Μαύρο και ψυχρό το
Διάστημα, ωστόσο μυστηριώδες και θαυμαστό. Πολύπλοκο αλλά και εμείς είμαστε το
ίδιο πολύπλοκοι. Η υφή του Κόσμου (γαλαξιών και μεσοαστρικής ύλης), θυμίζει
τους νευρώνες του εγκεφάλου, κάτι σαν σφουγγάρι γιγαντιαίων διαστάσεων.
Παράλληλα Σύμπαντα; Παράλληλοι Κόσμοι μάλλον, διότι Σύμπαν=συν+παν. Άρα τα
πάντα όλα.
"Ανοίξαντός Σου την
χείρα, τα Σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος". Κάτι διαισθάνθηκε ο
ψαλμωδός; Πάντως εμένα το Διάστημα με τρομάζει λιγώτερο από την κοινωνία μας.
Είτε ζώμεν, είτε αποθνήσκομεν (προσθέτω όπου και αν ευρισκόμεθα), του Κυρίου
εσμέν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου