ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ;
ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Επειδή πολλά ακούγονται και λίγα είναι αλήθεια ,
όσοι τα περιγράφουνε
και πειστικά τα λένε,
τις νύχτες μήπως χαίρονται
που φτιάχνουν παραμύθια,
αλλά βαθιά στον ύπνο τους
γι’ αυτά που λένε κλαίνε;
Μήπως θα έπρεπε,
να το ξανασκεφτούνε;
Μήπως κάποιοι άγνωστοι τους χρησιμοποιούνε;
Που ούτε θα τους μάθουνε
ούτε θα τους υποπτευθούνε;
Και πριν να μπούν στον τάφο τους, εξομολογηθούνε;
Μήπως από της ευωχίας το μεθύσι,
που εύκολα κανείς μπορεί και να το ζήσει,
και δόξα με ένα ψέμα του να την αποκτήσει
Αφού το ψέμα έχει την κάθε ωραία λύση;
Αλλά και τα χρυσά τα παραμύθια,
τρέμουνε μία τρίαινα που λέγεται αλήθεια.
Στις μύτες της, μία λέξη γράφει «κολοκύθια».
Και δηλητηριάζει με την τρομερή «απείθεια».
Μήπως στου μυαλού το θαμπό το θόλωμα,
δεν το φανταστήκανε ότι είχαν γίνει δόλωμα,
και αυτά που έλεγαν
δεν ήσαν ένα πισωκόλωμα,
για ν ΄ακολουθήσουν Γόμορρα και Σόδομα;
Ωραίες είναι οι διηγήσεις
όταν τις λες ως αναμνήσεις.
Αλλά μπορεί πολύ να τις μισήσεις
άμα σου ζητήσουνε λεπτομερώς να εξηγήσεις.
ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Υ.Γ. Κάθε ομοιότης με ο,τιδήποτε
Είναι συμπτωματική.
Ποτέ ένας ιππότης και για τίποτε
Δεν θα φόραγε αλλουνού βρακί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου