην κάνουν πίσω, οι ριζωμένοι βράχοι.

«Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδόσω»,

ορκιστήκανε και τον όρκο τον τιμήσανε.

Πληγωμένα κατακαμένα, τα ουρανόφταστα,
παλληκάρια, πεισματικά όρθια συνεχίζουν νάναι.

Ηρωικά να πολεμούν, τα τιμημένα,

σκαλοπάτια ανεβαίνοντας της λευτεριάς.

Από τα τανκς περικυκλώθηκαν,
αλλά ποτέ δεν παραδόθηκαν.

Και όταν η μοιραία στιγμή,

αναπάντεχα έρχεται,

με οδύνη την τελευταία πνοή,
αρχίζουν να αφήνουν.

Τους Τούρκους δεν μπορούν
πιά μ΄ αυτοθυσία να πολεμούν.

Κάποιοι τους εγκατέλειψαν.

Σφαίρες άλλες δεν έχουν,

μία μόνο, για τον εαυτό τους φύλαξαν…

Ψυχομαχούν, ικετεύουν και προσεύχονται,

δεν θέλουν για να φύγουν,

τους Τούρκους θε΄ να πολεμούν.

Βοήθεια για νάρθει, μάταια προσδοκούν!

Πέφτουν κορμιά λεβέντικα, αιματοβρεγμένα,

με τα χώματα, τα ιερά της Κύπρου σμίγουν.

Η τιμημένη δόξα, με τον χάροντα,

χέρι – χέρι, για τα πάνθεα ουράνια, ωδεύουν…

Αγιάζεται το αίμα τους,

τα λεβεντοκορμιά τους,

τα πολεμοκαπνισμένα,

που μυροφόρες νύφες τ΄ αλείψανε,

έτοιμα στην αθανασία,

στον παράδεισο να παν.

Με μύρα αθάνατα της θεάς,

Κύπριδας Αφροδίτης καμωμένα.

Σε κύπελλο, απ΄ του Τρόοδους,

το χρυσόδενδρο, την Λατζιά*,

τα χρυσοπράσινα φύλλα καμωμένο.

Απ΄ της Κερύνειας τα γιασεμιά,

τα μοσχομυρισμένα ρόδα.

Της Μόρφου τους λεμονανθούς,

των κυκλάμινων, των γλαδιόλων.

Του Πενταδάκτυλου του Διγενή

Ακρίτα, θρυλικού βουνού, απόσταγμα,

αγριολούλουδων, ανεμώνων,

γλιστροκουμαριάς, δάφνης, άλλιου,

της άνθεμις, του κρόκου της Αφροδίτης.

Των λυγερόκορμων κυπαρισσιών

του Κυπαρισσόβουνου τ΄ άρωμα,

Της Μεσαρκάς τα φούλια,

των μεθυστικών νυχτολούλουδων,
της ζουλατζιάς, της αροδάφνης.
Της Αμμοχώστου το θαλασσινό,
άρωμα της Σαλαμίνας,
με την χρυσή την άμμο.

Του Καρπασιού του θυμαρίσιου,
του χαμομηλιού άρωμα,
αιώνιο κράμα μύρου αθανασίας.

Νεκρά τα σώματα τα ιερά,

όχι νεκρές οι ψυχές τους,

πλανώνται μέχρι σήμερα,

σαν άσβεστοι κομήτες πεντάχρυσοι,

πάνω απ΄ της Κύπρου τ΄ άπειρο,

του ολόφωτου ξάστερου ουρανού.

Σαν λαμπάδες με ιερή φλόγα Αγίου Φωτός,

μετέωρα κρεμασμένες στον θόλο,

του Αποστόλου Ανδρέα, της σκλαβωμένης,

Αγίας Καρπασίας, πολιορκημένη εκκλησιά.

Το πνεύμα τους, αγέρηδες δυνατούς,
μελτέμια θα σηκώσει, σίφουνας,
καταιγίδα, θα γενεί κάποια στιγμή,
τους Τούρκους ν΄ αποδιώξει.
Η Κύπρος, τα μαύρα σύννεφα,
σκλαβιάς σύντομα θα τα σπρώξει…

Τιμημένα και ένδοξα νέα μας παλληκαριά,
που την ζωή σας δώσατε στην ηρωική πατρίδα…

Αυτή η μικρή Κύπρος σας, η πολύπαθη,

αλλά ηρωική και περήφανη,

πάντα θα σας θυμάται,

θα σας ευγνωμονεί,

που με το αίμα σας το ιερό,
το αίμα της υπέρτατης θυσίας,

την γη της την ποτίσατε,
αθάνατη έγινε, αγίασμα την βρέχει.

Νέα βλαστάρια αναγέννησης,

φυτρώνουν παλληκάρια,

της δικής σας αυτοθυσίας,

τιμής κι΄ ευψυχίας.

Ούριοι άνεμοι ελευθερίας, στη Κύπρο,

θα φυσήξουν, τα μαύρα σύννεφα,

και τους κατακτητές, θε΄ ν’ αποτραβήξουν.

Τα λευκά ειρηνικά περιστέρια πάλι,

τον ουρανό της Κύπρου θε΄ να πλημυρίσουν.

Ω! νεκροί μας, τιμημένοι ένδοξοι αδελφοί,

δικά μας αδέλφια, ηρωικά παλληκάρια…

Αιωνία σας η μνήμη…

Αυτά τα λίγα και άλλα μύρια, για την περήφανη Κύπρο, που όλοι την εγκατέλειψαν, την αγκαθοστεφανωμένη, χιλιοσταυρωμένη, αλλά και δαφνοστεφανωμένη Ηρωίδα…Μ΄αθάνατο νερό ποτίστηκε, με αγιασμένο μύρο την αλοίψανε, μ΄ αγίασμα των «σκλαβωμένων» Αποστόλων Βαρνάβα και Ανδρέα την αγίασαν, με θεία κοινωνία την κοινώνησαν….

Τη Αγία αθάνατη εναλία, θαρσίδα, ευελαίω, κυοφόρω χώρα Κύπρω… .

ΕΣΥ ΚΥΠΡΟΣ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ,

ΠΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ ΣΕ ΦΩΤΙΖΕΙ, ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Τ' ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ, ΑΙΩΝΙΑ ΣΕ ΠΟΤΙΖΕΙ. ΟΥΡΑΝΙΑ ΧΩΡΑ, ΑΛΑΣΙΑ, ΔΑΣΟΕΣΣΑ, ΚΟΡΗ ΩΡΑΙΟΤΑΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΚΑΛΛΗΣ, ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ, ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ, ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΜΥΘΙΚΟΣ ΑΕΙΘΑΛΗΣ, ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΗΣΟΣ, ΣΤΟΛΙΔΙ ΑΕΝΑΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΦΙΛΟΜΕΙΣΤΗΡΑ, ΘΕΙΟΤΑΤΗ, ΙΜΕΡΤΗ, ΕΥΕΛΑΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΑΒΩΝΑ ΛΟΓΙΑ, ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ, ΩΡΑΙΟΤΑΤΗ, ΘΕΟΓΝΗ ΖΑΘΕΑ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΣ ΤΕΜΕΣΗΝ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΜΕΤΑ ΧΑΛΚΟΝ, ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ, ΕΡΩΤΙΚΗ, ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΔΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑ, ΑΜΑΘΟΥΣΙΑ, ΑΣΠΕΛΙΑ, ΑΚΑΜΑΝΤΙΣ, ΑΣΣΕΛΙΑ, ΑΕΙΦΟΡΟΣ, ΚΥΟΦΟΡΟΣ, ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΓΙΩΤΑΤΗ, ΔΙΗΝΕΚΗΣ.... ΤΗ ΜΕΣΑΡΚΑ, ΚΕΡΥΝΕΙΑ, ΜΟΡΦΟΥ, ΛΑΠΗΘΩ, ΑΜΜΟΧΩΣΤΩ, ΚΑΡΠΑΣΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΔΩΘΕΙ ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΡΣΙΔΑ, ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΚΑΡΙΑ ΝΗΣΩ ΚΥΠΡΩ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΕΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΩΘΕΙ..

Και εμείς οι Έλληνες της μικρής Ελλάδας, που ανά τους αιώνες αγωνίζεται μόνη και έρημη, αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο, όπως ο Σεφέρης την αποκαλεί…

Αυτή την ιερή Ελληνική γη στην άκρη της Μεσογείου, την …

Γη της λεμονιάς, της ελιάς

γη της αγκαλιάς, της χαράς

γη του πεύκου, του κυπαρισσιο

των παλικαριών και της αγάπης

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού

γη της πικραμένης Παναγιάς

γη του λίβα, τ’ άδικου χαμού
τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν
γη των αγοριών που μεθούν

γη του μύρου, του χαιρετισμού

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

Χρυσοπράσινο φύλλο

ριγμένο στο πέλαγο

Θα….. Καρτερούμεν μέραν νύχταν

να φυσήσει ένας αέρας

στουν τον τόπον πο `ν καμένος

τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν Για να φέξει καρτερούμεν

το φως τζιήνης της μέρας

πο `ν να φέρει στον καθ’ έναν

τζιαι δροσιάν τζιαι ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Με συγκίνηση

Αντώνιος Αντωνάς από Ελληνική Κύπρο.

Ώρα να ξυπνήσουμε

Posted: 27 Feb 2022 02:00 AM PST

Με την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία οι ευρωπαϊκοί λαοί ξύπνησαν από τον λήθαργό τους

Από τη Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*

Διαπίστωσαν ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τους τα διαφήμιζε η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή ότι είμαστε τόσο ισχυροί ως μέλη της, ώστε η μόνη μας έγνοια θα είναι αν τα φύλα είναι 62 ή 63, αν είναι καλύτερα τα φωτοβολταϊκά ή οι ανεμογεννήτριες για την πράσινη ανάπτυξη και αν η μάσκα προστασίας στο σούπερ μάρκετ πρέπει να είναι απλή ή ενισχυμένη. Πίστεψαν ότι τον ελεύθερο μας χρόνο θα τον περνούσαμε τρέχοντας στα λιβάδια με τις κοτσίδες ξέπλεκες, ως άλλη Γκρέτα Τούμπεργκ, πίνοντας χυμούς με οικολογικά καλαμάκια και απολαμβάνοντας βίγκαν πικ νικ με σκεύη από οικολογικά υλικά, ενώ θα ακούγαμε Τζον Λένον και «Imagine all the people». Η αγαπημένη Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο θα είχε λύσει όλα μας τα προβλήματα και θα ζούσαμε μέσα στην ευμάρεια, «με περισσότερες θέσεις εργασίας, οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή» -έτσι έλεγε το Σύμφωνο της Λισαβόνας στις αρχές του 2000-, αλλά θα έλυνε και τα προβλήματα ενός δισ. φτωχών του υπόλοιπου πλανήτη.

Η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ζούσε μια ελληνοτουρκική φιλία, για να μην πω έναν ελληνοτουρκικό έρωτα, που ουδείς θα τολμούσε να χαλάσει. Τι κουμπαριές, τι χαριεντίσματα, τι στήριξη να γίνει η Τουρκία μέλος της Ε.Ε. Τόση αγάπη! Ως εκ τούτου μπορούσαμε να χαλάμε για δεκαετίες τα μυαλά της νέας γενιάς με ανιστόρητες ανοησίες, μπορούσαμε να αφελληνίζουμε τους νέους ανθρώπους μαθαίνοντάς τους να είναι υπέρ του Αφγανού, του Πακιστανού, του Σομαλού και κατά του Ελληνα. Μπορούσαμε να τους πουλάμε trendy αμερικανιές για μεταξωτές κορδέλες, να εκθηλίζουμε τα αγόρια, να τα ευνουχίζουμε, να τους δημιουργούμε «πολλαπλές ταυτότητες», να τα πείθουμε ότι το φύλο τους είναι «ρευστό», ότι ο ρόλος τους ως αρσενικά είναι πατριαρχικό στερεότυπο, ενώ η προστασία της χώρας, του έθνους, της οικογένειας είναι φασιστικό – ναζιστικό – ακροδεξιό χούι. Αντιστοίχως να «χαλάμε» τα κοριτσάκια διαφημίζοντας τη χειραφέτηση του Instagram και πόσο ουάου είναι να είσαι λίγο βίζιτα και καθόλου μάνα.

Τώρα κάποιοι ανησυχούν μήπως η Τουρκία, η οποία εδώ και πολύ καιρό ορέγεται τα νησιά μας και το Αιγαίο, παραδειγματιστεί από τους Ρώσους. Μήπως εκμεταλλευτεί την κατάσταση στην Ουκρανία και ανταλλάξει τη βοήθεια που θα παρέχει με τίποτα ελληνικά εδάφη. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν έχουμε λύσει ακόμη το θέμα αν θα επιτραπεί σε ανεμβολίαστους να συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και αν θα επιτρέπεται με πιστοποιητικό η είσοδος σε καταφύγια. Ξύπνησε ο γίγαντας κι εμείς ακόμη κοιμόμαστε.

*Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

πηγή

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΙΤΗΣ;

Posted: 27 Feb 2022 01:00 AM PST

Του π. Δημητρίου Μπόκου

Η επάνοδος του Υιού του Ανθρώπου (Δευτέρα Παρουσία) θα σημάνει το συγκλονιστικό γεγονός της τελικής κρίσης. Ποιος έχει όμως το δικαίωμα να κρίνει; Μα φυσικά, ο τέλειος, ο αναμάρτητος. Αυτός που είναι υπογραμμός, πρότυπο για όλους. Ποιος είναι αυτός;

Όταν ο Πιλάτος δίκαζε τον Ιησού, σε μια προσπάθεια να συγκινήσει τους όχλους, έδωσε εντολή να τον μαστιγώσουν. Οι στρατιώτες έβαλαν περιπαιχτικά στο δεξί του χέρι ένα καλάμι για σκήπτρο, στο κεφάλι του «στέφανον εξ ακανθών» και τον έντυσαν «ψευδή πορφύραν», με «ιμάτιον πορφυρούν». Και αφού τον «ενέπαιξαν» και τον κακοποίησαν στο έπακρο με εμπτυσμούς, κολαφισμούς, ραπίσματα και το οδυνηρό φραγγέλλωμα (μαστίγωση), ο Πιλάτος τον παρουσίασε στο πλήθος λέγοντας: «Ίδε ο άνθρωπος!» Κοιτάξτε πώς έχει καταντήσει! Ο Χριστός δεν βλεπόταν πια. «Ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος». Η μορφή του είχε αφανισθεί. Μα εκείνοι ασυγκίνητοι ζήτησαν να σταυρωθεί.

Ο Χριστός βέβαια δεν ζητούσε να τον λυπηθούν. Ήλθε με τη θέλησή του στην κατάσταση της άκρας ταπείνωσης. Ο προφήτης Ησαΐας είχε προείπει: «Εν τη ταπεινώσει αυτού η κρίσις αυτού ήρθη». Ταπεινώθηκε τόσο, που του αφαίρεσαν και το δικαίωμα να κριθεί δίκαια. Καταδικάσθηκε τελείως άδικα, όντας εντελώς αθώος, χωρίς δίκαιη δίκη. Ο δίκαιος Κριτής «παρέστη κριτός κριτή αδίκω». Ο Κριτής έγινε κριτός, υπόδικος, κρινόμενος από άδικο κριτή. «Ο καθήμενος επί των Χερουβίμ ως Θεός, ως κριτός επί σταυρού κρέμαται» (άγ. Ιω. Δαμασκηνός).

Όλα αυτά συνιστούν το μεγαλείο του Χριστού. Είχε κάνει ως άνθρωπος με απόλυτη ακρίβεια, υπακούοντας πλήρως στον Πατέρα του, όλα όσα έπρεπε να κάνει απαρχής ο Αδάμ. Έγινε ο τέλειος άνθρωπος. Ο δεύτερος Αδάμ. Ο Πιλάτος, χωρίς να καταλάβει, είπε τη μεγαλύτερη αλήθεια: Να, ο άνθρωπος! Το τέλειο πρότυπο, η αληθινή εικόνα του ανθρώπου.

Γι’ αυτό και ο Χριστός κρίνει πλέον δικαιωματικά τον κόσμο· επειδή έπραξε πρώτα αυτός, ως άνθρωπος, οτιδήποτε ζητάει να πράξουμε εμείς. Δεν μας κρίνει πλέον ο Θεός Πατέρας. «Ο Πατήρ κρίνει ουδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω Υιώ». Υπερύψωσε τον Υιό του, επειδή ταπεινώθηκε, υπάκουσε μέχρι θανάτου και έφερε πλήρως εις πέρας την αποστολή του ως άνθρωπος. Γι’ αυτό και του έδωσε εξουσία «και κρίσιν ποιείν», να ενεργεί ως υπέρτατος Κριτής και να λυγίζουν μπροστά του τα γόνατα όλων, «επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων», επειδή «Υιός ανθρώπου εστί».

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και έζησε, έπαθε, σταυρώθηκε, πέθανε, κάνοντας τα πάντα με άψογο, υποδειγματικό τρόπο. Για τον λόγο αυτό έλαβε δικαίωμα και εξουσία να κρίνει, με βάση, κριτήριο και μέτρο πλέον τον εαυτό του, ως Υιός ανθρώπου, τα ανθρώπινα.

Ως κριτός, υπόδικος ενώπιον του Πιλάτου, αδικήθηκε, ταπεινώθηκε, θεωρήθηκε ο ευτελέστερος όλων. Αυτό όμως τον ύψωσε υπεράνω πάντων, τον ανέδειξε Κριτή του κόσμου.

Καλό Τριώδιο!

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (20-26 ΦΕΒ. 2022) (για τους εντοπίους)

Την Κυριακή της Απόκρεω, 27-2-2022, εορτή του νέου αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου, ώρα 7.00-10.00 π. μ.

Την Τετάρτη, 2-3-2022, εορτή του νέου αγίου Νικολάου του Πλανά, ώρα 7.00-9.30 π. μ.

Το Σάββατο, 5-3-2022, εορτή πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων ανδρών και γυναικών, ώρα 7.00-9.30 π. μ.

Κάθε απόγευμα, ώρα 5.15-6.30 μ. μ., Εσπερινός-Μικρό Απόδειπνο-Χαιρετισμοί.

Καθημερινά, κατόπιν ραντεβού, και κάθε Τετάρτη, ώρα 6.00-7.00 μ. μ., Ιερά Εξομολόγηση.

«Αντιύλη».

Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα.

Τηλ. 26820 23075/25861/6980 898 504

E-mail: antiyli.gr@gmail.com

Εστίν ουν Ελλάς και η Κύπρος

Posted: 27 Feb 2022 12:00 AM PST

Γράφει η Ευαγγελία Κ. Λάππα

26 Φεβρουαρίου 2022

Η Κύπρος από τα αρχαία χρόνια είναι Ελλάδα και στην Ελλάδα ανήκει.

Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες έχουμε ξεχάσει την αξία αυτού του αγιασμένου νησιού για την Ελλάδα μας.

Την προδώσαμε! Την προδίδουμε μέχρι και σήμερα! Ας σταματήσουμε πιά να την προδίδουμε.

Στην Κύπρο μας, τα τελευταία χρόνια, έχουν διαπραχτεί εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε βάρος του Ελληνικού λαού και απ’ τους Αγγλοσάξονες και απ’ τους Τούρκους.

Μία είναι η λύση για αυτό το πολύπαθο Ελληνικό νησί. Ελευθερία και Ένωση με τη μητέρα Πατρίδα. Πρέπει επιτέλους να παρθούν γενναίες αποφάσεις, να χαραχθούν γενναίες στρατηγικές.

Παραθέτω ένα ποίημα μου που εξιστορεί την διαδρομή της Κύπρου μας ανά τους αιώνες:

Εστίν ουν Ελλάς και η Κύπρος

Συ μια πατρίδα από τη Πατρίδα

Κύπρος, σαν σε κόρη πανώρια δεν είδα.

Μες τη Μεσόγειο είσαι αξίας πετράδι

πιό ακριβό της Ελλάδος σμαράγδι!

***

Απ’ τα αρχαιότατα χρόνια, συ ήσουν

μία Ελλάδα μικρή, που να σβήσουν
έτη κ’ αιώνες ποτέ δεν μπορούσαν

όσο κι αν βάρβαροι το λαχταρούσαν.
***

Κύπρος, τα χώματα σου αγιασμένα

απ’ των μαρτύρων το αίμα ποτισμένα.

Του Αποστόλου Βαρνάβα πατρίδα.

Μίας και μόνης Αλήθειας κοιτίδα,

ήσουν απ’ τους αλλοθρήσκους ασπίδα.

***

Πόσων βαρβάρων φυλές σε πολεμούσαν

μα οι ακρίτες το χώμα σου φυλούσαν.

Άραβες Τούρκοι εσένα πατήσαν

μα το Ελληνικό σου πνεύμα δεν σβήσαν

όσα συντρίμμια κ’ αν πίσω τους αφήσαν.

***

Αν και σκλαβωμένη στους Τούρκους γι αιώνες

Συ συμμετείχες σ’ εθνικούς μας αγώνες

μέσα σε θλίψεις χιλιάδες και πόνους
πρόσφερες ήρωες, μάρτυρες1 τόσους.
***

Πέρασες πάλι σε χέρια που ‘ταν ξένα.

Οι Αγγλοσάξονες πήρανε σένα,

την Ελληνική σου ψυχή προσπαθήσαν

να την αλλάξουν μα δεν σε νικήσαν!
***

Τα παλικάρια της ΕΟΚΑ αγωνιστήκαν

με αρχηγό το Γρίβα, για σέ θυσιαστήκαν
για να ‘σαι, Κύπρο μας, λεύτερη πάλι
μέσα στης μάνας Ελλάδος την αγκάλη!
***

Μα τους αγώνες σου έθαψε μία συνθήκη2

όπου χαρίστηκε στους Αγγλοσάξονες νίκη

έκαναν σε ανεξάρτητη για να ξεχάσεις
κι έτσι την ένωση για πάντα να χάσεις.
***

Συ προσπαθώντας τη μάνα να φτάσεις.

τις αλυσίδες τελείως να σπάσεις.

κάποιοι τόλμησαν να σ’ εμποδίσουν
κ’ ήθελαν τ’ όνειρό σου να σβήσουν.

***

Κάποιοι Εφιάλτες, που τους λεν κ’ Εθνάρχες,

των ανθελλήνων στυγνοί κομματάρχες,

θέλησαν όμως εσέ να προδώσουν

λεία το χώμα σου στους Τούρκους να δώσουν.

***

Ήτανε η εισβολή μιλημένη

πίσω απ’ τους Τούρκους ήσαν κρυμμένοι

οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι

κι άλλοι ακόμη πολλοί κατακριτέοι.
***

Έμεινες δίχως της μάνας ασπίδα

έχοντας γι’ άμυνα μόνη ελπίδα

τους μαχητές της ΕΛΔΥΚ τους τριακόσιους

που μ’ Αγαρηνούς πολεμήσαν καμπόσους

και για εσένανε πέσαν γενναία

κάτω απ’ την Ελληνική τη σημαία

κάτω από τη δική σου σημαία!
***

Άρπαξαν Τούρκοι τη γαλάζια Κυρήνεια

κι όλα τα κάναν ερείπια, συντρίμμια.

Τύλιξε το Πενταδάκτυλο σκοτάδι 3

μαύρο, πυκνότατο, που ‘ταν του Άδη!

Μόρφου, Αμμόχωστος, βόρεια Λευκωσία

Χάθηκε η ποθητή ελευθερία!

***

Αχ! Της Ελλάδος γλυκύτατη κόρη!

Τούρκοι σε κόψαν στα δύο με δόρυ!

***

Ήσουνα, είσαι και πάντοτε θα ‘σαι Ελλάς

μέρα προσμένεις ένωσης και λευτεριάς

Και οι προδότες ν' ακούσουνε πια
τούτο μονάχα θα πω δυνατά,

ότι συ, Κύπρος, δεν κείσαι μακράν!

Ελλάδα Κύπρος Ένωση!

Ευαγγελία Κ. Λάππα

30 Ιανουαρίου 2022

Αφιερωμένο σε όλους όσους αγωνίστηκαν για λευτεριά και ένωση της Κύπρου μας με την μητέρα Ελλάδα, από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.

Ιδιαίτερα στον αξιότιμο κ. Αντώνιο Αντωνά (http://www.ledrastory.com),

Έφεδρο Αξιωματικό, Ιστορικό, Συγγραφέα και Ποιητή,

μα πάνω από όλα σύγχρονο Ελληνοκύπριο Αλύγιστο Αγωνιστή!

__________________

1 Εθνομάρτυρες

2 Η συνθήκη Ζυρίχης – Λονδίνου, που υπογράφτηκε το 1959 και προέβλεπε την ανεξαρτησία της Κύπρου και όχι την ποθητή ένωσή της με τη μητέρα Ελλάδα!
3 σκοτάδι σκλαβιάς.

Τὸ βάρος της προσευχής

Posted: 26 Feb 2022 11:00 PM PST

Μια φτωχή και πολύτεκνη μητέρα πήγε στο παντοπωλείο ν’ αγοράσει, με πίστωση, τρόφιμα για τα Χριστούγεννα.

Ο παντοπώλης τη ρώτησε πόσα χρήματα είχε μαζί της, κι εκείνη του απήντησε ότι ο σύζυγός της και ο γιος της σκοτώθηκαν στον πόλεμο, έχει πέντε παιδάκια και χωρίς κανένα πόρο ζωής.

«Ειλικρινά, το μόνο που έχω τυχαίως αυτή τη στιγμή μαζί μου, είναι ένα χαρτάκι στο οποίο έγραψε η άρρωστη κόρη μου μια προσευχή…».

Ο παντοπώλης, ψυχρός και αδιάφορος, της είπε ότι εδώ είναι παντοπωλείο και όχι φιλανθρωπικό κατάστημα. Πειράζοντας τη γυναίκα και αστειευόμενος πήρε το χαρτάκι και το έβαλε στο ένα μάτι της ζυγαριάς, λέγοντας ειρωνικά και αλαζονικά:
– Να δούμε πόσα τρόφιμα ζυγίζει η προσευχή της κορούλας σου.

Τοποθέτησε στο άλλο «μάτι» της ζυγαριάς μια φέτα ψωμί, αλλά δεν υποχωρούσε και δεν κατέβαινε.

Εν συνεχεία μισό ψωμί, ένα ψωμί, δύο, τρία, πέντε και άλλα τρόφιμα πιο βαριά, και υπερνικούσε πάντοτε το βάρος του χαρτιού…

Ανησύχησε ο παντοπώλης, για την ιδιαίτερη βαρύτητα του χαρτιού, κατελήφθη από κάποιο ιερό δέος, και γεμάτος με παράξενα συναισθήματα μετανοίας και αμηχανίας, είπε στη γυναίκα:

Πάρε αυτό το σακί, γέμισέ το δωρεάν με τρόφιμα και πήγαινε στην οικογένειά σου και Καλά Χριστούγεννα.

Η γυναίκα συγκινημένη από την γενναία και φιλάνθρωπη χειρονομία του παντοπώλη, τον ευχαρίστησε με δάκρυα και έφυγε χαρούμενη.

Όταν έφυγε, ο παντοπώλης πήρε το χαρτάκι και διάβασε τι έγραφε:«Κύριε, τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…». Αυτό ήτο το βάρος της προσευχής…

† ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Πηγή: https://www.in-agiounikolaoutouneou.gr/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Η μέλλουσα Κρίση

Posted: 26 Feb 2022 10:00 PM PST

Ευαγγελική περικοπή για την Κυρ