Συντάξεις και ευρώ δεν μπορούν να συνυπάρξουν

Συντάξεις και ευρώ δεν μπορούν να συνυπάρξουν

Του Σπύρου Στάλια

Συντάξεις και Ευρώ

Το οικοδόμημα του ευρώ, στηρίχτηκε στην διαπίστωση των τραπεζιτών, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των πολιτικών της αριστεράς στις ευρωπαϊκές αναζητήσεις τους, ότι το επικυρίαρχο κεϋνσιανό κράτος πράττει αντιφατικά αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα από την μια, να διατηρεί και να δημιουργεί τους όρους κερδοφόρας συσσώρευσης κεφαλαίου για τους καπιταλιστές, και από την άλλη, να δημιουργεί και να διατηρεί και όρους κοινωνικής αρμονίας, μέσω της πλήρους απασχόλησης.  

Αυτό συνεπάγεται εξαιρετικά υψηλές δαπάνες, τις οποίες το κράτος μπορεί να εξασφαλίσει μόνο μέσω μιας διαρκώς αυξανόμενης φορολογίας και δανεισμού, με αποτέλεσμα να προκύψει κρίση. Προσθέτοντας στο παραπάνω σκεπτικό και την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μέσα στην ευρωζώνη και την παγκοσμιοποίηση, δημοσιονομικά είναι αδυνατον το εθνικό κράτος να δαπανά και να διατηρεί την πλήρη απασχόληση. 

Ξεπέρασαν τις θέσεις των Μαρξ και Κέϋνς, που ερμήνευαν την κρίση μέσω της έλλειψης επαρκών δαπανών για την στήριξη δημιουργίας κεφαλαίου, παραγωγής και πλήρους απασχόλησης.

Δεδομένης αυτής της ερμηνείας, ο αποκλεισμός του κράτους από την έκδοση νομίσματος, ήταν κατ’ ανάγκη το επόμενο βήμα για την ολοκλήρωση της ΕΕ. 

Η έκδοση και η διαχείριση του χρήματος ανετέθη στην ΕΚΤ, έναν υπερεθνικό ιδιωτικό οργανισμό. Υπέρτατο καθήκον αυτού του οργανισμού είναι η διατήρηση της αξίας του ευρώ χωρίς καμία πολιτική παρέμβαση. 

Αφού το χρήμα έγινε ιδιωτικό επόμενο βήμα ήταν και τα κράτη να γίνουν ιδιωτικά. Αυτό σημαίνει ότι τα κράτη μέλη, θα πρέπει να απέχουν από την δημιουργία χρήματος, να έχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να ασκούν εισοδηματική πολιτική που δεν θα προκαλεί πληθωρισμό. Εφ’ όσον έχουν δανειακές ανάγκες, θα πρέπει σαν ιδιωτικές εταιρείες ή σαν νοικοκυριά να προσφεύγουν στο Τραπεζικό σύστημα, ικανοποιώντας τα κριτήρια των τραπεζών για δανεισμό. 

Συνοψίζοντας, σε ένα τέτοιο τοπίο, η πολιτική είναι απούσα αφού το επικυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να ασκήσει καμία πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική, εισοδηματική συναλλαγματική, εμπορική), ερήμην της ΕΚΤ. Με άλλα λόγια οι πολιτικοί και οι λαοί είναι υπόδουλοι στους διεθνείς κατόχους κεφαλαίων. Η χρήση του ευρώ απαιτεί διαρκή λιτότητα και υψηλή ανεργία. Η πραγματική αξία του ευρώ στηρίζεται στον αποθησαυρισμό του και όχι στη δαπάνη του. Δηλαδή πλήρης απασχόληση και ευρώ είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες έννοιες. 

Ας δούμε τώρα τον αντίκτυπο των παραπάνω στο ασφαλιστικό. Δεδομένου ότι η αξία του ευρώ είναι συνδεδεμένη με ένα ποσοστό ανεργίας, που ποικίλει από χώρα σε χώρα, ανάλογα με την παραγωγικότητα της, το πρώτο χτύπημα στο ασφαλιστικό είναι η διαρκής ανεργία για την προστασία της αξίας του ευρώ.

Πέραν αυτού υπάρχει ένας δείκτης που λέγεται δείκτης αλληλεξάρτησης των γενεών (=dependency ratio). Αυτός ο δείκτης μας δίνει το βαθμό εξάρτησης εκείνων που είναι από 65 ετών και πάνω και εκείνων που είναι από 1-15 ετών, από αυτούς που είναι από 15-65 ετών. Δηλαδή [{(πληθυσμός από 1-15 ετών) + (πληθυσμός από 65-και άνω)}/ (πληθυσμός από 15-65) ] x 100. 

Αν προσθέσουμε στον αριθμητή του δείκτη, φοιτητές, ανέργους, ημιαπασχολούμενος και άλλους ανήμπορους προς εργασία που είναι μεταξύ 15-65, έχουμε μια καλή εικόνα για την σχέση των οικονομικά ενεργών και μη. Όσο αυτός ο δείκτης μεγαλώνει, δεδομένου ότι οι χώρες της ευρωζώνης έχουν δημοσιονομικούς περιορισμούς, οι νεοφιλελεύθεροι τρελαίνονται. Αν ο δείκτης μεγαλώνει (οι μη εργαζόμενοι αυξάνονται) σημαίνει ότι το κράτος θα εισπράττει λιγότερους φόρους και από την άλλη οι εργαζόμενοι θα πρέπει να φορολογηθούν πιο πολύ για να στηρίξουν τους μεγάλους και μικρούς της οικονομίας, που πιθανότατα θα οδηγήσει το κράτος σε νέα ελλείμματα, σε νέους φόρους και νέο δανεισμό. Έτσι αρχίζουν οι ανόητες προτάσεις, η κοινωνική ασφάλιση να ιδιωτικοποιηθεί (δεν έχουν ιδέα πως το σύστημα λειτουργεί) ή για να βελτιωθεί ο δείκτης να εισάγουμε ξένους εργάτες. Ας αφήσουμε αυτές τις ανοησίες κατά μέρους.

Το πρόβλημα λοιπόν στη σκέψη τους είναι ‘χρηματοδοτικό’. Πως θα εξασφαλίσουμε χρήματα για τους νέους και τους συνταξιούχους να μπορούν να αγοράζουν υπηρεσίες και προϊόντα στο μέλλον. 

Με βάση αυτό το σκεπτικό το πρόβλημα το κάνουν χειρότερο. Η σκέψη και η πράξη που ακολουθεί είναι του τύπου ‘κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει δραστικές μειώσεις στις δαπάνες της, να αυξήσει του φόρους, να μειώσει τις παρούσες συντάξεις, να διαλύσει τα επικουρικά ταμεία έτσι ώστε να συσσωρευτούν κεφάλαια για το μέλλον’.

Αυτό το τελευταίο είναι η αποθέωση της υπέρτατης βλακείας. Δηλαδή με στόχο να αποταμιεύσουμε κεφάλαια για ένα καλύτερο μέλλον, κόβουμε τις σημερινές δαπάνες γενικώς, με αποτέλεσμα να μειώνουμε το ΑΕΠ, να αυξάνουμε την ανεργία. Ενώ ο στόχος είναι να πάμε στο μέλλον πλουσιότεροι πηγαίνουμε φτωχότεροι και με τους νέους εκείνης της εποχής αμόρφωτους τουλάχιστον παραγωγικά. 
Μας πως μπλέξαμε έτσι; Μπλέξαμε λόγω ευρώ. Είπαμε το ευρώ αντλεί την αξία του από την σπανιότητα του. Για να έχουμε όμως ανάπτυξη, προηγούνται οι δαπάνες που δημιουργούν αποταμιεύσεις στο τέλος, και όχι οι αποταμιεύσεις που δημιουργούν φτώχεια. Αυτή όμως είναι η φιλοσοφία του ευρώ. Η άξια του ευρώ προηγείται. Και έτσι μπλέξαμε.

Συντάξεις και ευρώ δεν μπορούν να συνυπάρξουν

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα κεφάλαια που θα μαζεύονται, αλλά που κάθε χρόνο θα λιγοστεύουν λόγω πτώσης του ΑΕΠ, θα τα έχουμε επενδύσει σε ασφαλή ομολόγα κάποιας αξιόπιστης ξένης χώρας (αλήθεια, σήμερα τα χρήματα των ασφαλισμένων που επενδύονται;), αυτά θα εξαφανιστούν, όπως το βραστό νερό στην κατσαρόλα. Σε μια χώρα που δεν παράγει, τα κεφάλαια αυτά θα τα εξατμίσει ο πληθωρισμός.

Άρα το ασφαλιστικό πρόβλημα δεν έχει σχέση με την χρηματοδότηση του, όπως αυτοί της ‘πρώτης φοράς αριστεράς’ μας λένε, μαζί με τους άλλους τους ευρωχτυπημένους και με τους σοφούς τους. Είναι θέμα της πραγματικής οικονομίας. Έχει να κάνει με τις παραγωγικές δαπάνες μιας χώρας που εκδίδει το δικό της νόμισμα.

Ας έχουμε κατά νου, στο οποίο δεν χωρά αμφισβήτηση, ότι μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα ποτέ δεν πτωχεύει και ότι έχει απεριόριστη δυνατότητα δαπάνης, δηλαδή να αγοράσει οτιδήποτε μπορεί να παραχθεί στη χώρα σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης. Αυτό το κάνει με απλό τρόπο. Πληκτρολογεί χρήμα στους λογαριασμούς των πολιτών της. Τόσο απλά γίνεται.

Δεδομένου αυτού, όταν μια χώρα φαίνεται ότι θα έχει πρόβλημα με τον δείκτη αλληλεξάρτησης των γενεών στο μέλλον, χαράσει από τώρα εκείνη την οικονομική πολιτική έτσι ώστε, οι δαπάνες της από σήμερα, να δημιουργούν εκείνες τις συνθήκες, που οι εργαζόμενοι στο μέλλον να μπορούν να παράγουν σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης και να ικανοποιούν τις ανάγκες όλου του πληθυσμού εκείνης της εποχής.

Με άλλα λόγια δεν περικόπτεις δαπάνες για την παιδεία, γιατί στο μέλλον θα έχεις εργατικό προσωπικό και ελάχιστο επιστημονικό προσωπικό χωρίς γνώση και τεχνολογία για να ‘τρέξουν’ την οικονομία της εποχής τους. 

Άρα όλοι πρέπει να κατανοήσουν ότι το πρόβλημα με τους συνταξιούχους δεν είναι πρόβλημα που έχει σχέση με την χρηματοδότηση τους. Το επικυρίαρχο κράτος κάθε πρώτη του μηνός έχει την δυνατότητα να ‘βάζει’ όσα χρήματα απαιτούνται να ζουν μια καλή ζωή. 

Το θέμα είναι αν η χώρα θα παράγει και τότε το ερώτημα γίνεται πολιτικό με την έννοια, πόσα αγαθά θα δώσουμε για κατανάλωση στους συνταξιούχους; Πόση υγεία; Πόσες διακοπές; Πόσα ρούχα; Πόση ενέργεια; Πόσο πολιτισμό; και οτιδήποτε άλλο. Όλα αυτά συνιστούν το πραγματικό κόστος για μας, και όχι τα χρήματα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αριθμοί σε λογαριασμούς τραπεζών.

Δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με πολιτικές ηγεσίες στη χώρα μας που έχουν παντελή έλλειψη γνώσης για το πώς το νόμισμα λειτουργεί στην οικονομία. Έτσι ζούμε στο ψεύδος και στο φόβο του ευρώ, με όλες τις καταστροφές που μας έχει επιφέρει ως σήμερα, και που δεν θα έχουν τελειωμό απ ότι φαίνεται, αν σθεναρά δεν αντιδράσουμε σε αυτή την λαίλαπα των ευρωδούλων. Yποψιάζομαι πια ότι είναι ιδιοτελείς με πολύ ύπουλο τρόπο. Πιθανολογώ ότι είναι ‘πολλά τα λεφτά’ κάτω από το τραπέζι.

Νομίζω ότι η παρουσίαση ήταν ξεκάθαρη. Ευρώ και συντάξεις είναι παραμύθι. Δραχμή, συντάξεις και αξιοπρεπής βιός είναι στόχος εφικτός. 

New York 28-11-2017

spyridonstalias@hotmail.com

Ο Σπύρος Στάλιας είναι οικονομολόγος Ph.D, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ και  επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΕΠΑΜ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 

Πηγή: facebook.com/sstalias

Πωλείται Πατρίς

Πωλείται μετά των ασημικών της, μετά των υποδομών της, μετά της περιουσίας των παιδιών της….

Σε τελευταία ανάλυση όλοι εμείς προς πώληση είμαστε: Είτε ως μετανάστες στο εξωτερικό, στις χώρες των δανειστών, είτε ως μετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα! Ανέστιοι, απάτριδες,  δούλοι του παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος των ελεύθερων Αγορών είναι οι μετανάστες;  Έτσι μας θέλουν! Χωρίς βιός, χωρίς εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά δικαιώματα! Θα τους κάνουμε τη χάρη; Θα τους αφήσουμε; Θα τους παραδώσουμε το μέλλον μας, τα παιδιά μας; Αρκούν οι επετειακές απεργίες που προκηρύσσουν οι ηγεσίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας;

Προφανώς όχι! Είναι όμως η ευκαιρία να εκφράσουμε την αντίθεση και τη θέση μας! Την οργή, αλλά και τη δύναμή μας! Ευκαιρία που μπορούμε είτε να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη, είτε να την αξιοποιήσουμε στον αγώνα! ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ!

Το καινούργιο «success story», αυτό της αριστερής κυβέρνησης περιλαμβάνει:

Α) την επίτευξη πλεονάσματος μέρος του οποίου διανέμεται στους «μη έχοντες», πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των «θεσμών»

Β) το επίσης γνωστό από την εποχή Σαμαρά αφήγημα: «βγάζουμε τη χώρα από τα μνημόνια»!

Γ) τον τερματισμό(;) της νέας αξιολόγησης με διαδικασίες «fast track». Εφόσον δεν προκύψουν νέοι εκβιασμοί των γκαουλάιτερ των Αγορών, ανακοινώνεται ότι έκλεισε η συμφωνία με τους δανειστές.

Προκαλούν το φθόνο, τόσο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και της -υπό αναστήλωση- «μεγάλης(;) δημοκρατικής(!) παράταξης». Προκαλούν το φθόνο και των λοιπών μνημονιακών δυνάμεων της ελάσσονος αντιπολίτευσης εντός κι έκτος κοινοβουλίου. Χθες εγκαλούσαν την φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση, γιατί καθυστερούσε στην «διαπραγμάτευση» με τους δανειστές. Σήμερα, γιατί βιάζεται να υπογράψει «4ο μνημόνιο»!

Τελικά η κόντρα γίνεται για το ποιος υπογράφει τα καλύτερα μνημόνια (ή «μη μνημόνια»)! Για το ποιος θα μας βγάλει στις αγορές να δανειστούμε, προκειμένου να πάψουμε να δανειζόμαστε από το ΔΝΤ και τον ΕΜΣ! Στο μεταξύ, μαζί με τα σπίτια, τα μαγαζιά και τα χωράφια μας, υποθηκεύεται κι εκπλειστηριάζεται ο δημόσιος πλούτος μας στις διεθνείς Αγορές!

Δικό μας δημιούργημα δεν είναι η ΔΕΗ, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, ο σιδηρόδρομος, η χώρα και οι υποδομές της; Όλα όσα πουλήθηκαν κι όσα πουλιούνται; Και γιατί;

Βάλτε ότι πουλήσαν οι προηγούμενοι, ότι πουλήσαν οι τωρινοί… Βάλτε όλες τις περικοπές μισθών και συντάξεων, όλες τις αυξήσεις σε φόρους, τέλη και εισφορές, όλο το ρήμαγμα των ζωών μας τα τελευταία χρόνια, με όλες αυτές τις αξιολογήσεις από τους «σωτήρες» μας… Συνυπολογίστε όλον αυτό τον πακτωλό δισεκατομμυρίων με το κούρεμα του χρέους στο μισό (PSI), με…, με…, τελικά χρωστάμε, σήμερα, περισσότερα από όσα χρωστάγαμε πριν αρχίσουν να μας «σώζουν»! Κι αυτό τόσο σε καθαρό ποσό, όσο και σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ!

Αν τα πουλήσουμε όλα, αν τα χάσουμε όλα, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι θα πάμε καλύτερα;

Μόνο οι αξιολογούμενοι δωσίλογοι! Μόνο ενεργούμενα της νέας κατοχής μπορούν, έχουν συμφέρον να μιλούν έτσι! Μόνο αυτοί που συνέδεσαν τη ζωή, τη καριέρα και το μέλλον τους με αυτό των δανειστών, μόνο αυτοί που συνδέουν την ύπαρξή τους, με την ύπαρξη του ευρώ και των ελεύθερων Αγορών του… Μόνο αυτοί που έδωσαν, δίνουν κι ετοιμάζονται να δώσουν και αύριο τα κλειδιά και το τιμόνι της πατρίδας που τους εμπιστεύεται ο λαός μας στις τρόικες και τους θεσμούς! Και να είστε σίγουροι ότι το κάνουν οικειοθελώς και με το αζημίωτο!

Γι αυτό κι ό αγώνας είναι παλλαϊκός, εθνικός κι επομένως πολιτικός! Είναι αγώνας, όχι μόνο για δικαιώματα, αλλά για Δημοκρατία!

Απεργούμε Σήμερα Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου

Υπερασπίζουμε την εθνική περιουσία δημόσια και ιδιωτική, υπερασπίζουμε εργασιακά δικαιώματα, μισθούς Συντάξεις Ασφάλιση κι Αξιοπρέπεια! Υπερασπίζουμε το δικαίωμα του λαού σε φθηνή και ποιοτική ενέργεια, ιδιαίτερα στις μέρες μας που εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά ανακαλύπτουν ότι η πρόσβαση σε εθνικά, δημόσια και κοινωνικά αγαθά όπως ο ηλεκτρισμός και ο πολιτισμός, η παιδεία και η υγεία, η πρόνοια και η ασφάλιση δεν είναι δεδομένη για όλους! Που ανακαλύπτουν ότι τα «φίλτρα» τους αποκόπτουν κι από αυτό ακόμα το βοήθημα του «κοινωνικού μερίσματος!

Υπερασπίζουμε, τέλος, το ύψιστο αγαθό, το δικαίωμά μας σε μια πατρίδα ελεύθερη από τα τοκογλυφικά δεσμά του ευρώ και της ΕΕ! Υπερασπίζουμε το δικαίωμά μας ως Έλληνες στην εθνική αυτοδιάθεση! Το δικαίωμά μας, ως λαός να διαφεντεύουμε εμείς τον τόπο μας,  όχι οι Αγορές και οι «θεσμοί» τους!

Ο Συνδικαλιστικός Τομέας του Ε.ΠΑ. Μ.

45.000 Καταλανοί στις Βρυξέλλες: Μια ιστορική διαδήλωση που τα ΜΜΕ ούτε είδαν ούτε άκουσαν!…

Του Γιώργου Μητραλιά

“Για μιαν ακόμα φορά, η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για την Καταλονία δεν σημαίνει και ότι δεν σημειώνεται εκεί τίποτα άξιο να μνημονευθεί. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο”. Όχι, ο πιστός αναγνώστης των άρθρων μας δεν κάνει λάθος: Αυτές είναι όντως οι πρώτες αράδες του προηγούμενου κειμένου μας, (1) αλλά -αλίμονο- ταιριάζουν απόλυτα και στο σημερινό. 

Και καθώς φαίνεται, θα ταιριάζουν και στο επόμενο, στο μεθεπόμενο και σε όλα τα κατοπινά για το “καταλανικό ζήτημα”. Γιατί; Μα, επειδή η σιωπή των ΜΜΕ όχι μόνο είναι πιο εκκωφαντική από ποτέ, αλλά και είναι πια γενική, μεθοδευμένη, κεντρικά οργανωμένη και αρκούντως προκλητική για να στέλνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται το εξής μήνυμα:“Καθείστε φρόνιμα αν δεν θέλετε να πάθετε αυτά που κάνουμε τώρα στους Καταλανούς”!

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μας δίνει η “εκκωφαντική σιωπή” της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών και ελληνικών ΜΜΕ για ένα τεράστιο και εντυπωσιακό γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο που συνέβη την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 στη καρδιά της “πρωτεύουσας” της(Ενωμένης) Ευρώπης, στις Βρυξέλλες: Την διαδήλωση 45.000 Καταλανών υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας τους και ενάντια στην άγρια καταστολή που υφίστανται από μέρους του καθεστώτος της Μαδρίτης.

Προσοχή: ο αριθμός των 45.000 διαδηλωτών δεν δόθηκε από τους Καταλανούς οργανωτές της αλλά από τη βέλγικη αστυνομία.Και επίσης, αυτοί οι 45.000 διαδηλωτές δεν κατοικούν στις Βρυξέλλες αλλά έφτασαν εκεί μετά από ένα ταξίδι 1.350 χιλιομέτρων! Μια αληθινή εκστρατεία ενός ευρωπαϊκού λαού με πάμπολλες συναρπαστικές εικόνες. Δηλαδή ό,τι έπρεπε για τις τηλεοράσεις μας που, ως γνωστόν, προτιμούν και δίνουν προτεραιότητα στις “συναρπαστικές εικόνες”. Φανταστείτε τι ωραίο θέ(α)μα θα πρόσφερε επί δυο εικοσιτετράωραστους τηλεπαρουσιαστές μας και στους τηλεθεατές τους το ατέλειωτο κονβόι χιλιάδων καταλάνικων αυτοκινήτων που είχαν φρακάρει τους χιονισμένους αυτοκινητοδρόμους της Γαλλίας (και της δυτικής Ευρώπης!) από τα νότια μέχρι τα βόρεια σύνορα της, από τα Πυρηναία μέχρι το Βέλγιο! Και το ίδιο με τους σιδηροδρόμους και τα αεροπλάνα, σε σταθμούς και σε αεροδρόμια! Και επίσης, το κέντρο των Βρυξελλών, η διάσημη Grande Place, τίγκα επί ώρες καιημέρες από Καταλανούς κραδαίνοντες εκατοντάδες Esteladas την (απαγορευμένη στην Ισπανία) σημαία της Καταλανικής Δημοκρατίας τους, φωνάζοντας τα ανεξαρτησιακά τους συνθήματα και τραγουδώντας τον εθνικό τους ύμνο και τα αντιφασιστικά τραγούδια τους! Και όμως, μηδέν, σιωπή, τίποτα. Ούτε μια εικόνα, ούτε μια είδηση τουλάχιστον πριν, στη διάρκεια και μερικές ώρες μετά από την ιστορική καταλανική διαδήλωση των Βρυξελλών. Παρόλο που το γεγονός ήταν μοναδικό, χωρίς κανένα ιστορικόπροηγούμενο και καθοριστικής πολιτικής και ευρωπαϊκής σημασίας!...

Προφανώς, αν οι διαδηλωτές ήταν ντόπιοι, δηλαδή Βέλγοι το γεγονός θα προβαλλότανπαγκοσμίως ως μια από τις πρώτες ειδήσεις της ημέρας, όπως εξάλλου έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.Και μάλιστα σε πολύωρη ζωντανή μετάδοση. Αλλά κι αν ακόμα δεν ήταν Βέλγοι, πάλι η διαδήλωσή τους θα γινόταν σημαντική “είδηση” και θα μεταδιδόταν τηλεοπτικά, ακόμα και αν οι διαδηλωτές δεν ξεπερνούσαν τις μερικές εκατοντάδες, υπό τον όρο βέβαια ότι η “διαμαρτυρία” τους θα βόλευε ή θα ήταν περίπουανώδυνη όπως π.χ. συνέβη με εκείνη των αντιπάλων του Brexit που διαδήλωσαν πριν μερικούς μήνες έξω από το Ευρωκοινοβούλιο των Βρυξελλών. Όμως, αυτή τη φορά, το πρόβλημα που επέβαλε τη λογοκρισία και την τέλεια σιωπή ήταν τεράστιο και μάλιστα διπλό. 

Από τη μια, ήταν -και είναι- το γεγονός ότι σύσσωμη η πρωτοφανής Ιερά Συμμαχία των σύγχρονων Μέτερνιχ έχει προ πολλού κατανοήσει τον θανάσιμο κίνδυνο που αντιπροσωπεύει για την ίδια και τα συμφέροντά της το “κακό παράδειγμα” αυτών των ατίθασων Καταλανών που επιμένουν να παλεύουν με “ξεπερασμένα’ και “παλιομοδίτικα” αιτήματα για ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία, ανεξαρτησία,δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και...απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων. Και από την άλλη, ήταν -και είναι- το γεγονός ότι όχι μόνο η διαδήλωση γινόταν στην “πρωτεύουσα της Ευρώπης” αλλά και ότισε αυτήν κυριαρχούσαν πια “αιρετικά” συνθήματα όπως “Ξύπνα Ευρώπη” και “Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε”! 

Για τους καλούς μας Ευρωπαίους ηγέτες και λοιπούς νεοφιλελεύθερους “δημοκράτες”, η ισπανική “στάση” των ατίθασων Καταλανών άρχιζε πια να παίρνει πολύ επικίνδυνες ...ευρωπαϊκές διαστάσεις και να μετεξελίσσεται σε πραγματικό έγκλημα καθοσιώσεως απέναντι στην ιερή αγελάδα που είναι η αυταρχική Ευρωπαϊκή τους Ένωση. Με άλλα λόγια, ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να μείνει η καταλανική διαδήλωση των Βρυξελλών στα αζήτητα της διεθνούς -και ελληνικής- δημοσιογραφίας…

Μια από τις συνέπειες αυτής της πρωτάκουστης “ευρωπαϊκής” λογοκρισίας και ένοχης σιωπής ήταν και ότι οι Έλληνες τηλεθεατές δεν μπόρεσαν να λάβουν γνώση ενός θλιβερού γεγονότος που -μάλλον- τους αφορά πιο άμεσα: Ότι δεν υπήρξε κανείς, ούτε ένας (!) συμπατριώτης τους (Έλληνας) ευρωβουλευτής μεταξύ εκείνων που απηύθυναν μηνύματα αλληλεγγύης στον καταλανικό λαόείτε στη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης των Βρυξελλών είτε στις ημέρες που προηγήθηκαν αυτής. Προφανώς, επειδή τα ελληνικά δεινά δεν έχουν την παραμικρή σχεση με εκείνα του καταλανικού λαού. Και επειδή οι δήμιοι των μεν δεν είναι -κατά σατανική σύμπτωση!- δήμιοι και των δε.

Ή μήπως είναι;...

Σημείωση

1.https://www.contra-xreos.gr/arthra/1260-cdr.html

Πηγή: contra-xreos.gr μέσω http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/

Αν έρχεται η ανάπτυξη γιατί απαγορεύουν τις απεργίες;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αν, χάρη συζητήσεως και μόνο, πάρουμε στα σοβαρά την κυβέρνηση που διατυμπανίζει ότι η συμφωνία με τους δανειστές για την τρίτη αξιολόγηση που έκλεισε σε τεχνικό επίπεδο «δεν εμπεριέχει, για πρώτη φορά, κανένα απολύτως νέο δημοσιονομικό μέτρο» κι επομένως τα δύσκολα για τους εργαζόμενους είναι πίσω, τότε προκύπτουν ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα:

Γιατί ο πρωθυπουργός προσπάθησε με τροπολογία της τελευταίας στιγμής σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής να θέσει ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από τις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων την απαρτία 50%+1, καταργώντας προηγούμενο ευνοϊκότερο νόμο που επέτρεπε να αποφασίζει ακόμη και το 20%;
Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχείρησε να απαγορεύσει επί της ουσίας την απεργία, δεδομένου ότι στη σημερινή περίοδο απογοήτευσης των εργαζομένων και περιστολής των δικαιωμάτων είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθεί και να ψηφίσει υπέρ της απεργίας μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία;

Γιατί το υπουργείο Εργασίας μιας αριστερής υποτίθεται κυβέρνησης, με την επικεφαλής του Έ. Αχτσιόγλου, θέλει να διαπρέψει εκεί που απέτυχε ο υπουργός του Καραμανλή, Λάσκαρης, το 1976 με το νόμο 330 και το ΠΑΣΟΚ το 1983, όταν κι αυτοί επιχείρησαν μέσω νομικών εμποδίων να βάλουν φραγμό στο δικαίωμα των εργαζομένων να προκηρύσσουν απεργία;

Τα ερωτήματα αυτά υφίστανται ακόμη και μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης που ανακάλεσε την τροπολογία για να την επαναφέρει όμως σε επόμενο νομοσχέδιο, μετά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εντός ολίγων ωρών: πανελλαδική στάση εργασίας από ΑΔΕΔΥ, συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, κ.α. Δεδομένου ότι κι αυτή η υποχώρηση της κυβέρνησης είναι δείγμα των αποτελεσμάτων που μπορούν να έχουν οι αγώνες και οι απεργίες, ας ελπίσουμε στο νόμο που θα φέρουν να μην ενσωματώσουν κι άλλο άρθρο που να απαγορεύει την κήρυξη απεργιών από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις∙ κι αυτό δεν είναι αστείο. Πολύ πιθανά η κυβέρνηση αμέσως μετά την ψήφιση αυτού του νόμου, να τον επεκτείνει ψηφίζοντας εξ ίσου απαγορευτικά μέτρα που να απαγορεύουν στις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα και τις τριτοβάθμιες οργανώσεις να κηρύσσουν απεργία! Ή, να ζητούν  προαναγγελία 2 και 3 μήνες πριν, άδεια από δικαστές, κοκ. Η εμπειρία είναι πικρή: η αρχή δεν πρέπει να γίνει…

Το γεγονός ότι η απόσυρση της τροπολογίας είναι βήμα τακτικής κι ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να απαγορεύσει την απεργία φάνηκε από την επιστολή που έστειλε ο Τσίπρας στην επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν  Λαγκάρντ, στις 21 Ιουλίου. Την επιστολή την είχε αποκαλύψει η εφημερίδα Καθημερινή. Μεταξύ άλλων λοιπόν (όπως για παράδειγμα να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών – το οποίο ήδη υλοποίησε) η κυβέρνηση δεσμευόταν πώς «έως τον Σεπτέμβριο θα υιοθετηθούν αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία».

Κυβέρνηση, δανειστές και κυρίως η εγχώρια ολιγαρχία (ΣΕΒ, ξενοδόχοι, κ.λπ.) βιάζονται να απαγορεύσουν τις απεργίες, αξιοποιώντας την υποχώρηση των αγώνων, γιατί ξέρουν ότι η κατάσταση της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα επιδεινωθεί! Θέλουν να βάλουν στο γύψο τις αντιδράσεις γιατί ξέρουν τι έρχεται:

–Περικοπές σε συντάξεις το 2018, οι οποίες συμφωνήθηκαν στην προηγούμενη αξιολόγηση, ακόμη και κατά 18% που θα πλήξουν τους χαμηλοσυνταξιούχους. Οι μειώσεις στις συντάξεις συνολικού ύψους 1,8 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ θα ισχύσουν για τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, με 100.000 συνταξιούχους να εκτιμάται ότι θα χάσουν και από τις δύο συντάξεις. Μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ασφαλισμένοι του πρώην ΤΕΒΕ που θα δουν τη σύνταξη να μειώνεται ακόμη και κατά 41%!

–Νέες ιδιωτικοποιήσεις, με την κορυφαία περίπτωση της ΔΕΗ, που απέτυχε να ολοκληρώσει ο Σαμαράς και επιχειρεί να φέρει τώρα σε πέρας ο Τσίπρας, ήδη να προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες. Το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της Μελίτης και της Μεγαλόπολης είναι σκάνδαλο γιατί αποτελούν υπερσύγχρονες μονάδες υψηλής παραγωγικότητας. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι αυτές είναι οι μονάδες που μπαίνουν πρώτες στο σύστημα και παράγουν πρώτες. Το ξεπούλημά τους σε ιδιώτες θα αυξήσει την τιμή λιανικής, θα οδηγήσει τη ΔΕΗ σε αργό θάνατο.

–Διευκόλυνση των πλειστηριασμών, με αλλαγές στο νόμο Κατσέλη, για χάρη των τραπεζών. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα παραδώσουν βορά στους τραπεζίτες δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες με τον επανέλεγχο των υποθέσεων και με στόχο να μειωθεί απότομα ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ αίτησης και έκδοσης της δικαστικής απόφασης. Το έργο θα αναλάβει ειδική επιτροπή δικαστικών που θα συσταθεί με σύμφωνη γνώμη των δανειστών. Η αναθεώρηση του νόμου Κατσέλη θα επιταχύνει τους πλειστηριασμούς και θα βγάλει στο δρόμο χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

–Εφαρμογή ενός προϋπολογισμού ακραίας λιτότητας, όπως αποκαλύπτει η κατάργηση του ΕΚΑΣ που έπαιρναν οι φτωχότεροι συνταξιούχοι, η αύξηση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών και άλλων μέτρων που ψηφίστηκαν με το 4ο μνημόνιο (Ν. 4442/2017) όπως η μείωση του αφορολόγητου από τα 9.545 ευρώ στα 5.681. Ας μην ξεχνάμε ότι το 3ο και 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων συνολικού ύψους 17 δισ. ευρώ!

–Δύο πολυνομοσχέδια που θα ψηφισθούν πριν και μετά τις γιορτές όπου θα συμπεριλαμβάνονται και τα 110 προαπαιτούμενα μέτρα που η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε με τους δανειστές ώστε το Euroworking Group στις 11 Ιανουαρίου να δώσει την έγκρισή του για να κλείσει έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση και να εκταμιευθεί η δόση, ώστε να ξεκινήσει η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση.

–Κυρίως όμως αγώνες! Εργοδοσία και κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά ότι η σημερινή αναμονή δε θα κρατήσει για πολύ  καιρό ακόμη. Ελάχιστα αναφέρεται, είναι όμως συγκλονιστικό: Περισσότεροι από τους ανέργους, που επίσημα ανέρχονται σε 920.000, είναι οι απλήρωτοι. Συγκεκριμένα, 1 εκ. εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από την εργοδοσία από 3 έως 18 μήνες, συγκροτώντας ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό, που όσο θα βελτιώνεται η κατάσταση της οικονομίας θα διεκδικεί μαχητικά όσα δικαιούται και του στέρησαν επικαλούμενοι την κρίση!

Υπό το πρίσμα των νέων δραματικών αλλαγών που έρχονται, η απόσταση που κρατά το ΔΝΤ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, την οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως επιτυχία της, δεν σημαίνει τίποτε καλό για τους εργαζόμενους. Το ΔΝΤ έκανε πίσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ζήλωσε τη δόξα του. Γιατί η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που πρότεινε και πλέον το ΔΝΤ δικαιωμένο κάθεται στη γωνία απολαμβάνοντας τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να έρχονται στα λόγια του και να υλοποιούν τις απαιτήσεις του, υπό τις επευφημίες της Καθημερινής που έχει τίτλο «Σπάει το ταμπού του συνδικαλιστικού νόμου»…

Η κυβέρνηση Τσίπρα ωστόσο, με τη δεξιά πολιτική της που ως στόχο έχει να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία, αν κάτι καταφέρνει είναι να πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται, νομιμοποιώντας την πλειοδοσία της ΝΔ σε νεοφιλελεύθερες εξαγγελίες. Προς επίρρωση το «μεταρρυθμιστικό ηλεκτροσόκ» που υποσχέθηκε ο Κ. Μητσοτάκης τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου από το βήμα του 28ου συνεδρίου του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.

Η συμμετοχή στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα και η επιτυχία της απεργίας στις 14 Δεκεμβρίου ενάντια στον προϋπολογισμό λιτότητας και την αξιολόγηση είναι μια πρώτη απάντηση απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, δανειστών και εργοδοσίας.

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com,

Virus-free. www.avast.com